Gisteren met mijn dochter naar de bios geweest naar de film "komt een vrouw bij de dokter." Heftig hoor. Je sluit je ogen vaak voor dit soort dingen, maar het overkomt vele, het is goed om daar eens bij stil te staan. Het kan iedereen overkomen ook jij en ik. Ik werd wakker vannacht en die film zat weer in mijn hoofd en ik kon vervolgens niet goed slapen. Ik bedacht mij dat wij de afgelopen jaren toch ook behoorlijk veel voor onze kiezen gehad hebben, met het overlijden van de beste vriend van mijn man die 40 was, de neef van mijn man die nog maar 22 was, en mijn man zijn vader. Ook mijn oma en opa’s en de ouders van vrienden hebben we zien wegvallen. Het overkomt velen, maar het is gewoon heel heftig als je er midden in zit. Het is daarom goed om je te realiseren dat je vandaag moet leven, dat je moet gaan voor de dingen die jou raken en die jou gelukkig maken. Maarja soms is dat makkelijk gezegd dan gedaan.
Ik denk dat onze wens om naar Spanje te gaan ook erg te maken heeft met wat we allemaal hebben meegemaakt, en dat we nu een beetje op zoek zijn naar levenskwaliteit. Je holt hier in Nederland maar behoorlijk mee met de massa. Je doet je ding maar je vergeet om echt te genieten. Natuurlijk heeft de vraag " is dit alles" met je leeftijd te maken, als je de veertig gepasseerd bent ga je je meer dingen afvragen lijkt wel. Als je jong bent wil je een leuke partner, je wilt trouwen, je wilt kinderen, je wilt een leuke baan en een leuk huis en als je net als wij dat allemaal bereikt hebt, krijg je weer andere wensen. Je wil dat gejaag niet meer, je wilt een beetje rust in je hoofd, je wilt kunnen genieten van alles wat je bereikt hebt.
Natuurlijk genieten wij van onze kinderen, ondanks dat pubers in huis hebben het moeilijkste is van de kindertijd, en we gaan echt niet met tegenzin naar ons werk, maar om nou te zeggen dat het onze ideale baan is, nou nee en we denken nog steeds als we naar ons huis kijken, jee zijn wij de eigenaar van deze villa, ongelovelijk, dat hebben we niet slecht gedaan.
Maar je geluk zit echt niet in je grote huis of je mooie auto. Het zit in hele kleine dingen, zoals de kus op je wang van je kinderen, de zon die lekker schijnt, de bloemen die in bloei staan, het gezellig samen zijn met je familie en vrienden etc etc.
Ik heb nu het gevoel dat ik een beetje geleefd wordt, je moet deze baan houden want het verdient zo lekker en daardoor kan je in je mooie huis blijven wonen, je kan je kinderen alles geven, je kan op vakantie gaan, mensen te eten vragen en noem zo maar op. Geld maakt niet gelukkig maar het is toch makkelijk. Wij zitten echt in een luxe positie, in andere landen zijn ze blij als ze eten of drinken hebben. Wij zijn alleen maar bezig met onze luxe te behouden.
Als wij naar Spanje zouden verhuizen hebben we ook geld nodig want je moet toch een huis kopen en jezelf van levensonderhoud kunnen voorzien. Wij hebben namelijk na al onze bezoeken aan de B&B ’s wel gemerkt dat het best moeilijk kan zijn om rond te komen, je hebt niet altijd logxc3xa9s. Maar ik hoef ook niet rijk te worden, ik wil gewoon wat meer vrijheid, ik wil zelf bepalen hoe mijn dag eruit ziet. Toch kan dat ook weer tegen vallen, de mensen van Casa Eperanza waar we vorig jaar zijn geweest, zijn alweer terug naar huis, omdat ze het toch te rustig vonden, ze hadden wel voldoende gasten maar die gingen na het ontbijt de deur uit en kwamen er s’avonds pas weer laat in en in de tussentijd wisten ze zich geen raad met de tijd, misschien over een aantal jaar als we wat ouder zijn vertelde ze, dan gaan we weer terug om het opnieuw te proberen. Nu wonen ze weer in Nederland en verhuren ze hun huis en de kamers in Spanje vanaf hier. Toen ik dat hoorde was ik verbaasd, ik dacht dat ze het zo goed voor elkaar hadden, maar het viel dus toch tegen.
Als ik de mensen van Casa Paco hoor hebben die, ondanks dat ze jong zijn, helemaal hun draai gevonden daar. Zij hebben heel veel initiatieven, zo kregen wij vorig jaar een brief of we een olijfboom wilde adopteren voor xe2x82xac50, elk jaar krijgen wij de olijfolie van onze boom thuis gestuurd rond december, dit jaar wordt het een halve liter las ik in hun maandelijke nieuwsbrief. Verder maken ze ook jam die ze in een supermarkt in Nederland verkopen, de b&b zijn ze steeds meer aan het verfraaien, dus zij blijven wel bezig, zo zie je maar, voor iedereen is het weer anders.
Mijn dochter zegt tegen mij, mama ik weet niet of jij dat wel kan hoor, daar zo zitten in Spanje, jij gaat je vriendinnen missen, lunchen hier wijntje daar, bioscopie doen en eten bij vrienden.
Maar ik denk dat ik het juist wel kan, mijn vrienden zullen toch wel langs komen en met de gasten die bij ons logeren kan je ook een leuke band opbouwen, het mooie weer en de levensinstelling van de Spanjaarden trekt mij namelijk enorm aan. Wel zou ik af en toe op vakantie willen naar een ander land en natuurlijk ook zo nu en dan terug willen naar Nederland.
Ik ben er wel mee bezig ja, om alles de revue te laten passeren, als ik nu dit of als ik nu dat. Uiteindelijk zal ik toch de stap moeten nemen. Ik ben er alleen nu nog niet aan toe merk ik. Ik zou namelijk niet willen dat de kinderen de deur uit moeten gaan omdat ik zonodig iets anders wil in mijn leven. Ik geef mezelf 5 jaar de tijd om het allemaal uit te vogelen.
Vanavond begint de cursus DE KRACHT VAN JE GEDACHTEN gegeven door mijn vriendin die voor haarzelf is begonnen, wie weet haal ik daar nog wat uit wat ik kan gebruiken om wat beter met mijn onrust om te gaan.
Spaansgeluk 