Wat een hitte in Spanje zeg, je kan merken dat het klimaat veranderd, de temperaturen worden steeds hoger en het wordt steeds droger. Het is zo warm, tussen de middag zeker 35 graden, pff niet uit te houden voor mij, ik moet echt in de schaduw gaan zitten.
Ik had al gemerkt dat een rieten afdekking alleen niet genoeg is bij La Calera, waarschijnlijk heerlijk voor het voorjaar en najaar maar in de zomer echt te heet, dus mede daarom werden er kunststof dakpan platen gekocht die net echte oude pannetjes lijken.
Een ander voordeel is dat ook alles beter beschermd is bij een regenbuitje en je niet op stel en sprong je spullen naar binnen moet gaan halen.
Het bleek nog een behoorlijke klus, eerst moesten er weer 7 balken op, die moesten vastgeschroefd worden met dikke lange schroeven op de reeds bestaande balken en daarbovenop kwamen de platen die ook weer vast geschroefd moesten worden.
De platen zijn een rib uit ons lijf, we hadden er 20 nodig en dan de mankrachturen nog, best een duur dakje, maar dan heb je ook wat.
Je kunt nu met een gerust hart tussen de middag daar lekker in de schaduw een drankje drinken, een boek lezen of een siësta houden, bankje is groot genoeg om languit op te liggen.
Ons volgende projectje heb ik ook al in mijn hoofd, aan de andere kant van de oven wil ik een klein buiten keukentje/barretje maken, met koelkastje zodat je ook nog je eigen drankje kan pakken, hoe luxe wilt u het hebben, zeg het maar!
En dit is een de foto’s van hoe het eerst was, wat een verschil hé.
Onze mooie nieuwe buitenplekje heeft een naam nodig, dat praat ook wat makkelijker.
We hoefden niet lang na te denken over de naam, de pergola staat naast de authentieke kalkoven. In het Spaans noem je een kalkoven La Calera, tevens was dit de naam van het huis voordat wij het Hacienda la Suerte hadden genoemd. Dus hierbij hebben we de buitenplek omgedoopt tot la Calera.
Verder ging ik vandaag wat stekjes in mijn nieuwe potjes zetten. De yucca plant is een perfecte plant voor onze tuin. Onze planten krijgen weinig water, er is veel zon en de konijnen vreten alles op, daar zijn maar weinig planten tegen bestand. Het enige is dat ze wel moeten aanslaan en daarom hebben ze in het begin wat extra zorg nodig. We hebben daar nu 2 weken de tijd voor en de vraag is of dat genoeg is, daarna moeten ze het zelf doen. Het makkelijke is dat je gewoon een scheut kan afbreken van de plant en deze dan in de grond zetten en daarna elke dag wat water geven.
Lesley ging de nieuw gekochte potjes uit la Rambla aan de muur ophangen. Nu is de muur mooi opgevuld, in het midden de borden van de steden en verder 5 potjes aan elke kant. Gezellig hoor.
Na het gedane werk is het altijd lekker om een borreltje te drinken en tapas te eten bij restaurant Manolo in Salinas. Onze favoriete drankjes zijn, anijs likeur, wat gemaakt wordt in Rute een plaatsje hier dichtbij of een pacharan ( likeur op basis van anijs en sleedoornbessen) of een hierbas (kruiden likeur), alles con hielo (met ijs) natuurlijk en dat voor minder dan €3 per glas.
Wanneer je een authentiek wit Spaans dorpje wil bezoeken waar vrijwel geen toeristen te zien zijn moet je echt naar Iznajar gaan. Loop dan eerst even een rondje om de kerk.
Begin rechts en dan zie je gelijk het mooie blauwe potten straatje.
Je blijft daar foto’s maken, het is werkelijk prachtig om te zien en zo goed verzorgd allemaal.
Daarna loop je door en kun je eventueel een kijkje nemen bij de begraafplaats, totaal anders dan Nederland. Maar als je dat wilt overslaan loop je gelijk richting de kerk en daar zie je en mooi kunstwerkje van een woestijn tuintje liggen.
Er zit ook een klein winkeltje La Loza waar je ijsjes en wat souvenirs kan kopen.
Aan de overkant is een klein museumpje.
Er staat daar een maquette van een cortijo, een Spaanse boerderij. Ik vond het geweldig om te zien en zo goed in detail, vooral aan de achterkant kun je goed zien hoe Spaanse huizen gebouwd zijn, ik herken er heel veel van want ook zo is ons huis gebouwd.
Toen we weer verder liepen keken we over de rand en genoten we van het prachtige uitzicht, alleen schrik je van het meer waar bijna geen water meer in zit.
Deze onderstaande foto is ruim 10 jaar geleden gemaakt wat een verschil hé met de foto hier boven, die waterstand is zo laag niet normaal meer.
Als je het kerkje bijna rond bent zie je nog meer leuke pleintjes en nog een museum.
In de smalle straatjes die het dorpje rijk is vind je nog diverse andere leuke plekjes en pleintjes, het is een genot om er door heen te slenteren. Ook al is het een piep klein dorpje, ik ben er trots op dat ze hier ook aandacht besteden aan de Lgtbi+.
Na de wandeling raad ik je aan bij Taska Lucia heerlijke tapas te gaan eten, Spaanser vind je het niet.
Ze hebben zelfs een tapa met mijn naam op de kaart en die moest natuurlijk geproefd worden. Vis met ei en asperges.
Je kunt je in Iznajar de hele dag vermaken want na een bezoek aan het centrumpje, kun je doorrijden naar het meer met strandje.
Daar kun je een lekkere duik nemen of je maakt een leuk boottochtje. Wij hebben dat nu weer voor een andere keer bewaard.
Ik probeer altijd zoveel mogelijk oude materialen te hergebruiken om het zo weer een nieuw leven te geven. Op ons enorme landgoed vind ik nog steeds van alles, inmiddels hebben we er ontelbare schoenzolen gevonden, huh hoezo denken we altijd, geen idee waarom we deze overal vinden, maar we vinden ook veel glas, lege blikjes, ijzerwaren, potjes en pannetjes.
Een paar mooie potjes en pannetjes had ik bewaard en nu blauw gemaakt om er plantjes in te gaan stoppen.
Tevens had ik hout van een oude kist gevonden, hee daar kunnen we wel een mooi naambord van gaan maken dacht ik gelijk, ik had ook nog wat oude balken uit de bovenkamer die kunnen we er ook voor gebruiken, dat alles hebben gecombineerd met potten en snel beton. Ik had nog wat sjablonen dus Elvira ging aan de slag en zo ontstond er iets moois.
Lesley was een bord aan het maken voor achter het dartbord zodat we geen gaatjes in de muur krijgen.
Zo hadden we allemaal een creatief dagje.
Het bord staat inmiddels aan de weg en niemand zal ons nu nog voorbij gaan rijden.
Vandaag even een moment genomen om lekker te gaan lezen, helaas mijn e-reader vergeten maar gelukkig liggen er genoeg boeken in huis, zowel Engelstalig als Nederlands, van spannend tot luchtig. Ik koos voor een detective.
Geprobeerd te lezen aan het zwembad maar dat is tussen 2 en 5 toch echt te heet voor mij.
Daarom maar even bij de buiten plek gaan zitten onder het riet. Maar ondanks het riet komt er toch nog behoorlijk wat zon doorheen, beter is het als we hier ook een dakje op gaan laten maken bedacht ik me.
Alles wat ik wil en leuk vind kost helaas ook bergen met geld, dus ik moest even mijn echtgenoot lief aankijken.
Na zo’n relaxdagje is lekker eten een fijne afsluiter, dit keer reden we naar Iznajar waar Elvira voor het eerst plaats nam bij de tafeltjes van la Cocina. Een restaurant waar je kan afhalen maar ook lekker ter plaatse kan eten, binnen of buiten, echt Spaans natuurlijk wel op de parkeerplaats! Regelmatig hebben ze hier thema avonden, dit keer was het thema vis, nu en dat is aan ons wel besteed. Ik koos voor een mosselpannetje vooraf en als hoofdgerecht een fantastische groene vis curry.
Om je vingers bij af te likken, zo lekker.
Ik weet zeker dat we elke keer als we in Spanje zijn hier wel een bezoekje aan gaan brengen, de prijzen zijn laag en het eten is geweldig en weer eens wat anders dan het typische Spaanse eten.
Ik ben 3 maanden ouder dan mijn man en eindelijk is hij ook 56 geworden, dat moest gevierd worden.
Slingers op de hacienda en natuurlijk een lekker ontbijtje op ons mooie terras, maar ik had nog meer voor hem in petto. Naast een sportief shirt van Adidas, (sorry Joyce) heb ik nog en wijnproeverij en rondleiding geregeld voor vandaag in het wijngebied Montilla hier een uurtje vandaan.
Maar zijn allermooiste cadeau van vandaag was natuurlijk een glimlach van onze kleindochter via de telefoon.
Montilla ligt richting Cordoba, omdat La Rambla, het pottenbakkersdorpje, dichtbij het wijngebied ligt en we nog potjes nodig hebben voor de muur besloten we daar eerst nog even langs te gaan.
Het was even zoeken maar uiteindelijk belanden we bij een potjes walhalla.
Het was een beetje een troepje hier en daar maar ongelofelijk zoveel had ik er nog nooit bij elkaar gezien en alles was spotgoedkoop.
Ik liep te struinen naar mooie potjes tussen de katjes en de kippen en werd helemaal hebberig van al die keuze.
We moeten gaan hoorde ik Les vanuit de verte zeggen, maar ik wilde nog niet weg. Laten we hier straks terug komen besloot ik gewoon zonder overleg.
We moesten nu wel gaan want om half 12 hadden we een afspraak namelijk bij de Bodega. We waren in 2015 al eens eerder in dit dorpje geweest en een rondleiding gehad bij een andere wijnmaker, nu hadden wij een tip gehad dat Bodega Perez-Barquero ook de moeite waard was. Voor €18,- pp kregen een rondleiding, uitleg en proeverij.
Een vriendelijk jonge vent die goed Engels sprak, vertelde dat de bodega is opgericht in 1905 en dat de druif die ze het meest gebruiken voor hun wijn de Pedro Ximenez is. Deze druif heeft een vrij hoog suikergehalte en geeft de wijn een wat hoger alcoholgehalte, de wijnen worden dus niet versterkt met alcohol. De wijn wordt veel vergeleken met sherry en daar hebben ze last van. Ze besloten daarom ook een nieuwe jonge lichte frisse wijn te maken daarvoor wordt soms ook een ander druivenras gebruikt, het is de bedoeling dat de Joven afrutado een nieuwe marktimpuls gaat geven. De wijnen uit de streek bevatten dus 3 basis types
De jonge frisse wijnen (Joven afrutado) alcohol perventage rond de 10%
De onversterkte wijnen, minimaal een jaar in eikenvat gerijpt (vinos Crianzes), het is een mengwijn, er werd verteld over de bovenste vaten die zijn de lagere school, vat eronder is de middelbare school en onderste vat is de universiteit. Dat is het solera systeem dat de onderste wat bijgemengd krijgt van de bovenste , het alcohol percentage ligt rond de 13/14%
Dan hebben we nog de Vinos generosos, dat zijn ook wijnen via het solera (meng) systeem en dat zijn de Amontillado, Fino, Moscatel en de Oloroso en hebben een alcoholpercentage van meer dan 15%.
De vaten waar vroeger de net geperste wijn in bewaard werden waren van terra cota, maar tegenwoordig begint het proces in de roestvrij stalen tanks.
Daarna worden ze in eiken houten vaten gegoten en daarin rijpen ze.
Het is de drijvende laag gistcellen die op de wijn ontstaat, die de wijn zo’n specifieke smaak geeft. Een deel van de wijnen ontwikkelt zich onder een beschermend laagje gist (het type fino), een deel oxideert (oloroso) en een deel maakt het allebei mee (amontillado). Zo ontstaat een serie heel bijzondere, complexe en uitgesproken wijnen.
Heel interessant allemaal maar het leukste was natuurlijk de proeverij.
Omdat het een groot bedrijf is en daar ook gebotteld wordt konden we een paar mooie flesjes direct al kopen. Je hoeft van de meeste wijnen die daar gemaakt worden niet gelijk de hele fles op te drinken, je kan ze na opening een paar maanden bewaren, behalve natuurlijk de jonge wijn. De lekker zoete Pedro Ximénez heeft mijn voorkeur, heerlijk als dessertwijn.
Na de tour gingen we lekker lunchen, 5 minuten bij de bodega vandaan bij Los Camachas.
Prachtige tent, voor tapas zit je vooraan bij de bar en achter in het restaurant eet je van de kaart, het was tenslotte Les zijn verjaardag daarom kozen we maar a la carte.
Na de lunch terug naar het pottenbakkers dorpje. Voor de potjes aan de muur had ik verschillende maatjes nodig en die hadden ze niet bij de plek waar we vanochtend waren.
Maar niet getreurd er waren nog genoeg andere winkels. Deze waren heel verzorgd en eigenlijk ook niet duur, maar niet zo spotje als bij die andere.
Ik wilde ook nog lettertjes hebben en die hadden ze weer volop bij een andere zaak.
Zie me hier zitten met mijn score. Je vraagt je af wie er eigenlijk jarig is vandaag. Dit alles heb ik voor slechts €100 gekocht.
Thuis gekomen doken we de nieuwe buitenplek in en hebben we lekker de gin tonic rijk laten vloeien, echt een bonte avond werd het. We hebben het goed gevierd vandaag.
Inmiddels hebben we al vele leuke restaurants uitgeprobeerd in de omgeving maar we wisten niet dat er ook een uitstekende Japanner bij is gekomen. Het is altijd fijn om tips te ontvangen van mede vakantiehuis of B&B eigenaren, zo houdt je elkaar op de hoogte. Deze gekregen tip gingen we graag onderzoeken en daarvoor togen we naar Loja een plaatsje 20 minuten bij ons vandaan.
Het historisch centrum van Loja is best de moeite waard zeggen ze, echter wij zijn daar specifiek nog nooit geweest maar we gaan dat zeker ook een keer bekijken in een periode dat het minder warm is. Maar inmiddels hebben we wel al een aantal leuke restaurants in Loja ondekt. Flati is absoluut een goed restaurant en de pizzeria Atracon is ook een blijvertje. Nu dus op Japanse ontdekkingstocht.
Het restaurant is onderdeel van Hotel El Mirador. Toen we aan kwamen lopen waren we direct enthousiast.
Allemaal leuke lampionnetjes boven je hoofd op het terras buiten en je hebt een prachtig uitzicht over het stadje en op de bergen.
Wanneer het donker wordt ziet het er nog leuker uit met al die rode lampjes boven je hoofd en de fontein is ook mooi verlicht.
De glazen loop brug is een leuk plekje om foto’s te maken, op het moment dat wij er waren was er een bruiloft in het hotel en we zaten eerste rij van de fotoshoot van de bruid en bruidegom.
Maar nu het eten, we kozen voor het chef menu €62 voor 2 personen.
Ik kan niet anders zeggen: Alle gerechtjes waren verrukkelijk, alles was heel smakelijk en van hoge kwaliteit.
We gaan hier zeker terug komen, het was alleen niet zo druk en dat vind ik altijd jammer, niet per se voor ons zelf, maar ik hoop dan dat ze het wel gaan redden want ik vind het echt een aanwinst voor de omgeving en het zou zonde zijn als het door gebrek aan belangstelling stopt. Ik zou dus zeggen: Vamos a Mokuren.
We hadden mijn ouders uitgezwaaid en de zelfde dag kwam schoonzus Elvira, ze was helemaal happy om weer op de hacienda te zijn.
Wij zijn ook content met haar bezoek want met haar zonnige karakter is het altijd gezellig om haar erbij te hebben en zij is ook een grote hulp voor ons want zij steekt altijd wel de handjes uit de mouwen. Helaas is een bezoek voor de zomer hier nooit een totale zit en lig vakantie, er zijn genoeg dingen te doen altijd. We proberen een uurtje voor het ontbijt te werken van 9 tot 10 en na het ontbijt nog 3 uurtjes en dan schluss! Dat proberen we tenminste want soms pakken we toch aan einde van de dag ook nog wel een uurtje. Het klusje voor Lesley wat mijn vader had overgehouden was de elektra draad in de grond te stoppen en daarna de lampjes vast te metselen in het laatste stukje van de muur zodat er s’avonds een lange verlichte weg naar de buitenplek te zien zou zijn.
Dat bleek een behoorlijk uitdaging te zijn, je komt niet zomaar in die keiharde grond vol rotsen en stenen. Dat hakken moet echt met tussenpozen gebeuren, de zweetdruppels liepen over zijn voorhoofd met die warmte, inmiddels was het al 33 graden.
Elvira en ik waren begonnen aan de enorme onkruid klus rondom de buitenplek. Uiteindelijk koste ons dat een uurtje of 12 pp wat we verdeeld hebben over meerdere dagen.
Ik ben helemaal blij want wat is het leuk om iemand over het verlichte pad naar onze buitenplek te zien lopen. Ik had de afgelopen dagen mijn best gedaan om de inrichting van de buitenplek zo leuk mogelijk te maken en ik moet zeggen, ik ben zeer tevreden!
Voor onze dochter zat haar mini vakantie er alweer op nog even een laatste duik in het zwembad, maar niet getreurd over 2 weken zit ze weer bij haar vriend in Mexico.
Nadat we haar aan het einde van de dag naar de luchthaven gebracht hadden reden wij nog even naar de Bricomarkt om 2 nieuwe geisers te kopen. We hadden verleden keer al 2 nieuwe geisers gekocht en die bevallen zo goed dat we de laatste haperende oude nu ook maar moeten gaan vervangen.
Een stukje lichter kwamen we weer op de hacienda aan. Inmiddels zijn we er al 3 dagen en al het onkruid in het begin van de tuin is nu ook weggehaald zodat je nu prachtig het pad op komt rijden.
Na 7 weken is ook de laatste avond van mijn ouders van deze vakantie aangebroken, nog even gezellig eten bij la Paloma, de mannen herkennen hen al helemaal en vroegen ons of wij nu bij het huis van mijn ouders gaan verblijven de komende tijd, nee het is ons huis vertelde ik, de aardige ober lachte want hij vertelde dat mijn vader het elke keer over zijn huis had.
Haha het is ons huis maar zeker ook een beetje van mijn ouders, een beetje van onze kinderen en een beetje van de familie. Hacienda la Suerte is heerlijk voor iedereen die er van geniet. Tot de volgende keer pap en mam in “jullie” huis.
Omdat we slechts een paar dagen samen zijn met mijn ouders en dochter wilde ik iets leuks gaan doen op maandag 20 juni. In maart hadden wij zo heerlijk gegeten in een oud klooster wat omgetoverd is tot een hotel, het ligt aan de uitlopers van het gebergte El Torcal in Antequera. Het leek me leuk om daar vandaag lekker te gaan lunchen. Het plekje is prachtig en de kaart is top alleen dit keer was het bezoek een teleurstelling, het was veel te warm binnen, er was geen goede koeling binnen, buiten was het terras niet gedekt en stonden er geen parasols tevens waren ze nog bezig met het afbreken van een feestje van het weekend ervoor wat het rommelig maakte. Ze probeerden wel behulpzaam te zijn en ons naar een restaurant in de kelder te leiden waar het koeler was, maar daar was het ongezellig en een deel van de tafels waren ook niet gedekt en er zat verder ook niemand. Daarom besloten we maar na alleen wat foto’s gemaakt te hebben van de mooie bogen binnen om in Antequera zelf een ander restaurant uit te gaan zoeken.
Er zitten genoeg leuke tentjes in Antequera maar doordat er weg opbrekingen waren reden we elke keer verkeerd en de toegangspoort van het stadje zag ik diverse keren voorbij komen.
We waren het zat en besloten de auto direct ergens neer te zetten en lopend verder te gaan. Zonder dat we er erg in hadden stonden we voor de stierenvechters arena, oh ja daar zit ook een restaurant in wist ik me te herinneren.
Ik had over de keuken niet zoveel goede verhalen gehoord maar je moet iets soms ook zelf ervaren om er wat van te kunnen zeggen en we hadden gewoon zin een een koud drankje.
We waren verrast door de leuke inrichting. Het restaurant liep in een rondje en zag er verzorgd uit.
We hebben ook nog even een kijkje genomen in de arena. Ik haat het wat daar gebeurd maar het is wel een mooi gebouw.
De kaart is niet bijzonder maar een salade is altijd goed, samen met berenjenas en kroketjes allemaal compartir, lekker hoor dat het heel normaal is in Spanje dat je alles kan delen en niemand daar vreemd van opkijkt.
We hebben daar heerlijk gezeten en met elkaar is alles altijd gezellig.
Om deze dag nog leuker af te sluiten zijn we naar de zonnebloem velden gereden net buiten het stadje onderweg naar ons huis toe. Zo vrolijk word je daar van, al die mooie bloemen kopjes wijzend in richting van de zon. De dames deden gelijk een fotoshoot en dat leverde prachtige plaatjes op.
Spaansgeluk 