Vandaag moeten we thuis blijven omdat dat mannetje komt om ons huis te taxeren, maarja we kunnen ook geen kant op want inderdaad wat we al vermoeden, onze toegangsweg ligt weer onder water na een dag en nacht regen. Balen hoor. Hoop wel dat die man een grote auto heeft.

Het olijven mannetje is ook nog steeds niet geweest maar dat is logisch als de weg elke keer niet toegankelijk is. Onze bomen lijken nu meer op een natuur bos dan op bomen die productie op kunnen leveren. Nou ja dat maakt het land ook weer minder waard, want landbouwgrond is duurder dan natuurgebied.

Het was wel droog vandaag, hoop dat het water een beetje zakt.

We deden vandaag weer wat kleine klusjes om en in het huis, tegeltjes werden stuk gemaakt om te gebruiken in een later stadium voor het trappetje te mozaïeken in de bijkeuken, de kapstok en de luxaflex werden opgehangen, sjablonen op de muur gemaakt en een tafeltje werd creatief bewerkt.

Waar blijft het taxatie mannetje nou dachten we, het was al eind van de middag en toen ging de telefoon opeens om kwart voor 5, hij stond voor de ingang maar kon er niet door met zijn kleine autootje, Lesley liep hem daarom maar tegemoet met de stel laarzen en zo kon de taxatie gelukkig gewoon door gaan.

Ben reuze benieuwd wat eruit het rapport komt, we hadden hem natuurlijk wel goed duidelijk gemaakt dat we al 10 maanden aan het klussen zijn.

Die avond waren we uitgenodigd om bij Rob en Ibolja te komen eten. Hun toegangsweg was voor de zoveelste keer vrij gegraven door een graafmachine die ze zelf ingehuurd hadden samen met de buren, de gemeente komt namelijk niet elke keer.

Het avontuur begon bij onze weg, heel spannend was het om door ons water te rijden, goed sturen want voor je het weet rij je in een kuil aan de zijkant, de lichten gingen ook nog even uit en ik vond het doodeng, het is niet verstandig om zo’n ritje nog een keer te maken voor de terug weg dus daarom besloten we dat we na het eten de auto maar voorlopig helemaal aan het begin van het pad, bij de verharde weg moeten laten staan.

Op naar Iznajar, naar cortijo del Sueno, ze hadden ons wel gewaarschuwd dat we bij het oversteken van het beekje de vaart erin moesten houden want anders kom je vast te zitten, het ging gelukkig goed maar spannend was het wel. Onze volgende auto wordt zeker weten een landrover!

Heerlijk warm was het in de comendor, het haardje brandde knus en we werden verwent door Ibolja met een zalig 4 gangen diner.

Toen we middernacht weer naar huis toe reden, was het auto raam lichtjes bevroren en vlakbij ons huis aangekomen pakte we onze zaklantaarns en deden we onze boots aan en liepen heel voorzichtig door het water, vreselijk gelachen hebben we, je had ons eens moeten zien. We leken wel een stelletje boeven op roofpad, haha.