Mijn ouders zijn voor een behoorlijke lange tijd vertrokken naar ons huis in Spanje, ik mis ze nu al na 1 week. Maar natuurlijk gun ik ze ook het lekkere weer, de ontspanning en de ontstressing van het hectische leven hier.

Ik wordt regelmatig op de hoogte gebracht van de klusjes die ze doen. Leuk hoor om de foto’s te zien en de verslagjes te lezen. De wintersluier verdwijnt alweer helemaal van het huis af en door de vers geverfde muurtjes ziet het er allemaal een stuk frisser uit.

Helaas loopt het allemaal niet zo soepel op het moment en de altijd positieve ik, laat nu ook mijn koppie wel eens hangen. We hebben namelijk een afwijzing gekregen van de gemeente voor de verbouwing van de schuur. We wilde daar een appartement voor mijn ouders in maken, maar na een half jaar wachten op de vergunning zegt de gemeente ineens dat het niet mag omdat de schuur een agrarische bestemming heeft en geen woonhuis bestemming. Grrr. Het huis staat in de middle of no where waarom doen ze zo moeilijk vraag ik me af.

Ook werden we van de week verblijd met een brief van onze advocaat of we weer geld wilde overmaken voor een ja je leest het goed, derde taxatie van ons huis. De gemeente vindt nog steeds dat we te weinig overdracht belasting hebben betaald en zelfs na 2 aangetoonde taxatie rapporten wijzen ze ons bezwaar af. Ze ruiken geld en willen geld zien.

Mijn hoofd loopt over. Ik wil dat alles weer gewoon normaal verloopt in mijn leven.

Ik ben denk ik aan vakantie toe. Nog een maandje!

Het is weer eens wat anders dan de gym, maar sportief is het wel en je krijgt er ook spierpijn van.

Ik was afgelopen zaterdag samen met mijn dochter te vinden in Breda bij een filiaal van Designtegels. Bij deze loods en showroom vind je prachtige handgemaakte cementtegels. In de volksmond ook wel Portugese tegels genoemd. Nergens in de wereld  behalve Nederland worden deze tegels zo genoemd. Waarschijnlijk omdat ze een mediterraanse uitstraling hebben.

De eigenaar van de zaak vertelde ons dat ze een aantal jaar geleden in Marokko op vakantie waren en verdwaald waren geraakt, toen ze de weg vroegen in een dorpje zagen ze in een klein fabriekje een man met de hand prachtige tegels maken. Ze waren er van onder de indruk en kochten een paar dozen van deze ambachtelijk man. Thuis gekomen reageerden hun vrienden verrukt op hun mooie design tegelvloertje en iedereen wilde ook wel zo’n vloer hebben. Ze besloten toen wat bestellingen te plaatsen en het te laten verschepen, door mond op mond reclame hadden ze zo een bloeiend handeltje. Alleen dat kleine fabriekje kon de bestellingen niet aan (ze maakte steeds meer fouten)en de douane deed ook steeds moeilijker. Daardoor besloten ze op zoek te gaan naar een andere fabriek, en gek genoeg bleken er in Vietnam een aantal van deze bedrijfjes te zitten en daar komen op dit moment dus de “Portugese” tegels vandaan.

Het is handwerk en het vereist echt jarenlange ervaring. Een oude man met ervaring maakt ongeveer 70 tegels per dag. Om die reden zijn de tegels natuurlijk ook erg kostbaar.

Omdat ik vaak op internet aan het speuren ben naar leuke ideeën voor ons Spaanse huis kwam ik op de site van designtegels uit en zag ik dat ze ook een facebook account hadden. Daar stond een oproep op, ze zochten creatieve mensen die voor hun nieuwe doosjes wilde samenstellen van restpartijen tegels.

Patchwork noemen ze dat, het is een bonte verzameling van allemaal verschillende kleuren en motieven. Als beloning voor het samenstellen kreeg je dan 5 m2 tegels mee naar huis.

Dit leek me wel wat, ik wil namelijk in 1 kamertje een andere vloer hebben, het hele huis is met de zelfde tegel en juist in dat ene kamertje wil ik iets aparts hebben, in mijn hoofd noemde ik deze kamer al de Marokkaanse kamer. Het is te klein voor een slaapkamer maar zeer geschikt voor een klein relax theekamertje, er zit namelijk ook een openhaardje in.

Mijn dochter bood spontaan aan om mee te gaan zodat we samen 10 m2 hebben en mijn Marokkaanse droomkamer helemaal betegeld kan gaan worden met deze patchwork mix. Hoe stijlvol zou dat zijn.

Het was een eind rijden naar Breda maar dan heb je ook wel wat, een ontzettend leuk team stond ons op te wachten met koffie en uitleg wat te doen. Geen moeilijk werk wel uiteindelijk zwaar werk, in elk doosje gaan 12 tegels en de dozen staan allemaal verspreid over de grote loods, je loopt dus de hele tijd heen en weer met het doosje op je arm om verschillende patronen bij elkaar te doen, op kleur en op stijl. Ik kan je vertellen dat ik na 5 uur bijna niet meer kon lopen van de pijn in mijn rug. Ouwe doos die ik ben.

Het was enorm leuk om te doen, er waren mensen uit het hele land op afgekomen, wel allemaal creatieve mensen met ook artistieke beroepen en ik was de oudste en ook de enige met een kantoor baan! We kregen een lunch en genoeg te drinken en te snoepen.

Maar de grote beloning was toch wel 20 doosjes met prachtige tegels. Ik kan niet wachten tot ze in ons Marokkaanse kamertje in Spanje komen te liggen!

Lachend kwamen ze gisteren door de schuifdeuren bij Schiphol aanlopen en ze hadden ook een bruine toet. Ik kon zien dat ze het naar hun zin gehad hadden, ze begonnen gelijk honderd uit te vertellen.

Natuurlijk over het wateravontuur, wie verwacht er nu zoiets al voor de zoveelste keer in Zuid Spanje. Wij in ieder geval niet.

Nu maar hopen dat er indruk is gemaakt op de vrouwelijke burgemeester van het dorp door mijn knappe man.

Ze heeft wel de juiste informatie gegeven over de architect, die was inderdaad op vrijdag op het gemeentehuis. Nadat de mannen eerst naar Malaga geweest waren is Lesley aan het eind van de dag die beste man gaan halen en gelukkig wilde hij door de plassen meelopen naar het huis.

Het was best lastig duidelijk maken in het Spaans dat het hier alleen maar ging om een paar aanpassingen en geen hele grote verbouwing en dat het zeker niet de bedoeling is dat mijn ouders hier permanent in gaan wonen, binnenkort laat hij ons weten of we de vergunning krijgen. Wat doen die gasten moeilijk zeg, het heeft alleen al 5 maanden geduurd voordat hij überhaupt kwam kijken.

Zaterdag hadden de mannen weer een klusdag en Lesley was begonnen met het tegelen van slaapkamer nummer 4.

Jai en Mon waren aan het verven begonnen van de bovenkamer en zo heb ik begrepen lag er meer verf op de grond en op hun kleren dan op de balken, ha ha.

Maar toppie hoor mannen boven je macht werken is altijd erg lastig. (O)pa zorgde dat de mannen genoeg te drinken hadden(bier en whiskey) en tussendoor heeft hij ook de noodverlichting nog aangelegd.

Zondag was het de dag van de sport, nee helaas niet door hun zelf maar van onze thuis club Malaga. In het stadium Rosaleda speelde ze tegen Espanol, de tweede club van Barcelona. Ondanks hun gejuich en aanmoediging hebben ze niet gewonnen, maar dat mocht de pret niet drukken, iedere Malaga fan bleef positief en lachen, daar kunnen menige Hollandse voetbalfans nog van leren.

Daarna reden de mannen (incl Rob) naar Torremolinos voor een laars bier buiten op het terras. S’avonds hebben ze weer voor de zoveelste keer bij hun stamkroeg Mejias gegeten voor weinig.

Maandag laatste klusdag, de lopende klusjes werden afgemaakt, het zeil werd van het zwembad afgehaald en om een echt vakantiegevoel te hebben werden de borstkassen ontbloot! Samen met een drankje erbij werd uitgepuft van de zware week!!!

De mannen hebben genoten en misschien kan ik ze nog wel een keertje voor een weekje inhuren?

Hoe krijg je een paar kerels voor je aan het werk in je Spaanse huis? Eigenlijk niet zo moeilijk, bier en voetbal.

Dinsdagmiddag vlogen mijn man, mijn zoon, mijn vader en mijn broer naar Malaga, op naar Hacienda la Suerte.

Onze vriend Rob stond ze al op te wachten, helaas niet met onze eigen auto, want omdat het wederom geplensd had lag onze toegangsweg weer onder water en kon de auto niet van het pad af.

Met de koffers op hun nek moesten ze door het water lopen in het donker naar ons huis toe, wat een toestand weer. Het is echt niet leuk meer.

Gelukkig is het nu wel weer droog en konden de mannen woensdag buiten aan de klus! De mokers en ander zwaar geschut moest eraan te pas komen want het foeilelijke muurtje bij de ingang werd gesloopt. Het puin werd direct verplaatst achter de studio waar in de toekomst een betonnen laag overheen komt voor het terras.

Die avond gingen de mannen na gedane arbeid voetbal kijken in de kroeg lekker aan de bier en tapas, wat wil een man nog meer.

Vandaag is Lesley samen met Marcel, makelaar van Sunset country properties (die altijd voor ons klaar staat), naar de gemeente gegaan om te praten over onze problemen met de toegangsweg, ze werden te woord gestaan door de burgemeester(es) van het dorp.

Ze begrijp ons probleem maar op het moment zijn er geen machines beschikbaar en is er ook geen geld. Het gaat slechts om 2 huizen die niet bereikbaar zijn en daardoor heeft het voor hen geen prioriteit. Ik snap het wel, maar voor ons is het wel een probleem. Wij hebben geen tractor zoals onze buurman om even door de modderpoule te rijden.

Over een half jaar is er misschien meer ruimte in het budget en dan moeten we maar weer eens langs komen. Ook vroegen de mannen wanneer ze de architect konden verwachten om de vergunning te verlenen voor de studio waar mijn ouders hun eigen appartementje in willen maken. Ik had namelijk weken geleden afgesproken dat deze beste man vandaag langs zou komen. Nu bleek dat hij er helemaal niet was en morgen moet Lesley hem maar komen halen. Ben benieuwd of hij hem zo gek krijgt om met rubberlaarzen door de plassen te lopen om bij ons huis te komen.

Door de andere mannen werd verder buiten hard gewerkt, ze hebben veel troep: prikkeldraad, lege blikken etc etc van het land afgehaald. Daarna uitpuffen in het kleine zonnetje.

Morgen hebben ze een rustdag en gaan ze Malaga stad in. De temperatuur zal daar nog een paar graadjes hoger liggen, dan kunnen ze lekker genieten en ontspannen op een leuk terras.

Ik denk dat ze ook vast nog even langs de Bauhaus gaan, want zaterdag is er weer een klusdag.

Ik hoop dat het water snel zakt zodat ze optimaal kunnen genieten van hun mannen weekje!

Toen we de stad Malaga in 2008 voor het eerst bezochten vonden we het direct een prettige, leuke en fijne stad maar inmiddels is deze stad veranderd in een mooie zelfs hippe stad en ken ik de leuke plekjes op mijn duimpje.

De stad is een super bestemming geworden voor een stedentripje.

Vanaf de Gibralfaro berg heb je een prachtig uitzicht over de stad. Toen wij daar in 2008 waren zag de haven er nog heel anders uit, nu is het modern en heerlijk om over te boulevard te wandelen langs het water, een terrasje te pakken of een winkeltje binnen te lopen.

Op de berg vind je de resten van een kasteel en er is een soldaten museum ook vind je er een maquette van de stad.

Verder kan je op de top van de berg in het kasteel wat eten en drinken, je kan er zelfs je auto parkeren en daarvandaan loop je zo naar beneden en kom je uit bij het de resten van een oud Romeins theater.

Het is leuk om dan een fietstocht te boeken met gids, zodat je de stad goed leert kennen, ik heb er laatst één gedaan met mijn vrienden/collega ’s en dat was zeer goed bevallen.

Natuurlijk kan je zelf ook fietsen huren, of je kan een een stadswandeling maken, de binnenstad is erg overzichtelijk en vrijwel autovrij, bij de VVV die op het plein Plaza Marina bij de haven zit, kan je een kaartje vragen van de stad, ze zijn daar erg behulpzaam en tekenen de route van de highlights zo voor je uit.

Het is geen dure stad, integendeel want bij de vele barretjes en restaurantjes kan je al een biertje en/of wijntje krijgen voor €1.50 en een heerlijke tapa erbij vanaf €2. Vraag ook zeker naar het menu del dia en je zult verrast zijn wat je krijgt voor een zachte prijs.

Shoppen is zeker een must als je daar bent, ga dan naar Calle Larios, alle leuke Spaanse modewinkels zitten daar: Mango, Blanco, Stradivarius, Zara, Pull & Bear etc etc

Drop de mannen bij het La Rosaleda stadium voor een voetbalwedstrijd van Malaga, die de vierde beste voetbal club is van Spanje, en hun dag kan ook niet meer stuk.

Ben je uitgeput van al het moois wat deze stad je te bieden heeft, dan ga je lekker een drankje doen bij de vele hippe tentjes op de boulevard aan de haven, waar wat jachten liggen en ook de cruiseboten aanmeren.

Of je neemt een strandstoel bij het strand van Malagueta en eet daar een portie sardientjes, of je gaat plat op je handdoek smeert je in met zonnebrand en omdraaien maar, het is immers vele dagen van het jaar zonnig daar.

Wat klinkt dat allemaal heerlijk hé, vind je niet?

Ik ben dan ook zo blij dat we een huis hebben gekocht in Zuid Spanje en het ligt maar drie kwartier verwijderd van deze authentieke, magische echt Spaanse stad!

Super toch!

Spaansgeluk heeft een nieuw weblog adres:

https://spaansgeluk.wordpress.com

We hadden allemaal geslapen als roosjes, het platteland doet ons goed. Niemand had het koud gehad, maar ik had dan ook voor iedereen een lekker kruikje in bed gemaakt.

Eerst gezellig ontbijten met eitjes en warme broodjes, heerlijk lang kletsen aan tafel en toen op naar Iznajar ongeveer 10 minuten bij ons vandaan.

Iznajar ligt aan een prachtig blauw stuwmeer, je kijkt echt werkelijk je ogen uit als je aan komt rijden. Het blauwe water met daar achter een berg met een wit dorpje erop en op de punt een kerkje.

Kijk zei ik, straks staan wij daar bovenaan en kijken we vanaf de andere kant naar het meer. We parkeerde de auto halverwege de heuvel want met die grote bak wil ik echt niet in één van die kleine straatje belanden. Het laatste stukje liepen we door dit schattige dorpje en het straatje met de blauwe potjes was favoriet, heel gezellig met al die blauwe accenten, de moeite waard voor een paar mooie foto’s.

Bovenop de berg waaide het wel een beetje en we wilde graag in de zon wat drinken, maar juist die plekjes waren bezet, daarom liepen we verder en besloten we later naar het strandje te gaan.

In Spanje begraven ze de mensen boven de grond en dat wilde ik ook even laten zien, het is een goed verzorgde laatste plek voor de mensen van het dorp.

Vanaf de top naast het kerkje heb je een prachtig uitzicht over de vele olijfbomen die de provincie Cordoba rijk is.

Mijn huis ligt nog net in Malaga, maar op het 3 provinciepunt met Granada en Cordoba, echt daar waar de olijfboomgaarden beginnen.

Inmiddels hadden we een leuk stukje gelopen in het dorpje en toen gingen we terug naar de auto, op naar beneden naar het strandje.

In de zomer kan je hier heerlijk rustig zwemmen en zonnebaden. Maar nu kozen wij voor een plek in de zon op het terras. Wat tinto de verano erbij en wat tapas en genieten van de laatste uurtjes Spanje.

Eind van de middag reden we weer naar mijn huis, daar werd een laatste wasje gedaan en de boel werd opgeruimd.

Het was alweer tijd voor het avondeten, ik maakte wat lekkers klaar en om half 7 werden we gehaald door Rob die ons naar de luchthaven bracht.

De jonge meiden maakte plannen om ooit in Spanje te gaan wonen, zo lekker hadden ze het gehad. Maar de oudjes hadden ook genoten en de foto’s zullen boekdelen spreken.

In het vliegtuig droomden we nog even na van ons plezierige weekend en van de zon en voor we het wisten stonden we in de sneeuw in Nederland.

Niet zo vroeg eruit als gisteren maar toch op tijd ontbijten want vandaag halen we de volgende groep op vanaf de luchthaven: Floor, Sumrut en Cheyenne.

Om 10 uur verwelkomde we de lachende smoeltjes van de jonge dames.

Oh wat lekker gilde ze, de zon, hier waren we zo aan toe, ja wie niet, echt warm was het in Nederland niet geweest de afgelopen maanden.

Vanaf de luchthaven zit je in een kwartiertje midden in de stad. Ik parkeer de auto altijd bij Plaza de Marina. Als je de garage uitstapt sta je namelijk midden in de winkelstraat Calle Larios.

Eerst was het tijd voor een kopje koffie of thee.

Ankie bestelde stoer un latte macchiato, alleen die arme ober verstond dat niet, nou ja, die gekke Spanjaarden ook. Café con leche zei ik toen maar. We gingen allemaal bij de vitrine een heerlijk gebakje uitzoeken en kletsten elkaar bij.

We liepen richting de haven en daar stonden de fietsen al voor ons klaar, de groep werd uitgebreid. De gids bleek een knappe jongeman te zijn en Ankie wilde hem gelijk al aan mijn dochter koppelen ha ha.

Het waaide wel een beetje maar dat mocht de pret niet drukken, Malaga is een geweldige stad om te ontdekken. Het is de op één na grootste stad van Andalusië. (na Sevilla wat 220 km verder ligt) Er wonen ongeveer 570.000 mensen.

We begonnen bij het Teatro Romano.  Bij de renovatie van de bibliotheek werden de ruïnes van dit Romeinse theater in 1951 per toeval ontdekt. In de zomer wordt het veel voor concerten gebruikt maar het wordt nog steeds gerestaureerd. Boven op de resten van dit theater ligt La Alcazaba dat is een militair gebouw gebouwd door de Moren in de 11e eeuw. Het diende destijds als paleis. Daar weer boven ligt Castillo de Gibralfaro, dit kasteel werd gebouwd als een vesting om de Alcazaba te verdedigen. Binnen de muren stond ooit een moskee, maar daar is niks meer van over. Als je helemaal boven bent heb je een prachtig uitzicht over de stad. Wij zijn dit keer niet naar boven gegaan want dat is een wandeltocht van ongeveer een half uur.

We fietsen verder naar het plein waar altijd de zon op staat volgens de gids, Plaza de la Merced, ook vind je daar het geboorte huis van Pablo Picasso.

Het is een gezellig plein met vele terrasjes. Eén van de bezienswaardigheden staat midden op het plein, monument “Obelisco de Torrijos”. Het is gebouwd in 1842 en is ter ere van vrijheidsstrijder generaal Torrijos en als je goed kijkt zie je een lichte draai in de punt van het beeld staan, dit is expres zo gemaakt waarom weet ik eigenlijk niet meer.

Onze fietstocht ging verder door het autovrije centrum van de stad. We zijn langs diverse musea gefietst, natuurlijk langs het beroemde Piscasso museum en we hebben diverse kerken van binnen en buiten bezocht bezocht met hun pracht en praal van modern tot authentiek. Maar de grootste kathedraal van Malaga is La Manquita, er is ruim 200 jaar voor nodig geweest om deze kerk te bouwen. In 1528 is men begonnen op de fundering van een oude moskee, ze noemen de kerk ook wel de kleine één armige vrouw, omdat de tweede toren nooit is afgebouwd door geld gebrek Het verhaal zegt dat de werkzaamheden werden afgebroken op bevel van de koning, de toren was toen maar half af, het geld werd namelijk geschonken aan de slachtoffers van een aardbeving in Mobile, Alabama in Amerika. Hoe toevallig is dat, dat is namelijk de plaats waar mijn zoon 2 jaar gewoond heeft.

We fietsen verder langs de vele kleine winkelstraatjes en overal zie je leuke restaurantjes, we stopten bij de mercado, een overdekte markt waar de heerlijke geuren en prachtige kleuren je tegemoet komen, je kan er fruit, vlees en vis kopen, het zag er onwijs vers en verzorgd uit en alles voor een habbekrats.

Ankie had heerlijke grote aardbeien gekocht om ze direct op te peuzelen.

Toen was het tijd voor een goed glas wijn in de bekendste wijn bodega van de stad, Antigua Casa de Guardia. Op de vaten staat de soort wijn aangeven, de wijn wordt in een klein glaasje geserveerd en het bedrag wordt met een krijtje op de bar geschreven, het kost niks, net even meer dan een euro. Vergis je niet het zijn zoete wijnen en het drinkt als limonade maar er zit genoeg alcohol in, de wijnen worden gemaakt van de Pedro Ximen en de Moscateldruif. Echt heerlijk, natuurlijk namen wij, behalve Imren en Zumrut een wijntje.

De wind was inmiddels een flink stuk gaan liggen en we fietsen door het park naar de Stierenvechters arena. Een prachtig gebouw waar vreselijke dingen gebeuren. Het kan dan wel traditie zijn maar ik vind het afschuwelijk. Het doden van de stier moet plaatsvinden binnen twintig minuten, waarbij enkele fases moeten worden doorlopen. De stier wordt door de assistenten van de matador opgejut met lappen daarna worden ze door Picadores die op een paard met harnas zitten geprikt, het “spel”is pas afgelopen als de stier gedood is door de matador. Ik snap niet dat mensen daar naar toe gaan voor vermaak, meerdere keren per jaar zelfs is er zo’n gevecht, in sommige delen van Spanje is het verboden, daar helaas nog niet. Plaza de Toros La Malagueta biedt plaats aan ongeveer 14.000 toeschouwers.

Na dit walgelijke verhaal te hebben aangehoord, fietsten we richting het strand Malagueta met prachtig uitzicht op de zee.

Op het strand zie je vaak kleine bootjes staan waar Boquerones (ansjovis )in gegrild worden.

.

.

Als laatste reden we langs de haven boulevard die recent gebouwd is, heel gezellig met al die restaurantjes van verschillende keukens.

Al met al duurde het tochtje ruim 3 uur.

Onze buikjes rommelde en we gingen een plekje zoeken op het plein van de zon. Zalig!

Natuurlijk werd daarna nog even gewinkeld in de grote Houtstraat van Malaga, Calle Larios en er werden ook inkopen gedaan, want kleding kan je in Spanje voor een zacht prijsje kopen.

Om 6 uur reden we richting Villanueva de Tapia. Weer deed ik een grandtour door het huis en de handkoffertjes werden in de eigen slaapkamers gelegd. We dronken een kopje thee en reden toen 2 km verder naar het laatste gedeelte van het arrangement, mijn favoriete restaurant La Paloma.

Gezellig met mijn Spaans/Nederlandse vrienden/collega’s genoten we van een culinair diner.

Daarna nog even thuis in onze pyjama’s voor het haardje, want ondanks dat het overdag warm is, is het s’avonds erg koud, het is tenslotte ook winter in Spanje.

.

We kletsen met een kopje thee nog even na over een zeer geslaagde dag 2.