Wekkertje gezet, om half 7 want ik wilde eigenlijk alle muurtjes rond het zwembad nog afverven. Helaas heb ik dat niet gered, ik ben wel ver gekomen maar er blijft nog wat werk over voor de volgende keer.

Wasjes gedraaid, alles aangeveegd, een lapje en een dweiltje over de spulletjes gehaald.

Om 11 uur zat ik in de auto op weg naar Alhaurin el Grande waar ik een afspraak had bij mijn advocaten kantoor Del Prado om 12 uur om samen naar de notaris te gaan voor een gewaarmerkte kopie van mijn paspoort. Over de nieuwe tol weg wat x803.05 kost was ik razend snel op de plek der bestemming, 55 minuten heb ik er over gedaan.

Graag had ik daar wat later heen gegaan omdat mijn vlucht pas om 17 uur vertrekt maar de notaris sluit tussen de middag van 1 tot 4 zoals vele andere winkels in Spanje dat doen, dus er zat niks anders op.

Ik had daardoor nog een paar uurtjes vrij om me te vermaken in Alhaurin, maar daar had ik wel een gezellige oplossing voor bedacht, ik mailde Margreet die in Pizarra woont en die daar b&b Finca Alegria de la Vida runt of ze zin had om met mij te gaan lunchen en dat leek haar wel leuk, dus zo gezegd zo gedaan. We bestelde een menu del dia en kletsen over het leven in Spanje en haalde herinneringen op toen wij bij hun 8 maanden geleden logeerde en vol zaten van het huis van onze dromen die we net een paar dagen daarvoor voor het eerst in levende lijve gezien hadden, wie had dat ooit toen kunnen denken dat we ruim een half jaar later eigenaar van deze woning zouden worden.

Zo zie je maar, de aanhouder wint, ga voor je passie en zet alles op alles, wellicht lukt het dan wel! In ieder geval kan je je zelf dan niks meer verwijten als het toch niet lukt, en in ons geval is gelukkig alles goed gekomen.

Heel toevallig kwamen we ook Jan van Dos Iberos nog tegen, ook een Nederlander die daar een b&b runt, bij hem en zijn vriend hadden we ook onlangs nog gelogeerd, grappig hé, de wereld is soms zo klein.

Om kwart over 3 was het tijd om te gaan en Margreet en ik namen hartelijk afscheid, ze komen snel een keertje bij ons kijken beloofde ze.

Mijn avontuur in Andalusië zat er weer op maar niet voor lang, 23 juni gaan we met ons gezinnetje weer heen en daar kijk ik erg naar uit, ben zo benieuwd wat onze kids van onze Spaanse Hacienda vinden.

Omdat Paulette haar vliegtuig rond half 11 vertrok waren we al vroeg opgestaan, even rustig ontbijten en haar koffer werd grondig gewogen, na het Eindhoven trauma wilde ze geen overgewicht hebben natuurlijk.

Supertrots keken we nog even naar ons schilderwerk, ik had het muurtje gedaan en mijn vriendin de spijltjes het zag er strak en prachtig als nieuw uit, daarna zijn we in 45 minuten naar het vliegveld gereden, Paulette haar Spanje avontuur zat erop, in Nederland was de temperatuur ook heel goed dus ze kon gelijk door naar haar strandvilla in IJmuiden.

We hebben het heel leuk gehad en ik was heel blij met haar hulp en vooral haar gezelligheid. Mijn eerste vriendinnetje in Spanje, wie volgt….

Alleen reed ik weer naar mijn huis, ik hoor vaak mensen zeggen vind je dat niet vervelend als je in dat grote huis midden in de campo helemaal alleen bent, in tegendeel zelfs, ik kan daar namelijk ook echt van genieten.

Ik moet wel zeggen dat ik dan wel een beetje mezelf in acht moet nemen want ik ga maar door, ik vergeet dan zelfs te stoppen om te eten. Elke keer denk ik dan, ik ga nog even door, nog even dat stukje afmaken en voor je het weet is het donker en heb je nog steeds niet gegeten. Om 7 uur kwam de aannemer langs met de offerte, toch wel fijn hoor dat hij Engels spreekt, dan kan ik hem tenminste zelf duidelijk maken wat en hoe ik het wil, het bedrag viel erg mee, nu nog even wachten op de offerte van de aannemer van Rob en dan nemen we weloverwogen samen een beslissing. Lesley had me vanuit Nederland flink zitten souffleren, zeg dit, vraag dat etc, die man zal wel gedacht hebben, die eigenwijze Hollanders. Toen hij weg was ging ik toch nog even door met verven ik moest en zou die emmer leeg krijgen. Die avond nam ik om 10 uur een paar amandeltjes en een glaasje rode wijn en dat staat toch ook gelijk aan twee broodjes heb ik me laten vertellen, dus ik had gelijk gegeten.

Skypen met het thuisfront en Amerika lukte niet echt maar ik was zo moe van al dat geverf dat ik heerlijk na een douche mijn bedje indook.

Time flies when you’re having fun, het was namelijk alweer Paulette haar laatste volle dag. Inmiddels had ze al 2 potten hamerite opgeverfd aan de spijltjes en de verf was op, bijna al het hekwerk was gedaan. Na gedane arbeid is het altijd fijn om te ontspannen, dus deze zaterdag besloten we ook wat te genieten van al het moois wat Spanje te bieden heeft. We hebben genoten van de zon, het water, het prachtige uitzicht en het lekkere eten.

Omdat de pomp nog steeds niet gemaakt is konden we natuurlijk niet heel erg lang in het zwembad zwemmen, om het water niet in 2 dagen groen te laten worden hadden we er wat extra chloor tabletten ingedaan maar met een opblaasband hadden we pret voor 10.

Gekocht bij de chinees, tevens had Paulette daar wat cadeautjes voor haar kids ingeslagen. Op het pleintje in Archidona hebben we geluncht, de gratis tapasje waren heel erg lekker maar de hoofdmaaltijd viel wat tegen, de salades zijn hier wel weer heerlijk trouwens.

We liepen nog een stukje door dit schattige dorpje en we hebben bij een soort plaatselijke blokker een mooie grote paella pan gekocht voor weinig. Als ik een keer met de auto ga neem ik deze mee naar Nederland voor Paulette, als er meer mensen dat willen kunnen ze hun bestelling bij mij plaatsen! We waren best trots op al het werk wat we verzet hebben deze vakantie, alleen hadden we het liefst nog meer gedaan, maar verven in de zon is niet echt makkelijk, de verf droogt snel en je houd het ook niet heel erg lang vol.

Die avond hebben we in Salinas bij Manolo lekker tapas gegeten als afsluiter van onze werkvakantie.

Ons huis is eigenlijk perfect gelegen, in de morgen heb je bij het huis een heerlijk ochtend zonnetje en later op de dag, zelfs tot laat in de avond staat de zon bij het zwembad en in huis is het lekker koel.Paulette ging door met schilderen terwijl ik naar Archidona reed omdat ik een afspraak had met Marcel, de makelaar. We begroeten elkaar hartelijk en gingen samen direct op pad naar de timmerman. De timmerman was al eens langs geweest en had onze ramen bekeken en had een mooie offerte gemaakt alleen snapte ik er de helft niet van, dus Marcel ging met me mee voor de vertaling en de uitleg. De timmerman liet nog wat zien en beloofde een aantal kleuren te mengen op een paneeltje en die vanavond bij mij thuis te laten zien, kon hij gelijk nog een keer alles voor de zekerheid opmeten.

Ook gingen we naar de smid voor de rejas, ook van hem hadden we een offerte gehad om voor 4 ramen mooie rejas te maken. We bespraken nog even de details en ook hij zou vanavond nog langs komen om alles na te meten voordat hij aan de slag zou gaan.

Ook had Marcel nog even telefonisch contact met een andere aannemer, die eerste aannemer had uiteindelijk wel een offerte gemaakt maar voor de rest was het stil en volgens zijn zakenpartner was deze nieuwe aannemer heel kundig en niet duur en een groot voordeel hij sprak ook redelijk goed Engels. Deze zou ook die zelfde avond langs komen. Ik bedankte Marcel weer voor zijn goede zorgen en ging snel weer naar huis om het randje langs het zwembad te verven en toen dat klaar was was het tijd voor de lunch.

We reden door de olijfboomgaarden naar het dorpje Fuente del Conte naar het restaurant van Antonio, waar we heerlijk op het terras buiten konden lunchen. Toen we de rekening vroegen kregen we nog een likeurtje en een klein ijsje van het huis en Antonio vroeg ons in het gastenboek te schrijven.

Na de lunch glipte we nog even bij Ibolja langs, ik wilde Paulette eens een echt klaar mooi Spaans huis laten zien en ze was verrukt, ook vond ze het leuk om Ibolja te ontmoeten, daar had ze al zoveel over gehoord. Rob vertelde dat hij ook aan zijn aannemer had gevraagd om langs te komen voor een prijsopgave en hij zou samen met hem die avond bij ons langs komen.

Paulette ging toen we thuis kwamen weer aan de spijltjes verder en ik begon aan de zwembadmuurtjes.Maar niet voor lang want om 5 uur stond het eerste mannetje op de stoep, de aannemer uit Rute van Marcel, Paulette stond nog lekker in haar bikini te schilderen en trok maar snel een jurkje aan want dat zijn die Spaanse platteland mannetjes echt niet gewent, deze aannemer ging weer weg om even later weer terug te komen met zijn vakman en samen bekeken ze de boel grondig, volgens hun was er helemaal geen sprake van een boktor en hoefde de balken echt niet allemaal vervangen te worden, de rest van de balken zagen er nog prima uit op 3 na dan, wel moet de vloer boven verstevigd worden, we bespraken de boel en zondag zou hij terug komen voor een offerte.

Toen kwam om 6 uur de smid om alles nog eens goed te bekijken en op te meten en om 8 uur kwamen Rob en zijn aannemer uit Iznajar, ook deze aannemer zei dat het geen insect was maar gewoon ouderdom van de balken, hij zei dat we ze wel allemaal konden vervangen vanwege die ouderdom maar dat dat niet direct noodzakelijk was, wel moest de bovenvloer gedaan worden, zo heeft ieder mannetje dus zijn eigen visie, moeilijk hoor om daar een keuze uit te maken, wie heeft er nu gelijk, eerst maar eens de offertes afwachten Even daarna kwam ook de timmerman aanwaaien en kon ik een kleur uitkiezen voor de deuren en de kozijnen die hij gaat maken, en dat is geen blauw meer kan ik je vertellen! Wat een drukte van al die mannetjes.

Ik ging nog een stukje verder verven en Paulette dook als eerste in mijn Spaanse zwembad.

Om half elf gingen we nog even een kleine maaltijd eten bij hotel Paloma, 1.5 km bij mij vandaan. Echt een klasse restaurant en moe en voldaan doken we laat in de derde nacht ons bedje weer in.

Ontbijten in de ochtendzon op het terras van mijn eigen Spaanse huis, wat verlangt een mens nog meer!

Maar ondanks dat ik me heel blij voel hier overviel me een momentje een gevoel van onmacht, er moet namelijk zoveel nog gedaan worden, dat mijn hersentjes behoorlijk maalde, hoe moeten we nu dit, wanneer moeten we nu dat, hoe gaat het met het geld allemaal, waar moeten we beginnen….

Ik keek om me heen, alle muurtjes buiten moeten nog geverfd, de buitenmuren, de binnen muren, de tuin waar de distels in een maand tijd tot ruim 1 meter hoog gegroeid waren, de oude inboedel moet weg samen met alle troepjes die ook op de berg in de tuin liggen, teveel om op te noemen.

Ik moest mezelf echt toespreken, rustig Ira, alles stap voor stap.

Ok, straks komt eerst de zwembad man en daarna ga ik een muurtje bij het terras verven besloot ik. Mijn vriendin begon alvast met de spijltjes tussen de zwembad muurtjes.

Helaas om 10 uur geen zwembad man, Rob was er wel, maarja dat is een Nederlander hé, we hadden Rob gevraagd erbij te zijn want als die technische zwembad man in het Spaans aan mij moet gaan uitleggen hoe het pompsysteem allemaal werkt ben ik denk ik al snel de weg kwijt.

Na een uurtje begon ik maar te bellen naar het kantoor van Cirino in Antequera. Ik heb jullie gemaild zei de vriendelijke Francisco, we hadden inderdaad een mail gehad ja, maar deze was leeg, nou daar had dus in moeten staan dat het zwembad mannetje pas om half 12 zou komen en inderdaad om half 12 was hij er, ik was zo blij dat Rob erbij was want deze man sprak werkelijk niet één woord Engels. Helaas bleek de pomp niet te werken maar hij dacht dat ze hem misschien wel konden repareren en nam hem mee. Ook het filter was ontzettend vies en die moet helemaal schoongemaakt worden en er moet nieuw zand in.

Wat zal dit nu weer gaan kosten dacht ik. Niet te lang bij stil staan, gewoon gaan verven zei ik tegen mezelf.

Paulette stond heerlijk in het zonnetje te verven en schoot al aardig op. Om 1 uur namen we een douche en reden we over de tol snelweg in 45 minuten naar Torremolinos.

We gingen erheen met een missie, namelijk een auto bekijken en misschien wel kopen. We hadden om 17 uur afgesproken met de Spaanse Martina op een grote parkeerplaats. We besloten echter eerst nog even een boulevardje te pakken in het gedeelte Carihuela, Paulette was daar als jonge vrouw met haar ouders geweest en wilde haar herinneringen ophalen. Ik wist daar nog wel tussen alle Hollandse, Duitse en Engelse tentjes een leuk Spaans restaurantje en daar besloten we te gaan eten.

We hadden wel trek in een heerlijke Spaanse paella en wat zo leuk is de moeder van Paulette had haar geld meegegeven voor een lunch, het smaakte heerlijk, bedankt mama van Paulette.

Eigenlijk hadden we helemaal geen zin om die parkeerplaats te gaan zoeken en we wilde nog wel even langer op de boulevard blijven om te winkelen, dus eigenlijk een beetje vals belde we op en we vertelde Marina dat we echt gezocht hadden maar dat we het echt niet konden vinden of ze niet naar ons kon toe komen met de auto. Gelukkig wilde ze dat en samen met haar en haar 5 jarige dochter reden we een rondje door Torremolinos. Het was wel een grote gave bak hoor, een Crysler Voyager 2.4 automaat. Ik had de auto gezien op Spanje marktplaats waar vaak Nederlandse Spanjaarden hun spulletjes proberen te verkopen, deze mensen gaan remigreren ivm de crisis want hun zaak was failliet gegaan namelijk. Ik heb geen verstand van auto’s maar hij zag er goed uit, heeft niet veel kilometers gereden en had een schappelijke prijs. Zal ik het doen vroeg ik mijn vriendin, het is toch een kwestie van gevoel en vertrouwen. Als jij het niet doet zei mijn vriendin dan doe ik het en rijd er zo mee naar Nederland, het is echt een mooie auto. Dat gaf de doorslag, maar hoe moest ik het nu verder regelen.

Van te voren had ik natuurlijk al het één en ander uitgezocht, de overschrijving gebeurd niet zoals in Nederland op het postkantoor maar via Trafico een speciale instantie hiervoor, de overschrijving is een stuk duurder dan hier, ongeveer rond de 250 euro en voor een niet Spanjaard is het beter om dit te laten regelen door een financiële adviseur dat noemen ze een gestor in het Spaans (die rekent daar natuurlijk ook nog een bedrag voor), deze persoon geeft dan een een verklaring af dat er geen openstaande kosten zijn zoals bekeuringen of niet betaalde wegenbelasting en geeft het voorlopig kentekenbewijs op jou naam af waarmee je de auto kan verzekeren en dan kan je er ook gelijk in rijden. Daarna wordt je auto ingeschreven bij de ayuntamiento (gemeente) waar je je huis hebt, want daar betaal je de jaarlijkse wegenbelasting aan. Ook kan de gestor je verzekering regelen zodat je niet zelf allemaal offertes her en der hoeft aan te vragen. De eigenaar van de Crysler had me een goede gestor aangeraden, deze man wilde alles regelen voor x80325, best redelijk vonden wij. Maar wat bleek toen hij de verzekering voor ons wilde afsluiten stuitte hij op een groot probleem, kinderen onder de 25 jaar mogen niet in de auto rijden. Tenminste dat was zo bij de verzekeringsmaatschappijen waar hij mee werkte. Kijk dit was voor ons echt een voorwaarde omdat onze dochter al een ticket geboekt heeft om samen met haar vriendin van de zomer in het huis te zitten en zij mag met haar 19e geen auto huren namelijk.

Toen heb ik onze advocaat maar gebeld en die hebben echt hun best voor ons gedaan, ze konden de verzekering onder brengen bij dezelfde maatschappij waar we ook onze inboedel en levensverzekering hebben lopen en onze dochter kon bij wijze van uitzondering wel op de polis meegenomen worden, echt top geregeld maar voor het overschrijven van de auto vroegen ze een tarief van maar liefst x80670, dat vonden we toch echt te gortig, dus we vertelde ze dat ze alleen de verzekering voor ons mochten afsluiten en dat we de rest bij een gestor wilde regelenen als we zouden besluiten de auto te kopen.

Maar enfin ik had dus besloten dat we de auto wilde hebben en net toen we naar de gestor wilde lopen om kennis te maken en te vragen of hij alles wilde regelen, belde ik de advocaat over de verzekering en de advocaat vertelde direct dat ze de overschrijving ook wel wilde doen en nu voor maar x80400 dit omdat we goede klanten zijn van ze, ineens waren ze dus x80270 gezakt in prijs. Ook zouden ze de transactie voor ons verzorgen ergens volgende week, onze auto opslaan in een garagebox en ons 23 juni vanaf het vliegveld met onze nieuwe auto ophalen, wat geweldig allemaal, super goed geregeld.

Ik was helemaal blij met ons advocaten kantoor Del Prado, ze vroegen me nog wel even om langs Alhaurin te rijden om alle papieren te tekenen. Dus zo gezegd zo gedaan en om 7 uur die avond tekende ik alle papieren, helaas was de notaris niet meer open want ze hadden nog een gewaarmerkte kopie van mijn paspoort nodig, dus vroegen ze me om de volgende dag terug te komen, maar dat vond ik helemaal niet handig omdat Alhaurin toch ruim een uur van ons af ligt, ik sprak daarom af om maandag voordat ik naar Nederland terug ga nog even bij de notaris langs te gaan.

Paulette was ondertussen als een echte Spaanse boodschappen gaan doen en kwam met allemaal lekkere tapas hapjes en voldoende wijn de auto weer in, we reden naar huis en daar hebben we de hele avond nog gezellig keuvelend buiten gezeten. Ja meis als je met mij op pad bent verveel je je nooit zei ik tegen haar.

Toen ik half april terug kwam uit Spanje vroeg mijn vriendin/trouwe bloglezeres Paulette wanneer ik van plan was om weer te gaan. Natuurlijk wilde ik zo snel mogelijk, maar de prijs en tijd zijn van groot belang in dit beslissingsproces, ik werk namelijk de ene week di, wo, do, vr en de andere week ma, di,wo, do, daardoor heb ik 1x per 2 weken een lang weekend en als ik daar dan bv nog 2 daagjes aan vastplak is het echt de moeite om naar Spanje te vertrekken en ook moet ik dan nog kijken of er een gunstig ticket in de aanbieding is natuurlijk en als dat zo is, is de knoop wat mij betreft zo doorgehakt.

Ik had besloten om van 23 mei t/m 28 mei te gaan en vertelde dat mijn vriendin, maar ze vroeg nog verder, met welke maatschappij vlieg je dan en hoe laat? Ik was blij met haar belangstelling, want ik ben zo vol van mijn huis dat ik de hele dag over niks liever praat.

De volgende dag mailde ze me ineens, ik heb ook geboekt, ik kom je helpen schilderen, wat leuk en wat spontaan vond ik dat, echt een super vriendin, ik vlieg alleen een dagje eerder terug want ik wil met pinksteren thuis zijn liet ze me weten. Paulette heeft 5 kids thuis dus ik vond het onwijs gaaf van haar dat ze haar kroost alleen wilde laten om haar vriendinnetje bij te staan in het klusproces.

Weken hadden we voorpret, dan mailde ze me weer over de autohuur en dan weer wat ze moest mee nemen en dan weer over hoe dat nu moest met haar beautyproducten, die mochten niet zomaar mee in haar handbagage had ze gelezen. Schat zei ik, alleen een bikini en een overal is voldoende hoor, er zijn daar geen leuke mannen om je mooi voor te maken. Maar uiteindelijk heeft ze al haar crème etjes in kleine potjes gedaan en toch iets meer meegenomen dan alleen haar kluskleren. Ze kwam uit op 12 kilo handbagage, nou ietsje meer daar zouden toch niet zo moeilijk overdoen? Ik had wel al gehoord dat Ryan Air niet zo makkelijk was en mijn koffertje was dan ook strak 10 kilo, want wat wil je ook voor maar x8030 per enkele reis daarvoor mogen we niet te veel eisen hebben toch?

Om kwart voor 6 in de morgen op 23 mei hadden mijn vriendin en ik afgesproken op het station te Driehuis, we werden beide weggebracht door onze mannen en na een paar dikke kussen van hun als afscheid waren we er helemaal klaar voor.

Wel een eind weg hoor Eindhoven, maar wat maakt het uit, onze vakantie was begonnen, na maar liefst 2.5 uur treinen en bussen konden we inchecken en onze bagage werd gewogen, ik maakte me geen zorgen mijn koffertje was strak 10 kilo, maar jemig, wat bleek, je handtas moest ook in dat koffertje en in mijn handtas zaten mijn camera, mijn i-pad en nog meer troepjes, shit 3 kilo, dus ik had overgewicht en moest mijn koffer inchecken, kassa x8060 extra, mijn vriendin idem dito. Gelukkig konden we er een tas bij kopen zodat we de spullen wat konden verdelen en we maar 1 koffer hoefde in te checken, maar wat een ergernis was dat zeg, stomme Ryan Air en ineens vonden we Eindhoven ook veel te ver weg.

Maar we besloten het maar weg te lachen en onze dag niet te veel hierdoor te laten bexefnvloeden, we waren immers op weg naar Spanje waar de zon altijd schijnt en je zorgen vanzelf verdwijnen.

Nadat we op Malaga Airport onze Skoda Fabia opgehaald hadden en nog even bij de Ikea kussens voor mijn ligbedden gekocht hadden, scheurden we naar mijn klushuis, onderweg in Salinas maakten we een stop om te lunchen bij bar Mejias.

Zo fijn, een menu del dia incl cava voor maar x808,- en lekker dat het was, zie je wel als je in Spanje bent vergeet je al je problemen en kan je alleen maar genieten.

Toen was het moment daar, Paulette waar ik al 30 jaar bevriend mee ben ging mijn Spaanse droomhuis bekijken, haar mening stel ik altijd zeer op prijs. Gelukkig was het goed gekeurd, want ze vond het huis helemaal bij mij passen. We zetten snel de kraan aan van het zwembad, want morgen komt de zwembad man alles uitleggen en checken en ondanks dat een vriend van ons al een week de kraan aangezet had was het zwembad nog steeds niet helemaal vol.

We gingen in de zon zitten en trokken wederom een flesje cava open, nu nog relaxen maar morgen moeten we echt aan de bak.

Toen we gisteravond thuis kwamen van mijn moeders 66 jarige verjaardagsfeestje checkten we nog even onze mail. Helaas geen goed nieuws uit Spanje, het blijkt dat we lekkage hebben.

De boosdoender is een wastafeltje boven.

Bij het openen van de keukendeur zagen onze vrienden het direct, de keuken stond helemaal blank, het water was door het plafond naar beneden gedruppeld.

De kamer boven stond behoorlijk onder water. De hoofdkraan werd direct dicht gedraaid en onze vrienden zijn begonnen met dweilen in totaal 12 emmers dat is 120 liter water. Mijn god wat een toestand.

De hele wastafel is van de muur afgehaald op zoek naar het lek, het probleem was de kraan mede de slangetjes.

Uit de keuken hebben ze ook nog 5 emmers water moeten dweilen. Gelukkig is het mooi weer in Spanje en zal het snel drogen. Maar zo zie je maar weer als we niet thuis zijn moeten we gewoon beide hoofdkranen dicht draaien voortaan.

Door schade en schande worden we steeds wijzer.