Toen we gisteravond thuis kwamen van mijn moeders 66 jarige verjaardagsfeestje checkten we nog even onze mail. Helaas geen goed nieuws uit Spanje, het blijkt dat we lekkage hebben.

De boosdoender is een wastafeltje boven.

Bij het openen van de keukendeur zagen onze vrienden het direct, de keuken stond helemaal blank, het water was door het plafond naar beneden gedruppeld.

De kamer boven stond behoorlijk onder water. De hoofdkraan werd direct dicht gedraaid en onze vrienden zijn begonnen met dweilen in totaal 12 emmers dat is 120 liter water. Mijn god wat een toestand.

De hele wastafel is van de muur afgehaald op zoek naar het lek, het probleem was de kraan mede de slangetjes.

Uit de keuken hebben ze ook nog 5 emmers water moeten dweilen. Gelukkig is het mooi weer in Spanje en zal het snel drogen. Maar zo zie je maar weer als we niet thuis zijn moeten we gewoon beide hoofdkranen dicht draaien voortaan.

Door schade en schande worden we steeds wijzer.

Eindelijk de zon, wij konden zelfs buiten ontbijten, dit weer is genieten. Vandaag geen zware klusdag maar er moesten andere dingen geregeld worden. In Lucena heb ik bij Vodafone, internet en een mobiel geregeld. Rob was ondertussen de ontstane gaten in de muur gaan voegen met cement dus toen we thuis kwamen zag het er allemaal weer een stuk beter uit, alleen dat onkruid vlakbij het huis, we besloten met z’n drie de tuin naast het terras flink onder handen te nemen en het resultaat mocht er wezen, een heerlijk gevoel.

Alweer de laatste volle dag wat vliegt de tijd, we hadden alle drie nog geen zin om naar huis te gaan, het Spaanse leven bevalt namelijk wel. Alles nog even goed opruimen, nog wat verven van rood naar wit en als laatste avond heerlijk uiteten bij restaurant Las Vinas.

Helaas had mijn vader tijdens het boeken niet goed opgelet want zij vlogen met de ochtendvlucht terug naar Nederland en ik met de avond vlucht. Nadat ik mijn ouders afgezet had op het vliegveld, ben ik wederom de Ikea ingedoken om nu de tuinstoelkussens te kopen die er verleden keer niet waren, daarna ben ik weer naar mijn Spaanse stulpje gereden en heb ik op de valreep nog even een muurtje geverfd en toen zat mijn klus vakantie er toch echt op, ik was een maand in Spanje geweest en ik kan zeggen, ik heb bijzonder genoten, het is één groot avontuur wat nog vele vervolgen heeft.

Ik kijk uit naar de volgende keer en dat wordt eind mei, dan ga ik gezellig samen met mijn vriendin Paulette. Ik heb er nu al zin in, ik ben al aan het aftellen….

Het is ongelovelijk maar waar het was wederom aan het regenen vandaag. Tussen de buien door ging mijn vader verder met de gevel en mijn moeder begon aan het afkrabben van de witte balken aan het plafond. Ik had zitten twijfelen of we dat wel moesten gaan doen, maarja het is nu of nooit, je gaat namelijk niet meer de balken in oude staat terug brengen als je de hele kamer al ingericht hebt, maar ik ben me wel bewust van de omvang van deze klus, je werkt namelijk boven je hoofd en dat is best zwaar.

Ondertussen ging ik door met het zwembad want ik moest en ik zou het af krijgen, zeiknat en rillend van de kou was ik toch heel blij vandaag want het zwembad was zo goed als kalkvrij, hieper de piep hoera!

Om het te vieren gingen we lekker bij hotel Paloma uiteten, wat 1.5 km van mijn huis af ligt, een geweldig goede keuken hebben ze daar, mijn moeder had daar de lekkerste mosseltjes ooit gegeten.

De volgende dag was het zelfs aan het hagelen, wat was dit nou, een paar dagen regen is niet erg maar nu werd het wel vervelend, regen is er in Nederland genoeg en we willen de kleine muurtjes gaan verven buiten, maar helaas dat zat er niet in, dan maar verder met het afkrabben en mijn vader heeft de bar gesloopt die midden in de kamer stond.

Opeens schrok ik me rot, ik zette het afkrabbertje in de balk en de balk brokkelde helemaal af, wat erg, hoe kan dat, is het vocht die dit veroorzaakt? Bij nadere inspectie zag ik dat 3 balken echt heel slecht waren, dit is niet best het zijn namelijk wel draag balken, hier moet iemand naar komen kijken.

Marcel de makelaar kwam samen met een plaatselijke aannemer en deze vertelde ons dat het geen vocht was maar veel erger het is de boktor, dat is een tor die langzaam je balkjes helemaal opvreet. Wij hadden het huis bouwkundig laten inspecteren hoe kunnen ze dit over het hoofd gezien hebben, dacht ik boos. Volgens de aannemer zijn het zeker 8 balken die vervangen moeten worden maar misschien zit die rot tor ook wel in meer balken. Dit gaat wat kosten, balen hoor.

Om mij een beetje op te vrolijken namen mijn ouders mij mee uiteten in Salinas bij restaurant Estacion, waar ik me te buiten ging aan een groot bord vol vlees en een heerlijke rode wijn.

Mijn ouders hadden heerlijk geslapen vertelde ze. Na een lekker ontspannen ontbijtje begon mijn vader aan de gevel, na 15 minuten nam hij even pauze, hij snapte nu wel waarom Lesley zo’n pijn aan zijn handen had, hij wilde even een ander klusje doen en begon de druif te snoeien. Mijn moeder ging mij helpen met mijn zwembad project en snapte nu ook hoe moeilijk het was geweest voor mij de afgelopen dagen, een echte k klus. Maarja langzaam werd het steeds mooier en begon het op een echt zwembad te lijken.

Gisteren hadden we nog heerlijk op het terras bij het (lege) zwembad in de zon gezeten maar deze middag goot het. Ja pap en mam in Spanje is het echt niet alleen mooi weer.

We hadden met Marcel de makelaar afgesproken op zijn kantoor in Archidona, hij zou met ons mee gaan naar een timmerman om te praten over een nieuwe voordeur en over nieuwe kozijnen, tevens gingen we naar een smit om te praten over een hek en over rejas( dat zijn een soort sierlijke tralies voor het raam). Mijn vader ging ondertussen even kijken bij de chinees en bij de supermarkt. Die avond gingen we lekker uiteten in het plaatsje Salinas bij Manolo. Mijn ouders verbaasde zich over de prijzen, uiteten gaan in Spanje is echt goedkoop.

Wederom hadden mijn ouders heerlijk geslapen, veel beter dan thuis en veel langer dan thuis, zal de inspanning samen met de onstpanning en de gezonde lucht wel wezen.

Ik had een paar dagen geleden bij de Ikea tuinstoelen gekocht en ik wilde deze laten bezorgen, dat was mogelijk en vandaag zou het gebeuren, best wel even spannend, dit omdat we zo’n 2 km van het dorp af wonen en omdat we een adres hebben wat niet door de tomtom te vinden is. De bezorgers zouden een uur van te voren bellen op mijn mobiel, toch niet handig dat ik nog geen Spaanse mobiel had kwam ik toen achter. Ik had geoefend om door de telefoon in het Spaans te kunnen uitleggen waar ik woonde, maar toen de mannen belde en een hele riedel in het Spaans begonnen, zei ik halverwege toch maar: Hotel Paloma en ging snel met een rolletje plakband, een zwarte stift en een groot stuk papier naar de parkeerplaats van het hotel, daar plakte ik het papier met groot Ikea erop geschreven op mijn voorruit. Inmiddels begon het weer flink te regenen, wat het tot nu toe maar 4 dagen dit jaar gedaan had hoorden we, nou en dat waren net die dagen dus dat mijn ouders hier waren, balen hoor.

Maar de Ikea mannen zagen me direct en reden achter mij aan naar het huis, waar mijn vader direct de stoelen in elkaar ging zetten. Omdat we toch buiten niks konden doen gingen mijn moeder en ik maar beginnen met het afsteken van de binnen muur.

Best wel zenuwachtig stond ik op het vliegveld op mijn ouders te wachten, wat zouden ze ervan vinden, verklaren ze ons niet voor gek dat we dit avontuur zijn aangegaan, het is namelijk niet een kant en klaar huis, vinden ze de omgeving wel mooi, ze zijn namelijk Italië fans en hier is het toch wel heel anders, zullen ze zich hier wel thuis voelen net als wij?

Onderweg keken ze al hun ogen uit, je ziet het landschap veranderen en ineens reden we in het gebied van de olijfbomen, nog een bochtje om en daar lag ons huis te pronken aan de voet van de berg Pedroso. Ondanks dat ze enthousiast reageerden zag ik ze toch wel een beetje schrikken, het komt op je af als je ziet dat er nog zoveel gedaan moet worden. Natuurlijk herken ik dat, dat hadden wij ook de eerste dagen, er ligt zoveel werk op je te wachten, dat je gewoon niet weet waar je moet beginnen en alles tolt er door je hoofd heen. Ik liet ze het hele huis rustig bekijken en voelde me weer helemaal kind, kijk mam en dit is nu de keuken, kijk pap dit is de huiskamer, en kijk dit is nu het zwembad waar ik al zolang mee bezig ben, etc etc. Mijn ouders vinden het ook heerlijk om hun dochter weer even een weekje helemaal voor zichzelf te hebben, dat was een tijd geleden. Na de rondleiding reden we naar de prachtige meren van Iznajar die wilde ik ze beslist als eerste laten zien, die zijn zo helder blauw. We liepen een stukje door het lieve dorpje en genoten van de rustige Andalusische omgeving. Daarna reden we naar restaurant los Pajaritos waar mijn vader een heerlijke grote biefstuk bestelde en mijn moeder en ik garnaaltjes gebakken in de knoflook, dat was smullen, we raakte niet uitgesproken over het huis. Eind van de middag genoten we nog van een zonnetje bij het zwembad en Marcel de makelaar kwam ook nog even spontaan langs, hij kon gelijk kennismaken met mijn ouders.

Op de 40 jarige verjaardag van mijn broertje vloog mi marido (mijn man) weer naar het koude kikkerlandje. Omdat het vliegveld in Malaga vlak naast de Ikea ligt ,besloten Ibolja en ik een gezellig shopdagje er van te maken. Nadat we Lesley om 9 uur afgezet hadden waren we eigenlijk nog te vroeg, maar gelukkig kan je bij de Ikea prima ontbijten.

Ik had een heel lijstje gemaakt van wat ik allemaal nodig had, hoog nodig zijn: diverse maten koekenpannen, wat ander keukengerei, kussens en lakens en ik wilde wat stoelen kopen, want de stoelen die in het huis achtergelaten waren konden direct op de afvalhoop. Ik ben lid geworden van Ikea family en daardoor kreeg ik 20% korting op alle tuinmeubels en daar houden wij Nederlanders van: Korting!. Ik besloot dus geen gewone stoelen te kopen maar 4 zit en lig tuin stoelen. Toen we bij de kassa stonden ging mijn telefoon, het was Lesley die al thuis was. Mijn god wij waren dus al 5 uur in de Ikea, wat een record.

Om half 7 was ik pas weer thuis die avond, nadat ik alle spullen uitgeladen had kwam ik er achter dat ik mijn notitieboekje verloren was, balen daar had ik namelijk echt van alles in genoteerd, verder kreeg ik de buitendeur niet op slot en toen ik het licht aan wilde doen sprongen de stoppen. Heb ik dat, ben ik 1 nachtje alleen gebeuren er allemaal rare dingen. Maar no panic morgen ben ik niet meer alleen mijn ouders komen namelijk!

Nog steeds is dat verdraaide zwembad niet schoon, zelfs meerdere keren in sprayen met een nog heftiger middeltje helpt niet, daarom besloten we maar voor advies naar Antequera te gaan waar een echte zwembadwinkel zit. Nou deze winkel had wel wat voor mij, als dit niet helpt zeiden ze dan helpt niks. We hebben ook maar gelijk een nieuwe zwembadlamp gekocht en alvast chloor tabletten en andere zwembadbenodigdheden, eigenlijk heb je er geen flauw benul wat er allemaal bij het hebben van een zwembad komt kijken. Want als het zwembad ooit schoon komt(op dit moment kan ik dat nog steeds niet geloven) dan zijn we er nog niet, dan moeten de losse tegeltjes nog vastgeplakt en daarna ook gevoegd en dan duurt het weer dagen voordat dat bad gevuld is met water, er gaan namelijk heel wat kub in en dan moeten we nog uitvinden hoe dat pompsysteem werkt maar ook hoe het werkt met het controleren het ph gehalte. Pff, we moeten er wat voor over hebben.

Ondertussen kon Lesley door het afbikken zowat zijn handen niet meer bewegen dus daarom kwam het zeer goed uit dat we die avond bij Rob en Ibolja uitgenodigd waren om te komen eten, heerlijk als er voor je gekookt wordt en lekker koken dat is wel aan Ibolja toevertrouwd.Zondag is alles dicht in Spanje, zelfs de supermarkt, voor ons geen probleem want thuis genoeg werk, ondertussen hadden we de nieuwsgierigheid van de Spaanse buurtbewoners al aangewakkerd. Toen ik bezig was met wat onkruid uit de tuin te halen zag ik langzaam een auto voorbij rijden met 2 oudere glurende mannen erin, ik zwaaide naar ze en hup de auto aarzelde niet en reed met flinke snelheid ineens ons terrein op. Hola, xbfqué tal? riepen ze. xbfDónde está Simon, está muerto? (Hallo, hoe gaat het, waar is Simon, is hij dood?) We moesten er wel om lachen, nee Simon is niet dood, hij is terug naar Engeland, wij zijn de nieuwe bewoners. Ze vertelde dat ze wel eens met hem gingen jagen, nu wisten we ook ineens waar al die trofeeën vandaan kwamen die overal in het huis te vinden waren.

Een paar uur later liepen er ook ineens een paar honden blaffend ons land op, die waren samen met de buurtjes even aankomen waaien, ook zij waren benieuwd naar ons, maarja het is wel lastig praten hoor als wij geen Spaans en zij geen Engels praten, maar met handen en voeten kom je een heel eind.

Het is maandag en alweer voorlopig Lesley zijn laatste klusdag, dinsdag vliegt hij weer naar Nederland, hij heeft een onmisbare belangrijke cursus op zijn werk. Nog even een dagje hakken aan de buitenmuur en daarna naar de Ferreteria (een soort kleine gamma), waar we een nog hogere ladder moesten kopen en bij de chinees (waar je geen eten kan kopen, maar verder wel van alles) kochten we nog een cementemmer en wat andere kleine klusspulletjes, verder kocht ik er een aardappelschilmesje, een paar gympen en een nieuwe tas. Is weer eens wat anders dan foe yong hai.

Het is Semana Santa in Spanje, de week van de paasvieringen, de donderdag en vooral de vrijdag (goede vrijdag) zijn de meest belangrijke dagen, het land is in feeststemming en als je niet mee loopt in de processie dan sta je wel langs de kant te kijken naar vrienden of familieleden die dat wel doen en natuurlijk heb je nog de vele toeristen uit verschillende landen die af komen op de voor ons bijzondere optochten. Ik ga al een aantal jaar naar Spanje maar nog nooit was ik er met Pasen geweest, ik wilde ontzettend graag eens zo’n optocht meemaken. Samen met Ibolja ging ik vrijdagochtend rond 11 uur naar Archidona. De mannen gingen verder met de muur af te bikken, terwijl de dames het grote volksfeest gingen meebeleven, goed verdeeld hé. Het was enorm fascinerend om te zien, kinderen, militairen, oude mannen, jonge mannen, oude vrouwen jonge vrouwen allen verkleed in bijzondere kostuums, er werd gezongen, muziek gespeeld, met kaarsen, met bloemen en met wierook gewapperd. Een uur lang bleven er verschillende mensen uit de kerk komen in de meest aparte kostuums, die vervolgens door de stad trokken, ik ben blij dat ik het allemaal gezien heb, ik vond het erg indrukwekkend. Alleen dat puntmuts gedoe daar kan ik niet aan wennen.

S middag kwamen Alain en Caroline op visite, deze gezellig Belgische mensen wonen ook vlak bij ons en runnen B&B Pura Vida ongeveer 15 km bij ons vandaan. Ook hier hebben wij in 2010 geslapen en we waren onder de indruk van hun stijlvolle inrichting. Nu waren zij onder de indruk van ons nieuwe huis, maar zagen natuurlijk direct dat dit een groot project is maar ze denken wel dat er een plaatje van te maken is. Alain had direct al diverse tips voor Lesley. Zelf was hij in de loop der jaren zo handig geworden vertelde hij dat hij inmiddels in staat zou zijn zelf een huis te bouwen grapte hij. Ze hadden een lekkere fles bubbels mee gebracht voor ons. We dronken een drankje en het was zo gezellig dat we besloten om met hun mee naar huis te gaan om te kijken wat er de afgelopen periode bij hun allemaal veranderd was om daarna gezellig uiteten te gaan met hun en nog met twee gasten van hun, ook Belgen. We zijn naar het plaatsje Fuente del Conde gegaan naar restaurant Los Pajaritos, daar hebben we gezellig en heerlijk gegeten een top tentje. Toevallig kwamen we de eigenaresse van een andere B&B ook nog tegen zij heeft mee gedaan aan het programma met 4 in bed. Helaas kunnen we dat niet ontvangen volgens mij in Nederland, als ik thuis kom ga ik even kijken op internet want volgens onze Belgische vrienden is dit een onwijs leuk programma van mensen die eigenaar zijn van een B&B en bij andere mensen die ook een B&B hebben op bezoek gaan en hun bedrijf beoordelen. Ik was erg blij met deze gezellig avond want het is fijn om leuke mensen om je heen te hebben in een vreemd land.

Je vergist je flink in de tijd die ermee gemoeid gaat om je huis op te knappen, ach dat zwembad halen we leeg, spoelen we af, sprayen we in en weg is de kalk, nou echt niet dus. Ach dat huis verven we gewoon even, echt niet, er zitten zoveel lagen verf op die moeten we er eerst afbikken want anders bladdert het er van zelf weer af na een regenbuitje. Nou en dat regenbuitje, zelfs onweer hebben we ook gehad. Alles zit dus een beetje tegen, zo snel wij dachten dat alles zou gaan loopt dus allemaal anders, ook hadden we ineens geen internet verbinding meer, maar wat we wel hebben is ons geluk en onze blijheid want wat genieten we toch van ons huis en wat voelen wij ons hier al helemaal thuis, zo fijn ik wil hier wel maanden blijven voel ik. ‘S avonds geen tv aan, geen internet maar gezellig saampjes op de bank voor de openhaard met een lekker wijntje, geweldig gewoon. Dit Spaanse leven voelt als geluk!

Maandag precies om 10 uur stond Lesley samen met Rob op de stoep van het ketelwinkeltje in ons dorp Villanueva de Tapia. Ze beloofde de volgende dag langs te komen, ons adres uitleggen was wat moeilijk dit omdat we geen echte straatnaam hebben en al helemaal geen huisnummer.

In de akte staat ons huis aangeduid als deel van het gebergte en dan de naam van dat gebergte: partido de la sierra del Pedroso S/N. Maar met wat aanknopings punten, vlak voor de grote groene ijsblokjes opslag rechts kwamen ze er snel uit. Nou ben benieuwd of hij komt en hoe laat hij komt morgen, want ik wil douchen!

Die middag zijn we naar Malaga gereden naar de bouwmarkt Bauhaus om wat gereedschap en alvast verf en kwasten etc te gaan kopen, het geld begon onze portemonnee uit te vliegen. Die middag zijn we toch maar langs Rob en Ibolja gereden om daar maar even te douchen en wat kan een douche dan toch zalig zijn, echt luxe.De volgende dag was het zwembad inmiddels vrijwel leeg, nog een klein bodempje moest met emmertjes uit het zwembad geschept worden, wat een derrie allemaal zeg, er lagen wel 8 dode vogeltjes in en heel veel alg bende, zo vies. Na het uitscheppen van die gore troep hebben we het met de hogedrukspuit afgespoeld en daardoor was er weer water in het bad gekomen, weer met emmertjes alles eruit scheppen en toen zagen we dat de kalk die nog op de muren en op de bodem achter was gebleven echt een probleem zou worden, dit zou er niet makkelijk af gaan vermoeden we.Maar we hadden een grote fles aqua fuerte, een behoorlijk chemisch middeltje tegen kalk en daar moest het wel mee lukken dachten we. Het spul goten we in een spuitfles, mondkapje op, handschoenen aan en sprayen maar en vervolgens weer afspuiten met de hogedrukspuit.

Maar wat een frustratie er was amper resultaat te zien, dan maar insprayen en boenen met een staalsponsje en weer afspuiten maar dat gaf ook bijna geen resultaat.

Lesley bestempelde het zwembad ineens tot mijn project en ging verder met het afbikken van de buiten verflaag ook een zware klus hoor, zo hadden we beide ons eigen ding.Plots hoorden we getoeter en daar stond het geiser mannetje op de stoep, hij inspecteerde de boel en begon heftig te schudden met zijn hoofd en er kwam een woordenstroom Spaans uit zijn mond, we begrepen eruit dat het niet allemaal pluis zat en we pikte het woordje manana op. Ok, blijkbaar komt hij morgen pas terug, we merken het wel.

Gelukkig had hij woord gehouden en de volgende dag stonden er 2 man sterk op de stoep, en begonnen de boel te repareren, alleen 1 ketel was overleden begrepen we en daar moest een nieuwe voor gehaald worden, wat moet wat moet, even later kwam hij terug met een sliksplinter nieuwe. Ik stuurde Lesley snel naar het dorp om geld te gaan pinnen want ik vermoede zo dat deze mannen geen mobiel pinapparaat bij zich zouden hebben.

Maar toen de mannen klaar waren en de auto instapten, riep ik nog snel dinero (geld)??? Oh nee hoor kom volgende week maar naar de winkel om te betalen.

Wat heerlijk dat vertrouwen, zo gaat dat op het platteland van Spanje.