Wij gaan minstens 4x per jaar naar Spanje maar zelden hebben wij vertraging en als we het dan hebben is het hooguit een halfuurtje. Les zijn zus wilde ook 3 nachtjes komen speciaal voor haar broer zijn verjaardag. We gingen haar halen van het vliegveld in Malaga, het toestel bleek vertraagd te zijn.

Helaas waren wij al onderweg toen we hoorden dat ze een uur vertraging had echter dat werd ineens 2.5 uur en uiteindelijk kwam ze na 6 uur vertraging pas aan. Omdat het zo stapsgewijs bekend werd gemaakt hadden wij niet het idee om naar huis te gaan, dus we gingen eerst naar de bouwmarkt toen zijn we naar plaza Major gegaan en uiteindelijk zijn we beland bij een strandtent.

We hadden al een aantal keer over Nuevo & Sur gehoord, dat is van Nederlandse eigenaren, maar waren er nog nooit geweest. Het is maar 3 km van de luchthaven af en zeker een superplek om naar toe te gaan als je moet wachten op iemand die vertraging heeft. Aangezien het toch al eind juni was was het helemaal niet druk, dat verbaasde ons want het is echt een leuke plek.

We hebben er heerlijk saté gegeten en na het eten zijn we over het strand gaan wandelen en belanden we bij een andere strandtent La Playa voor een kopje thee en koffie, hier was het wel erg druk, met voornamelijk alleen Spanjaarden. Een super lekker sfeertje hing er. Deze top tentjes gaan we onthouden. Toen we om half 2 s’nachts uiteindelijk bij ons huis aankwamen namen we toch nog een afzakkertje Lesley was immers inmiddels jarig en we doken redelijk laat ons bedje in, morgen hebben we een leuk uitje voor de boeg.

Wat zalig, tijd hebben om een boek te lezen, niks te moeten en alles kunnen doen waar je zin in hebt. Ik ben me er echt heel erg van bewust dat we een koninklijk leven hebben.

Ik besloot om gewoon even de dag te laten gebeuren en niks te plannen. Ik had nu de rust om de plantjes bij het terras goed te bekijken, wat je in deze pré zomertijd ziet zijn de prachtige peulen van de blauwe regen en de vetplant die uitloopt, hij geeft leuke bloementjes.

De kleuren zijn ook zo mooi dit jaargetijde daardoor kun je mooie foto’s maken.

Elke keer probeer ik weer het perfecte plaatje te schieten, helaas is dat lastig alleen met je mobieltje, daarvoor heb je een betere camera nodig. Zoals deze die gemaakt is door iemand met een professionele camera. Schitterend wat een mooi huis hebben we toch.

Familie de Vos ging na 2 nachtjes weer weg, het was onwijs gezellig geweest en dit gaan we zeker over doen maar dan ietsjes langer graag.

We hadden 2 daagjes tussendoor met z’n twee en op zondag 23 juni gingen we om 10 uur de deur uit om Marcel en Gerda op te pikken uit Malaga. We lijken wel een B&B met al die gasten. Maar super leuk hoor, ons horeca bloed komt weer boven want we vinden het heerlijk om onze gasten het naar de zin te maken. Natuurlijk zijn we ook enorm trots om ons huis te laten zien. Het huis is groot genoeg en er kunnen genoeg mensen tegelijk in, we hebben wel slaapplek voor 13 man. Maar zoveel tegelijk wil ik alleen met familie, zoals in 2017 met kerst, hoe leuk was dat.

We besloten lekker binnen te gaan lunchen met Marcel en Gerda, maar niet bij ons maar in een restaurant met arco, want het was bloedje heet. Je merkt dat je tegen juli aan zit want de temperaturen gaan flink omhoog, het was al 35 graden. Mij te warm eigenlijk.

Casa Juani is een geweldig restaurant, op zondag afgeladen vol met locals, die hun mooiste kleren aan doen om daar lekker te lunchen met vrienden en familie. Helaas waren de mooiste tafels bij het raam al gereserveerd. Gelukkig was er nog net 1 tafeltje voor ons vrij.

Na de lunch even ons bekende rondje gelopen met de visite en ook zij vonden het een super dorpje. Een drankje bij het strandje hoorde er natuurlijk ook bij.

Daarna even bij ons zwembad boekje lezen en wat zwemmen en s’avonds rond 9 naar onze favoriete tapastent Manolo. Heerlijk kon ik ook weer mijn favoriete toetje bestellen.

Om 11 uur brachten we onze vrienden weer terug naar Malaga. Komende dagen even helemaal niks doen en zelf gaan genieten van huis en zwembad, tot de volgende visite komt.

Wij vinden het altijd leuk om met onze gasten naar Iznajar te gaan. Het is een prachtig wit dorpje bovenop een berg en het ziet er zeer verzorgd uit en je kan er mooie kiekjes maken. Het blauwe potten straatje, het rondje langs de kerk, de begraafplaats, het uitzicht, dat is een vaste rondje en allemaal zo puur Spaans.

Het leuke is dat het dorpje nog steeds onontdekt is en er weinig toeristen lopen. Daarna gaan we dan vaak naar het strandje, daar zitten 2 strandtentjes en het is leuk om daar een drankje te doen, met het uitzicht op het meer. Jens vond het helemaal geweldig en nam een grote duik van de aanlegsteiger zo in het helder blauwe meer.

We besloten daarna naar hotel Carlos Astorga te gaan om te lunchen, daar zit ook een zwembad bij waar kinderen gebruik van mogen maken terwijl ouders lekker aan het lunchen zijn. Dus Jens nam ook daar weer een duik het water in, hij had de dag van zijn leven. Je krijgt daar altijd ontzettend grote porties te eten en met volle buikjes gingen we weer terug naar ons huis om verder te chillen en Jens weer te zwemmen natuurlijk.

Laat in de avond hebben we buiten bij ons aan de tafel gegeten, wat een gezelligheid zo met z’n allen. Wat heel bijzonder was, was dat er ineens om 12 uur een vosje verscheen, die hadden we nog nooit gezien bij ons huis.

Anton vond dat geweldig want zijn achternaam is de Vos. Een heel bijzonder moment.

Wat een prachtig historisch pand is het hotel.

We hadden een mooie kamer in een authentieke stijl. We besloten niet in het hotel maar buiten te deur te gaan ontbijten. Op een paar meter afstand van het hotel zat een ijssalon met daar achter een ontbijt gelegenheid. Lekker een Spaans ontbijt, een geroosterd broodje met tomaten pulp en tonijn. Ik zag een thee met Anijs smaak staan en aangezien ik dol ben op kruidenthee bestelde ik deze.

Toen ik de thee proefde zei ik tegen Lesley, jemie deze smaakt sterk naar anijs en pakte het zakje beet om te kijken welk merk het was, ik kon niks ontdekken. Nou deze smaakt zo goed dat ik voortaan geen Anijslikeur meer hoef na mijn diner, deze smaakt eigenlijk net zo lekker. Na het volgende slokje begon ik ineens te vermoeden dat er iets niet klopte met deze thee en ik vroeg de serveerster, deze thee is toch wel zonder alcohol? Nee zei ze je vroeg toch con Anis. Oh mijn god er zat echt een sheut anijs likeur in, de thee koste maar €1.5 dus ik had nooit gedacht dat het geen kruiden thee met anijssmaak zou zijn maar een echte ochtend oppepper, haha! Ik bestelde snel een andere thee want dit vond ik toch echt te heftig zo op je nuchtere maag, ondanks dat ik gek ben op anijslikeur.

Na het ontbijt liepen we Baeza nog even in om daar de historische binnenstad te bewonderen, het was mooi maar eerlijk is eerlijk wij vonden Ubeda is net ietsje mooier. Wanneer mensen deze 2 stadjes willen bezoeken heb je ook nog wel tijd om de stad Jean erbij te bezoeken als je er tenminste een overnachting bij doet. Verwacht echter geen toeristen gebeuren want dat is hier niet, het is gewoon mooie pure oudheid bewonderen. Dit alles slechts op 2 uur van ons vakantiehuis.

In het begin van de middag reden we weer terug naar Tapia, rond 6 uur kwam de familie uit Ontur immers ons bezoeken voor 2 nachtjes. Na wat boodschappen gedaan te hebben, zaten we er klaar voor. Jens sprong direct in het zwembad, daar had hij zich de hele reis al op zitten verheugen. Anton en Julia waren hier nog nooit geweest en kregen een uitgebreide rondleiding van mij. Desiree was al eens geweest maar was net zo blij om hier weer te zijn. Na een lekker glas cava reden we naar ons favoriete restaurant Manolo. Wat een pech deze was dicht. Balen zeg, papa Manolo gunt zichzelf een stukje meer vrije tijd en gooit de zaak niet 1 maar 2 dagen per week dicht en gelijk heeft hij. Papa Manolo had namelijk het restaurant weer terug genomen van zijn zoon omdat zijn zoon meer thuis moest zijn van zijn vrouw en zij zijn daarom iets anders gaan ondernemen zegt het verhaal. Dus voortaan zowel op woensdagavond als donderdagavond geen Manolo meer voor ons.

Nou dan maar naar ons tweede favorietje Pajaritos. We reden door naar Fuente del Conde, dit restaurant is altijd open in de zomer zeiden we nog. Tot onze grote schrik was deze ook dicht, hoe kan dat nou? Toen belanden we bij Bar El Montesillo naast de BP pomp richting Iznajar en wie zagen we daar? Onze elektricien Keith, hij was eigenlijk vaste gast bij Pajaritos, hij kon ons de dorpsroddel vertellen. Pajaritos is tot nader order gesloten omdat onze Antonio van zijn vrouw af was en er vandoor is gegaan. Tjonge wat een verhaal, al die huwelijks perikelen toch op het platteland van Spanje.

Gelukkig hadden we zalig en gezellig gegeten bij Bar El Montesillo en de eigenaar glunderde met zoveel bezoek, hij was erg blij met zoveel extra klandizie, de een zijn dood is de ander zijn brood.

Wat vliegt de tijd als je het gezellig hebt. Na gisteravond nog even lekker een wijntje en hapje gedaan te hebben op het boven buiten terras gingen we nu ontbijten bij een restaurantje slechts een klein stukje lopen van het huis. Dat is zo lekker van een dorpshuis, je loopt zo overal naar toe. Aan de overkant van het huis zit zelfs een klein supermarktje.

We kregen na het ontbijt een kleine rondleiding door het dorpje. Pal naast het huis ligt een mooi beschilderde Spaanse trap, met de kleuren van de Spaanse vlag.

We liepen naar het kerkje en we hebben wat ver gezichten bekeken over het dorpje en over de valei. Het was super leuk om hier te zijn geweest maar nu gingen we weer verder want morgen komen ze naar ons toe rijden om daar de gezelligheid weer voort te zetten maar dan bij Haciënda La Suerte.

We hadden wederom besloten om niet in 1x naar huis te rijden en deze nacht hadden we een hotel geboekt in Baeza bij Palacio de Los Salcedo. Maar we gingen vooraf eerst Ubeda bezoeken, het ritje erheen duurden ruim 3 uur. We reden langs saaie vlaktes maar ook door een schitterend natuur gebied Sierras de Cazorla, Segura y las Villas in Jaen. Toen we in Ubeda aan kwamen keken we onze ogen uit wat een schoonheid. Het historische centrum staat op de wereld erfgoedlijst van Unesco. We waanden ons in de 16e eeuw en liepen langs Paleizen, fonteinen en kerken. Onzettend mooi, het was er wel uitgestorven. Heel bijzonder dat het zo stil was want dit is echt de moeite van een dagtripje waard dan wel in combinatie met Baeza. Omdat het ver van de toeristen zone afligt is een overnachting hier super goedkoop slechts €56 per nacht.

Het grote plein in Baeza was weinig sfeervol omdat het zo stil was daarom pakte ik mijn tripadvisor app erbij om een leuk restaurant te zoeken. De nummer 1 sprak ons aan en we werden niet teleurgesteld bij Taberna Casa Andres echt super goed gegeten, echt een aanrader!

Na een heerlijk ontbijt buiten in de tuin bij Casa Paco waar later ook nog een stel uit Canada aanschoof vertrokken we naar de provincie van Don Quijote, Castillië La Mancha.

We kwamen na bijna 3 uurtjes rijden aan in het kleine dorpje Ontur waar ongeveer 2000 mensen wonen. Het is een dorpje met geen tierelantijntjes, maar gewoon een puur Spaans dorp. De reden van ons bezoek aan dit dorp is dat we het familiehuis van Desiree gaan bewonderen. Het huis is al jarenlang in de familie, haar moeder heeft er gewoond als kind en haar oma en opa een leven lang.

Zo leuk om Desiree en Anton hier te ontmoeten, dit was een lange wens van ons allemaal om elkaars huizen te zien. Hun zoontje Jens was er ook bij en Anton zijn moeder Julia ook.

Aan de buitenkant kan je niet zien dat het zo groot en mooi is, maar het is werkelijk fantastisch. We waren echt onder de indruk, al die ruimtes en al die kamers. Ik kreeg gelijk inspiratie, je hebt nog ruimtes in dit huis die onbewerkt zijn en je kan dit huis dus nog veel mooier maken dan het al is, echt onwijs leuk. Zo leuk al die oude spulletjes van oma die er nog stonden, toen maakte ze nog kwaliteit meubeltjes.

Buiten was het ook al zo groot, ten eerste een heerlijk boven terras en beneden was een hele grote ruimte waar je een geweldige tuin van kan maken.

Er kan een geweldige B&B van gemaakt worden, wie weet iets voor de toekomst. Anton is namelijk een goede kok, ik ken hem al vanaf de horecavakschool en hij heeft ook diverse restaurants gehad en Desiree is een supervrouw vol humeur en hartelijkheid.

Met elkaar zaten we er even over te fantaseren onder het genot van een heerlijke maaltijd bij 1 van de lekkere restaurantjes die dit dorp rijk is.

Ontzettend gezellig zo met elkaar.

Wij hadden in deze vakantie een mini vakantie gepland. We hadden een afspraak met vrienden zo’n 5 uur bij ons vandaan. We hadden geen zin dat op 1 dag te rijden daarom besloten we er een leuk uitje van te maken en een stop te maken na ongeveer 2 uur rijden.

Bijna 11 jaar geleden toen we zelf nog geen huis in Spanje hadden maar wel wilde plannen hadden deden we een reisje langs verschillende b&b’s om zo te kijken hoe zij het avontuur hadden aangepakt. Ook wilden we ideeën op doen van zo willen wij het wel en zo willen we het niet zelf doen. We begonnen toentertijd bij een B&B in Sella toen in Hondon de las Nieves en onze derde B&B van die trip was bij Casa Paco in Velez Rubio. Zie het verschil van toen en nu.

Wat waren wij toentertijd onder de indruk van hoe Corina en Pascal het allemaal voor elkaar hadden. Ze hadden een prachtig bedrijfje opgezet in een zeer landelijk stuk van Andalusië. Geen toerist te bekennen maar oh zo’n leuk Spaans dorpje. We wisten gelijk zoiets willen wij ook, alleen niet zover van Malaga af en het liefst ook niet zo ver van de luchthaven af, maar wel uit de toeristenzone en we wilden ook zo’n prachtige landelijke oude Spaanse boerderij zelf hebben. Je kan dus wel zeggen dat dit bezoek van toen onze inspiratiebron is geweest. Daarom vonden we het nu zo leuk om na bijna 11 jaar hier weer terug te komen en de veranderingen te bewonderen en hier ook weer een nachtje te blijven slapen, in de zelfde kamer.

Corina en Pascal zijn fantastische hosts, we kregen hartelijk dikke zoenen en gelijk een heerlijk glas wijn in ons hand, ze hadden zelfs onze geadopteerde olijfboom versierd.(goed kijken)

Dat was toentertijd een geweldig idee van ze, ze hadden een groot stuk grond en daar wilden ze olijfbomen op planten, iedere gast kon toen een olijfboom adopteren door een geld bedrag in te leggen en als dank krijgen we elk jaar een flesje olijfolie van onze eigen boom thuis in Nederland afgeleverd door hen zelf. Super leuk bedacht. Zie de foto van toen (wat waren we nog jong)

En de foto van nu. We waren onder de indruk van de veranderingen, toen was het al mooi maar nu nog mooier. Ze hadden een groter zwembad en andere tegels en er waren een paar verbouwingen geweest, een appartement en een mooie buiten keuken. De bomen waren meer gegroeid en het zag er allemaal idyllisch uit.

Omdat ze niet in het toeristische gedeelte zitten, zit daar ook geen Hollandse club, waar velen geëmigreerde mensen zich bij aansluiten als ze in het buitenland wonen. Nee zij zitten helemaal tussen de Spanjaarden en zijn ook echt 1 van hun geworden. We waren onder de indruk van hoe vloeiend ze Spaans spraken en hoeveel Spaanse vrienden ze hebben. Dat zagen we goed omdat we mee met ze gingen naar een Padel wedstrijd, een super populaire sport in Spanje. Wat wel iets weg heeft van tennis en squash maar toch heel anders is.

Het was heel leuk om ze weer te ontmoeten en we spraken af dat ze als ze in de gelegenheid zijn ook ons huis een keer komen bewonderen als wij er zijn. Want ondanks dat ik hun hun huis een paleisje vind, vind ik stiekem ons huis nog ietsje mooier en wil ik dat ook graag laten zien.

Ik had van te voren aan Paco gevraagd of hij in de tuin het onkruid wilde bestrijden en ook of hij het terras wilde schoonmaken, want om nu direct in de stress te schieten als we aankwamen wilden we niet. Het huis lag er dus perfect bij. Hier en daar alleen wat verdord onkruid om weg te halen maar dat was te overzien. We liepen direct naar het zwembad om de nieuwe tegels te bewonderen.
Het was wel even een duur grapje van €4000 maar we vonden het prachtig geworden.
De Spaanse temperaturen waren hoog en dat was even wennen daarom besloot ik niet teveel buiten te doen maar binnen in de studio even alles te ordenen, alles klaar zetten voor het schoonmaak team die nadat de gasten uit gecheckt zijn aan de slag gaan. We hebben van het linnengoed alles 2x. Een set wat in het huis ligt en een set voor de verschoning. Het is handig als je alles op de juiste plek hebt liggen zodat het direct gepakt kan worden.
Het zijn immers 6 dekbed hoezen en lakens en 36 handdoeken en dan nog wat theedoeken, keukenhanddoekjes en schoonmaak doekjes. Alles wat gebruikt is kan dan rustig gewassen worden, want dat lukt niet op de dag van de wisseling.
Ik zet voor het hoogseizoen begint ook in de studio al de waterflesjes, flesjes cava, wc rollen, keukenrollen en een paar start afwasblokjes klaar per familie die gaat komen. Dit voorwerk is makkelijk voor de schoonmaak.
Ik maak natuurlijk zelf ook vaak het huis schoon als wij gasten hebben gehad en ik kan je vertellen dat dat een behoorlijk klus is want het huis is heel groot maar ook het bijbehorende terras is mega en je bent daar echt uren mee bezig, wij moeten aan het schoonmaakteam €130 betalen. Gelukkig is het uurloon in Spanje redelijk anders zou het onbetaalbaar zijn.
Na een dagje ordenen van mijn kant en het goed schoonmaken van het zwembad en het zwembad terras van Lesley zijn kant besloten we s’avonds naar Iznajar te gaan om te eten. Nog steeds als we komen aanrijden zijn we geïmponeerd, het dorpje ligt zo mooi op een rots te pronken en daaromheen is het prachtige blauwe meer. Echt een plaatje. Heel jammer vinden we het dat je niet meer kan eten bij het blauwe potten straatje. Maar het is nog steeds een ideaal plekje voor mooie foto’s, ook in de avond. Iznajar is een liefelijk rustig Spaans dorpje en het is heerlijk daar rond te lopen en de prachtige verlichte straatjes te bewonderen. Er zijn genoeg leuke restaurantjes voor ieder wat wils en er is zelfs nu een nieuwe hippe bij: Casa Las Tinajas Terraza y Bodega helaas was deze nu niet open dan maar lekker Spaans bij hun buren eten bij Bar Abuela Maria Cuatro Esquinas.

We arriveerden vroeg op Malaga aeropuerto.
De vakantie begint altijd bij Manolo zeggen mijn ouders, om deze familie traditie in stand te houden, besloten we daar te gaan lunchen nadat we eerst onze boodschappen gehaald hadden in Archidona bij de Mercadona.
We kozen een menu del Dia, 3 gangen en ook nog een drankje, doordeweeks verkrijgbaar voor maar €10. Gek genoeg hadden we in die 7 jaar dat nog nooit gedaan bij Manolo. We waren blij verrast met de keuzes die we hadden en besloten direct omdat vaker te gaan doen.
We hadden het tijdens ons eten nog over de bijzondere ontmoeting die we hadden op Schiphol. Ik hoorde namelijk ineens mijn naam en toen ik omkeek zag ik Marcel. Marcel en ik kennen elkaar al 35 jaar maar we zien elkaar niet zo vaak. Meestal maar 1 keer per 2 jaar. We wisten niet van elkaar dat we naar Andalusië gingen en het toeval hield niet op want we bleken ook nog eens op de zelfde rij te zitten in het vliegtuig. Marcel is erg reislustig en hij gaat regelmatig met Gerda op reis, haar kenden we van Marcel zijn verjaardagsfeestje van 3 jaar geleden toen hij 50 werd.
Onder het eten bij Manolo zei ik tegen Lesley dat ik het eigenlijk heel leuk zou vinden als we Marcel en Gerda een dagje bij ons zouden uitnodigen. Jaren geleden toen we toevallig ook tegelijk in Spanje waren hadden we al eens geprobeerd af te spreken maar dat lukte toen niet met de planning. Dit keer gingen Marcel en Gerda eerst een week naar Nerja en daarna nog 3 dagen naar Malaga, dus daar zag ik een mogelijkheid. Ik appte Marcel of ze het leuk zouden vinden als we ze een dagje vanuit Malaga zouden op halen want zij hadden immers geen auto, ze reageerden heel enthousiast. Leuk, leuk we hadden een afspraak gepland. We hebben allemaal leuke dagen in het vooruitzicht. Dit belooft weer een hele leuke vakantie te worden.