Over 2 weken moeten we ons huis uit en we hebben nog niks gevonden. Stress, stress, stress en nog eens stress. Het is een ware gekte op de Nederlandse huizenmarkt. Elke keer als er een leuk huis op de markt komt bellen we direct de makelaar. Soms zijn we de eerste en soms ook niet. Maar tegenwoordig maakt dat helemaal niet meer uit. Je doet een bod en er wordt gewoon nog niet gereageerd of het wordt direct afgewezen, zeker als het onder de vraagprijs is. Bijna al het leuks wat ook redelijk af is gaat met een inschrijving. Direct je uiterste bod doen voor de sluitings datum en afwachten of je het bent geworden. Inmiddels hebben we al 5x een bod gedaan op verschillende huizen waarbij we overboden zijn. Gekkewerk soms krijgen ze wel 10x een bod boven de vraagprijs. Wat is nog reëel, is de prijs kwaliteit nog wel in verhouding of is het een reuze bubbel en betaal je veel te veel. Helaas kan je dat vaak pas achteraf zeggen. Net als met de bitcoins. Als je denkt ik koop ze niet want ze staan al zo hoog worden ze gewoon een jaar later een paar keer zoveel waard. Ja wanneer zit je op het hoogte punt.

Mij gaat het vooral om gevoel, voel ik me goed hier, kan ik wat van de woning maken. Het hoeft niet groot te zijn maar ik wil wel graag alles in verhouding zien. De nieuwbouw die af is, is bv wel heel praktisch maar het is niet mijn droomhuis dus ik zal niet tot het uiterste gaan. Het kleine huisje wat landelijk ligt maar waar veel aan geklust moet worden daar heb ik wat meer voor over. De ingredienten moeten goed zijn. In de prijs klasse waar wij in zoeken vind je niet je droomhuis, de regio waar we in zoeken is gewoon duur. Maar het moet toch wel heel goed voelen. Van het weekend weer een bod gedaan op een huis wat al een tijdje te koop staat omdat de vraagprijs stevig is voor de grote van het huis, direct afgewezen, wat is de minimale prijs dan vroeg ik, die kreeg ik, dat direct geboden maar helaas de eigenaar wilde het nog even afwachten tot eind van de week omdat hij misschien nog wel meer biedingen zou krijgen. Toen dacht ik ineens ho, tot zo ver.  We hebben nu gezegd, ons bod is tot morgen 12 uur geldig en anders is het niet ons huis. We moeten ons niet gek laten maken.

Stiekem denk ik, ga toch naar Spanje, laat het jachtige leventje hier. Maar ik ben ook realistisch, ga ik daar dan nu al echt gelukkig worden. Dag en nacht gasten over de vloer om mijn geld te verdienen. Weinig privé leven. Alleen vrij tussen november en april en dan in die maanden klussen om het voor het aankomende seizoen weer helemaal top te hebben voor de gasten. Nee, dat wil ik nog niet. Ik vind mijn werk hier in Nederland nog veel te leuk. Informatiebeveiling is hot en daar is nog zoveel in te leren. Een vakantiehuis hebben in Spanje is voor mij toch wel het ideale plaatje. Na een druk leven hier daar de ultieme ontspanning hebben.

Gelukkig gaan we over een maand weer en ik denk dat we dat meer nodig hebben dan ooit. Nu zitten we midden in de verhuisdozen. Onze zoon en schoondochter gaan zaterdag uit ons huis, dus dan gaan we hun spullen naar de opslagbox verhuizen. Zij gaan in opa en oma hun huis wonen totdat ze de sleutel krijgen 1 februari. Oma en opa gaan naar Spanje en wij gaan een weekje later onze spullen verhuizen naar de opslagbox en dan tijdelijk bij ons dochter wonen.

Oh echt duimen dat we morgen een yes  krijgen voor dat leuke landelijke huisje wat dicht bij onze kinderen ligt! Het zou zoveel meer rust geven als we weten waar we aan toe zijn. Het afscheid van dit huis waar we al 15 jaar wonen zal zwaar zijn, pittige tijden dus. Het is echt een chaos in mijn hoofd wil je dat geloven.