Spaansgeluk heeft een nieuw weblog adres:

https://spaansgeluk.wordpress.com

 

We hadden allemaal geslapen als roosjes, het platteland doet ons goed. Niemand had het koud gehad, maar ik had dan ook voor iedereen een lekker kruikje in bed gemaakt.

Eerst gezellig ontbijten met eitjes en warme broodjes, heerlijk lang kletsen aan tafel en toen op naar Iznajar ongeveer 10 minuten bij ons vandaan.

Iznajar ligt aan een prachtig blauw stuwmeer, je kijkt echt werkelijk je ogen uit als je aan komt rijden. Het blauwe water met daar achter een berg met een wit dorpje erop en op de punt een kerkje.

Kijk zei ik, straks staan wij daar bovenaan en kijken we vanaf de andere kant naar het meer. We parkeerde de auto halverwege de heuvel want met die grote bak wil ik echt niet in één van die kleine straatje belanden. Het laatste stukje liepen we door dit schattige dorpje en het straatje met de blauwe potjes was favoriet, heel gezellig met al die blauwe accenten, de moeite waard voor een paar mooie foto’s.

Bovenop de berg waaide het wel een beetje en we wilde graag in de zon wat drinken, maar juist die plekjes waren bezet, daarom liepen we verder en besloten we later naar het strandje te gaan.

In Spanje begraven ze de mensen boven de grond en dat wilde ik ook even laten zien, het is een goed verzorgde laatste plek voor de mensen van het dorp.

Vanaf de top naast het kerkje heb je een prachtig uitzicht over de vele olijfbomen die de provincie Cordoba rijk is.

Mijn huis ligt nog net in Malaga, maar op het 3 provinciepunt met Granada en Cordoba, echt daar waar de olijfboomgaarden beginnen.

Inmiddels hadden we een leuk stukje gelopen in het dorpje en toen gingen we terug naar de auto, op naar beneden naar het strandje.

In de zomer kan je hier heerlijk rustig zwemmen en zonnebaden. Maar nu kozen wij voor een plek in de zon op het terras. Wat tinto de verano erbij en wat tapas en genieten van de laatste uurtjes Spanje.

Eind van de middag reden we weer naar mijn huis, daar werd een laatste wasje gedaan en de boel werd opgeruimd.

Het was alweer tijd voor het avondeten, ik maakte wat lekkers klaar en om half 7 werden we gehaald door Rob die ons naar de luchthaven bracht.

De jonge meiden maakte plannen om ooit in Spanje te gaan wonen, zo lekker hadden ze het gehad. Maar de oudjes hadden ook genoten en de foto’s zullen boekdelen spreken.

In het vliegtuig droomden we nog even na van ons plezierige weekend en van de zon en voor we het wisten stonden we in de sneeuw in Nederland.

Niet zo vroeg eruit als gisteren maar toch op tijd ontbijten want vandaag halen we de volgende groep op vanaf de luchthaven: Floor, Sumrut en Cheyenne.

Om 10 uur verwelkomde we de lachende smoeltjes van de jonge dames.

Oh wat lekker gilde ze, de zon, hier waren we zo aan toe, ja wie niet, echt warm was het in Nederland niet geweest de afgelopen maanden.

Vanaf de luchthaven zit je in een kwartiertje midden in de stad. Ik parkeer de auto altijd bij Plaza de Marina. Als je de garage uitstapt sta je namelijk midden in de winkelstraat Calle Larios.

Eerst was het tijd voor een kopje koffie of thee.

Ankie bestelde stoer un latte macchiato, alleen die arme ober verstond dat niet, nou ja, die gekke Spanjaarden ook. Café con leche zei ik toen maar. We gingen allemaal bij de vitrine een heerlijk gebakje uitzoeken en kletsten elkaar bij.

We liepen richting de haven en daar stonden de fietsen al voor ons klaar, de groep werd uitgebreid. De gids bleek een knappe jongeman te zijn en Ankie wilde hem gelijk al aan mijn dochter koppelen ha ha.

Het waaide wel een beetje maar dat mocht de pret niet drukken, Malaga is een geweldige stad om te ontdekken. Het is de op één na grootste stad van Andalusië. (na Sevilla wat 220 km verder ligt) Er wonen ongeveer 570.000 mensen.

We begonnen bij het Teatro Romano.  Bij de renovatie van de bibliotheek werden de ruïnes van dit Romeinse theater in 1951 per toeval ontdekt. In de zomer wordt het veel voor concerten gebruikt maar het wordt nog steeds gerestaureerd. Boven op de resten van dit theater ligt La Alcazaba dat is een militair gebouw gebouwd door de Moren in de 11e eeuw. Het diende destijds als paleis. Daar weer boven ligt Castillo de Gibralfaro, dit kasteel werd gebouwd als een vesting om de Alcazaba te verdedigen. Binnen de muren stond ooit een moskee, maar daar is niks meer van over. Als je helemaal boven bent heb je een prachtig uitzicht over de stad. Wij zijn dit keer niet naar boven gegaan want dat is een wandeltocht van ongeveer een half uur.

We fietsen verder naar het plein waar altijd de zon op staat volgens de gids, Plaza de la Merced, ook vind je daar het geboorte huis van Pablo Picasso.

Het is een gezellig plein met vele terrasjes. Eén van de bezienswaardigheden staat midden op het plein, monument “Obelisco de Torrijos”. Het is gebouwd in 1842 en is ter ere van vrijheidsstrijder generaal Torrijos en als je goed kijkt zie je een lichte draai in de punt van het beeld staan, dit is expres zo gemaakt waarom weet ik eigenlijk niet meer.

Onze fietstocht ging verder door het autovrije centrum van de stad. We zijn langs diverse musea gefietst, natuurlijk langs het beroemde Piscasso museum en we hebben diverse kerken van binnen en buiten bezocht bezocht met hun pracht en praal van modern tot authentiek. Maar de grootste kathedraal van Malaga is La Manquita, er is ruim 200 jaar voor nodig geweest om deze kerk te bouwen. In 1528 is men begonnen op de fundering van een oude moskee, ze noemen de kerk ook wel de kleine één armige vrouw, omdat de tweede toren nooit is afgebouwd door geld gebrek Het verhaal zegt dat de werkzaamheden werden afgebroken op bevel van de koning, de toren was toen maar half af, het geld werd namelijk geschonken aan de slachtoffers van een aardbeving in Mobile, Alabama in Amerika. Hoe toevallig is dat, dat is namelijk de plaats waar mijn zoon 2 jaar gewoond heeft.

We fietsen verder langs de vele kleine winkelstraatjes en overal zie je leuke restaurantjes, we stopten bij de mercado, een overdekte markt waar de heerlijke geuren en prachtige kleuren je tegemoet komen, je kan er fruit, vlees en vis kopen, het zag er onwijs vers en verzorgd uit en alles voor een habbekrats.

Ankie had heerlijke grote aardbeien gekocht om ze direct op te peuzelen.

Toen was het tijd voor een goed glas wijn in de bekendste wijn bodega van de stad, Antigua Casa de Guardia. Op de vaten staat de soort wijn aangeven, de wijn wordt in een klein glaasje geserveerd en het bedrag wordt met een krijtje op de bar geschreven, het kost niks, net even meer dan een euro. Vergis je niet het zijn zoete wijnen en het drinkt als limonade maar er zit genoeg alcohol in, de wijnen worden gemaakt van de Pedro Ximen en de Moscateldruif. Echt heerlijk, natuurlijk namen wij, behalve Imren en Zumrut een wijntje.

De wind was inmiddels een flink stuk gaan liggen en we fietsen door het park naar de Stierenvechters arena. Een prachtig gebouw waar vreselijke dingen gebeuren. Het kan dan wel traditie zijn maar ik vind het afschuwelijk. Het doden van de stier moet plaatsvinden binnen twintig minuten, waarbij enkele fases moeten worden doorlopen. De stier wordt door de assistenten van de matador opgejut met lappen daarna worden ze door Picadores die op een paard met harnas zitten geprikt, het “spel”is pas afgelopen als de stier gedood is door de matador. Ik snap niet dat mensen daar naar toe gaan voor vermaak, meerdere keren per jaar zelfs is er zo’n gevecht, in sommige delen van Spanje is het verboden, daar helaas nog niet. Plaza de Toros La Malagueta biedt plaats aan ongeveer 14.000 toeschouwers.

Na dit walgelijke verhaal te hebben aangehoord, fietsten we richting het strand Malagueta met prachtig uitzicht op de zee.

Op het strand zie je vaak kleine bootjes staan waar Boquerones (ansjovis )in gegrild worden.

.

.

Als laatste reden we langs de haven boulevard die recent gebouwd is, heel gezellig met al die restaurantjes van verschillende keukens.

Al met al duurde het tochtje ruim 3 uur.

Onze buikjes rommelde en we gingen een plekje zoeken op het plein van de zon. Zalig!

Natuurlijk werd daarna nog even gewinkeld in de grote Houtstraat van Malaga, Calle Larios en er werden ook inkopen gedaan, want kleding kan je in Spanje voor een zacht prijsje kopen.

Om 6 uur reden we richting Villanueva de Tapia. Weer deed ik een grandtour door het huis en de handkoffertjes werden in de eigen slaapkamers gelegd. We dronken een kopje thee en reden toen 2 km verder naar het laatste gedeelte van het arrangement, mijn favoriete restaurant La Paloma.

Gezellig met mijn Spaans/Nederlandse vrienden/collega’s genoten we van een culinair diner.

Daarna nog even thuis in onze pyjama’s voor het haardje, want ondanks dat het overdag warm is, is het s’avonds erg koud, het is tenslotte ook winter in Spanje.

.

We kletsen met een kopje thee nog even na over een zeer geslaagde dag 2.

Het is 1 februari en het is een bijzondere dag, ik vier namelijk mijn 25 jarig jubileum bij mijn werkgever. Eigenlijk werk ik er nog langer hoor, want ik ben begonnen als uitzendkracht, maar jemig wat is de tijd snel gegaan.

Ik heb op 11 verschillende kantoren gewerkt, 10 verschillende arbeidstijd uren gehad en ik heb in 5 verschillende functieschalen gewerkt, ik heb op het platteland gewerkt, in de stad en in een dorp. Ik heb gewerkt met heel veel verschillende soorten type klanten, maar ik vond het allemaal even leuk.

Want dat is echt belangrijk hoor, dat je met veel plezier werkt en dat doe ik echt, ik vind het enorm leuk om met klanten om te gaan en interessante gesprekken te hebben en klanten eerlijk en goed te adviseren.

Omdat je zolang bij het zelfde bedrijf werkt krijg je een bepaald bedrag voor een leuke activiteit, nou en die had ik gevonden!

Mijn eigen Spaanse projectje laten zien aan mijn huidige collega’s. Ik had iedereen van mijn afdeling uitgenodigd maar de reacties waren wisselend, de één vond het ontzettend leuk maar het was niks voor hem of haar, de ander vond het leuk en wilde graag mee maar kon door omstandigheden niet, en sommige reageerden niet eens op de uitnodiging, er bleef een klein groepje over die oprecht geïnteresseerd waren en daarmee gingen we op pad.

Voor mij ook weer een les, want wat ik leuk vind, vind niet iedereen leuk schijnbaar. Ik ben een gezelligheidsdier en deel graag met mensen, maar ik vind het ook fijn als mensen belangstelling hebben voor mij, dat geef ik ook toe, een beetje tweerichtingsverkeer heet dat geloof ik.

Ik vertel altijd vol plezier over de prachtige omgeving waar het huis in ligt en nu was het moment daar om mijn collega’s mee te nemen in mijn droom.

Het ticket was voor eigen kosten, het fiets/eet arrangement van de bank en de rest van mezelf.

Het is echt een bijzonder jubileum geworden mede dankzij mijn gezin, mijn Spaanse vrienden en mijn collega’s!

Het tripje begon zo:

Het was vroeg die eerste februari, erg vroeg, Lesley en ik stonden om 5 uur in de morgen al bij Ankie in de Velserboek op de stoep. We reden door naar Imren in Haarlem en om 6.15 stonden we in Rotterdam op de luchthaven, klaar voor vertrek.

Drie uur later landen we op Aeropuerto de Málaga-Costa del Sol. Het avontuur was begonnen.

Na een telefoontje met de lang parkeergarage werden we naar onze Spaanse auto gebracht.

Op naar de zon, op naar het strand en de boulevard, op naar Torremolinos.

Wat waren we blij dat het weer mooi was, we liepen direct het strand op, heerlijk dit hadden we echt nodig, nog geen uur in Spanje en we voelde ons al helemaal op vakantie.

We liepen over de boulevard en liepen wat winkeltjes in. Ik werd verwent door de lady’s met een prachtig beeld van een salamander die ik op de muur kan hangen in mijn huis.

De temperatuur steeg naar zeker naar 23 graden en we doken een terrasje op. Heerlijk aan de zomerdrank van Spanje, een tinto de verano, een aantal tapas erbij en we konden hier de hele middag wel blijven.

Toch besloten we om 15 uur weg te gaan en naar de supermarkt in Archidona te rijden om daar avondeten te kopen, lekkere wijntjes en spullen voor het ontbijt.

Ook moest ik nog even langs de timmerman om een aanbetaling te doen voor de kozijnen voor de bovenraampjes die vervangen gaan worden, het lukte me goed om in het Spaans duidelijk te maken wat ik wilde, best trots op mezelf.

Op naar Hacienda la Suerte, na de afslag zie je allemaal olijfbomen en na de bocht ligt in de verte ons huis onderaan de machtige berg Pedroso.

Gelukkig was het regen water allemaal weg en konden we moeiteloos doorrijden.

De meiden waren onder de indruk, wat een groot huis en wat ligt het prachtig. Ik gaf ze een rondleiding.

Het was wel erg koud in huis en Imren die een echte fikkie stoker blijkt te zijn ging naar buiten om kleine takjes te zoeken, alleen grote haard blokken zijn niet voldoende zei ze, je hebt die takjes nodig anders gaat het vuur niet goed aan, ze rommelde wat in de tuin en kwam terug met een hele grote bos takken en waar Lesley en ik verleden keer een uur over deden had Imren in 10 minuten het vuurtje aan. Het huis deed haar denken aan Turkije, het rook ook naar haar verleden en ze voelde zich daarom onmiddellijk thuis.

Ankie zat ook echt te genieten, en zei wel honderd maal, wat bijzonder is dit, dat we dit zo met elkaar doen en degene die niet mee is gegaan heeft vast vreselijke spijt, want het is echt geweldig hier. Terwijl de dames relaxed op de bank zaten maakte ik een heerlijke maaltijd voor ze klaar en smullen maar.

Dag 1 was geslaagd!

Omdat het weer regende gisteren, leek het ons niet verstandig ons naar de luchthaven te laten brengen door Rob, omdat zijn huis vlakbij een beekje ligt kan het gebeuren dat door het wassende water de doorgang geblokkeerd wordt en hij er niet langs kan, een beetje risky als je het vliegtuig moet halen.

Daarom stonden wij vroeg op en liepen wij met onze koffers in het donker door het water, shit, niet bij na gedacht dat het zo donker nog was om half 8, de zaklantaarns lagen namelijk nog in de auto. Wat een avontuur weer.

Op zoek bij de luchthaven naar een lang parkeren plek. Overal zie je borden met mooie tarieven, €3, €4 per dag, maar dat zijn lokkertjes kwamen we achter want dat geldt alleen als je een jaarabonnement koopt. Bij een paar naar binnen gelopen te zijn dachten we ach we nemen er maar één vlakbij de terminals dan maar ietjes duurder(€6.5 p.d.), het gaat immers maar om 9 dagen, er zal er vast wel één zijn die goedkoper is maar voor die paar dagen maakt het niet zo uit.

Ja, ik ga over 9 dagen weer heen en weet je waarom? Ik ben dan namelijk 25 jaar bij mijn bedrijf en ik krijg dan wat geld om met collega’s een activiteit te gaan doen.

Ik heb een groot team en daar zou geen genoeg budget voor zijn, daarom besloot ik om al mijn collega’s uit te nodigen om mee te gaan naar mijn Spaanse huis, het ticket is voor eigen kosten en het fiets/eet arrangement betaal ik van dat potje.

Natuurlijk wist ik wel als je zoiets wil ondernemen dat niet iedereen mee wil/kan gaan, daarom is er nu een leuk clubje overgebleven en wij gaan het vast enorm gezellig krijgen schat ik zo, de kamers zijn er klaar voor.

Dus Spanje tot 1 februari dan maar weer!

Wanneer je zo bezig bent in het huis merk je dat je altijd spulletjes nodig hebt die je nu net niet in huis hebt, daarom togen wij naar Malaga naar onze favoriete bouwmarkt de Bauhaus.(de Spaanse praxis)

Onze auto stond natuurlijk vooraan de weg en daarom trokken we onze laarzen aan en plonsden we weer door de plassen. Gek hé in Nederland regent het vaak en daar heb ik geen eens laarzen en hier in Spanje heb ik ze al diverse keren gebruikt, wie geloofd dat als ik het vertel!

We reden eerst even langs het gemeentehuis van Villanueva de Tapia om te vragen hoe het zit met onze aanvraag voor de verbouwing van de oude geluidsstudio, waar mijn ouders een appartement van willen maken. Niks opzoeken in de computer maar gewoon ouderwets een paar archief dozen doorlopen en jahoor daar kwam onze aanvraag te voorschijn, nee er was nog niks gebeurd, de architect was wel langs geweest maar kon niet bij ons huis komen, we hebben maar weer een afspraak gemaakt voor 14 maart. Inmiddels ligt de aanvraag er dan al 5 maanden.

Bij de Bauhaus hebben ze een een pas waar je elke keer je betaalde rekening op kan laten bijhouden en als je voor €3000 in een jaar gekocht hebt krijg je €300. Jammer dat mijn ouders afgelopen september onze pas niet in het bezit hadden want anders hadden we dit bedrag al gehaald, nu zijn we er bijna. In maart gaan de mannen een week klussen en dan zal het bedrag wel gehaald worden denk.

Kan je nagaan hoe snel het oploopt, elke keer een paar dingetjes kopen, dit keer hadden we een mooi kacheltje erbij gekocht en deurgrepen zodat we onze voordeur wat makkelijker kunnen open krijgen.

Daarna reden we door naar de Ikea waar we ook weer wat ideeën hebben opgedaan en een paar spulletjes gekocht hebben.

We wilden eigenlijk nog even gezellig naar Malaga centrum maar het was wederom aan het regenen en toen zijn we maar weer richting huis gereden.

Vlakbij ons huis is een heel chique hotel, hotel Barcelo la Bobadilla en daar slaapt de koning van Spanje 1x per jaar, zullen we daar gezellig een wijntje drinken zeiden we tegen elkaar. Helaas is dit hotel in de wintermaanden gesloten, echt jammer want het ziet er prachtig uit, hier gaan we in mei als we weer samen naar Spanje gaan zeker een keertje terug.

 

Die avond zaten we heerlijk knus op de bank, een detective te kijken met onze Engelse satelliet schotel, het voelt als thuis!

Vandaag moeten we thuis blijven omdat dat mannetje komt om ons huis te taxeren, maarja we kunnen ook geen kant op want inderdaad wat we al vermoeden, onze toegangsweg ligt weer onder water na een dag en nacht regen. Balen hoor. Hoop wel dat die man een grote auto heeft.

Het olijven mannetje is ook nog steeds niet geweest maar dat is logisch als de weg elke keer niet toegankelijk is. Onze bomen lijken nu meer op een natuur bos dan op bomen die productie op kunnen leveren. Nou ja dat maakt het land ook weer minder waard, want landbouwgrond is duurder dan natuurgebied.

Het was wel droog vandaag, hoop dat het water een beetje zakt.

We deden vandaag weer wat kleine klusjes om en in het huis, tegeltjes werden stuk gemaakt om te gebruiken in een later stadium voor het trappetje te mozaïeken in de bijkeuken, de kapstok en de luxaflex werden opgehangen, sjablonen op de muur gemaakt en een tafeltje werd creatief bewerkt.

Waar blijft het taxatie mannetje nou dachten we, het was al eind van de middag en toen ging de telefoon opeens om kwart voor 5, hij stond voor de ingang maar kon er niet door met zijn kleine autootje, Lesley liep hem daarom maar tegemoet met de stel laarzen en zo kon de taxatie gelukkig gewoon door gaan.

Ben reuze benieuwd wat eruit het rapport komt, we hadden hem natuurlijk wel goed duidelijk gemaakt dat we al 10 maanden aan het klussen zijn.

Die avond waren we uitgenodigd om bij Rob en Ibolja te komen eten. Hun toegangsweg was voor de zoveelste keer vrij gegraven door een graafmachine die ze zelf ingehuurd hadden samen met de buren, de gemeente komt namelijk niet elke keer.

Het avontuur begon bij onze weg, heel spannend was het om door ons water te rijden, goed sturen want voor je het weet rij je in een kuil aan de zijkant, de lichten gingen ook nog even uit en ik vond het doodeng, het is niet verstandig om zo’n ritje nog een keer te maken voor de terug weg dus daarom besloten we dat we na het eten de auto maar voorlopig helemaal aan het begin van het pad, bij de verharde weg moeten laten staan.

Op naar Iznajar, naar cortijo del Sueno, ze hadden ons wel gewaarschuwd dat we bij het oversteken van het beekje de vaart erin moesten houden want anders kom je vast te zitten, het ging gelukkig goed maar spannend was het wel. Onze volgende auto wordt zeker weten een landrover!

Heerlijk warm was het in de comendor, het haardje brandde knus en we werden verwent door Ibolja met een zalig 4 gangen diner.

Toen we middernacht weer naar huis toe reden, was het auto raam lichtjes bevroren en vlakbij ons huis aangekomen pakte we onze zaklantaarns en deden we onze boots aan en liepen heel voorzichtig door het water, vreselijk gelachen hebben we, je had ons eens moeten zien. We leken wel een stelletje boeven op roofpad, haha.

Het is alweer zondag en voor ons niks geen rustdag maar klusdag. Verder met het verfraaien, we hebben gordijnen opgehangen, en de nieuw gebrachte spulletjes in de kamers neergelegd. Het wordt steeds mooier.

Ook alles weer even lekker gedweild en fris gemaakt.

Buiten was het niet lekker, er stond veel wind en het spetterde weer, het rook wel enorm lekker naar olijven buiten. Het zeil wat we op het zwembad gelegd hadden begon inmiddels top zwaar te worden.

Het ziet er somber uit buiten, ik wordt echt een beetje verdrietig van de muurtjes die ik in mei nog allemaal geverfd had, ik kan ze allemaal weer opnieuw gaan doen, dat is ook weer een les, ook voor maar gewoon een muurtje goede verf gebruiken, die goedkope rotzooi spoelt er namelijk zo af en de alg groeit erop als een gek.

Maar wij hebben het wel erg gezellig z’n met z’n twee hoor, we fantaseren ons rot en we maken plannen over hoe we het verder allemaal aan gaan pakken. Helaas kost alles veel geld en voordat we verder kunnen gaan moeten we eerst weten wat de gemeente voor ons in petto heeft met zijn aanslag. We gaan in ieder geval verder in het bezwaar proces, ons eerste bezwaar is afgewezen, daarom raad onze advocaat ons aan om het huis wederom te laten taxeren om zo aan te geven dat het bedrag wat zij vinden wat het waard is onterecht is. Maar het is natuurlijk wel moeilijk te bewijzen allemaal, helemaal omdat we nu al 10 maanden aan het klussen zijn en het huis veel mooier is geworden dan toen we het kochten. Morgen komt er een bouwkundige architect, die we natuurlijk zelf  moeten betalen, om zo maar proberen ons gelijk te halen, balen hoor dit.

Ondertussen kijk ik naar de enige palmboom die we in de tuin hebben staan en hoop we er nog vele bij kunnen kopen, als de claim maar ongegrond wordt verklaard. Help ons hopen please!!!