Wat een prachtig historisch pand is het hotel.

We hadden een mooie kamer in een authentieke stijl. We besloten niet in het hotel maar buiten te deur te gaan ontbijten. Op een paar meter afstand van het hotel zat een ijssalon met daar achter een ontbijt gelegenheid. Lekker een Spaans ontbijt, een geroosterd broodje met tomaten pulp en tonijn. Ik zag een thee met Anijs smaak staan en aangezien ik dol ben op kruidenthee bestelde ik deze.

Toen ik de thee proefde zei ik tegen Lesley, jemie deze smaakt sterk naar anijs en pakte het zakje beet om te kijken welk merk het was, ik kon niks ontdekken. Nou deze smaakt zo goed dat ik voortaan geen Anijslikeur meer hoef na mijn diner, deze smaakt eigenlijk net zo lekker. Na het volgende slokje begon ik ineens te vermoeden dat er iets niet klopte met deze thee en ik vroeg de serveerster, deze thee is toch wel zonder alcohol? Nee zei ze je vroeg toch con Anis. Oh mijn god er zat echt een sheut anijs likeur in, de thee koste maar €1.5 dus ik had nooit gedacht dat het geen kruiden thee met anijssmaak zou zijn maar een echte ochtend oppepper, haha! Ik bestelde snel een andere thee want dit vond ik toch echt te heftig zo op je nuchtere maag, ondanks dat ik gek ben op anijslikeur.

Na het ontbijt liepen we Baeza nog even in om daar de historische binnenstad te bewonderen, het was mooi maar eerlijk is eerlijk wij vonden Ubeda is net ietsje mooier. Wanneer mensen deze 2 stadjes willen bezoeken heb je ook nog wel tijd om de stad Jean erbij te bezoeken als je er tenminste een overnachting bij doet. Verwacht echter geen toeristen gebeuren want dat is hier niet, het is gewoon mooie pure oudheid bewonderen. Dit alles slechts op 2 uur van ons vakantiehuis.

In het begin van de middag reden we weer terug naar Tapia, rond 6 uur kwam de familie uit Ontur immers ons bezoeken voor 2 nachtjes. Na wat boodschappen gedaan te hebben, zaten we er klaar voor. Jens sprong direct in het zwembad, daar had hij zich de hele reis al op zitten verheugen. Anton en Julia waren hier nog nooit geweest en kregen een uitgebreide rondleiding van mij. Desiree was al eens geweest maar was net zo blij om hier weer te zijn. Na een lekker glas cava reden we naar ons favoriete restaurant Manolo. Wat een pech deze was dicht. Balen zeg, papa Manolo gunt zichzelf een stukje meer vrije tijd en gooit de zaak niet 1 maar 2 dagen per week dicht en gelijk heeft hij. Papa Manolo had namelijk het restaurant weer terug genomen van zijn zoon omdat zijn zoon meer thuis moest zijn van zijn vrouw en zij zijn daarom iets anders gaan ondernemen zegt het verhaal. Dus voortaan zowel op woensdagavond als donderdagavond geen Manolo meer voor ons.

Nou dan maar naar ons tweede favorietje Pajaritos. We reden door naar Fuente del Conde, dit restaurant is altijd open in de zomer zeiden we nog. Tot onze grote schrik was deze ook dicht, hoe kan dat nou? Toen belanden we bij Bar El Montesillo naast de BP pomp richting Iznajar en wie zagen we daar? Onze elektricien Keith, hij was eigenlijk vaste gast bij Pajaritos, hij kon ons de dorpsroddel vertellen. Pajaritos is tot nader order gesloten omdat onze Antonio van zijn vrouw af was en er vandoor is gegaan. Tjonge wat een verhaal, al die huwelijks perikelen toch op het platteland van Spanje.

Gelukkig hadden we zalig en gezellig gegeten bij Bar El Montesillo en de eigenaar glunderde met zoveel bezoek, hij was erg blij met zoveel extra klandizie, de een zijn dood is de ander zijn brood.