Maandag, wat vliegt de tijd toch, Lida gaat morgen alweer naar huis. Wat hebben we het leuk gehad afgelopen dagen met de groep. Iedereen heeft een speciaal plekje in mijn hart erbij gekregen. Het was ook zo bijzonder we konden zo goed met elkaar opschieten, ondanks dat we allemaal heel anders zijn.IMG-20150603-WA0002

Deze herinneringen moet je koesteren en na alle drukte had ik vandaag een dag van rust om even alles de revue te laten passeren van wat er allemaal gebeurd is de afgelopen dagen.

Wat ook zo leuk was was dat er afgelopen week ineens een paar mensen voor ons toegangshek stonden, wat doen die daar nou, ze stapte uit de auto bleven een tijdje staan en kwamen toen ons pad oplopen. Ik zag 2 auto’s en 2 mannen bleven bij de auto en 2 vrouwen en een kind kwamen op ons af. Spaanse mensen, ik vroeg of ik wat voor ze kon doen. Nou zeiden ze wij hebben hier vroeger gewoond en we waren in de buurt en zagen van een afstand hoe mooi jullie het buiten gemaakt hebben, dus we waren nieuwsgierig geworden. Nou wat leuk zei ik direct, kom verder dan laat ik jullie alles zien. De mannen kwamen er ook bij want wat waren ze blij met mijn aanbod. Buiten op het terras waren de oehs en de aahs er al. Het was 15 jaar geleden nog een boeren bedrijf, de tuin was 1 grote onkruidmassa,  met stenen drinkbakken her en der voor de koeien, geiten en schapen, overal liepen kippen. Bij hun huis was er een sober terras zonder zwembad en planten. Wij hadden allemaal inmiddels nieuwe houten ramen laten plaatsen, nieuwe rejas, een mooie flagstones vloer, leuke planten en de eigenaar voor ons had een zwembad laten bouwen die wij weer helemaal prachtig gemaakt hadden en we hebben overal leuke zitjes gemaakt met leuke tuin meubeltjes. Ze vonden het fantastisch.IMG-20150604-WA0002

Toen ze binnen kwamen werden de vrouwen emotioneel, kijk ik heb helemaal kippenvel zei er eentje. Wat hebben jullie het mooi gemaakt zeiden ze met de tranen in hun ogen. Daar was mijn slaapkamertje en ze wees de bijkeuken aan. Oh en die van mij was daar zei de ander toen ze een hoekje in de huiskamer aan wees. De keuken was niet de keuken vroeger, die was waar Lesley en ik nu slapen.

Als je in Spanje een huis koopt weet je pas wat jou eigendom allemaal is als je de sleutel in het slot omdraait. Toen wij dat deden zagen we een hoop rotzooi maar ook veel spulletjes waar nog iets te maken van viel. We hebben het allemaal opgepimpt en weer een nieuw plekje in ons huis gegeven. De dames herkende direct een aantal van hun oude spulletjes, kijk dat lampje dat was van mij en oh die kast, dat jullie die nog hebben, zo leuk dit, ik werd er zelf ook helemaal ontroert van.

Hun ouders hadden hier 60 jaar in totaal gewoond vertelde ze. Hun vader maakte verf, kalkverf, hij kookte/ brandde dat van stenen af  in twee grote buitenovens, die ovens staan nog steeds op ons land. Het huis heette vroeger dan ook Cortijo La Calera. Het huis van de kalkoven. Grappig hé.

?