Ik kom primera hora om de water slang te repareren had Paco gezegd, maarja hoe laat is dat, geen idee, dus ik stond om 8 uur al buiten.
Hij was in geen velden of wegen te bekennen, hij kwam pas om 10 uur, maar ik vond het totaal niet erg. Het is ontspannend om zo vroeg rond te lopen en alles te zien ontwaken, de haan was volop aan het kukelen, wakker worden, opstaan iedereen kakelde hij.
Ik ben benieuwd of de yucca stekjes het gered hebben die ik in juni geplant had. Ik ben vaak al blij als van de 10 het er 4 doen en meer is meegenomen.
Ik zag dat mijn verwoeste palm het prima doet als plantenbak.
Ik had alweer de snoeischaar in mijn hand en knipte hier en daar alles weer in model.
Het beetje onkruid wat er stond was in een uurtje weggehaald. Het is wel droog geweest hoor zag ik, de oleanders die het altijd best goed doen zonder veel water stonden er nu ook wat zielig bij, maar gelukkig leefden ze nog wel. De komende dagen zal ik ze weer even vertroetelen.
Voor deze dag staat boodschappen doen op het programma. Net voordat we weg gingen spotte we een baby katje samen met een zwart witte poes die we al jaren rond de hacienda zien rondlopen. We hebben al eens eerder kleintjes gehad op ons terrein en daar hebben we er 2 van meegenomen naar huis, hoe zal dit afgelopen? Toch maar een zakje kattenvoer op het boodschappen briefje erbij zetten want hij zit er wel een beetje zielig bij, dus of zijn moeder als ze dat al is, hem goed verzorgd, geen idee.
Na verder alles aan geveegd te hebben en een dweiltje rond het zwembad gedaan te hebben gingen we die avond bij Meijas eten.
Ook hier zijn geen onbeperkte tapas meer te bestellen, 1 per drankje mocht nog wel gelukkig.
Bij thuiskomst spotte we niet het poesje bij de kattenbrokjes maar de pad was er lekker van aan het smullen haha, dikke pad.
Na de aankoop van ons huis leek het me het beste om ons huis zo snel mogelijk op te gaan knappen zodat wij en de familie er lekker van konden gaan genieten.
Dat zorgde er wel voor dat we de eerste vakanties altijd heel druk bezig waren en veel geld kwijt waren aan werklui voor de klusje die we niet zelf konden uitvoeren.
Het lukt ons zelf om een stuk of 4x per jaar heen te gaan voor een paar weekjes, verder zit de familie er regelmatig in en dan houden we nog een paar weekjes over. Het is toch zonde dacht ik als wij er niet zijn dat het leeg staat daarom vond ik het een mooi idee om ons huis te gaan delen met gasten en ze op die manier te laten mee genieten van dit unieke plekje.
Het kleine beetje geld wat we ermee verdienen (na aftrek van de belasting en andere kosten) stoppen we dan terug in het huis om het nog mooier te maken.
In mijn ogen vragen we een hele schappelijke prijs voor een huis met 6 slaapkamers en 4 badkamers. Zeker als je het geld deelt door de aantal personen dat er in het huis past, dan zit je zalig vakantie te vieren op een unieke paradijselijke plek. Je hebt veel meer ruimte en privacy dan bij een hotel maar je betaald vele euro’s pp minder.
Maar mijn ervaring is dat het voor mensen vaak nooit genoeg is, niet te goedkoop genoeg en niet luxe genoeg. Het lijkt wel of de mensen in de loop der jaren steeds meer gaan zeuren en klagen en verwachten dat je een soort clubmed ressort bent met alle faciliteiten inclusief, tevens verwachten ze een permanente service, ze denken dat ze je voor elk wissewasje kunnen appen en dat nog eens op elk moment van de dag. Ze willen een huis huren op het platteland maar willen de comfort van een stad.
Soms vraag ik mezelf af of de stress die het verhuren oplevert het wel waard is, het zijn immers maar een paar centen die je eraan overhoud.
Maar gelukkig zijn er ook gasten die wel echt blij zijn en het wel echt enorm waarderen en daar doe ik het dan nog voor want als gasten mij schrijven enorm genoten te hebben en het de mooiste vakantie ooit was en het zo weer zouden huren, denk ja voor hun blijf ik mijn huis openstellen, zij hebben plezier gehad en dat voelt fijn.
Zelf geniet ik altijd enorm als ik bij Hacienda la Suerte ben, ik houd van de rust en de ruimte, prachtig vind ik de vele bomen in de tuin en het groene uitzicht. Ik wordt rustig van de geluiden, ik ontspan van het heerlijke weer, ik voel me op mijn gemak door de inrichting van de plek en nog zo veel meer.
Dat er dan wel eens geen internet bereik is, of dat je soms geen tv kan kijken ivm trage verbinding, dat het warme of koude water wel eens wat langer duurt voordat het de douche bereikt heeft, dat er soms wat mieren, vliegen of wespen zijn, dat het in de zomer te warm is als er weer eens een hittegolfje is, dat neem ik allemaal voor lief, dat hoort er gewoon bij, zeker op het platteland in de zomer.
Omdat je te maken hebt met gebruiksvoorwerpen gaat er natuurlijk wel eens wat stuk en het laten repareren in Spanje kan gewoon wel eens wat langer duren, de mensen hier hebben nu eenmaal een manana cultuur, het komt ooit wel goed. Het zijn allemaal maar bijzaken en totaal niet belangrijk in mijn ogen. Maar je wilt niet weten hoe mensen daarover en nog meer kleine dingen kunnen klagen.
Ik denk dan je huurt een huis midden in de natuur in het binnenland van Spanje, wat had je dan in gedachten.
Wat ik vervelend vind is dat mensen denken, ik ben op vakantie, ik heb ervoor betaald dus ik ga niet zuinig om met andermans spullen en verwachten dat als ze zelf iets stuk maken we direct in de houding springen om iets nieuws daarvoor aan te schaffen. Hoe vaak hebben we al niet een nieuw broodrooster, een nieuwe stofzuiger of een nieuwe parasol moeten kopen, ze hebben het nooit zelf kapot gemaakt zeggen ze, het was al zo.
Dan niet te spreken over het zoveelste koffiezet apparaat wat we opnieuw hebben moeten aanschaffen, als er een nieuwe gekocht is dan ook nog eens klagen dat het een ouderwetse filterkoffie is en niet eens een super de luxe koffiemachine van een duur merk, mensen waar hebben we het over. Je betaald maar €20 pp per dag (bij een verblijf met 12 personen), houd eens op met klagen en ga genieten.
Zal het de tijd zijn waarin we leven dat mensen steeds minder genieten van alles wat ze hebben en altijd wat te zeuren hebben. Ik zag laatst een programma, (wat ik zeer aanraad om te kijken) dat heet tussen de Amerika’s, daar werd aan mensen in Costa Rica, die het vele malen minder goed dan wij hebben, gevraagd wat voor een cijfer geef jij je leven, ze gaven bijna allemaal een 9 of een 10, ik vond dat zowel prachtig als ontroerend om te zien.
Ik vrees als ik dat hier aan iemand willekeurig vraag dat dat cijfer lang niet zo hoog is. Wij wonen in 1 van de rijkste landen van de wereld, dat cijfer zou toch super hoog moeten zijn.
Denk jij eens na wat geef jij jezelf en als je jezelf een laag cijfer geeft raad ik je aan, ga even relativeren want geluk zit in hele kleine dingen. Voor mij zeker!
Toen we vorige week aankwamen viel het me al op dat er veel wespen zaten bij het muurtje aan het begin van het huis. Als je wespen wilt bestrijden kun je dat het beste doen als de zon onder is, dan zitten ze allemaal in hun nest en dan kun je het beste met spray aan de gang. Doe je dat overdag, geven de wespen een signaal af dat ze in gevaar zijn en komen er van alle hoeken en kanten wespen aan om je aan te vallen.
We waren immers net aangekomen en ik had geen zin dit al direct te gaan doen en ik moet toegeven ik vergat het ook elke keer s’avonds, dat komt natuurlijk omdat je met elkaar bent en we vaak uiteten gingen en als we dan weer thuis kwamen was het te donker.
Nu iedereen weg was dacht ik er weer aan. Lesley en ik liepen s’avonds met een spraybus gewapend naar de plek toe, maar tot onze verbazing zagen we een waterplasje liggen. Oh nee, het is geen wespennest, het is een waterlek!
Alweer dachten we, vlakbij hadden we al eens eerder een lek gehad, midden in het grind. Ons waterhuisje waar de hoofdleiding in zit ligt namelijk achter ons zwembad ergens op het land en dat gaat onder de grond via slangen richting ons huis. Hoe de leidingen precies lopen weten we niet. Waar gaan ze het huis in en waar gaan de vertakkingen allemaal naar toe. Geen idee er staat niks op tekening.
De waterplas lag precies bij het plateautje aan de zijkant van ons huis. Na wat graafwerk konden we nog steeds niet zien of de leiding daar het huis in ging of dat het via de zijkant van ons huis naar binnen gaat.
Waardeloos want nu moeten we eerst het muurtje afbreken om te zien hoe de leiding loopt en om zo het lek goed te kunnen opsporen. Morgen maar weer verder maar dan wel vroeg in de morgen want de wespen zijn dol op stromend grondwater.
We konden gelukkig een steenboor lenen en dat was echt nodig want om te zien hoe de leiding liep moesten we de dikke stenen wegboren. We kwamen er achter dat degene die deze leidingen in de grond gestopt had ooit er een flink zooitje van gemaakt had, ten eerste zijn het verkeerde leidingen, het zijn kunststof zwarte maar het moeten kunststof zwart met blauwe strepen zijn want die zijn veel sterker. Tot groot ongenoegen konden we niet goed zien hoe de leiding liep omdat er ook overal beton overheen was gestort en geen zand zoals dat hoort.
Helaas geen relaxte dagen voor de boeg, we begonnen met het water af te sluiten en boren maar en daarna de kruiwagens met puin weg te brengen ergens op ons land. Er is in totaal 20 uur geboord en er zijn 20 kruiwagen weg gebracht. Pff wat een klus is het geweest.
Het was heel frustrerend en dat met die hitte. Inmiddels was er namelijk een zuidenwind naar zuid Spanje gekomen die hete lucht uit de Sahara aanvoert en de temperatuur was naar 37 graden gestegen.
Uiteindelijk hebben we gevonden hoe de leiding liep en de precieze plek van het lek gevonden, er zaten diverse koppelingen in de leiding zagen we wat het ook zwak maakt. Maar een groot stuk slang is nu vervangen en we hebben er metalen koppelingen in gezet. Hopen maar dat de rest het wel houdt, want helaas zit er nog veel oude troep in de grond. Door het boren hadden we ook het riool per ongeluk geraakt maar dat is inmiddels ook weer gemaakt, het oude riool zagen we er nog onder lopen, is buitengebruik, moet je maar net weten. Tevens zat er koud een elektra draad in de grond zagen we maar daar stond gelukkig geen stroom meer op, maar alles moest wel gecontroleerd worden voordat je dat weet.
Gelukkig net voordat volgende week de gasten komen is dit probleem opgelost. Dit is nu het leven op de campo er gebeurd altijd wat.
Het is nu wel een bouwput, alles moet nu weer opgebouwd worden, wij hebben daar helaas geen tijd voor en ook onze aannemer niet. Voor nu hebben we het met een stukje kunstgras afgedekt en we hebben er wat mooie stenen langs gelegd, even een tijdelijke oplossing. Na de zomer moet er weer een nieuw muurtje komen, helaas kost dit geintje ons behalve stress in onze laatste dagen van de vakantie ook nog eens veel centjes. Grrrr.
Ik kan tegenwoordig niet meer zomaar langs een tuin lopen in Spanje zonder te kijken welke plantjes erin groeien en dan te denken zou dat bij ons ook kunnen. Het is een lichte obsessie geworden.
Dat komt natuurlijk omdat het bij ons huis allemaal klaar is en nu heb ik ruimte in mijn hoofd om verder te denken. In onze tuin kunnen we eigenlijk alleen maar planten hebben die goed tegen warmte kunnen en weinig water nodig hebben, dan valt er al veel af natuurlijk.
Maar als iets eenmaal geworteld is dan gaat het vaak ook redelijk goed want dan halen de wortels het water wel uit de grond. Tegenwoordig begin ik klein en stop de stekjes eerst in een pot om het later in de volle grond te zetten met eromheen potgrond en natuurlijke grond gemengd. Op deze manier heb ik dat met de plantjes op ons terras gedaan maar dat wil ik nu ook gaan uitproberen in de rest van de tuin. Ik wil graag wat meer variatie en niet maar alleen oleanders, hoewel ik er daar ook nog wel een stuk of 50 van wil hebben.
Dus waar kun je mij op het moment nu echt blij mee maken als je op bezoek komt, ja namelijk met potten en stekjes.
Tatienne en Joost kwamen gezellig bij ons op de borrel, zij zijn de eigenaren van de leuke B&B Casa Valle de Oro, als je ooit nog een keer in een Yurt wilt slapen tussen de olijfbomen moet je bij hun een paar nachtjes boeken, echt super gaaf.
Tijdens de borrel kwam het ter sprake dat wij nog wat oude rejas hadden liggen waarvan ze er wel 1 konden gebruiken. Wat wil je ervoor hebben vroegen ze, nou dat antwoord was voor mij heel duidelijk: stekjes graag! Zij wonen vlakbij ons en hun B&B ziet er geweldig uit en ze hebben een mooie grote natuurlijke tuin dus daar staat vast wel iets in wat het bij ons ook goed gaat doen.
Ik kijk nu al uit naar het najaar om de stekjes bij ons in de grond te kunnen zetten. Maar we moeten wel heel goed opletten om er een stukje gaas of er een stuk geknipte oude plastic waterfles omheen te zetten want de konijntjes zijn dol op jonge worteltjes. Zelfs de grootste stekelige planten lusten de konijntjes graag als ze net geplant geplant zijn. Ik ben dus al oude plastic waterflessen aan het verzamelen, zodat ik in het najaar veel nieuwe planten kan planten.
Voor Rinus en Catrien zit het er weer op bij Hacienda la Suerte. Ze waren eerst een week saampjes en daarna een week met ons samen verbleven op de Hacienda, time flies when you’re having fun.
We hebben het heel gezellig gehad en in de tuin zijn ook mooie verbeteringen gemaakt.
Vele restaurantjes hebben we samen bezocht, Manolo zelfs twee keer want we waren ook een keer samen met onze vrienden Rob en Ibolja erbij geweest. De hamburger was favoriet!
La Paloma het Italiaans/Spaanse restaurant wat om de hoek ligt is ook altijd een fijn plekje om samen te eten. Maar thuis hebben we ook genoten van de kookkunsten van Lesley.
Onze vrienden gingen op de terugweg nog langs bij oude buurtjes, die wij ook kennen, zij hebben een huis in Moraira aan de Costa Blanca. Nadat Rinus en Catrien weg waren hadden we helaas nog maar 1 dagje met Elvira.
De laatste avond van Elvira hebben we natuurlijk weer lekker tapas gegeten bij Manolo onze huisbar.
We waren verrast toen we er aankwamen want Manolo was een 2.0 versie geworden met maar liefst op 3 lagen zitjes. Boven naast het restaurant een laag, op de stoep een laag en nu ook op de parkeerplaats, er lag daar een stukje kunstgras en daarop waren leuke zitjes gecreëerd. Toe maar, papa Manolo vernieuwd, dat doet ie goed.
Toen Elvira weg was hadden we het rijk weer met z’n twee. Ondanks dat het gezellig was heb je het er toch druk mee, je wilt graag dat iedereen het naar zijn zin heeft en je verzorgd je vrienden toch goed. Een lekkere lunch, een hapje bij het zwembad of een lekkere gin tonic.
Lesley had de afgelopen week nog vele uurtjes aan zijn studie besteed maar daar was hij nu ook mee klaar, dus deze week tijd om samen lekker te relaxen.
Toen ik van de week het bericht op het nieuws zag dat er een peuter van 2 jaar weggelopen was en gelukkig ook weer gevonden was kilometers verder moest ik denken aan mijn eigen verhaal. Toen ik 2 jaar was was ik ook behoorlijk avontuurlijk. Ik wilde namelijk naar oma en zonder dat mijn ouders het wisten was ik naar de busremise gelopen die vlakbij ons huis lag. Daar stonden de bussen klaar en zodra de buschauffeur kwam startte de rit. Ik was ingestapt en naast een oude mevrouw gaan zitten en begon lekker met haar te kletsen, toen de chauffeur instapte dacht hij natuurlijk dat ik bij die mevrouw hoorde, maar toen zij uitstapte en mij liet zitten vroeg de chauffeur of ze niet wat vergat en toen zei de vrouw pas dat ik niet bij haar hoorde. De buschauffeur had toen direct de politie ingeschakeld en voordat mijn moeder door had dat ik weg was, zij dacht dat ik gewoon voor de deur buiten aan het spelen was, werd ik door de politiewagen thuis gebracht. Waarom was je in die bus gestapt vroeg mijn moeder, nou ik wilde bij oma een kopje thee drinken had ik gezegd.
Dit was niet de enige keer dat eigenwijze Ira weg was gelopen, ik was nog een keer zoek en toen bleek dat ik met mijn vriendinnetje op weg was naar het strand, lopend langs de weg met mijn strandspullen onder mijn arm vonden ze ons.
Zelf kan ik vrijwel niks meer herinneren van die periode, mijn eerste echte herinnering gaat terug naar Spanje, toen ik 5 jaar oud was. Ik denk dat toen mijn passie voor Spanje ontstaan is. Ik kan nog goed herinneren dat we ezeltje gingen rijden, dat ik veel aan het zwemmen was in het zwembad bij het hotel, met zwembandjes en dat ik bij ober Ramon altijd mijn ijsje haalde. Het staat me ook nog steeds bij dat ik zo’n mooi jurkje gekregen had met van die roesjes. Een jaartje later toen ik een broertje kreeg die vernoemd werd naar de vriendelijke ober Ramon, wilde ik weer net zo’n jurkje hebben, mijn vader en ik zijn heel wat winkels afgelopen om zo’n look a like jurkje te vinden.
Mijn broer heeft dus een Spaanse naam en later toen ik mijn man ontmoette bleek zijn zus Elvira dus ook een Spaanse naam te hebben. Laat nou zijn eerste buitenlandse vakantie ook naar Spanje geweest te zijn en die vakantie kan hij zich ook nog goed herinneren, die had ook indruk gemaakt. Toeval of misschien wel voorbestemd dat wij een huis in Spanje zouden kopen!
Ik woon mijn leven lang al in de nabijheid van het strand en de zee. Als kind al vele zandtaartjes gebakken. Maar echt de hele dag bakken in de zon op het strand hoeft van mij ook weer niet. Ik ben meer het type van wandelen op het strand of relaxt een drankje drinken en de ondergaande zon bekijken.
Vakanties gingen vroeger met mijn ouders naar de camping aan zee nabij Saint Tropez, heerlijk windsurfen of pedellen met de surfplank, veel snorkelen en lekker zwemmen. Maar natuurlijk ook vele beachparty’s bezoeken in mijn pubertijd.
Strand werd minder belangrijk toen ik mijn Amsterdamse man ontmoette. Vakanties werden liever bij het zwembad gevierd, niks aan vond hij het al dat zand tussen zijn tenen. All inclusieve vakanties bij 5 sterren resorts en een koffer vol boeken mee om aan het zwembad te lezen onder een parasol en de kinderen maar lekker spelen met hun vriendjes en vriendinnetjes in het zwembad. Af en toe werden ze vermaakt door de animatie club, die waterspelletjes verzon. Lekker overzichtelijk vond mijn man dat. Soms moest ik het er echt doorheen drukken om een dagje strand te doen met elkaar. Het hielp ook niet mee dat hij een keer in een zee-egel getrapt is natuurlijk.
Zo langzamerhand heb ik het wel voor elkaar gekregen dat hij ook geniet van het strand. Regelmatig pakken we nu het fietsje en na slechts 4 km van het huis waar we nu wonen zitten we op het strand wat te drinken. Waar wij wonen zitten maar 4 strandtenten en dat is helemaal ideaal voor ons, nooit te druk maar lekker knus, bij alle 4 zit je gezellig. Bij 1 is vorig jaar zelfs het trouwfeest gevierd van onze zoon en schoondochter. Onze dochter is een groot fanaat van golfsurfen dus ook veel te vinden op het strand.
Dat ons tweede huis in Spanje niet vlakbij het strand ligt heeft er vooral mee te maken dat wij het te druk vinden aan de kust. Veel volk en de huizen zitten ook te dicht op elkaar en wij willen juist geen ander huis om ons heen zien maar lekker in de natuur zitten. Ik zeg altijd de drukte kan je opzoeken en de rust heb je. Als we naar het strand willen moeten we 50 minuten rijden, prima te doen.
Maar dichtbij ons huis zit wel een mooi blauw meertje met zelfs een strandje. Bij ons huis hebben we een lekker diep zwembad, maar om nu te zeggen dat mijn man vaak zwemt, echt niet, hij weet nu hoeveel werk het is om deze schoon te maken en te houden.
Net voor de tweede brug in Iznajar ligt dit populaire restaurant aan het mooie blauwe meer van Iznajar.
Op zondag moet je echt reserveren, alle Spaanse families willen hier eten. Wanneer je bij het raam zit heb je een prachtig uitzicht.
Gek genoeg hebben ze alleen een terras buiten aan de wegkant en niet aan de kant van het meer terwijl daar best ruimte voor is aan de onderkant want het restaurant ligt wat hoger, maar dat zal dan wel echt iets zijn voor toeristen om buiten te eten met uitzicht op het water. Voor een goede traditionele Spaanse maaltijd moet je hier zijn, geweldige keuken!
Er vinden wat belevenissen plaats op Hacienda la Suerte maar het mooiste is toch wel als er een nieuw leven ontstaat. We hebben al eens een nestje jonge katjes gehad. Dat waren zulke snoepjes dat we er twee mee naar Nederland hebben genomen en deze dondersteentjes wonen nu bij onze dochter. Frodo en Nero, twee binkies.
Dit keer was er een ander nestje, in de druivenstruik boven de eettafel zijn twee tortelduifjes geboren.
Ik ging direct even googlen en zag dat tortels een snel en slordig nestje bouwen en dat ze meerdere keren per jaar een legsel hebben met meestal maar 2 eitjes, juist omdat het nest zo gammel is vallen er ook vaak eitjes uit en mislukt het broedsel.Maar dit keer ging het helemaal goed, na 2 weken kwamen de eitjes uit en na ruim 2 weken vlogen ze weer uit.
Zo leuk om die beestje te zien opgroeien, ze keken ons vaak tijdens ons ontbijt, lunch of diner nieuwsgierig van bovenaf aan met hun zwarte kraaloogjes. Het uitvliegen was toch wel het mooiste, ze waren flink aan het klapperen een dag voor de grote uitvlucht, even oefenen met hun vleugeltjes en toen het moment daar was vlogen ze prachtig weg en hebben we ze niet meer teruggezien in hun nest maar alleen vanuit de verte op hun nieuwe stekkie, de elektrischiteitspaal.
Nog net voordat Elvira vertrok heeft ze dit spektakel nog mee kunnen maken. Na een gezellig aantal daagjes met elkaar in Spanje vloog Elvira door naar Griekenland om daar in haar upje nog een weekje vakantie te houden, wie weet vliegen de torteltjes wel met haar mee, want ze noemen ze toch turkse tortels nou dat ligt vlakbij.
Ik ben altijd op zoek naar leuke activiteiten, ik heb nu echt een pareltje ontdekt slechts een dorpje bij ons vandaan.
In de ochtend hebben we lekker relaxt gedaan en bij het zwembad gezeten. Het weer was echt fantastisch, eind maart en 22 graden, echt helemaal top, dat is wat je hoopt maar beslist geen zekerheid is deze periode van het jaar.
Om 12 uur had ik een afspraak met de aardige German Garcia, die een famillie bedrijf runt. Het bedrijf bestaat meer dan 100 jaar. Jaren hebben ze rond de 60 personeels leden gehad, maar door de moderne technieken nu nog maar rond de 20. Gepassioneerd vertelde hij over de olijventeelt, de oogst en daarna over het persen, ook hoe dat vroeger werd gedaan.
We liepen zelfs het veld op om de jonge bomen en de oeroude bomen te spoten. Aan het eind was een proeverij, we hebben verschillende soorten geproefd van de bekroonde extra virgen olijfolie en we hebben veel geleerd over smaak en kwaliteit en het proces.
Na de proeverij kregen we een 3 gangen lunch met wijn, bier en tinto de verano en dit alles slechts voor het bedrag van €20 pp. Super de moeite waard en weer een must do activiteit voor onze gasten.
Aan het eind van deze heerlijke dag zijn we nog even naar de 100 waterpijpjes uit de bergen geweest, een km verder dan de olijvenboederij, altijd leuk om te zien.
Spaansgeluk 