Afgelopen vrijdag was er een echte wolkbreuk bij ons in de regio in Nederland. In no time stond er een flinke laag water in de tuin en borrelde het water in de wasbak in de keuken omhoog. Onze dochter zat op dat moment in de auto en vond het doodeng, er was geen hand voor ogen te zien en rijden was haast onmogelijk, de putten die leiden naar het riool konden het niet aan en alles stond blank in de straten. In Nederland komt dat gelukkig niet vaak voor. In Spanje heb ik het sinds we het huis hebben een paar keer mee gemaakt, ineens valt er zoveel water dat de droge grond het niet kan verwerken met het gevolg dat het water op de grond blijft liggen ipv dat het de grond inloopt.

Gelukkig loopt onze tuin wat af omdat het onderaan een berg ligt en hebben wij geen wateroverlast op ons terrein maar de toegangs weg daartegen die naar ons huis leidt, ligt net op het laagste punt en daar blijft het water dan wel staan.

Met het gevolg dat we dan niet met de auto van ons terrein af komen. Onze auto moest toen met een Four wheel drive door het water getrokken worden. Boodschappen moesten toen gehaald worden met de kruiwagen. Ik heb daarvan 1 ding geleerd, altijd zorgen dat je wat blikjes in huis hebt, een soort noodvoorraad, voldoende water, natuurlijk genoeg drank, voldoende zaklantaarns en dekens zodat je in ieder geval een paar dagen voort kan. Je weet maar nooit.

Dat ik ontzettend blij ben met ons tweede huis is voor iedereen wel duidelijk. Maar soms vliegt het grote grondbezit me een beetje aan omdat er best wel veel bij komt kijken.

Dat gevoel had ik met name het meest tijdens de afgelopen jaren in het hoogseizoen wanneer we het huis verhuren. Dat komt omdat ik graag wil dat de gasten heel erg genieten, net zoals wij dat zelf altijd doen. Ik probeer dan voor de gasten vanuit Nederland alles tot in de puntjes te regelen. De mensen om mij heen zeggen dan, het is een vakantiehuis die je verhuurd hoor, je bent geen reisbureau of een evenementenbureau. Tja ik moet toegeven ze hebben wel een beetje gelijk, ik ga soms wel heel ver voor onze gasten en dat allemaal op afstand.

Ik merk dat de gasten me van alles altijd vragen. Ik word voor de reis start met heel veel vragen bestookt maar ook vaak tijdens het verblijf word ik regelmatig gebeld, gemaild of geappt, soms met hele kleine vragen maar ook regelmatig met hele vreemde vragen. Natuurlijk mag iedereen vragen stellen maar soms kunnen ze ook best zelf dingen uitzoeken en oplossen.

Ik heb er ook last van als ik merk dat klanten soms voor een dubbeltje op de eerste rang willen zitten. Het maakt helemaal niet uit denk ik wel eens hoeveel geld je vraagt voor de verhuur ze willen een vijfsterren kwaliteit voor een klein prijsje. Nadenken over de prijs kwaliteit wordt meestal niet gedaan. Lees verder →

Volgens mij heb ik het mooie weer uit Spanje mee genomen in mijn rugzak naar Nederland. Meer dan een rugzak mag je trouwens tegenwoordig niet meenemen van Easyjet zonder extra kosten, gelukkig gaat voor niks wel de zon op. Op de heenweg werd trouwens niks gecontroleerd door de luchtvaartmaatschappij, terug daartegen werd alles gevraagd, PCR test en gezondheidsverklaring, nou dat vind ik prima dan heb je voor je gevoel tenminste niet voor niks al dat extra geld uitgegeven.

Ik had voor de vakantie al mijn vriezer volgegooid. Ik ga de komende week lekker veel groente eten want dat mis ik wel in de restaurants in Spanje.

Hoe zal dat me bevallen alleen thuis zijn? Ik dacht van te voren dat ik het zalig zou vinden maar ik miste mijn mannetje toch wel. Vooral de avonden vond ik saai, ik hoorde allerlei geluidjes en voelde me toch minder op mijn gemak. Ik realiseerde me dat ik in al die jaren dat we elkaar kennen (36 jaar) nog nooit een week alleen thuis ben geweest.

Maar de week vloog om, dus voor ik het wist was mijn man gezellig weer thuis.

Maar ik had me toch ook wel vermaakt hoor. Ik was met de kinderen lekker naar het strand geweest om een hapje te eten.

Ook was ik gezellig met mijn moeder wezen lunchen, dat was nog een cadeau voor haar 75 ste verjaardag. Lekker luxe bij landgoed Waterland, poepie chique plekje, een heerlijk moeder dochter momentje. Inmiddels zijn mijn ouders voor een paar weken naar Denemarken vertrokken en zitten lekker op Stilbjerg Sleep & Hygge in hun caravan te genieten bij mijn broer en zijn gezin.

Voor een controle freak als ik is het soms moeilijk iets los te laten, ik houd het het liefst allemaal in de gaten en weet graag wat er allemaal gebeurd. Ik ben mijn leven lang al aan het proberen zaken wat meer losjes over me heen te laten komen. Maar mijn omgeving weet natuurlijk ook hoe ik ben en zonder dat ik erom vraag word ik toch vaak op de hoogte gehouden.

Ik ben dan ook heel blij met foto’s uit Spanje van mijn man en schoonzus betreft de klusjes die ze gedaan hebben.

Het lijstje is afgewerkt hoor schreven ze en ik kreeg foto’s van de balustrade die weer prachtig wit is en de onderkant van de muur van het huis heeft ook weer een likje verf gehad. Je stekjes worden goed verzorgd, ze krijgen elke dag een beetje water.

Nou mooi om allemaal te horen dat het goed gaat. Ook wel ontspannen hoor schreef ik terug.

Dat doen we zeker was het antwoord. Ze hebben een nieuw restaurantje bezocht schreven ze. De oude Cha Cha bar heeft een nieuwe eigenaar en dat is Taska Lucia. Wat nu zo grappig is ze hebben daar een tapas op de kaart staan die mijn naam heeft, zo ben ik er toch nog een beetje bij.

De vakantie begint bij Manolo en eindigt bij Manolo. Ik wil nog niet naar huis, als ik in Spanje ben wil ik daar wel eeuwig blijven. Maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Lesley en Elvira blijven nog lekker even. Maar niet getreurd over een maand ben ik ook weer terug.

We zijn behoorlijk opgeschoten de afgelopen weken maar er ligt nog een klein klusjes lijstje voor de achterblijvers en wat niet afkomt komt volgende maand wel.

Dat is nu echt een relaxt idee, niks hoeft alles mag.

De testuitslag kwam binnen na ruim 11 uur, we zijn negatief, dus op naar onze thuisbasis en Hasta Luego Hacienda la Suerte tot snel.

De inwoners van Málaga staan bekend als Malagueños en in de volksmond soms als boquerones.

Je moet hier gewoon langs de haven en het strand lopen en een visje eten.

Maar het historische centrum is ook echt heel gezellig en super schoon.

Deze keer moesten we naar Malaga om een test te doen bij het vliegveld, dat moet een dag voor je vertrekt, de uitslag heb je binnen 12 uur in je mail. Het verliep heel soepel en na 10 min stonden we weer buiten. Daarna gingen we naar de stad, even lekker slenteren en wat een pracht, de stad kleurde paars door de mooie jacaranda bomen.

Bij het altijd drukke Plaza de la Merced waren nu maar weinig mensen, zelfs Picasso zat alleen op het bankje. We hebben het gemist om hier te zitten in de zon, die altijd lijkt te schijnen op dit plein, het voelde vertrouwd, zeker toen er een Spaanse zanger uit volle borst (met mondkapje) ons toe begon te zingen.

Het was een look a like van onze vertrouwde Flamenco zanger die we al jaren zien zingen op het plein, echter deze zanger had een minder krachtige stem en trok ook niet aan zijn keel, zoals onze zanger dat wel altijd deed. Daarom noemden wij hem ook keeltje. Ik ben benieuwd wat er van keeltje terecht is gekomen. Zal hij nog leven, nu zijn inkomsten zijn gedaald tijdens de corona crisis? Of heeft hij na al die volle petjes geld die hij altijd van de toeristen kreeg eindelijk een goed leven kunnen opbouwen en is hij nu zakenman geworden, die nu zelf zijn krantje op het plein aan het lezen is? Wie weet?

Iets verder lopen dan het plein zagen we de letters Malaga mooi opgesteld, natuurlijk wilden wij daar even als echte toeristen op de foto, met op de achtergrond het Romeinse theater met de paars gekleurde bomen.