Achteraf kan ik zeggen dat we in een soort midlife crisis zaten, je maakt de balans op van je leven. Eigenlijk hadden we alles al bereikt waar we vroeger van droomden. Ook onze kinderen hadden niet meer onze dagelijkse zorg nodig, je dagindeling wordt daardoor anders. Misschien het moment om eens een nieuwe uitdaging aan te gaan vonden we.

Iets spannends, iets nieuws, iets waar we onze passie en energie in kwijt kunnen, na heel wat gebrainstormd te hebben hadden we het idee om een tweede huis te gaan kopen. Een behoorlijke stap.

Het idee was om een groot huis te kopen met veel grond, het moest in het binnenland liggen, daar waar je echt kunt ontspannen, daar waar je het echte plattelandsleven kan ervaren. Juist zo’n plek omdat we zelf niet altijd houden van een vakantie met massa’s mensen om je heen, we wilden niet op een plek gaan zitten waar je meer buitenlanders om je heen hoort dan lokale mensen. Je kan die plekken altijd opzoeken als je wilt maar de basis moet rust zijn.

Een oude boerderij in natuurlijke omgeving wilden we gaan zoeken, met wel in de buurt een goede supermarkt en leuke restaurantjes. Niet te ver van de luchthaven en een must was ook een makkelijke weg er naar toe, geen enge bergweggetjes.

Het huis moest meerdere slaapkamers en badkamers hebben en natuurlijk een zwembad. Die meerdere slaapkamers voor als we echt geen zin meer hadden in ons werk in Nederland, we onze biezen konden pakken en daar een b&b zouden kunnen beginnen.

Over het land waar we dat wilden doen hebben we ook goed nagedacht. Natuurlijk moeten we het zelf prachtig vinden maar ook onze eventuele gasten moeten graag hier hun vakantie willen vieren.

Het werd Spanje, mooi weer het hele jaar was ook erg gewenst daardoor is het Zuid Spanje geworden. Andalusië had ons hart gestolen toen we er voor het eerst kwamen in 2008.

We begonnen toen eerst met het uitpluizen van de omgeving, in verschillende jaargetijden zijn we gaan kijken. We hebben bij bijna alle b&b’s geslapen in Andalusië. Hoe deden zij dat allemaal, wat was hun ervaring, wat waren hun tips.

We kwamen er al snel achter dat het keihard werken is en dat het geen vetpot is. Het lijkt allemaal zo romantisch en relaxt maar het is gewoon keihard buffelen voor je centjes. Een aantal mensen waar we geslapen hebben, hebben nu anno 2015 hun b&b alweer van de hand gedaan hebben we ontdekt. Toch niet zo gelopen als verwacht misschien?

Wat wel heel erg lekker is horen we van iedereen, is dat je geen baas meer boven je hoofd hebt. Niet dat gejaagde gevoel meer, van moeten presteren, veel hebben, meer hebben, snel, snel etc etc.

Maar er komt ook een zorg bij, komen er wel genoeg gasten, kunnen we onze vaste lasten wel betalen? Is het wel leuk om elke dag gasten over de vloer te hebben, heb je nog wel wat privacy?

In de loop van ons proces zijn wij ook anders gaan denken over ons oorspronkelijk plan. Je loopt namelijk tegen van alles aan waardoor je toch weer anders over dingen gaat denken.

Daarover morgen meer.

In maart sliepen we al eerder in het stadshotel Alicia en toen we richting de binnenstad liepen zagen we onderweg een prachtig oud huis te koop staan.

We waren direct verliefd, wat een mooi huis, hoe zal het er van binnen uit zien, hoe duur zal het zijn, wie heeft hier in gewoond? Het huis riep direct heel veel vragen op, maarja we waren hier maar 1 nacht dus we zullen het wel nooit te weten komen.

Nu sliepen we 2 nachten in het hotelletje en weer moesten we langs het oude huis lopen om in de binnenstad te komen. Oh ja dat prachtige huis zeiden we tegen elkaar. Er zat een poster op de raam geplakt waarop stond dat je na 18 uur kon bellen als je meer info wilde over het huis.

Diep in ons hart wilden we best wel kijken, maar wat heeft het voor een zin, we gaan het toch niet kopen, het is puur nieuwsgierigheid.

De volgende dag liepen we wederom langs het huis, wat is het toch een leuk huis zeiden we weer tegen elkaar. Lesley liep naar de overkant en ging een paar foto’s maken. Dat kan ik ook wel doen dacht ik en ik ging pal voor het huis een paar foto’s maken, opeens kwam er een vrouwtje langs gelopen met haar boodschapjes, ze was ietsjes ouder dan ik schat ik, ze zag er een beetje artistiek uit, vind je het huis mooi vroeg ze in het Spaans aan me. Ja zei ik we zijn er helemaal weg van. Dus je zou het wel van binnen willen zien vroeg ze vragend. Ja heel graag zelfs, nou zei ze kom maar mee. Ze pakte een grote sleutel en deed het slot van het hek en opende de voordeur. Les en ik waren met stomheid geslagen. Wat bijzonder dit, wij vinden het huis mooi en per toeval lopen we zo de eigenaresse tegen het lijf en ze wil ons het huis ook nog graag laten zien.

Zodra ze de grote deuren opende leek het net of we jaren terug in de tijd belanden, alles zag er nog uit zoals vroeger. We waren betoverd, prachtige houten deuren, mooie marmeren vloeren, hoge plafonds met ornamenten, behang wat er al jaren op zat, echt alles uit grootmoederstijd, fantastische antieke meubels, zo mooi!

Wat een schatkamer dit, we voelde ons echt jaren terug in de tijd. De oude keuken, de salonkamer en de werkelijk prachtige binnen stads tuin, met zwembad. (waar zeker nog het één en ander aan gedaan moet worden)

Ja het kost een paar centjes om dit allemaal op te knapen maar wouh wat is dit ontzettend mooi allemaal. Als we toch eens de loterij zouden winnen, dan zouden we het echt willen kopen.

Nu voor ons onbetaalbaar. Ze vertelde dat ze hier gewoon nog met haar broer en zus woonde. Ze hadden het geërfd van hun ouders maar hebben zelf geen geld. Ze verontschuldigde zich voor de troep in huis. Overal lagen schilders spullen omdat ze kunstenaars waren.

Het zou zeker €65000 kosten om alleen al de buitenkant op te knappen vertelde ze en minstens zoveel om het binnen ook echt bewoonbaar te maken en dan de tuin nog. Voorzichtig vroeg ik wat het huis moest gaan kosten, €900000. Oeps aardig bedragje.

Maar zei ze met een treurig gezicht, ik denk dat dat moeilijk wordt. Wij hebben veel schuld aan de belasting, wij kunnen de onroerend goed belasting niet betalen en ook de erfbelasting niet en we hebben al een paar jaar uitstel gehad. Dus als we het huis niet binnen 2 jaar verkopen is het huis van de staat.

Ze was heel blij dat wij het huis mooi vonden, het was haar jeugd en een stukje van haar zelf, ze begon baby roosjes te plukken uit haar tuin, maakte er een klein boeketje van en deed een stukje nat keukenrol om de steeltjes, pakte een klein plastic zakje en blies erin, deed het miniboeketje erin en knoopte het zakje dicht. Als je thuis komt moet je het zakje openen en dan ruik je de rozengeur en denk je weer aan mijn huis. Ik ben zo blij met jullie zei ze, zo blij dat ik jullie mijn huis heb kunnen laten zien en dat jullie het mooi vinden, dit is heel bijzonder voor mij zei ze.

Wij waren perflex, zij blij? Wij zijn blij dat ze ons zomaar een kijkje in haar leven heeft willen geven. Ze liet ons nog even schrikken toen ze bij de deur zei, maar dit bezoek was niet gratis. Ze lachte opeens een wees naar haar wang en wij gaven haar een dikke pakkerd. Wat een lief en bijzonder mens.

Ik hoop dat een rijke stinkerd mijn blog leest en het huis wilt kopen van haar. Volgens mij valt er best nog wat vanaf te dingen. Je kan er zoiets moois van maken.

Wij waren er in ieder geval helemaal weg van en dit moment zal ons nog heel lang bij blijven.

Heerlijk nog even uitpuffen in Malaga. We hadden een top stadshotelletje ontdekt verleden keer en dat beviel zo goed dat we besloten om hier terug te komen. De prijs kwaliteit is geweldig. Het ligt slechts 10 minuten lopen van Plaza de la  Merced, daar waar je het beeld van Picasso kan vinden.

Echt een hotel tussen de gewone huizen in. Nou ja gewoon, prachtige huizen met mooie tegeltjes,  en houten luiken, daar waar vroeger rijkelui gewoond hebben.

Wat is Malaga toch een heerlijke stad. Lekker slenteren door de kleine straatjes en je ontdekt elke keer weer wat nieuws. Die avond hebben we heerlijk gegeten bij Los Gatos. Wat een sfeertje hier zeg, er kwamen opeens mannetjes binnen die muziek gingen maken en uit volle borst gingen zingen. Zo leuk die Spaanse drukte!

Het was erg leuk de afgelopen dagen, maar ik vind het nu ook heel erg fijn om nog even een aantal dagen samen met mijn eigen man te zijn. Wat ben ik blij dat hij mee was, hij heeft me enorm geholpen met alles, echt een top vent!

Weet je wat het is als wij samen zijn, dan kunnen we niet stilzitten, we zien altijd wat klusjes, we zijn hier nog maar 5 nachten en dan komen er alweer gasten en daarna kunnen we pas een paar dagen in Malaga stad uitrusten!

Dus deze dagen hebben we goed benut. Lesley is de studio helemaal rondom gaan verven en ik heb het terras voor het zwembad met betonverf behandeld. Zodat dat er ook weer netjes uitziet. Verder heb ik nog meer onkruid uit de tuin gehaald en is Lesley samen met Francisco wat tuindoeken gaan ophangen. Met dit doek heb ik ooit op de markt gestaan om ons huis te promoten, een doek van 4 meter met ons logo en onze website erop, kan je nagaan hoe groot die studio is, hij past makkelijk.

We hebben nu ook een hek helemaal rondom het huis laten zetten, zodat iedereen weet, ook de jagers die weer komen in het najaar, dat dit ons stuk grond is waar alleen genodigde op mogen komen.

Zo hebben we weer helemaal de puntjes op de i gezet. Wij komen immers pas weer terug in het najaar.

We genieten altijd enorm als we hier zijn maar het is altijd tekort. 

Nu hopen we dat onze zomer gasten zullen genieten van ons huis, net als wij.

Tot september weer mooi huis van ons.

We waren verwend door Lida, we hadden prachtige borden gehad voor op de muur. Lesley had ze direct opgehangen zodat ze zelf ook nog kon zien hoe haar cadeautje zou staan. Super leuk.

We wilden Lida nog wel even een paar leuke plekjes in de buurt laten zien op haar laatste dag daarom gingen we eerst bij restaurant Hotel Rural Carlos Astorga wat drinken aan het zwembad.

Later gingen we naar hotel la Bobadilla om te lunchen op stand. Het is zo’n sprookjes hotel, alles klopt en alles is mooi. Ok je betaald €5 per wijn glas maar je zit daar dan ook wel geweldig. We liepen gewoon brutaal het hotel naar binnen om alles te bekijken, we hebben zelfs de Spa gezien in de kelder. Een nachtje in dit hotel kost  in het hoogseizoen vanaf €300 per nacht. Het eten is er voortreffelijk de prijs is te vergelijken met een Nederlands goed restaurant. Het hotel is ongeveer 3 km bij ons huis vandaan.

Na de lunch reden we naar Benalmadena Pueblo. Daar was Lida ook ooit met een vriendin geweest en ze wilde dat graag terug zien. We gingen eerst even kijken bij de Stupa. Het is de grootste stupa van de westerse wereld. Hij is zo’n 33 meter hoog en heeft een meditatieruimte van meer dan 100 m2, binnenin staat een grote gouden boeddha.

Daarna hebben we lekker nog wat gedronken op een schattig pleintje midden in het oude stadje. Helaas toen moesten we afscheid nemen. Wat was het gezellig allemaal geweest en wat een leuke lieve vriendin is het toch, 9 dagen samen en geen enkel moment is ze ons teveel geweest. Lida bedankte ons voor de mooie dagen, jij ook bedankt schat, tot de volgende keer.

Maandag, wat vliegt de tijd toch, Lida gaat morgen alweer naar huis. Wat hebben we het leuk gehad afgelopen dagen met de groep. Iedereen heeft een speciaal plekje in mijn hart erbij gekregen. Het was ook zo bijzonder we konden zo goed met elkaar opschieten, ondanks dat we allemaal heel anders zijn.

Deze herinneringen moet je koesteren en na alle drukte had ik vandaag een dag van rust om even alles de revue te laten passeren van wat er allemaal gebeurd is de afgelopen dagen.

Wat ook zo leuk was was dat er afgelopen week ineens een paar mensen voor ons toegangshek stonden, wat doen die daar nou, ze stapte uit de auto bleven een tijdje staan en kwamen toen ons pad oplopen. Ik zag 2 auto’s en 2 mannen bleven bij de auto en 2 vrouwen en een kind kwamen op ons af. Spaanse mensen, ik vroeg of ik wat voor ze kon doen. Nou zeiden ze wij hebben hier vroeger gewoond en we waren in de buurt en zagen van een afstand hoe mooi jullie het buiten gemaakt hebben, dus we waren nieuwsgierig geworden. Nou wat leuk zei ik direct, kom verder dan laat ik jullie alles zien. De mannen kwamen er ook bij want wat waren ze blij met mijn aanbod. Buiten op het terras waren de oehs en de aahs er al. Het was 15 jaar geleden nog een boeren bedrijf, de tuin was 1 grote onkruidmassa,  met stenen drinkbakken her en der voor de koeien, geiten en schapen, overal liepen kippen. Bij hun huis was er een sober terras zonder zwembad en planten. Wij hadden allemaal inmiddels nieuwe houten ramen laten plaatsen, nieuwe rejas, een mooie flagstones vloer, leuke planten en de eigenaar voor ons had een zwembad laten bouwen die wij weer helemaal prachtig gemaakt hadden en we hebben overal leuke zitjes gemaakt met leuke tuin meubeltjes. Ze vonden het fantastisch.

Toen ze binnen kwamen werden de vrouwen emotioneel, kijk ik heb helemaal kippenvel zei er eentje. Wat hebben jullie het mooi gemaakt zeiden ze met de tranen in hun ogen. Daar was mijn slaapkamertje en ze wees de bijkeuken aan. Oh en die van mij was daar zei de ander toen ze een hoekje in de huiskamer aan wees. De keuken was niet de keuken vroeger, die was waar Lesley en ik nu slapen.

Als je in Spanje een huis koopt weet je pas wat jou eigendom allemaal is als je de sleutel in het slot omdraait. Toen wij dat deden zagen we een hoop rotzooi maar ook veel spulletjes waar nog iets te maken van viel. We hebben het allemaal opgepimpt en weer een nieuw plekje in ons huis gegeven. De dames herkende direct een aantal van hun oude spulletjes, kijk dat lampje dat was van mij en oh die kast, dat jullie die nog hebben, zo leuk dit, ik werd er zelf ook helemaal ontroert van.

Hun ouders hadden hier 60 jaar in totaal gewoond vertelde ze. Hun vader maakte verf, kalkverf, hij kookte/ brandde dat van stenen af  in twee grote buitenovens, die ovens staan nog steeds op ons land. Het huis heette vroeger dan ook Cortijo La Calera. Het huis van de kalkoven. Grappig hé.

Zondag en vandaag is het echt even een niks dag. Heerlijk doen waar we zin in hebben zonder verplichtingen. Lida is een echte ochtend bird en zij was bij het ontwaken van Les en ik al lang weer in de tuin aan het werk. Het liefst doe ik dat s’ochtends vroeg zei ze, de temperatuur is dan zo ontzettend lekker. Ik ging haar nog even helpen want als doel hadden we alle onkruidjes eruit halen die tussen het pas gezaaide gras tevoorschijn waren gekomen.

Ook een verhaal apart hoor dat gras. Ik had aan Paco onze tuinman gevraagd hoeveel kost het om daar en daar nog wat grind te storten. Ira zei hij dat is toch niet mooi, je hebt al zoveel grind in je tuin, je moet ook een stukje groen doen, waarom doe je daar geen gras. Maar Paco zei ik, dat kan toch helemaal niet, ik ben er niet om water te geven en om te maaien. Maar hij had een oplossing zei hij, ik zaai van dat echte harde mediterraanse gras, dat is langzaam groeiend. In het midden zetten we een mooie conifeer die snel recht omhoog groeit, zo’n mooie smalle en je hebt een prachtige entree. We plaatsen een sproeier met een timer en af en toe kom ik dan het gras maaien. Ik was overtuigd, weet je zei ik, als we toch bezig zijn plant dan ook wat leuke plantjes die weinig water nodig hebben op dat midden stukje achter die grote stenen, welke planten dan vroeg hij, ik zei, ik weet het niet gewoon iets wat het goed doet hier, jij komt hier vandaan, jij bent de expert. Ik spreek een bedrag met je af en ik vertrouw erop dat je er wat moois van maakt. Ik wil gewoon een mooie entree hebben als je het pad bij ons komt oprijden. Komt helemaal voor elkaar Ira zei hij.

Nu weet ik dat ik niet zo naïef moet zijn en dat zo’n gentlemen agreement niet werkt met een Spanjaard. De eerste dag dat ik in Spanje weer bij ons huis aankwam schrok me rot toen ik de “mooie” entree zag. Ik zag nog 1 grote stenen massa met af en toe een sprietjes gras ertussen, vooral veel onkruid en 3 grote blauwe tuinslangen boven op de grond met rare plastic sproeiertjes erop en geen timer. Op het midddenstuk zag ik wel een conifeer staan met af en toe een stukje groen wat een plantje moest voorstellen. Mijn god had ik hier zoveel geld voor betaald.

Ik stuurde direct een mail naar mijn grote vriend Paco en zei dat ik erg ontevreden was en dat hij zo snel mogelijk moest komen om over de tuin te praten. Met verbaasde ogen vroeg hij waar ik niet tevreden mee was, nou Paco zeg nou zelf vind jij dit een mooie entree? Ja maar Ira you want a lot for less money, and your rabbits eat your plants, i can’t do nothing about it.

Ja maar Paco, ik heb vertrouwd op jou expertise, ji komt hier vandaan, jij weet toch wel welke planten tegen de hitte kunnen en welke planten erg geliefd zijn bij konijnen, dan kan je er toch een stukje gaas omheen doen. Verder zie ik afschuwelijk blauwe slangen permanent boven de grond liggen, sproeiertjes die het maar half doen, en de slang moet je handmatig aan zetten en de grond ligt nog veel stenen en gras zie ik niet, alleen maar onkruid. Ja dat snap ik ook niet waar dat soort onkruidjes vandaan komen, zeker een boer die dat ergens op zijn land gezaaid heeft en door de wind hierheen is gevlogen, zei hij. Hij vertelde dat hij 2 soorten gras had gezaaid, 1 langzaamgroeiend en 1 snelgroeiend, de plukjes die ik zag waren van het snelgroeiende de voor rest moest ik gewoon even geduld hebben, de grond was 1 en al steen mopperde hij en daar kon echt geen slang onder de grond en een oude olijfboom vond hij een juweeltje en prachtig staan daar. Vind jij die olijf dan niet mooi zei hij? Jawel Paco die boom wordt vast prachtig maar dat was niet de afspraak, er zou een conifeer komen en precies in het midden, niet schuin aan de zijkant. Ja daar kon hij echt de grond niet inkomen, oh ja en de timer had hij van mijn vader gehad maar die werkte niet en een andere kopen was best duur en dan kwam hij niet uit met zijn budget. Dat wist ik helemaal niet, zei ik, dat je die timer van mijn vader gehad had. Onze afspraak was gewoon dat je alles in orde zou maken voor het afgesproken bedrag en als je merkt dat wat we afgesproken hadden niet zou lukken omdat bv de grond te hard is met al die stenen dan had je me op de hoogte kunnen houden en hadden we een ander plan kunnen bedenken.

Ja maar Ira jij was er niet daarom kon ik het niet vragen, pff maar Paco er is toch ook een telefoon of een email. Nu is het verwachte grasveldje meer een rotstuintje met onkruid en hebben de plantjes te weinig water gehad en is de helft dood en de andere helft opgegeten, ik zie zo helemaal niks terug van het geld wat ik je gegeven heb.

Maar ik heb het echt allemaal gekocht voor je hoor zei hij. Ja Paco, dat geloof ik wel maar ik ben gewoon niet blij, maar laten we erover op houden laat het een les zijn voor ons beide.

Ach wat zeur ik nou dacht ik, het is gewoon mijn eigen schuld, het gaat gewoon allemaal anders hier dan in Nederland, ik wilde een huis in Spanje en dat zal ik weten ook. Dus ik lachte maar weer naar Paco.

Gelukkig is Lida een echte tuinvrouw en hebben we samen de onkruidjes er allemaal uit gekregen, de vraag is alleen voor hoelang, want het leek net of de onkruidjes zaadjes waren en misschien heeft Paco ipv graszaad wel een heel ander zaadje gestrooid, haha het zal me niks verbazen.

S avonds gingen we heerlijk eten in de Spaans/Italiaanse keuken van hotel/restaurant La Paloma, 2 km van ons huis af.

Slaap, slaap om 5 uur ging het wekkertje. Twee gasten moesten naar het vliegveld gebracht worden voor de vroege ochtendvlucht. Les en ik gingen samen en Lida bleef nog even lekker liggen. Toen we weer thuis kwamen besloten we toch nog even ons bed in te duiken en toen we weer wakker werden was Lida nergens te bekennen.

Ze was druk bezig in de tuin kwamen we achter, allemaal onkruidjes aan het verwijderen, de schat. Ik ben haar toen gaan helpen en toen het te warm werd doken we het zwembad in.

Heel toevallig was Lida haar broer ook in Andalusië op vakantie en hij wilde ook graag ons huis zien. Hij kwam gezellig samen met zijn vrouw langs en na ze een rondleiding gegeven te hebben door ons huis zijn we naar Iznajar gegaan met ze. Het snoezige witte verzorgde dorpje met haar mooie pleintjes.

Daar ging de broer van Lida in het meer zwemmen en daarna hebben we bij het blauwe pottenstraatje gegeten. Aan het einde van de dag ging de familie weer terug naar de kust waar hun rondreis door Andalusië eindigde. Het was weer een gezellige dag.

S’ avonds gingen we met z’n drietjes lekker tapas bij Manolo eten en lekker kletsen, kletsen en nog eens kletsen.

We hadden een hilarische nacht achter de rug. We hadden gisteravond nog lang buiten gezeten en toen alle gasten naar bed gingen dronken Les en ik nog even een kopje thee. Het was inmiddels al half 2. Ineens kwam er een gast naar beneden, ze keek angstig, Ira er zitten vogeltjes in mijn slaapkamer. De zwaluwtjes waren door het raam naar binnen gevlogen en dachten rustig daar de nacht door te brengen. Maar helaas waren ze bij het tanden poetsen gespot. Lesley en ik gingen op vogeljacht om 2 uur in de nacht, hoe hilarisch is dat. De vogeltjes probeerde we het raam uit te jagen met een bezem en kussen, de arme beestjes waren helemaal in paniek, we hadden inmiddels de slappe lach. Het lukte ons niet om de vogels naar buiten te drijven in de eerste instantie. Na veel moeite lukte het gelukkig en kon iedereen gaan slapen. Ik kan me niet herinneren dat ik zo erg gelachen heb de laatste tijd.

Beetje brak de volgende dag, maar er stond toch nog wel het één en ander op het programma. Namelijk een bezoek aan het Alhambra. Maanden van te voren had ik al 3 kaarten gereserveerd. Helaas kon ik er geen twee meer bij boeken, voor degene die er later bijkwamen, maar omdat Les en ik er al diverse keren geweest zijn besloten we dat de kaarten alleen voor de gasten waren, wij gaan ons wel vermaken rondom het paleis, daar is ook nog genoeg te zien. We hadden pas om half 6 de kaarten daarom besloten we eerst de stad in te gaan met z’n allen.

We kwamen uit de parkeergarage in Granada en stuitte zo op een leuk keramiek marktje. Het toeval was dat ik daar twee schattige zwaluwtjes vond in het Andalusische blauw, die moest ik hebben, die komen te hangen onder het raam waar we gisteren ons avontuur beleefd hadden.

Na een stukje door het moderne gedeelte van de stad gelopen te hebben, hebben we geluncht bij bar Olivier, toen liepen we door de Marokkaanse wijk om vervolgens door de smalle witte straatjes van de oude stad zo naar het uitzichtpunt St Nicolas te lopen. Hoe het komt weet ik niet maar elke keer verdwaal ik hier. Normaal heb ik een uitstekend richtingsgevoel maar daar echt niet. Maar ik vind het gelukkig wel altijd, op dit plekje heb je prachtig uitzicht op het Alhambra.

Onderweg weer naar beneden dronken we nog een drankje met natuurlijk een gratis tapa, wat gebruikelijk is in Granada. Oh jee is het al zo laat, toch even haasten om niet te laat te staan voor de ingang van het paleis, want ze zijn heel streng, te laat is te laat. We moesten met de auto naar de parkeerplaats rijden van het Alhambra, je kan ook lopend vanuit de stad maar dat is een hele klim van ruim een half uur omhoog. Echter met de auto rijd je om en duurt het ook zeker 20 min. Snel geparkeerd en de kaartjes gehaald, ze hadden nog 10 min, terwijl het 15 min lopen is. Dus rennend door de tuinen kwamen ze gelukkig ruim op tijd. Les en ik liepen rustig om de tuinen heen en zagen ze nog in de rij staan, pak van mijn hart. Lida vertelde dat ze al twee keer eerder geweest was en beide keren er niet in kon, dat zou haar geen derde keer gebeuren vandaar het sprintje.

Lesley en ik liepen heel brutaal een hotel in terwijl de rest dus het paleis aan het bewonderen was. Wat een mooi hotel zeg daar bij het Alhambra, ook leuk om hier gewoon een keer voor of na het bezoek een drankje te doen.

Na ruim twee uur ontmoeten we elkaar weer en reden we weer richting huis. Maar niet voordat er eerst nog wat souvenirs voor het thuisfront gekocht werden in Loja. Daarna wilden we binnendoor rijden naar het restaurant in Fuente del Conde, een mooie route door het natuurschoon, echter we verdwaalden in Loja en kwamen zo in een zeer arme zigeunerwijk terecht. Stomme tomtom wist de weg niet goed te vertellen, eng buurtje hoor, ik was zeer blij dat we weer op de normale weg zaten uiteindelijk, dan maar niet binnendoor.

Het slotdiner vierden we bij Pajaritos met heerlijk eten, top restaurantje. Wat een heerlijke week was het geweest, het was echt omgevlogen.

Niet iedereen van de groep bleef even lang, echt jammer maar aan alle goede dingen komt een eind.

Na hun afgezet te hebben bij een autoverhuur bedrijf, omdat ze nog verder Andalusië wilden gaan verkennen, besloten Lida en ik nog even naar Torremolinos te gaan. Vroeger was ze namelijk in de wijk La Carrihuela op vakantie geweest en ze had goede herinneringen aan een leuk hotelletje, dat wilden we gaan zoeken. We wandelden lekker over de boulevard, zelfs tot aan de haven van Benalmadena en weer terug. We waren lekker aan het keuvelen en ineens keek ik naar links en wat denk je, ik keek zo in de ogen van de meiden die we ruim een uur geleden hadden afgezet bij het autoverhuur bedrijf, hoe toevallig is dat, zij stapte net uit de auto. Zij wisten niet dat wij hier naar toe gingen, het moest gewoon zo zijn. We vlogen elkaar in de armen, wat leuk dit. Natuurlijk zijn we toen nog ergens gaan lunchen.

Het was gewoon een extra cadeautje zo samen. We hebben er nog even heerlijk van genoten.

De meiden trokken verder richting Cadiz en wij gingen retour naar de andere die inmiddels al een stuk bruiner waren geworden door het zonnen aan het zwembad.