Best wel zenuwachtig stond ik op het vliegveld op mijn ouders te wachten, wat zouden ze ervan vinden, verklaren ze ons niet voor gek dat we dit avontuur zijn aangegaan, het is namelijk niet een kant en klaar huis, vinden ze de omgeving wel mooi, ze zijn namelijk Italië fans en hier is het toch wel heel anders, zullen ze zich hier wel thuis voelen net als wij?

Onderweg keken ze al hun ogen uit, je ziet het landschap veranderen en ineens reden we in het gebied van de olijfbomen, nog een bochtje om en daar lag ons huis te pronken aan de voet van de berg Pedroso. Ondanks dat ze enthousiast reageerden zag ik ze toch wel een beetje schrikken, het komt op je af als je ziet dat er nog zoveel gedaan moet worden. Natuurlijk herken ik dat, dat hadden wij ook de eerste dagen, er ligt zoveel werk op je te wachten, dat je gewoon niet weet waar je moet beginnen en alles tolt er door je hoofd heen. Ik liet ze het hele huis rustig bekijken en voelde me weer helemaal kind, kijk mam en dit is nu de keuken, kijk pap dit is de huiskamer, en kijk dit is nu het zwembad waar ik al zolang mee bezig ben, etc etc. Mijn ouders vinden het ook heerlijk om hun dochter weer even een weekje helemaal voor zichzelf te hebben, dat was een tijd geleden. Na de rondleiding reden we naar de prachtige meren van Iznajar die wilde ik ze beslist als eerste laten zien, die zijn zo helder blauw. We liepen een stukje door het lieve dorpje en genoten van de rustige Andalusische omgeving. Daarna reden we naar restaurant los Pajaritos waar mijn vader een heerlijke grote biefstuk bestelde en mijn moeder en ik garnaaltjes gebakken in de knoflook, dat was smullen, we raakte niet uitgesproken over het huis. Eind van de middag genoten we nog van een zonnetje bij het zwembad en Marcel de makelaar kwam ook nog even spontaan langs, hij kon gelijk kennismaken met mijn ouders.