Het gaat nu echt gebeuren. Zo spannend, vrachtwagens vol wit grind en zahorra, in totaal vertelde de Engelse 200 tonnes, werd er bezorgd. 1 ton staat gelijk aan 1000 kilogram!!!

Met een wals werd de grond plat gemaakt naast de studio en het worteldoek werd neergelegd. Op het rijgedeelte werd de steengruis gestort uit de steengroeve en daarna werd er ook weer gewalst.

Er werd begonnen bij de entree waar de pilaren nu netjes gestuct zijn en de tegeltjes zijn er nu opgeplakt. Ja het begint wat te worden.

In Spanje heb je drie soorten politie, degene waar je het meeste voor moet oppassen is de Guardia Civil, de militaire politie, strenge jongens, ze dulden geen tegenspraak, ze dragen groene uniformen en rijden in wit groene auto’s. Wij zijn ze een keer tegen gekomen bij een controle op de snelweg richting Sevilla, natuurlijk werden wij er weer uitgepikt, uitstappen werd er gesnauwd, achterbak open, paspoorten. Met getrokken geweren stonden ze daar. Best eng eigenlijk, wij hadden het idee dat er een boef ontsnapt was ofzo, geen idee waarom het met zoveel poespas gepaard ging. Gelukkig was alles in orde na controle in de dienstauto van onze legitimaties en mochten we weer verder rijden.

Verder heb je de nationale politie, ze werken in de steden, rijden in auto’s met de kleuren wit en blauw en de Spaanse vlag. Ze hebben een donkerblauw uniform met achterop in het wit de letters policia. Mijn ouders en Cheyenne zijn een keer aangehouden door hen toen ze een verkeerde kant het parkeerterrein bij een winkelcentrum inreden. Mijn vader probeerde uit te leggen dat het per ongeluk was, onwetendheid. Gelukkig geen boete, maar dat kwam misschien ook omdat mijn moeder en dochter zo vriendelijk aan het lachen waren en opeens de slappe lach kregen toen ze opa in paniek toerista, toerista hoorde roepen. Gelukkig geen terrorista.

Als laatste heb je natuurlijk nog de lokale politie, zij zijn gekleed in blauwe kleding met fluoriserende delen, op de auto’s staan vaak blokjes en er staat policia local op. Helaas hebben we ook met hen te maken gehad, zij kwamen namelijk met de afwijzing van de bouwvergunning om van de studio een appartement te maken. Regelmatig komen ze even buurten en of dat nu is om te kijken of alles in orde is of omdat ze willen weten of we niet stiekem iets aan het verbouwen zijn geen idee. Maarja het voelt wel veilig.

Een voorwaarde voor mij was toch wel, toen we op zoek waren naar een huis, dat deze makkelijk te bereiken moet zijn, geen enge slingerweggetjes ofzo.

Ons huis ligt gunstig. Vanaf de luchthaven Malaga volg je de weg naar Granada. Na ongeveer 35 minuten snelweg vind je de afslag Villanueva de Tapia. Je rijdt door het dorpje Salinas en komt op een autoweg. Deze volg je ongeveer 8 minuten en dan zie je de afslag Archidona, een beton weggetje door de olijfboomgaarden. Je ziet ons huis al liggen na de tweede bocht en via een zeer kort zandpaadje rijd je ons terrein op.

Een mooie entree is wel belangrijk vind ik, bij de ingang staan twee pilaren en die laten we nu stucen en we verven het wit. Op de bovenkant van de pilaar willen we een solarlampje zetten en op de pilaar komen van die leuke tegeltjes met de naam Hacienda La Suerte erop. Later komt er ook nog een mooi gietijzeren hek tussen. Net na de entree wil ik nog wat mooie planten zetten en net voor de studio wil ik een boomgaardje maken van appel en citrusbomen. Op de muur daar wil ik met grote letters ook de naam van ons huis schilderen en daarnaast wat van die leuke bloempotjes op de muur zoals ze dat ook bij het hotel van de koning hebben. Natuurlijk wil ik ook een oud karrewiel hebben, dat hoort gewoon bij een hacienda. Wat een plannen nog allemaal om het nog mooier te laten worden.

Onlangs hebben we door de bulldozerman ook wat extra grond voor de pliaren laten storten, er lagen eerst allemaal grote lelijke keien en dat was geen gezicht. De buurtjes kijken maar vreemd op, wat doen die extranjeros ( buitenlanders) nu toch allemaal, het zag er toch prima uit.

We zijn eruit, het grind moet wit gemeleerd worden en de steengruis zalm, dat past namelijk erg mooi bij elkaar en bij het landschap.

Ik weet nog goed dat we het huis kochten en dat ik dacht, hier is wat van te maken, maar wat zal dat een klus worden. Buikpijn heb ik ervan gehad. Niet alleen van het huis, het zwembad maar zeker ook van de tuin.

Al die rotzooi in de tuin afgewisseld met grote rotsblokken en al het onkruid. In het voorjaar is alles groen en dan dacht je, nou valt wel mee, maar het bleef groeien en in de zomer was het dor, verdroogd en hoog en dan dacht je oefff. Onze Spaanse aannemer begon met een kleine bulldozer, maar liefst 2 dagen was hij bezig om wat grond te verplaatsen en het leek wat te worden maar er moest een grotere jongen aan te pas komen. De eurootjes waren even op en het onkruid bleef weer terug komen.

De grote bulldozer is inmiddels 2.5 dag in de weer geweest en de oleanders zijn verplaatst naar de juiste plek en eindelijk is het dan zover, het grind kan gestort worden. Nieuwe tuin foto’s volgen zodra het een feit is.

Eigenlijk ben ik best benieuwd wie er vroeger allemaal in onze Spaanse hacienda gewoond hebben. De boerderij is ruim 100 jaar oud. Beetje bij beetje is er wat bijgebouwd, zelfs een hele nieuwe woning. Kadastraal gezien zijn we dan ook eigenaar van twee huizen. Vast ouders die voor hun kinderen iets aangebouwd hebben, of andersom. Ook de studio is later bijgebouwd in delen. Ze zullen vast veel dieren gehad hebben, koeien, paarden, geiten of schapen denk ik. Bij de ingang was een drinkbak te vinden, deze hebben we inmiddels gesloopt. Nu het puin weg is wat in het gedeelte lag aangrenzend aan de studio, kan je ook goed zien dat daar vast wat diertjes op stal gestaan hebben.

We weten dat de vorige eigenaar Simon, de muzikant, er 7 jaar gewoond heeft, en dat hij ook het zwembad erbij gebouwd heeft, daarvoor is het van een man geweest die voor ons huis nog steeds een moestuintje heeft, hoe en wat weet ik niet. Wel dat hij een keertje langs geweest is, toen wij er zelf niet waren, en hij belangstellend langs het huis liep om te kijken wat er allemaal veranderd is. Als mijn Spaans opgekrikt is, ga ik eens een babbeltje maken met die beste man en nodig hem uit voor een cerveza. Maar of hij op dit verzoek in zal gaan is nog maar de vraag, want Spanjaarden gaan niet echt op visite bij elkaar, ze spreken elkaar altijd in de kroeg.

Wij zetten de traditie voort en bouwen ook steeds meer bij of aan, alleen zijn dit maar kleine dingetjes zoals muurtjes of paadjes. Allemaal verfraaiingen. Leuk hoor, kwastje erover en weer een verbetering.

Ik blog inmiddels al 5 jaar en ik heb al 590 verhaaltjes geschreven en nog steeds ben ik niet uitgeschreven. Ik heb nog steeds inspiratie, ik ben nog steeds vol ideeën, allemaal plannetjes heb ik nog in mijn hoofd. Stap voor stap zie je onze casa veranderen. Het zal niet lang meer duren voordat alle kamers, badkamers, de tuin en de studio aangepakt zijn. Daarna volgt er weer een nieuwe fase, hoe zal ik dat allemaal gaan inrichten, zo spannend allemaal. Maar stap voor stap, niet te snel. De eerste stappen zijn nu echt gezet. Ik blijf jullie meenemen, dus blijf vooral lezen.

Soms loop ik te piekeren, te overpeinzen en slaap ik verdomd slecht. Daardoor raak je een beetje oververmoeid en daardoor raak je weer geprikkeld. Het is een beetje een cirkeltje. Hoe los ik dat op, ik denk aan dingen die me blij maken, wat maakt mij blij, los van mijn gezin natuurlijk ons Spaanse huis. Ik kan mezelf helemaal verdrinken in ons prachtige project, wat Hacienda la Suerte heet. Ik geniet van het fantaseren over de inrichting, ik geniet van ons tuinplan. Wat is het allemaal al mooi geworden, ook de hoekjes die niet altijd gefotografeerd worden pakken we aan. Het is inmiddels zo ons eigen plekje geworden en dat maakt mij nu zo ontzettend zen. Zen in de Marokkaanse kamer, een boekje lezen met een kopje muntthee erbij dat lijkt mij bijvoorbeeld een heerlijke zondagmiddag bezigheid.

Alles valt altijd duurder uit dan je denkt. Waarom kan het nu nooit eens meevallen denk ik dan. Zo ook het terras wat we achter de studio willen hebben. Omdat we onderaan een berg zitten loopt de grond geleidelijk af, de studio ligt wat hoger en de tuin er achter wat lager, er lag heel veel puin, troep en stenen in dat gedeelte, nu dacht ik we schuiven dat allemaal tegen de studio aan, bouwen daar een muurtje achter en laten daar beton is storten, simpel toch. Nee dat kan niet voldoende zijn bedacht ik me later er moet natuurlijk ook een trappetje komen om naar het lagere level te lopen, oh ja en ook een hekje of nog mooier een plantenbak anders stort je zo naar beneden. Het blijkt dat het toch wel een klusje is, je kan natuurlijk niet zomaar een muurtje maken daar hoort ook een fundering bij, ook kan je het beton niet zomaar op de stenen storten er hoort ook een bewapening in. Jemie ik wordt al een halve bouwvakker. Maarja daardoor wordt het kostenplaatje toch wel wat meer dan ingeschat. Het dillema nu is zal ik wel een verhoogd terras laten maken, of laat ik die bulldozer weer komen en laat ik het puin weg halen en gooi ik die aan de zijkant bij de natuurlijke wal en laat ik er gewoon grind storten. De studio heeft een uit stekend gedeelte en daarachter is het ook redelijk vlak gemaakt, wat moeten we nu doen? T.z.t. willen we een terrasdeur in de studio zodat je zo het terras kan oplopen. Maar we kunnen natuurlijk ook een trap naar beneden laten maken, we moeten er nog goed over nadenken, we zijn er nog niet uit. Valt ook niet mee om dit allemaal vanaf een afstand te bedenken en te beslissen.

In mijn vinnex wijkje is mijn tuin maar 18×10. Heb ik eigenlijk ook mijn handen vol aan hoor, maar in Spanje is onze tuin wel 100x zo groot. Kan je je voorstellen wat een klus dat is. De gestekte yucca’s staan overal, past ook echt daar. De oleanders zijn verplaatst. Helaas zijn we er nu niet om water te geven, stiekem hoop ik dat daar, nu we er niet zijn een paar buitjes vallen, niet te veel hoor maar genoeg zodat de wortels goed kunnen aanslaan en groeien.

De planten in mijn potten hoekje zijn grotendeels nep, maar het staat wel leuk toch?

Nu de tuin met de bulldozer bewerkt is, de oude vervallen muurtjes en gebouwtjes gesloopt zijn en de oleanders verplaatst zijn, er wat andere struikjes verplaatst zijn, de grote keien langs het rijpad gelegd zijn, de kleine keitjes zoveel mogelijk aan de zijkant zijn geschoven, kan er begonnen worden met het leggen van het landbouwplastic en het storten van het grind. We hebben besloten op het rijpad zahorra te storten, dit kregen we als tip, ik kende het spul niet, maar het komt uit de steengroeve en is een soort steengruis wat veel gebruikt wordt om wegen mee te verharden. Het zal erg netjes staan, het rijdt makkelijker en zal het onkruid tegen houden. Het gedeelte voor het huis, wat nu een stuk vlakker is willen we wel met wit grind doen. Oh ik ben zo benieuwd hoe dit zal staan, kan gewoon niet wachten, wat zal het allemaal opknappen. Een klusje voor onze zoon is over 3 weken, alles tussen de grote keien met de kleine keitjes te gaan opvullen, goed voor de spierballen en als moeder moet je er toch voor zorgen dat je kind in conditie blijft!