Er werd slecht weer verwacht in het weekend van 10 december. Laat dat nu net de dag zijn dat wij onze verhuizing gepland hadden. Toen ons gehuurde busje de straat in kwam rijden was het al behoorlijk aan het sneeuwen, hebben wij weer!

Het is een behoorlijke hectische periode geweest afgelopen dagen. Alles inpakken en wat heeft een mens veel spullen. Het weekend ervoor was onze zoon verhuisd, ook zijn hele inboedel stond in ons huis. Deze verhuizing verliep voorspoedig in een ochtendje, immers alle spullen stonden al ingepakt in de garage en de studeerkamer. Met 2 ritjes in het busje naar de opslagbox was dat klusje geklaard. Toen zijn spullen weg waren konden we ook goed zien welke spullen er van ons nog in de garage en de studeerkamer lagen. Voor de rest had ik alles in elke kamer al in dozen gezet.

Zondagochtend 10 december begonnen we eerst met alle dozen en overige spullen  naar beneden te brengen. Oh jee onze inboedel was toch wel meer dan we dachten.

Op het laatste moment had ik naar de opslagboxruimte gebeld of we er nog een box bij konden huren. Gelukkig was er nog 1 vrij. We hadden er al 1 van 25m3, groter dus dan onze zoon die 22m3 heeft maar voor de zekerheid hadden we er maar 1 bij gehuurd van 17 m3 en maar goed ook. We bleken hem echt nodig te hebben. Juist voor al die losse spulletjes die niet in de dozen passen.Mijn ouders hadden nog mee kunnen helpen bij onze zoon en schoondochter hun verhuizing maar omdat ze daarna naar Spanje gingen om plaats te maken in hun stulpje voor kun kleinkind die een dikke 2 maanden daar gaat wonen, konden ze met onze verhuizing niet meer meehelpen. Gelukkig kregen we hulp aangeboden van Job, Rinus en Catrien, Elvira, Cheyenne, Jairo en Daisy. Echt onwijs lief want zonder hen hadden we het echt niet gered! Het was een behoorlijk verhuizing die van s’ochtends half 11 tot s’avonds 7 uur duurde.

Het landschap was inmiddels veranderd in een wit wonder sprookjes land.

Bekaf gingen we s’avonds nog met een deel van het clubje bij de pizzaria in Castricum eten. Een gezellig plekje,  waar we dubbel van het lachen lagen want toen we om een leesbril vroegen de serveerster antwoorde: Gucci of Armani. Alle spanning die we die hadden lachten we eruit natuurlijk ook onder het genot van een heerlijk wijntje.

Deze memorabele dag zullen we niet snel vergeten, wie gaat er nu verhuizen in de sneeuw.

Op 13 december was het zover de overdracht van ons huis. Ik realiseerde me dat ik nog nooit in mijn leven ergens zolang gewoond had als hier. 15 jaar hebben we hier een heerlijke tijd gehad en de kinderen hebben hier een super jeugd gehad. Toen ik afscheid van de buurvrouw ging nemen moest ik toch wel een traantje weg pinken.

Bye bye mooi bijzonder huis, die we helemaal zelf hadden laten bouwen en elk detail zelf bedacht hebben. Hello volgende stap in ons leven. Nu eerst een paar maanden bij onze dochter wonen. Wanneer de bank een beetje opschiet met de hypotheekaanvraag, gaan we daar 19 januari de sleutel van krijgen. Nu nog even leren voor mijn examen die ik woensdag heb en daarna heerlijk bijkomen met een gezellig clubje in Spanje!

Iedereen bedankt voor alle belangstelling, het is emotioneel gezien niet niks deze periode!

Het is gelukt we hebben een nieuw huis, nu alles regelen. Lekker druk allemaal over 1.5 maand de sleutel. Maar zooooo blij.

In Spanje wilden we ook weer wat gaan verbouwen maar dit moet nu even wachten, niet alles kan tegelijk. Eerst alles verhuizen komende weken en dan lekker in Spanje genieten van de feestdagen. Hoop dat het weer net zo mooi wordt als vorig jaar.

Over 2 weken moeten we ons huis uit en we hebben nog niks gevonden. Stress, stress, stress en nog eens stress. Het is een ware gekte op de Nederlandse huizenmarkt. Elke keer als er een leuk huis op de markt komt bellen we direct de makelaar. Soms zijn we de eerste en soms ook niet. Maar tegenwoordig maakt dat helemaal niet meer uit. Je doet een bod en er wordt gewoon nog niet gereageerd of het wordt direct afgewezen, zeker als het onder de vraagprijs is. Bijna al het leuks wat ook redelijk af is gaat met een inschrijving. Direct je uiterste bod doen voor de sluitings datum en afwachten of je het bent geworden. Inmiddels hebben we al 5x een bod gedaan op verschillende huizen waarbij we overboden zijn. Gekkewerk soms krijgen ze wel 10x een bod boven de vraagprijs. Wat is nog reëel, is de prijs kwaliteit nog wel in verhouding of is het een reuze bubbel en betaal je veel te veel. Helaas kan je dat vaak pas achteraf zeggen. Net als met de bitcoins. Als je denkt ik koop ze niet want ze staan al zo hoog worden ze gewoon een jaar later een paar keer zoveel waard. Ja wanneer zit je op het hoogte punt.

Mij gaat het vooral om gevoel, voel ik me goed hier, kan ik wat van de woning maken. Het hoeft niet groot te zijn maar ik wil wel graag alles in verhouding zien. De nieuwbouw die af is, is bv wel heel praktisch maar het is niet mijn droomhuis dus ik zal niet tot het uiterste gaan. Het kleine huisje wat landelijk ligt maar waar veel aan geklust moet worden daar heb ik wat meer voor over. De ingredienten moeten goed zijn. In de prijs klasse waar wij in zoeken vind je niet je droomhuis, de regio waar we in zoeken is gewoon duur. Maar het moet toch wel heel goed voelen. Van het weekend weer een bod gedaan op een huis wat al een tijdje te koop staat omdat de vraagprijs stevig is voor de grote van het huis, direct afgewezen, wat is de minimale prijs dan vroeg ik, die kreeg ik, dat direct geboden maar helaas de eigenaar wilde het nog even afwachten tot eind van de week omdat hij misschien nog wel meer biedingen zou krijgen. Toen dacht ik ineens ho, tot zo ver.  We hebben nu gezegd, ons bod is tot morgen 12 uur geldig en anders is het niet ons huis. We moeten ons niet gek laten maken.

Stiekem denk ik, ga toch naar Spanje, laat het jachtige leventje hier. Maar ik ben ook realistisch, ga ik daar dan nu al echt gelukkig worden. Dag en nacht gasten over de vloer om mijn geld te verdienen. Weinig privé leven. Alleen vrij tussen november en april en dan in die maanden klussen om het voor het aankomende seizoen weer helemaal top te hebben voor de gasten. Nee, dat wil ik nog niet. Ik vind mijn werk hier in Nederland nog veel te leuk. Informatiebeveiling is hot en daar is nog zoveel in te leren. Een vakantiehuis hebben in Spanje is voor mij toch wel het ideale plaatje. Na een druk leven hier daar de ultieme ontspanning hebben.

Gelukkig gaan we over een maand weer en ik denk dat we dat meer nodig hebben dan ooit. Nu zitten we midden in de verhuisdozen. Onze zoon en schoondochter gaan zaterdag uit ons huis, dus dan gaan we hun spullen naar de opslagbox verhuizen. Zij gaan in opa en oma hun huis wonen totdat ze de sleutel krijgen 1 februari. Oma en opa gaan naar Spanje en wij gaan een weekje later onze spullen verhuizen naar de opslagbox en dan tijdelijk bij ons dochter wonen.

Oh echt duimen dat we morgen een yes  krijgen voor dat leuke landelijke huisje wat dicht bij onze kinderen ligt! Het zou zoveel meer rust geven als we weten waar we aan toe zijn. Het afscheid van dit huis waar we al 15 jaar wonen zal zwaar zijn, pittige tijden dus. Het is echt een chaos in mijn hoofd wil je dat geloven.

Na ons komen er nog gasten in oktober, ik hoop dat ze net zo’n mazzel hebben als wij qua temperatuur.

Terug hebben wij een avondvlucht en mijn schoonzusje een middagvlucht. Terwijl Lesley zijn zus naar het vliegveld bracht ging ik de binnen en buitenboel nog even extra soppen.

Het huis moet toch weer netjes zijn. We hebben zelfs een mooi nieuw kleed gekocht. Hebben wij zelf in de winter als we komen ook warme voetjes.

Lesley was net weer terug toen we gebeld werden door zijn zus, haar vlucht was door Ryan-Air gecanceld, ze stond al voor de gate! Iets met piloten die er niet waren. Er was niemand aanwezig om de gestrande passagiers in goede banen te leiden. Echt heel slecht. Al het andere personeel op de luchthaven deed ook alsof hun neus bloedde, niet hun verwantwoordelijkheid, zoek het maar uit waar je moet zijn.

Wij hebben echter wel pijlsnel gehandeld toen we het hoorden en voor haar de zelfde avond vlucht geboekt als wij, alleen 7x zo duur. Gelukkig waren we net op tijd want een minuut later en onze vlucht was ook vol. Ik was nog niet klaar met de schoonmaak maar zodra dat klusje ook geklaard was reden we naar de luchthaven.

Transavia vloog gelukkig prima op tijd. Mijn schoonzus gaat een dikke klacht indienen, want uren wachten op de luchthaven zonder iets te eten en drinken aangeboden te krijgen was niet echt leuk en gelukkig hadden wij de vlucht geregeld voor haar want van Ryan-Air was nog steeds niemand te bekennen.

Voor ons was deze dag ook de laatste volle dag van onze 10 daagse oktober break. Zo jammer dat het altijd zo snel om gaat. Ik zou hier wel maanden kunnen blijven.

Toch lijkt het me ook niet ideaal om hier permanent te wonen, denk dat ik toch wat meer reuring nodig heb en trouwens er moet ook geld verdiend worden om dit allemaal te bekostigen. Nu op deze lazy sunday nog maar even genieten van ons prachtige huis en de omgeving.Vanwege de droogte hoorden we dat de mensen in de dorpjes naast ons geen onbeperkte toegang tot water uit de kraan meer hadden. De voorraad water flessen uit de supermarkt ging dan ook super snel.

We wilden wel even gaan kijken hoe het meer er bij Iznajar bij lag, dat was echt schrikken, in al die jaren dat we hier komen hebben wij het nog nooit zo laag gezien.

Toch was het heel bijzonder om te zien, laten er maar snel een paar buitjes vallen zodat het weer aangevuld wordt. (Wel pas als wij weg zijn haha) We gingen even een drankje doen bij het strandtentje en genoten van het vakantiegevoel wat je hier extra hebt door de geur van de dennebomen.

We zaten te praten over ons dilemma, waar gaan we eten vanavond, het stationnetje, Pajaritos of de Italiaan in Loja.

En het werd—— Het stationnetje, Meson Estacion de Salinas. Er stond wat wind die avond daardoor gingen we binnen zitten. We werden verwend door de boss himself de goedlachse vader Manolo. Alles smaakte weer top.

Het helpt altijd extra goed om je te relaxen als het weer ook goed is. Nou over dat weer echt niks te klagen 15 oktober en 28 graden ongelofelijk.

We begonnen met een lekker ontbijtje, daarna even lekker wat lezen bij het zwembad en daarna moesten we toch echt even naar de Chinees, de winkel van sinkel van Spanje. Ze hebben er super veel en ik kom tot ergenis van Lesley altijd met iets naar buiten.

Daarna even naar het gezellige pleintje van Archidona, waar we ons terug wanen in de Romeinse tijd. Zo oud is het niet hoor maar het ziet er zo mooi uit dat je het gevoel hebt jaren terug te zijn in de tijd.

De tapas bij Uno de Ocho worden prachtig opgedient, waardoor je nog meer zit te genieten.

Daarna terug naar huis om nog even te genieten van het prachtige licht wat op de bergen schijnt. Ook al ben je hier maar 1 dag je voelt de rust in je lijf terug komen zei mijn schoonzusje. Goed te horen.

Natuurlijk stond er die avond een Manolootje in onze planning.

Soms wil je even iets anders aan je hoofd en dan is het heerlijk om er even tussenuit te gaan. Ik appte mijn schoonzusje, kom gewoon een weekendje langs. Ja maar, was het antwoord en er volgende een hoop onderbelangrijke tegenwerpingen. Niet zeuren gewoon doen. Ze stapte uit haar comfortzone en kwam!

Super leuk. Op weg naar het vliegveld kocht Lesley nog een paar nieuwe stoelen erbij en ik bleef thuis om de late night snack klaar te maken. Pas om half 12 kwamen ze thuis en zo zaten we nog heerlijk tot 2 uur buiten. Even wat anders dan in Nederland waar ze de winterjassen alweer uit de mottenballen gehaald hebben.

We zijn inmiddels al 4 weken terug uit Spanje, maar als ik dan het weer hier zie denk ik met weemoed terug. Het was zo ontzettend lekker in oktober. Ik realiseer me echt heel goed dat het pure luxe is dat we een tweede huis in het buitenland hebben waar we zo nu en dan naar toe kunnen gaan.

We hebben het huis nu ruim 5 jaar en toch vind ik het leuk om elke keer erop uit te gaan om nieuwe dingen te ontdekken in de omgeving. Zo waren we naar het dorpje Villanueva de Algaidas gereden. We waren er wel eens doorheen gereden maar nog nooit gestopt. Het is een dorpje aan de andere kant van de berg Pedroso waar ongeveer 4500 mensen wonen. Rondom de wegen langs ons huis zijn er wel 5 verschillende routes om er te komen. Alle routes zijn door de olijfboomgaarden. De core business van deze streek.

We kozen heen voor de route vanaf de snelweg de A92. Het is een klein dorpje met in het midden een lange straat waar een aantal barretjes zitten. We kozen de drukste uit om wat te eten. Het is totaal geen toeristische plek daarom moet je daar gaan zitten waar de Spanjaarden zitten, die kijken namelijk niet naar hoe het eruit ziet maar naar hoe lekker het eten is. Het bleek een erg leuk en gezellig plekje te zijn vlak naast de prachtige Bougainvillea plant die deze tijd van het jaar enorm mooi staat te pronken.

Bij het restaurant hadden ze een tapas kaart, wat trouwens ook niet vaak voorkomt in deze regio want meestal staan de tapas gewoon met een krijtje op het bord geschreven achter de bar. We kozen er een aantal uit en we hebben zo zalig geluncht. Weer een aanradertje erbij. Terug reden we helemaal door de olijfboomgaarden en zagen dat de eerste mensen al aan het plukken waren. We reden onder de hogesnelheidtrein door deze gaat van Malaga naar Antequera. Wat een hoogte, best bijzonder om er zo onder te staan. Na ongeveer 20 minuutjes genoten te hebben van het landschap waren we weer thuis.

We zitten met ons huis ongeveer 2 kilometer van het kleine dorpje Villanueva de Tapia af.

Er wonen hier 1700 mensen. Eigenlijk is hier niks spannends te beleven. Er zitten 4  kleine totaal geen toeristische barretjes. Een stuk of 3 kleine buurt supertjes, soms ook wel Tabacos genoemd, daar kun je vroeg in de ochtend wat vers brood halen.

Je hebt er een installatiebedrijfje voor al je gereedschap, hebben ze het niet op voorraad dan kunnen ze het wel bestellen voor je. Er zit een apotheek. Er zitten 3 banken!!!! Dat is in Nederland een zeldzaamheid geworden zeker in een klein dorpje. Het gemeentehuis zit er en het postkantoor zit in het zelfde pand en deze is alleen tussen 9 en 10 open en soms, je weet echt niet wanneer, is hij nog een uurtje open in de middag.

Normaal is het dus een slaapdorpje, waar je alleen het echte Spaanse leven meemaakt. Behalve met de Feria.

Het begint al als je het dorp komt inrijden, de agenten regelen het verkeer, op werkelijk elke hoek van de straat staat er 1 die zegt welke kant je moet oprijden. Overal staan auto’s geparkeerd, schijnbaar komen alle mensen uit de omliggende dorpjes dus ook op bezoek, of misschien zijn het wel familieleden of mensen die ook ooit in het dorpje gewoond hebben. Iedereen is netjes gekleed, sommige vrouwen hebben zelfs hun mooiste echte Spaanse jurk aan getrokken. Waar loopt iedereen nu zo voor uit zal je denken. Nu dit keer was het het feest van het vee. Er staan wat geiten en paarden, verder is er een markt, met veel tasjes kraampjes, fout kinder speelgoed en verder nog wat meer prullen, eigenlijk geen eens een leuke markt.

In de sporthal stonden allemaal eettentjes van lokale producten, zoals kaas, worst, koekjes, bier dat was dan nog wel grappig. Maar het leukste vonden we dat er midden op een pleintje een hele grote pan stond met vlees erin, wat terplekke klaar gemaakt werd. Iedereen stond in de rij. Dus wij dachten dat willen wij ook meemaken. Na een uur in de rij te hebben gestaan kwamen we bij een punt aan waar we een bonnetje moesten kopen voor de maaltijd, voor slechts voor €1 kon je een bakje krijgen met vlees en stokbrood. De biertap die ernaast stond was kapot gegaan. (Zou dat de reden zijn dat Spanjaarden zelf vaak graag uit een flesje drinken?) We gingen toch maar even googelen wat het allemaal betekende wat er op het bonnetje stond. Oh jee een stoofpotje van lamsvlees. Laten we allebei nu niet van lamsvlees houden, haha. Maar we stonden nu zolang in de rij dat we het maar gewoon moesten proberen. Het was een gekakel van jewelste in die rij, iedereen nam de laatste nieuwtjes door. Wel heel grappig, je merkt dat je als Hollander best lang bent vergeleken bij al die kleine Spanjaarden, we keken over iedereen heen.

Ik moet zeggen het was best te doen dat stoofpotje. Het sausje was erg lekker maar de belevenis was waar we het voor deden en dat was geslaagd. Dit feest in ons dorp, zo tussen de locals, zullen we niet snel meer vergeten.

Ons hele land ligt er vol mee, stenen, stenen en nog eens stenen, grote keien, kleine stenen en kiezels, oranje, bruin en wit we hebben ze in alle soorten en maten. Ons huis ligt onderaan de berg Pedroso en dat is 1 grote rots. Vroeger verdienden de bewoners geld met de stenen. Ze waren super slim.

Ze hadden twee steenovens gebouwd. Naturlijk gebouwd van keien en in deze ovens kookten ze de stenen, deze stenen bevatten kalk en de kalk die eraf kwam was wit en dat verkochte ze weer aan de dorpsbewoners die daar hun huizen mee wit kalkten. Een mooi proces.

Ik vervloek die stenen wel eens, vooral als ik een gat in de grond wil maken, er is gewoon niet door heen te komen. Maar soms ben ik ook heel blij met deze stenen want je kan er mooie randjes mee maken rondom je tuin, of rondom de bomen, het staat heel decoratief en natuurlijk.

Maar dat niet alleen het is ook heel mindfull. Stenen zoeken, stenen tillen en verplaatsen. Je maakt er niet alleen je hoofd mee leeg maar het is ook nog eens een goede work-out. Bukken, tillen en lopen. Het is een oer bezigheid. Onze voorouders zullen dat ook zo gedaan hebben, je gaat erop uit om spullen te verzamelen om er je verblijf mee te bouwen. Daarna ga je op jacht om je eten te zoeken die je vervolgens op een vuurtje gemaakt in een rondje van stenen en takjes klaar maakt en daarna slaap je in een van stenen gemaakt huis en de volgende dag herhaal je het weer.

Ik had bedacht, als ik nu ook elke dag een uurtje of wat een aantal stenen ga verplaatsen, daarna op zoek ga naar eten, lees een leuk restaurantje, dan kan ik daarna heerlijk slapen in mijn mooie stenen huis. Geweldig bedacht toch!