Mijn dochter kent mij goed, ik houd van belevenissen, toen ik jarig was in maart kreeg ik daarom geen pakje om uit te pakken, ook kreeg ik geen prulletje met Moederdag maar wat ik wel kreeg was een vooruitzicht op een langweekend Puglia samen met haar.
Afgelopen weekend was het zover. Op donderdag ochtend 18 augustus hadden we een vroege vlucht naar Brindsi. De hak van de laars van Italië. Het stond al lang op mijn lijstje, eigenlijk voor het eerst zo’n 8 jaar geleden toen ik 2 jonge meiden het avontuur aan zag gaan in een aflevering van Ik Vertrek. In de stad Lecce begonnen zij een B&B. Het zag er allemaal zo leuk uit dat ik 6 jaar geleden al een keertje geprobeerd had om een paar nachtjes te boeken samen met mijn moeder en dochter ter ere van mijn moeder haar 70 ste verjaardag. Dat lukte toen niet omdat ze dicht waren, toen zijn we maar naar Bordeaux gegaan, wat ook te gek was. Maar die hak een keer bezoeken bleef toch in mijn hoofd spoken. Zo leuk dat mijn dochter dat onthouden had, zij houdt er wel van om haar moeder te verrassen.
Chey had voor 3 nachtjes een slaapplek geregeld en een auto gehuurd. Maar voordat we naar het eerste hotel reden bezochten we on the road nog even een paar dorpjes.
Ik was ooit 1x in mijn leven toen ik denk 20 was ofzo in Italië op vakantie geweest en dat was geen goede ervaring, het was bij Rimini en het was daar vervelend druk en veel te toeristisch, we hadden het te warm in het huisje, er waren mega veel muggen en met zwemmen moesten we badmutsen op. Ik heb inmiddels zoveel goede ervaringen gehoord van vrienden en familie die in andere gedeeltes van Italië wel fantastische vakanties gehad hebben dat ik toch wel erg nieuwsgierig ben geworden naar dit land.
We gaan nu naar het zuiden van Italië een totaal ander gebied dan toen, in Puglia vind je een stukje authentiek Italië dat nog niet is aangetast door het massatoerisme. Zal het op het zuiden van Spanje lijken vroeg ik me af?
We besloten om eerst naar het plaatsje Ostuni te rijden een wit dorpje gebouwd op een heuvel, zo’n half uurtje van de luchthaven, het landschap eromheen is vrij vlak dus het stadje valt snel op.
Het stadje bestaat uit een reeks van niveaus, trappen, smalle weggetjes, snoezige boogjes en kleine steegjes.
Zeer verzorgd, elk jaar verven de inwoners hun huizen weer netjes wit en overal zie je leuke plantjes en bloemetjes.
Je vind er een aantal winkeltjes waar ze lokale producten verkopen, zoals olijfolie en pasta’s en koekjes verder wat toeristen winkeltjes voor de koelkast magneet, geschilderde bordjes en niemendalletjes en je hebt er vele leuke restaurantjes en barretjes. Wij waren er overdag maar s’avonds schijnen de kleine straatjes helemaal vol te staan met stoeltjes en tafeltjes.
Het leukste plekje wat wij tegen kwamen was restaurant-lounge garden Coffee&More, je zit daar heerlijk beschut onder de citroenbomen op een binnen plaatsje buiten te eten, want pff die zon in combinatie met het wandelen zorgde ervoor dat mijn hoofd zo oranje was als de Aperol Spritz die we bestelde.
Dit populaire Italiaanse drankje zie je nu ook regelmatig in Nederland maar in Italië zie je werkelijk op ieder terras deze cocktail staan gemaakt van Aperol met bruizend water en prosecco afgemaakt met flinke ijsblokjes en een schijfje sinaasappel. Ik vind het zalig!
We kregen een mandje verschillende broodsoorten en de taralli snack, dit is typisch van deze streek en zie je overal. Taralli’s zijn hartige, krokante deegringetjes in verschillende smaken maar vaak met venkelzaadjes. Ze worden eerst gekookt in water en daarna gebakken in de oven.
We kozen voor een heerlijke pasta met zeevruchten. Zo lekker die verse pasta. Zo de kop er is eraf van deze weekendtrip, tot nu toe al onwijs leuk, dit beloofd wat. Op naar het volgende dorpje van vandaag.
Spaansgeluk 