Met een beetje een houten hoofd werd ik wakker, wat een onvergetelijk weekend was dit geweest. Je ziet op de foto’s wel hoeveel plezier we gehad hebben. Wat hebben Joyce en Job ons allemaal verwent zeg. Werkelijk iedereen heeft genoten, maar vandaag was het de laatste dag helaas. Het weer huilde mee, de regen goot uit de lucht. Nu maar knus met z’n allen binnen ontbijten. Tussen de middag nog een laatste cava aan de keuken tafel en toen kwam de taxibus al voor de groep. Alleen J&J en wij bleven nog over, de zon brak ineens weer door gelukkig.

Met de cabrio reden we naar Sitges om bij een beachclub nog even te lunchen. Na de lunch nog een korte wandeling langs de kust om vervolgens bij een andere beachclub weer een drankje te doen. Wat een leven.

Om 17 uur vertrokken we naar het vliegveld waar Joyce en Jop weer naar Nederland vlogen. Gracias guapas voor deze prachtige dagen.Wij pakten de blauwe bus naar Plaza Catalunya en na een klein stukje lopen kwamen we bij ons hotel Ecocentric uit. Die avond regende het weer en bij een klein restaurantje in de buurt hebben we nog wat tapas gegeten, toen we langs een barretje liepen besloten we toch nog even een afzakkertje te halen. Deze bar bleek gespecialiseerd in shotjes en de Harry Potter shot die ik bestelde ging gepaard met een show met vuurwerk en al. Leuk hoor.

Na een relaxt ontbijt hebben we in de mooie tuin gezeten en bij het zwembad een boekje gelezen of sommige van ons hebben sportief een uurtje getennist. Not me maar natuurlijk wel mijn husband.Om 3 uur werden we verwacht bij restaurant clubhouse 27 voor een 3 gangen lunch. Wat een schattig plekje was dit. Heerlijk buiten gegeten in style.

Na het eten gingen we met taxi’s naar Sitges. De ene helft plofde neer bij een hippe strandtent en de andere helft ging met eigen partner het stadje Sitges ontdekken. Echt een knus stadje aan zee, niet groot en deze tijd van het jaar ook niet al te toeristisch.

Daarna hebben we met z’n allen nog wat gedronken bij die fantastische strandtent met uitkijk op de baai en de zee en rond 8 uur gingen we weer met taxi’s terug naar villa Masia Pairal.

Pas rond 10, echte Spaanse tijden, gingen we zalige spaghetti eten. Net als 12,5 geleden. Wat een mooie dag weer.

De dag van het feest begon met een goed ontbijt aan een lange tafel in de prachtig aangelegde tuin. Job had verse croissants en andere broodjes gehaald. Het was een beetje bewolkt maar J&J waren het zonnetje en daardoor was iedereen nog blijer dan ze zelf al waren. Het huis was zo groot dat we eerst eens alles gingen bewonderen. Elke slaapkamer van deze miljoenenvilla was anders ingericht, ieder zijn eigen style. Meerdere zitgedeeltes zowel buiten als binnen en een mega groot zwembad, ogen tekort. Een aantal mannen gingen boodschappen doen voor de bbq van die avond en de rest ging lekker in de vroege middag al aan de bubbels en we kletsen wat af in een prachtige omgeving met prettig gezelschap.

Aan het eind van de dag gingen we ons allemaal optutten voor het feest. Iedereen had zich aan de dresscode gehouden, blauw en of wit.

Geweldig om te zien dat iedereen er zoveel aandacht aan besteed had, iedereen was mooi. Maar vooral het bruidspaar was een plaatje.

De gitarist speelde een romantische song en ze kwamen stralend de trap af lopen, toen Job een speech hield zag ik menigeen een traantje weg pinken, incl me.

Iedereen wilde met het liefdeskoppel op de foto en de liefde spatte van het gelukkige stel af en dat al 12.5 jaar.

De lange buitentafel was prachtig gedekt en we dronken een blauw, blauw drankje, wat bestond uit cava met blue Curaçao, zalig. De gitarist speelde de hele avond aan onze tafel en de bbq was voorzien van perfect vlees. Wederom een zalige bijzondere en geslaagde avond.

Blauw, blauw, blauw, ik hou van jou.
12,5 jaar geleden beleefde we een geweldig trouwfeest van mijn vriendin Joyce en haar man Job. Na de plechtigheid met de familie, vlogen we met alleen hun beste vrienden naar Nice in Zuid Frankrijk waar we met huur auto’s die voor ons klaar stonden naar een schitterende villa in RoqueBrune Cap Martin reden, met uitkijk op de baai van Monaco. Het huis was van een Spaanse prinses en had 10 slaapkamers. Het was een prachtig lang weekend om nooit meer te vergeten.

Nu 12,5 jaar later werden we weer uitgenodigd voor een super feest, dit keer in Spanje.
Met bijna de zelfde ploeg, een paar nieuwe vrienden, vlogen we naar Barcelona. We hadden een avondvlucht. Helaas hadden we 1,5 uur vertraging maar dat mocht de pret niet drukken, we hadden genoeg lol en de tijd vloog om. Wat leuk om iedereen weer te zien.

Op het vliegveld in Spanje stond een taxibusje klaar om ons naar Sitges te vervoeren.
Om klokslag 12 uur kwamen we aan.

J&J stonden ons met lachende koppies al op te wachten, de schatten. Zo super dat ze dit weer allemaal georganiseerd hebben.

Het huis, zeg maar landhuis overtrof onze stoutste verwachtingen. Dit was echt het huis van mijn dromen. Zo mooi en zo perfect ingericht. Alles klopt in deze Spaanse villa.

De openhaard was aangestoken de cava stond koud samen met heerlijke Spaanse hapjes. Het feest kon nu al niet meer stuk.

Om een uurtje of drie gingen we pas onze prachtige slaapkamer op zoeken.

Na ruim 2 uur gewacht te hebben op Schiphol kwam mijn vader eindelijk door de deuren heen lopen. Een paar kilo lichter en een licht gebruind ontspannen koppie. Nee die zon was me echt te heet hoor, zat liever in de schaduw of binnen zei hij. Hoe was het zo helemaal alleen, vroeg ik. Nou prima zei hij, ik had mijn programma, mijn doel, deed elke dag wel wat, s avonds in bed bedacht ik wat ik de volgende dag ging doen. Overdag miste ik niemand, de avonden waren wel stil en miste ik het gezelschap van je moeder. Zal je het nog eens doen vroeg ik, zo alleen, waarom niet zei mijn vader stoer.

Maar blij dat ze waren dat ze elkaar weer zagen! Mijn vader had prachtige oorbellen gekocht voor mijn moeder, hij kwam na 4.5 week weer terug op haar verjaardag. Tijdens het etentje kwamen de stoere verhalen, over de wandeling die hij gemaakt had met de Iznajar walking group, het alleen uit eten bij restaurante Parajitos, de bezoekjes aan Malaga bij de Bricomart, het bestellen van het hek bij de smid en natuurlijk de grote klus, het kamertje afmaken. Helaas kwam hij net 10 tegels te kort, dus deze heeft hij besteld. Het achter wandje van de kamer is mooi grijs gemaakt, anders is het zo saai vond hij. Nou het is prachtig geworden hoor. Nog wel een andere spiegel kopen bij de wastafel en natuurlijk een mooi bed, iets aan de muur en een kast voor kleding en klaar is het slaapkamertje.

Heel gebruikelijk is het in Spanje als mensen je iets willen vertellen of iets willen verkopen, bv hout of groente dat ze zomaar je erf op rijden. Niet echt fijn, je privacy is daardoor een beetje verstoord. Mijn vader kon dat ook niet waarderen en is naar de plaatselijk smid gereden en heeft een hele grote verrassing voor ons geregeld.

Een prachtig hek is er inmiddels geplaatst tussen de twee pilaren in. Nu kan er niet zomaar zonder dat je het in de gaten hebt iemand voor je neus staan en zullen ze moeten toeteren om te laten weten dat ze er staan.

Als je goed kijkt zie je de letters H en S staan van Hacienda la Suerte. Leuk hoor.

Druk, druk, druk hebben we het allemaal, ieder met zijn eigen ding. Druk met zaken die er van je verwacht worden, druk met verplichtingen, druk met leuke dingen, je kan het zo gek niet noemen. De tijd lijkt af en toe aan je voorbij te vliegen. Ik merk aan mezelf dat er maar weinig momenten zijn waarin ik niks te doen heb. Toch is het zo belangrijk om je af en toe gewoon te vervelen, niks aan je hoofd te hebben geen planning te hebben maar heerlijk op de bank te zitten met een kop thee, een tijdschrift of een boek te lezen of lekker in het zonnetje te zitten, met je oogjes dicht. Als ik terug kijk lijkt het wel alsof ik daar vroeger meer tijd voor had. Vroeger toen internet nog in de kinderschoenen stond. Als ik een computer in de buurt heb, laptop, i pad of mijn mobiel gaat het eigenlijk altijd mis. Er is altijd wel wat interessants om op te zoeken en uit te pluizen. Je hoofd raakt daardoor vol met prikkels en je gunt jezelf weinig rust. Daarnaast vind ik het ook leuk om mijn man, kinderen, ouders en vrienden regelmatig te zien en er tijd mee door te brengen. Ik werk 32 uur, moet regelmatig ook s avonds een training, cursus of workshop bijwonen en ik heb ook altijd veel te regelen voor ons tweede huis.  Dat maakt het dat mijn leven behoorlijk vol zit. Dat is niet erg, dat is vaak ook erg leuk. Maar ik merk dat ik af en toe echt even mijn rust momentje moet gaan pakken.

Vandaag ben ik vrij, heerlijk er staat niks in mijn agenda. Wat zal ik eens doen vandaag. Langer in mijn bed blijven liggen? Nee hoor niet gelukt, manlief en dochter moeten er vroeg uit. Ik hoor toch gerommel ondanks dat ze zo stil mogelijk voor mij willen doen. Ook al wil en kan ik uitslapen het lukt gewoon niet. Dan maar naar beneden. Afwasmachine uitruimen, stofzuigen, was er in doen, andere was opvouwen. Boodschappen doen, een blogje schrijven, even op de crosstrainer en oh ja er moeten ook nog wat kozijntjes geverfd worden voor de tweede keer. Jemig ben bang dat het me weer niet gaat lukken om gewoon op de bank te zitten met een kop thee en een boekje. In de zon zitten gaat hier ook niet lukken, al is het alleen maar omdat die zon er gewoon niet is. Maar gelukkig over twee weken schijnt deze in alle hevigheid bij ons tweede huis. Daar hebben we ook genoeg te doen maar het lukt ons daar vaak wel om te onthaasten en onze rust te pakken. Je voelt de stress van je afschieten, dat komt grotendeels door de omgeving maar zeker ook door de mentaliteit van de Spanjaarden. Je werkt om te leven, je leeft niet om te werken. Je krijgt in ons dorpje het gevoel alsof de tijd even heeft stil gestaan, niks moet alles mag. Werkelijk heerlijk.  Mijn vader doet het goed, net als de Spanjaarden doen bij een klus, heel hard werken, even goed relaxen en lekker je rust pakken, weer even buffelen en daarna weer relaxen, het werk komt echt wel af. Mijn vader bewijst het, het kamertje is bijna klaar.

Ondertussen is de temperatuur in ons dorpje Villanueva de Tapia opgelopen tot boven de 30 graden. Pittige temperaturen als je het vergelijkt met Nederland. Maar stil wordt er niet gezeten, in tegendeel er wordt flink geklust met zweetdruppels en al. Mijn paps wil en zal het kamertje afkrijgen. Helemaal alleen gaat het toch niet lukken, gelukkig kreeg hij hulp van Rob. Het afkrabben van de muren boven was toch wel wat meer werk dan gedacht. Ja, pap zei ik zo zie je maar wat wij allemaal tot nu toe afgekrabd hebben, er is echt al veel werk verzet hoor in de afgelopen 2 jaar. Het is niet alleen het krabben maar ook het invrezen van het electra en het weer glad dichtsmeren van de wanden wat een hele klus is. Ook moet er een wastafel boven komen. Er wordt hard gewerkt daar in Spanje. Nog twee weken de tijd om de wasbak af te maken, de muren glad te maken, alles te schilderen en de vloer te tegelen, zal het gaan lukken, ben reuze benieuwd? Maar respect hoor pap, je doet het maar wel mooi even.

Wat een verrassing, ineens kreeg ik een foto van een nieuwe wasmachine toegestuurd via de whatsapp. Als we een ding nodig hadden was dat het wel. Zeker als je gasten hebt en je de bedden allemaal moet verschonen is een goede wasmachine zeker een must. Mijn ondernemende vader is gewoon naar de Eroski in Antequera gereden en had afgesproken dat de ontmoeting van de delevery boys bij hotel La Paloma zou zijn en dat mijn vader ze daar zou opwachten om vervolgens achter hem aan naar ons huis te rijden. Ons adres staat namelijk niet op de Tom Tom, gedeelte van de berg Pedroso zonder nummer. De oude machine namen ze keurig mee en ik ben heel blij met het mooie cadeau van mijn ouders.

Van mijn oom had ik een generator gehad. Handig hoor daar in de Campo. Bezine erin en een scheutje olie en je kan ver weg van het huis nog klusjes doen waar je elektra voor nodig hebt. De flesjes Rueda wijn die ik als dank voor dit cadeau had meegenomen vorige keer in de auto komen spoedig naar hem toe.

Het weer wordt ook weer beter in Spanje, zon en regen zijn goede factoren voor onkruid, 5 tanks a 15 liter is alweer in de tuin gesproeid. Hoop dat de bloemen zaaitjes het goed gaan doen zodat er volgend jaar een bloemenzee te zien is ipv onkruid. Toch blijft het lastig als je er maar een aantal weken per jaar bent.

Nog een maandje en dan zitten wij er weer. Eerst gaan we 3 nachtjes naar Sitges het 12.5 jarig huwelijksfeest van mijn vriendinnetje vieren daarna zijn Les en ik nog een nachtje saampjes in Barcelona en dan nemen we een binnenlandse vlucht naar Malaga. Kijk er weer enorm naar uit allemaal leuke dingen in het vooruitzicht.

Doordat elke vrijetijd die we hebben vaak opgeslokt wordt door het Spaanse huis, wordt ook wel eens vergeten dat we in Nederland ook genoeg te doen hebben. Neem nou ons huis deze staat inmiddels al 2 jaar te koop en een serieus bod moet nog uitblijven. Het is nu tijd om dit onder de loep te gaan nemen dachten we en we zijn begonnen aan een ware restyling.

We begonnen met de kozijnen deze werden donker mat grijs gemaakt, daarna kreeg 1 muurtje een muisgrijze kleur. De vitrinekast werd wit geschilderd, weer een ander kastje donkergrijs en de boeken kast werd ook helemaal licht gemaakt en tenslotte schuurden we de vloer en behandelden we die met white wash olie. Om twee stoelen deden we nieuwe hoezen, en ook de kussentjes op de bank werden voorzien van moderne nieuwe hoesjes, van mijn oma had ik mooie bordjes gehad, eigenlijk voor Spanje, maar die heb ik toch maar hier opgehangen.Van mijn moeder kreeg ik een familiestuk wat ook niet mocht ontbreken op de muur en voila een echte metamorfose was het resultaat. We wonen hier al 12 jaar en het werd tijd dat we wat aandacht besteden aan dit huis om het weer een uitstraling van deze tijd mee te geven. Het was wel even een klusje zo naast je werk, maar we hebben alle drie keihard gewerkt om het voor de Pasen af te krijgen. Op de paasdagen zelf werd de laatste hand aan de kast gelegd, wat een klus zeg. Maar de verrassing voor de familie was compleet. De paastafel stond gedekt en toen ze binnen kwamen keken ze hun ogen uit. Leuk, leuk. Met de verfgeuren nog in onze neuzen smaakte het diner opperbest en het was heel gezellig.

Mijn vader zit nog in zijn eentje in Spanje, we misten hem wel hoor bij het paasdiner, maar hij ons nog meer denk. Je kan stoer zeggen doe het wel even een maandje alleen in Spanje, maar zeker op dit soort dagen is alleen maar alleen. Ondanks dat er genoeg klusjes te doen zijn zit je de avonden toch alleen op de bank. De klussen waar hij nu tegen aan liep waren niet allemaal van te voren bedacht. Problemen met de electra, bijvoorbeeld het uitvallen van de koelkast tot niet werkende lampen in de badkamer. Verder was er veel onkruid buiten en dat moest eerst behandeld worden alvorens er nieuwe plantjes in konden. Maar de vijgenbomen en de oleanders zijn nu geplant. In het begin was het zonnig en nu zijn er weer wat regen dagen, eigenlijk perfect voor de plantjes maar voor mijn vader wat minder, want die drinkt graag een biertje bij het zwembad na de gedane klusjes.

Ondertussen genieten we hier in Nederland van ons ‘nieuwe’ huis en laat de kijkers/kopers nu maar komen. Hieronder nog even de link van funda. Zegt het voort, zegt het voort en deel hem gerust op je facebook etc.

http://www.funda.nl/koop/beverwijk/huis-48712705-jean-louis-pisuisselaan-14/fotos/#