Het is zoveel fijner om wakker te worden met een zonnetje. We hadden het echt getroffen met het weer, het was namelijk weer een stukje warmer dan gisteren.

Ik had eerst mijn dochter de deur uitgestuurd om platte instappertjes te kopen voor haar oude moeder.
Mijn god, ik voel nu toch echt dat ik bijna 44 jaar ben. Ik had niet alleen blaren op mijn voeten merkte ik, maar ook pijn aan de bal van mijn voet en spierpijn in mijn kuiten.

We hadden dan ook maar besloten om een metrokaart te kopen want we waren nog lang niet uitgekeken in Barcelona.
Je kan kiezen voor een enkele rit,10 ritten kaart, 2,3 of 4 dagen kaart. Wij hebben voor €15.70 pp een 3 dagen kaart gekocht. Op naar de wijk Eixample, een wijk waar je oa twee mooie Gaudi gebouwen vindt en waar je heel veel sjieke boutieks en trendy tapasbarretjes vindt op de Passeigh de Gracia.

Van mijn vriendin had ik 2 boekjes geleend waar allerlei leuke tips in stonden over wat we beslist moeten zien. Vooral het boekje 100% Barcelona vond ik erg handig, daar staan van elke wijk de hoogtepunten en leuke restaurants in.

We begonnen bij het sprookjeshuis Casa Batillxc3xb3 oftewel het huis der botten, het gebouw is prachtig gedecoreerd met mozaiek in geglazuurd blauw, groen en oker, net een draak, dit is een van de beroemste gebouwen van de modernista-school, ontworpen door Gaudi.
Daarna zijn we doorgelopen naar Casa Mil-La Pedrera, dit appartementenblok is de laatste en beroemste niet kerkelijke gebouw van Gaudi. Het gebouw heeft 7 verdiepingen, met veel zuilen en bogen van kalksteen en vreemde smeedijzeren balkonnetjes.
Het dakterras is spectaculair en moet je beslist gezien hebben.

Tijd voor de lunch, wij wilde wel eens weten waar de Spanjaarden zelf hun tapas eten, dus met het boekje in de hand hebben we gezocht naar Cerveceria Catalana , één van de beste tapasbars van de stad. Het was duidelijke een populaire tent want het was er zo druk dat als we aan een tafeltje wilde zitten de wachttijd 20 minuten was, maar gelukkig waren er nog net 2 plaatsjes vrij aan de bar. We zagen op de bar verschillende soorten tapas staan, je kon gewoon aanwijzen welke tapas je wilde eten, er staan alleen geen prijzen bij dus we hadden geen idee of dit een dure lunch ging worden of niet. Later bleek dat de tapas allemaal verschillende prijzen hadden van 1.50 tot 5 euro per stuk, dus het viel mee, alleen rekende ze 7.50 voor een glas huis rosada(rosé) maar misschien was dat wel een vergissing, ik proefde het er in iedergeval niet vanaf!

Na de lunch gingen we weer met de metro, nu naar de wijk Gracia. Bij metrohalte Lesseps waren we eruit gegaan, het bleek toch nog wel een eindje lopen naar Parc Guell, ik voelde mijn voetjes alweer, ondanks de platte schoentjes.

Parc Guell is ontworpen door Gaudi rond 1900. Je bent even helemaal weg uit de stad om boven op de berg te genieten van het mooie uitzicht over Barcelona, schitterende golvende keramische mozaïek maken het plaatje compleet. Bij de hoofdingang staan twee paviljoens verder zijn er 2 trappen met in het midden een soort salamander(ook wel draak genoemd) van mozaïek stukjes. Bovenaan de trappen vind je een woud van pilaren welke het dakterras ondersteunen. Eusebi G had aan Gaudi de opdracht gegeven om van het park een woon-recreatiegebied te maken, er werden alleen maar 2 percelen verkocht.

We hebben nog  heerlijk van het zonnetje genoten in het park. Op de terug weg hadden we Spaanse schoentjes in één van vele de winkeltjes op de route gekocht voor mijn nichtjes.

Die avond hebben we in een restaurant op de Ramblas een pizza gegeten en ook nog wat patatas bravas, altijd lekker!

Na een zelfgemaakt ontbijtje gingen we de populaire La Rambla verkennen.La Rambla is een brede drukke 1 km lange boulevard die alleen toegankelijk is voor voetgangers, aan beide zijkanten rijden wel auto’s en aan de straatkant zitten winkels en restaurants.  Op de boulevard vind je kiosken,bloemenstalletjes, dierenwinkeltjes met kleine diertjes zoals, konijnen, muizen, vogels en er staan vele straat artiesten als levend standbeeld een centje bij te verdienen. La Rambla begint bij de Plaza de Catalunya en eindigd bij de haven bij het monument van Columbus.

Barcelona grenst aan de middellandse zee en er wonen ongeveer 1.620.000 inwoners, het is de op één na grootste stad van Spanje.

Bij de haven ziet het er erg verzorgd uit en er is ook een mooi groot overdekt winkelcentrum. Voor ons is Barcelona echt een shoppingwalhalla, zoveel leuke winkels met prima prijzen. De winkel Desiguel kom je echt op elke straathoek tegen, wij hebben zeker wel 15 filialen gezien. Zowel mijn dochter als ik hebben daar super leuke spullen gekocht.

Het weer was prachtig in Barcelona, ongeveer 15 graden, veel te warm voor een winterjas. Ach dan koop je toch gewoon een nieuwe jas, alles kan in Barcelona. Na het shoppen bij de haven liepen we in de smalle straatjes van de wijk Barri Gotic op zoek naar een leuke lunchtent. In de straat Avinyo vonden een heel leuk restaurant Sukur We bestelde daar een menu Del Dia, een verukkelijk 3 gangenmenu incl drankje. Echt een aanrader. Daarna liepen we naar de gotische kathedraal van Barcelona, de Cathedral  de Santa Eulalia aan Plaza de la Seu. Het is nog steeds de kerk van de barcelonezen ondanks dat er ook heel veel toeristen komen om de kerk van binnen te bewonderen. Verder zijn we langs Placa Real gelopen waar in het midden van het plein de straatlantaarn staat die Gaudi’s eerste opdracht was in Barcelona en we zijn langs Placa Sant Jaume gelopen waar je het neoklassieke en gotische Vasa de la Ciutat (stadshuis) vind en er tegenover het reaissancistische Palau de la Generalitat de Catalunya(regeringsgebouw).

Verder zijn we nog heel veel winkels ingelopen, het houdt echt niet op in die wijk, shop till you drop.

Met als resultaat dat ik aan het einde van de dag niet meer kon lopen van de blaren op mijn voeten. Ik had alleen maar hakken mee naar Barcelona, hoe stom kun je zijn. Nou morgen dan ook maar nieuwe schoenen kopen.

Met Vueling vlogen mijn dochter en ik voor xe2x82xac130 pp op 22 februari voor 5 nachten naar bruizend Barcelona. Ik had via www.ownersdirect.co.uk/  een appartement gehuurd midden in het centrum, een zijstraat van de Ramblas.
Echt een perfecte ligging, 3 minuten lopen van Plaza de Catalunya, daar stoppen de bussen en er zit een metrohalte. Wat ik lekker aan een appartement vind is dat je wat meer vrijheid hebt. Het was wel even spannend hoor want je huurt het direct van de eigenaar. Deze had ik maanden geleden via paypal al een aanbetaling gestuurd van xe2x82xac80 euro voor de eerste nacht. Een dag voor vertrek wilde ik nog even kijken wat er allemaal precies in het appartement aanwezig was, handoeken etc, maar ik kon ineens de site niet meer vinden, hij was van ownersdirect afgehaald, wat nu, als dat maar goed gaat dacht ik. Ik had het adres en een telefoonnummer. 

Eenmaal aangekomen in Barcelona zijn we voor xe2x82xac5 pp met een blauwe aerobus in 25 minuten naar de eindhalte van de bus gereden, Plaza de Catalunya. Ik had de eigenaar gebelt en kreeg gelukkig contact,  haar zoon zou ons opwachten voor de deur van het appartement om de sleutels te geven. Daar stond een aparte jonge jongen met staart ons op te wachten en liet ons het verblijf zien. Hij wilde gelijk al het geld hebben voor de komende dagen. Ik vond dat nogal vreemd want meestal betaal je pas aan het eind van het verblijf, tenminste dat is mijn ervaring. Ik had het geld dan ook niet bij me en ik moest eerst pinnen. Van te voren hadden diverse mensen mij gewaarschuwd voor zakkenrollers die actief waren op La Rambla, dus ik had van mijn ouders een klein geel nektasje meegekregen die ik op mijn buik kon laten hangen. Ik pinde de overige xe2x82xac320 euro, ik vroeg de jongen of ik geen betalings bewijs kon krijgen en of we het in het appartement konden afhandelen niet zo buiten op straat. Hij vond dat weer vreemd en belde met zijn moeder. Omdat het allemaal zo raar ging en ik me er niet gemakkelijk bij voelde stopte ik snel mijn pinpas in mijn buiktasje en hield het geld stevig in mijn handen tot we weer binnen waren. Hij liet me zijn legitimatiebwijs zien en schreef met potloot een ontvangst bewijs. Heel raar allemaal. Maar we hadden de sleutels en het appartement zag er prima uit. Pff, even bijkomen en dan lekker de stad in dacht ik, aan de cava!

Toen ik echter mjn pinpas wilde pakken merkte ik dat deze weg was, oh nee hxc3xa9 het begint al goed, ik ben nog geen uur in Barcelona. Wat was er gebeurd, goed nadenken. Ik had het geld bij me gehouden en had de pas in het gele tasje gedaan, eigen schuld dikke bult want bij nadere inspectie bleek dat er 2 ingangen in het tasje zaten, xc3xa9xc3xa9n was goed en de andere was open aan de onderkant. Mijn pas was er gewoon uitgevallen. Mijn dochter is nog naar buiten gegaan om hem te zoeken, maar niks natuurlijk. Ik gelijk bellen om de pas te blokkeren en gelukkig er was nog geen misbruik van gemaakt. Ik blij dat ik het geld zo stevig in mijn handen gehouden had. Nu had ik toch echt een cava nodig hoor.

Na een stukje gelopen te hebben kwamen bij Plaza Universitat en daar zat een hele hippe tapasbar Celler de Tapas waar we zalig gegeten hebben.Daarna hebben we nog wat geshopt en hebben we bij de supermarkt, die om de hoek lag wat eten ingeslagen. Die eerste avond waren we al zo moe dat we zelf wat tapas gemaakt hadden en lekker vroeg naar bed zijn gegaan.

En wat nou als je zoon daar in Amerika een leuke vriendin krijgt, vragen sommige mensen al aan mij.
Ja, fijn voor hem, zou inderdaad zomaar kunnen zeg ik dan. Maar wat vind je er dan van, als hij daar wil blijven. Tja wat zal ik daar op antwoorden, ik gun hem natuurlijk al het geluk van de wereld maar het is wel ver weg natuurlijk, het liefst heb ik mijn kinderen niet al te ver bij mij vandaan. Maarja zeggen sommige dan ook weer, je wil zelf later ook naar Spanje om te wonen, dat is toch ook niet in de buurt.

Ze hebben gelijk, maar het is wel wat dichterbij en wat makkelijker te bereizen en wat goedkoper. Koop maar eens een ticket naar de States das een hoop geld.

Onze dochter heeft van jongs af aan altijd al gezegd ik blijf later niet in Nederland wonen, dus daar zijn we al een beetje op voorbereid, zij zou ook wel eens naar Amerika kunnen vertrekken, want zij heeft immers een geweldig jaar daar gehad. De tijd van mijn leven noemt ze het highschooljaar 2008-2009.

Maar wennen zal het volgens mij nooit, als je kinderen niet dichtbij je wonen.
Het liefst, in mijn droom dan, zie ik ons op een mooie cortijo wonen met veel land eromheen.
Waar 3 huizen op staan, een voor ons voor de B&B die we willen gaan runnen, de ander voor onze zoon met zijn vrouw, hij geeft onze gasten dan tennisles en een voor onze dochter met haar man en zij helpt ons dan met het runnen van de B&B, een echt familiebedrijf. Geweldig lijkt me dat, echt de ultieme droom.

Maarja als ze allebei naar Amerika gaan verhuizen, dan zal mijn Spanje droom wel eens niet door kunnen gaan, want dan willen mijn man en ik daar ook waarschijnlijk gaan wonen.

Mijn man zei het laatst nog: eigenlijk heb ik mijn hele leven al iets met Amerika gehad, ik zou daar best willen wonen. HUH zei ik, maar Spanje dan. Ja Spanje lijkt me ook heel leuk en niet te ver van Nederland maar Amerika.
Ik was helemaal verbaasd, ik wist wel dat hij Amerika leuk vond, maar dat hij er ook echt zou willen wonen.
Ik heb dat niet zo, hoewel ik het wel een fasinerend land vind hoor, maar wonen, nee niet echt, behalve dan als mijn kinderen er gaan wonen dan zou ik het echt overwegen.

Wat wel grappig is dat beide kinderen iets met Alabama hebben, en wat blijkt in Alabama ligt een plaatsje wat Andalusia heet, wie weet belanden we daar ooit wel eens.

Het weer is er iniedergeval wel een stuk beter dan hier in Nederland.

Maar toch blijf ik dromen van mijn Spaansgeluk!

Ik kan me nauwelijks herinneren dat het zoveel gesneeuwd heeft, elke keer als ik denk dat het nu echt weg gesmolten is komt er weer een nieuwe sneeuwbui. Van mij mag de sneeuw lekker in Oostenrijk blijven. Ik ben echt geen type voor dit soort weer, liefst heb ik het het hele jaar door zo’n 24 graden dat zou echt perfect zijn. Maar ik geef toe het is wel mooi om te zien. Ons huis grenst aan het water en het is gezellig als je de schaatsende mensen langs ziet gaan.

Als het alleen bij wandelen blijft vind ik het prima. Maar zoals ik al eerder schreef in het verkeer vind ik het een drama. Onze zoon stond 3 dagen geleden vast op de snelweg en deed 6.5 uur over een stuk wat normaal 25 minuten duurt.

Nu zit onze zoon lekker in het zuiden van Noord-Amerika, daar is geen sneeuw. Gisteren is hij vertrokken. Spannend hoor allemaal, ik hoop dat hij daar een geweldige tijd gaat hebben.

Ik zal hem best missen, maar gelukkig is er internet en mobiele telefoon dat ging in mijn jeugd toch wel anders. Tijden veranderen, mensen veranderen, ik verander. Ik ben blij dat ik het zo getroffen heb met alles in mijn leven. En dat is wel iets om af en toe bij stil te staan, ik ben een gezegend mens en ik ga van 2010 weer een geweldig jaar maken!

We hebben sinds jaren een witte kerst. Prachtig om te zien, het heeft toch iets romantisch.

Maar wat heel belangrijk is voor ons, we zijn dit jaar compleet. Vorig jaar zat Cheyenne met haar billen op een cruiseship in de Caribian met haar hostfamily, maar nu is ze lekker bij ons thuis. Jairo gaat pas
8 januari naar Amerika, dus dit jaar hebben we ons gezinnetje lekker bij elkaar.

Zoals elk jaar is het 1 dag voor mijn familie en 1 dag voor mijn man zijn familie.
Straks gaan we naar mijn ouders waar we elk jaar uitgenodigd worden om luxe te komen dineren, samen met mijn broer met zijn gezinnetje en met oma van 90 jaar.

De tweede dag is het meestal bij ons thuis (of een enkele keer bij mijn man zijn zussen)Dit jaar gaat mijn man met zijn jongste zus bij ons thuis een heerlijk gangen menuutje koken. Dus ik zit goed.

Het enige wat ik naar vind met dit weer is rijden in het verkeer. Ik ben echt bang als het glad is. Maar ik hoorde dat het zo gaat regenen, dus de dooi zet in.
Ik heb voor kerst prachtige cadeaus gehad, mooie oorbellen een mooi boek en lingerie.
Ik ga me nu mooi aankleden. De kerst is begonnen!

Feliz Navidad! Happy christmas everybody! Kerst wens

We hebben inmiddels voor 98% procent zekerheid dat onze zoon 7 of 8 januari naar Amerika gaat om collegetennis te spelen en om te studeren voor zijn bachelor of business administration with a concentration in Marketing.
Website University  Als je op play videotour klikt kan je wat meer zien over de school.
Deze universiteit ligt in Mobile en heet de University of South Alabama. Mobile is een stad van bijna 200.000 inwoners en ligt aan de golf van Mexico het ligt 45 minuten van de witte stranden van Florida en 2.5 uur van New Orleans. In januari is de gemiddelde temperatuur rond de 10 graden en in juli is dat rond de 28 graden.

Het ligt maar 3.5 uur bij Dothan(Houston county) vandaan, de plaats waar onze dochter vorig jaar haar highschooljaar heeft doorgebracht. Wat een toeval niet, dat juist deze universiteit hem graag wil hebben. Onze familie heeft gewoon wat met het zuiden van Amerika en dan specifiek met Alabama.

Hij begint daar in het derde jaar. Hij gaat op de campus wonen en deelt zijn kamer met een andere sporter. Eerst gaat hij voor een half jaar en kijkt of het bevalt en daarna als hij het leuk vindt, blijft hij zijn studie afmaken en dan is hij totaal 2,5 jaar weg. En dat voor een jongen die onlangs nog zei dat hij voorlopig niet het huis uit wilde gaan. Hij komt wel in de vakanties thuis gelukkig.

Waar we nu op wachten is de officiele bevestiging van de school. Mondeling hebben we het al toegezegd gekregen. We moeten met DHL een bankverklaring en kopieen van zijn diploma’s sturen naar Mobile, laat het nu net de drukste dag van het jaar zijn in het verkeer door al die sneeuw, dus wij maar wachten tot het pakje wordt opgehaald. Ik heb alweer de zenuwen want maandag moet dit in Amerika zijn. Dan pas stuurt de school een I-20 formulier op, die hij weer nodig heeft voor de aanvraag van zijn visa. En dan kunnen we pas het ticket boeken. Hij is nu al bezig met de inentingen, want die Amerikanen zijn als de dood voor ziektes, dus hij moet een heleboel prikken halen. Het is echt ongelovelijk hoeveel je moet doen om in Amerika te kunnen studeren, je moet echt een lange adem hebben, maar gelukkig heeft onze zoon zijn persoonlijke assistente, moi!

Ik heb geen beste vriendin, ik heb beste vriendinnen. Ze zijn allemaal anders, wonen ergens anders, en zijn ook weer anders dan ik. Maar toch hebben we een heleboel raakvlakken. Ik kan mijn vriendinnen omschrijven als zelfstandig, pittig, ruimdenkend, we houden allemaal van lekker eten met een drankje en we genieten van het leven. Maar heel belangrijk, er is altijd sprake van tweerichtingsverkeer. Daarmee bedoel dat het altijd van tweekanten komt. Ik ben niet degene die altijd moet bellen, altijd het initiatief moet nemen voor een afspraak, of ze uit moet nodigen voor een etentje, ik ben niet degene die alleen maar hun verhaal moet aanhoren, nee als ik wat heb kan ik ook altijd bij hun terecht. Ik kan alles met ze delen, alles wat me bezig houd in het leven en ik kan met ze lachen en lekker gek doen met ze. Het zijn mijn hartsvriendinnen.

Daarnaast heb ik nog een aantal vriendinnen en vrienden waar ik verschillende passies mee deel. Zoals lekker eten bij elkaar, of gezellig in een restaurant eten. Praten over de kinderen of praten over de leuke vakanties die we hebben gehad, sommige vrienden heb ik al jaren met hun kan ik lekker zwijmelen over onze jeugd, onze schooltijd en onze Doe Maar tijd. Ja ik ben een rijk mens.

Sommige vrienden heb je voor even en sommige voor altijd. Heerlijk vinden mijn man en ik het om voor mensen te koken en een gezellige avond bij ons thuis te hebben. De ene keer kookt mijn man en de ander keer kook ik. Het is echt een voordeel dat wij elkaar ontmoet hebben op de hotelschool. Daarom lijkt ons een eigen b&b ook zo leuk. Hoewel je daar het woord tweerichtingsverkeer anders moet opvatten. Jij probeert je gasten te verwennen, met een prettig, ontspannend en gezellig verblijf en dan hoop je dat je daar tevreden gasten voor terug krijgt die graag willen terug komen. Je moet er wat voor doen om het terug te krijgen.

Ik heb het gehad over mijn vrienden, maar natuurlijk heb je nog de vrienden van mijn man waar ik ook een goede band mee heb en waar we ook vaak gezamelijk mee afspreken. Verder hebben we nog heel veel leuke kennissen, mensen die je van het werk kent of van de sport, met hun heb je zo nu en dan tweerichtingsverkeer. Wat een druk en gezellig leven hebben wij toch. Als ze allemaal een keer bij onze toekomstige b&b willen boeken en onze gast willen zijn, zijn wij al heel blij. Maar niet te vergeten hebben we natuurlijk ook onze beide families nog waar we gek op zijn.

Maar als we het over vriendschap en tweerichtingsverkeer hebben dan zijn de mensen die mij het beste kennen en mij het meeste terug geven( van de vrouwen) natuurlijk mijn moeder en mijn dochter, zij zijn echt mijn beste maatjes, ze gaan bovenalles, met hun kan ik volledig mezelf zijn, heel veel delen en heel veel plezier mee hebben, lekker weekendjes weg gaan en genieten van het leven met alles erop en eraan.

Maar dat geldt natuurlijk ook voor mijn twee mannen waar ik stapelgek op ben, en niet te vergeten mijn vader.

  Ik realiseer me als ik naar Spanje ga om te wonen, ik hun allemaal een stuk minder zal zien, behalve mijn man natuurlijk, die zie ik dan juist vaker.

Maar ik ben er van overtuigt dat deze goede vrienden, mijn vrienden zullen blijven waar ik ook maar woon. En dat vind ik en prettige gedachte. En als je mij nog niet kent, dan ken je me nu, want dit zijn mijn vrienden en dit ben ik!

Ik heb een dochter van 17 jaar! Vorig jaar was ze in de States met haar verjaardag, nu lekker weer thuis bij haar familie. Ik had een Spaans buffet gemaakt, allemaal ideetjes die ik meegenomen had uit Spanje. Er bleven 25 familieleden meeeten.