Inmiddels kan ik wel zeggen dat Ayo onze favoriete Paella bar is, het ligt in Nerja bij Burriana Playa. Een perfecte locatie om af te spreken, het is een klein strandje verscholen tussen de rotsen, heel idyllisch. Wellicht in de zomer bomvol maar de periodes dat ik daar geweest ben is het geweldig, je zet 1 stap op het strand en je voelt je op vakantie.

Op 8 januari afspreken bij Ayo zei ik tegen mijn neef toen hij bij ons was begin december. Mijn broer is dan ook in Spanje, dan hebben we een kleine familie reünie met elkaar.

Neef Bob en Jolanda hebben ook een huis in Spanje en zijn daar regelmatig te vinden. Hij had Ramon al jaren niet gezien en hij vond het leuk zijn kleine neefje weer te zien! Ha ha. Nou je kan alles zeggen van Mon maar klein is hij niet meer.

Ramon was ook helemaal weg van dit leuke plekje en vond de paella verrukkelijk en dat voor maar €7,50 en je mag zo vaak opscheppen als je wilt. (Bob ging 3x)

Na het eten zijn we het stadje nog even ingelopen en hebben op de rand gestaan van Europa, bij Balcon de Europa. Daarna nog bij een andere geweldige bar wat gedronken. Lekker muziekje erbij en wat zaten we te genieten daar zeg.

Deze top dag werd afgesloten bij restaurant Pajaritos in een dorpje vlakbij ons huis.

Malaga is echt een hele leuke stad en doet zeker niet onder voor de andere grote steden in Spanje. Het is er altijd gezellig druk maar niet te toeristisch zoals bv  Barcelona. Het ligt ook aan zee dus je kan daar ook even lekker zitten of wandelen, er is veel te beleven en te zien echt een leuke stad voor een citytrip.

Wij gingen nu heerlijk genieten van de zon op het pleintje van Picasso, Plaza Merced.

We bestelden een tapasschotel, natuurlijk was dit per persoon veel te veel, we hadden het makkelijk met 2 schotels afgekund voor de lunch. Maarja het is allemaal zo goedkoop dat je denkt niet zoveel te krijgen. Na de lunch hebben we lekker gewinkeld, heerlijk hé mam dat je dochter erbij is, pap staat altijd buiten voor de winkel te wachten en vindt het al snel genoeg.

Op de valreep hebben we de versierde winkelstraat nog gezien die vanaf 1 december tot 6 januari te bewonderen is.

Mijn ouders hadden deze brandende lichtjes tunnel nog nooit gezien, echt prachtig vonden ze het, zeker een must see.

Mijn broer uit Denemarken kwam om half 11 aan die avond in Spanje en we reden direct door naar bar Meijias in Salinas. Een echte Spaanse bar met Spaanse prijzen. We betaalden totaal voor 6 anijsdrankjes, 2 wijntjes, 1 biertje en een koffie en 8 tapas het gigantische bedrag van €15 euro. Eigenlijk niet mogelijk.

Om 12 uur werd de feestmuziek aan gedaan door de barman op de tv en er werd gefeliciteerd gezongen in diverse talen. Mijn vader is nu 72 jaar en zijn wens is uitgekomen, deze dag vieren met zijn eigen gezinnetje.

Maar er stond ons nog heel wat te wachten deze dag op de zesde januari. Na de nacht en daarna rustig wakker worden gingen we rond 1 uur een drankje met hapje doen op het zonnige terras bij Manolo en later ook nog bij het stationnetje, een mini tapas tour.  Daarna reden we door naar Cordoba. Dat was een cadeau voor ons van onze ouders. De avond werd afgesloten door een geweldige show tijdens ons diner. Nog nooit eerder had ik zo genoten van een flamenco optreden. De zangeres had een prachtige stem en de dansers waren top.Ons knusse echt Spaans ingerichte hotel lag midden in het centrum net naast het Mezquita, daar sliep ik met mijn moeder en Ramon met zijn vader op de kamer. Gezellig kletsen en een beetje ouderwets roddelen nog voordat we in slaap vielen. Een super dag.

Ik had zulke goede voornemens aan het begin van dit jaar, minder eten/drinken, meer bewegen maar op het moment maak ik dat maar voor de helft waar. Ik beweeg wel redelijk maar mijn eet/drank gedrag is nog niet aangepast, want een weekje Spanje maakt dat namelijk erg moeilijk.

Mijn vader zijn grote wens voor zijn 72 ste verjaardag was om dit te vieren samen met zijn eigen kinderen en vrouw, zonder onze partners en kinderen. Quality-time met het oude gezinnetje.

Ik had een late middag vlucht op donderdag 3 januari en kwam half 8 aan in Malaga. Daar stonden ze hoor lachend met hun bruine koppies op me te wachten. Mijn broer komt overmorgen. We reden direct door naar restaurant het Stationnetje in Salinas. De vriendelijke eigenaar vindt het altijd fijn ons weer te zien en we kregen brood met paté en olijfjes van het huis en na het eten kregen we een lekker drankje van het huis. Voor mijn ouders was dit al het zoveelste bezoekje deze vakantie, ik denk dat dit restaurant op het moment tot hun favoriete bekroond is.

Toen ik weer in ons huis kwam s’avonds laat wachtte mij een grote verrassing. Ik wist wel dat mijn vader een nieuwe wasbak zou gaan plaatsen maar dat het er zo mooi uit zou zien overtrof mijn verwachting. Super trots op mijn vader dat hij dit zo mooi gedaan had en trots op mijn moeder dat ze het zo netjes allemaal weer achter gelaten had voor mij. De keuken was 5 weken lang één grote stof bende geweest maar nu weer helemaal spik en span.  Af en toe werd er een fotootje gestuurd naar Nederland en ik werd flink nieuwsgierig gemaakt naar het eind resultaat, ik zag nu ook dat zelfs de nieuwe kraan, die ik al 5 jaar geleden gekocht had en elke keer nog op de plank had gelegen, nu geplaatst was. Echt helemaal top, super blij met de prachtige wasbak.

De volgende dag heerlijk uitgeslapen en daarna naar de supermarkt. Er zijn altijd dingen die ik graag in Spanje koop omdat ze veel goedkoper zijn. Ik hoef geen dure gezichtscrème van channel ofzo maar ik koop gewoon altijd een potje olijvenzalf voor 1 euro. Ik ga niet duur naar de kapper om mijn haar te laten verven maar ik koop een pakje verf voor maar 5 euro, opmaak spulletjes zijn ook veel goedkoper en dan heb ik het nog niet eens gehad over de alcoholische drankjes, bv een flesje goede Cava, rode of witte wijn kun kopen voor 2 euro en een heerlijke fles Anijs likeur voor maar 6 euro, in Spanje moet je niet van een drankje teveel houden, super gevaarlijk.

Bij de kassa merkte ik dat ik wel weer iets teveel in mijn mandje gegooid had want de rekening was toch wel pittig maar dat mocht de pret niet drukken, ik heb weer voldoende ingeslagen. Na de inkopen zijn we doorgereden naar de streek Axarquía die begint net achter de berg bij Villanueva del Trabuco. Mijn af en toe knorrige vader vond het wel wat te ver rijden, Pap niet zeuren zei ik, je zal hier geen spijt van krijgen, 40 minuten van ons huis af en je komt in een werkelijk prachtig gebied, bij het dorpje Alfarnatejo, dat bekend staat als de Pyreneeën van het Zuiden van Spanje. Los Pirineos is een geweldig leuk restaurant met een glazen pui over de breedte van het restaurant, je kijkt zo over de vallei. We bestelde een menu del Dia, we zaten verrukkelijk te eten en we konden de rekening niet geloven en dat toverde een flinke glimlach op het gezicht van mijn vader, want voor een 3 gangen menu incl drankje betaal je daar maar 9 euro pp. Ja dat kan allemaal nog in Spanje. Het was een heerlijke middag,

Eigenlijk achteraf gezien was het to much voor die dag, maar ik had enige tijd geleden voor die avond al een restaurant gereserveerd voor ons 3 als verjaardags cadeau van mij voor mijn vader en daarom nam ik mijn ouders s’avonds weer mee naar een plekje waar ze nog nooit binnen gegeten hadden, namelijk restaurant Arxiduna, aan het mooie plein in het hart van Archidona. Ze hebben er wel eens buiten gezeten in de zomer voor een drankje maar binnen ziet het er ook erg bijzonder uit, het is net een keldertje.

De gerechtjes zijn heel mooi op het bord opgemaakt. Enige minpuntje was dat we de enige waren in het restaurant gedeelte, bij de bar zaten wel mensen. De Spanjaarden eten hun belangrijkste maaltijd van de dag meestal tussen de middag en in de avond gaan ze dan naar de bar voor een klein hapje. Bij ons zit dat nog niet in het systeem. Maar ondanks dat het rustig was hebben we het toch erg gezellig gehad en voortreffelijk gegeten. De tonijn was super.

Met veel te dikke buikjes gingen we na een kopje thee thuis, lekker met een kruikje ons bedje in. De avonden zijn zeer fris in de winter ondanks dat het overdag erg aangenaam is.

Van te voren dachten we dat we wel wat zouden gaan klussen, maar eenmaal aangekomen hadden we daar totaal geen zin meer in. Dat geeft ook helemaal niet het moet namelijk geen moeten zijn. Het komt in het voorjaar wel weer dachten we. We zijn er immers maar 6 dagen en dit was ook maar de tweede keer van dit jaar en dan moet je ook gewoon onbezorgd kunnen genieten.

Ik vind oktober een zalige maand om te gaan, de natuur is nog mooi en het is niet te warm en niet te koud. Helaas vind ik 6 dagen wel veel te kort om hier te zijn, maar we zullen het er mee moeten doen.

Het was nog te warm om het zwembad af te dekken dat doet mijn vader wel in december hij heeft daar namelijk weken de tijd voor, mijn ouders blijven tot half januari.

Nu zijn Jairo en Daisy nog lekker een weekje. Zo is ons familie huis weer lekker bezet. Ik ga pas in januari weer, samen met mijn broer, hij vliegt dan rechtstreeks uit Denemarken dan gaan we daar mijn vaders verjaardag vieren. Oude gezinnetje lekker bij elkaar.

We brengen eigenlijk altijd wel een bezoekje tijdens ons verblijf aan het meer van Iznajar. De weg er naar toe alleen al is een belevenis. Overval om je heen zie je olijfbomen. Warme droge zomers en milde winters daar gedeien deze altijd groen blijvende bomen heel goed in. De oogst vind in het najaar plaats en je ziet de vruchtjes met de dag groter worden.

Wanneer je vanaf ons huis langs de grootste  olijfboomgaarden van Europa rijdt zie je ineens achter de heuvels een prachtig blauw meer opduiken met daarachter bovenop de berg het schattige nog niet door toeristen bedorven dorpje Iznajar liggen.

Aan de rand van het water zie je bij het zand kleur verschil daaraan zie je dat het water nog steeds niet zo hoog staat. We rijden door naar het brede strandje. De Spanjaarden zelf rijden graag het strand op met de auto helmaal totaan het water. Ze laden daar hun partytent, klapstoeltjes en koelbox uit. Ze zetten de muziek aan en zitten zo de hele dag te chillen met famillie en vrienden.

Ik zag iets nieuws dit keer, er was een mooie steiger gebouwd. Dit is natuurlijk voor de nieuwe tourboot waarmee je een rondvaart kan maken over het ruim 30 km lange meer. De chiringito’s aan het strand zijn door de weeks dicht, logisch in de maand oktober komt hier ook geen kip. Daarom reden we naar een klein tapastentje in de buurt. De serveerster kon de druk niet aan en we kregen pas onze tapas toen de laatste mensen weg waren. Ach we moeten maar geduld hebben hier op het platteland in Spanje, don’t hurry be happy.

Nadat we mijn schoonzusje naar de luchthaven gebracht hadden zijn we doorgereden naar Salinas en daar hebben we lekker bij het leuke restaurantje Estacion de Salinas, een visje en een vleesje gegeten. De altijd goedlachse eigenaar verwende ons weer goed en natuurlijk namen we het inmiddels bij onze famillie favoriete huisgemaakte bananentoetje weer.

We zijn in totaal maar 6 nachtjes in Spanje daarom hadden we besloten om alleen thuis te ontbijten en de lunch en diner buiten de deur te doen voor die paar dagen, ik kan daar wel aan wennen.

Maar ik heb mezelf wel voorgenomen dat als ik weer thuis ben het Pioppi dieet te gaan volgen 3 weken lang. Dus een paar weekjes bye, bye voor het brood, de aardappelen, de rijst, pasta en de mie.

Maar nu nog de milde variant van dit mediterrane dieet. Wel veel olijfolie, salades en vlees, vis en rode wijn maar lekker ook nog wat frietjes, brood en toe een een lekker anijslikeurtje. In Archidona zit een heerlijk restaurant, Arxiduna, en daar hebben ze gerechten die eruit zien als een schilderijtje, een streling voor het oog en de mond.

Vorig jaar hadden Les en ik een keer een melig filmpje gemaakt toen we aan het wandelen waren op de boulevard in Rincon de la Victoria. Een gezellige boel was het toen, de zon scheen en het was zondag, dat is bij uitstek een familiedag in Spanje. Iedere familie spreekt af om elkaar te zien dus het was een drukte van jewelste.

Elvira had dat filmpje onthouden en vond het er toen zo gezellig uit zien dat ze daardoor graag naar Rincon wilde gaan. Ik had haar gewaarschuwd, het is niet zo bijzonder hoor het is slechts een boulevard met een paar locale restaurants en barretjes, maar toch wilde ze het graag zien.

Aan de kust was de regen nog steeds niet verdwenen en het was een sombere boel. Er liep geen kip op de uitgestrekte boulevard en in de restaurantjes zat ook niemand. Daarom toch maar verder gereden.

Er zit een bijzonder plekje aan het einde van Malaga Stad en het begin van de oude vissersdorpjes El Palo en Pedregalejo. Het is een hele aparte strandtent, ooit zal dit een chique gebeuren geweest zijn, nu was het meer vergane glorie. Het heet Baños del Carmen, met flink wat eurootjes zou je deze plek weer helemaal kunnen op pimpen, maar zo in deze staat heeft het ook wel wat. Oud en versleten is immers ook weer helemaal hip, s’avonds worden hier toffe party’s gehouden met DJ’s en al.

De zon brak ineens door en zo zaten we heerlijk buiten rijstsoep te eten, een soort paella maar toch anders.

De obers deden druk hun best om alle tafeltjes droog te maken, want er was wat regen gevallen de laatste dagen hier aan de kust. Zo verliepen de laatste uurtjes van Elvira in Spanje van deze korte trip, relaxen in de zon en uitkijkend over de zee richting Malaga-Stad. Heerlijk!

Gelukkig nog steeds mooi weer hier in Tapia, we hoorden de verhalen en zagen de filmpjes van de straten die overstroomd waren bij een aantal plaatsjes aan de kust. Afschuwelijk gewoon, we weten hoe het is, hier was het immers 6 jaar geleden in September raak, we moesten met laarzen een kruiwagen door het water om boodschappen te kunnen doen.

Nu lachen we erom maar het was toen erg vervelend, we konden pas weg met de auto toen het water wat gezakt was.

We besloten op deze mooie dag een uitstapje te maken naar El Torcal in Antequera, mijn schoonzusje was daar immers nog nooit geweest. Elvira was nu al voor de 6e keer in Spanje en elke keer gaan we eropuit om haar iets nieuws te laten zien. Voor ons was het ook alweer een tijdje geleden dat we hier waren en het is zo’n prachtig landschap dat het elke keer de moeite waard is. Hoe hoger we reden hoe meer nevel er was.

Toen we aankwamen op 1300 meter hoogte had de mist het hele gebied omarmd. Spookachtige gewoon maar daardoor ook heel erg mooi. We besloten de kleine wandeling te maken heel voorzichtige stapje voor stapje. Mysterieus gewoon, de rust, de kalmte, alle last valt zo van je af, je bent alleen maar bezig met het hier en nu.

Het laatste stukje begon het hard te regenen, we konden er wel om lachen, als verzopen katjes liepen we naar de auto terug. Een bijzondere ervaring met veel natuurschoon en wilde dieren.

Toen we terug naar beneden reden klaarde de lucht steeds meer op en in het centrum aangekomen zaten we ineens weer in het zonnetje wat te drinken. We hebben ook nog heerlijke tapas gegeten bij Arte de Tapas in het centrum, een moderne hippe tent, aanradertje. Daarna nog even naar boven naar het fort gelopen om een prachtig uitzicht te hebben over de stad.

Die avond hebben we in een andere favoriet van ons gegeten bar/restaurante Pajaritos. De eigenaar Antiono was blij ons weer te zien en kuste ons uitbundig, toch leuk die herkenning en geeft ons helemaal het gevoel dat we hier ook thuis zijn.

Heerlijk was dat om begin oktober nog een paar daagjes te genieten in Spanje. Wat een heerlijk land is het toch. Vind ik van Nederland ook hoor, maar wonen in de randstad brengt toch wel wat drukte met zich mee daarom voor ons ideaal om te ontspannen op het platteland van Zuid Spanje.

We hadden een avondvlucht. Elvira die ook een paar daagjes wilde komen had later een vlucht geboekt en dat was met een andere maatschappij die eerder vertrok, ze moest even wachten tot wij aankwamen op de luchthaven van Malaga maar helaas werd dat bijna 3 uur vanwege onze vertraging. Wat een pech. Maar toen we om 2 uur in de nacht bij ons huis aankwamen was het nog zo lekker buiten dat we tot 4 uur heerlijk in de tuin nog een drankje hadden gedaan. Het voelde direct goed en zo vertrouwd om weer bij Hacienda la Suerte te zijn.

Dat het de volgende dag een latertje werd kan je wel raden. Na 10 uur werden we pas wakker en we reden direct naar Tapia om ontbijt te halen. Denk nu niet dat je een schattig leuk ingericht winkeltje ziet, nee het is een soort markthalletje, het ziet er niet uit en je loopt er bijna voorbij, zo verborgen zit het. Maar je hebt er alles wat je nodig hebt, een bakker, slager, groenteboer en visboer. Als je het daar niet kan vinden dan loopt je iets door naar de Tabacos, ook al een aparte buitenkant maar het is een soort buurt supermarktje dat verwacht je niet bij die naam en daar verkopen ze ook vers brood. Kortom je hoeft niet ver om lekker te kunnen eten.

Wat voelde dat weer heerlijk om zo de hele dag buiten te leven, het weer was fantastisch, rond de 26 graden. We hoorden dat het aan de kust vreselijk weer was storm en regen maar bij ons niks aan het handje, wat een geluk hebben wij weer.

De belletjes hoorden we van de geitjes die voor op het land liepen, het prachtige uitzicht op de olijfbomen, de schone lucht, de warmte alles klopt.

Natuurlijk gingen we die avond weer lekker eten bij Manolo, tapas paella mmh echt Spanje beleven en proeven. We begonnen buiten maar door de wind gingen we later toch weer naar binnen. Ik ben bang dat de zomer over is zei de vriendelijke eigenaar. Nou hopen maar van niet, we willen nog even genieten van het mooie weer.

Inmiddels wonen we 4 maanden in ons nieuwe huis en blij dat we zijn. Het voelt alsof ik op vakantie ben, ik voel me vrij hier. Als ik uit mijn slaapkamerraam kijk zie ik de koeien buiten lopen. Als ik 1.5 km fiets zit ik midden in de bossen en binnen 4.5 km ben ik op het strand. Met 25 min met de trein sta ik op Centraal station Amsterdam. Super gewoon. Het huis wordt ook steeds mooier, de kleine dingetjes worden langzaam gedaan, maar dat maakt allemaal niet uit. Onlangs heb ik me toch laten overhalen door Lesley om een boekenkast aan te schaffen, 2 kleine plankjes vond hij niet genoeg voor zijn collectie.

Er moet nog een grote klus gedaan worden door de stucador buiten en als  hij klaar is wil ik nog een veranda. Helaas wordt het elke keer uitgesteld door de werkmannen. Maarja als dat het ergste is.

Op het werk is het druk, maar leuk druk, maar daarom wel heel welkom dat we er weer even tussen uit gaan naar ons andere paradijsje in Spanje. Dit is nog maar de tweede keer van dit jaar dat we erheen vliegen, voor ons doen erg weinig.

Het weer is nog geweldig in Andalusië en als ik de weerberichten mag geloven halen we de 26 graden nog. Zalig gewoon, lekker een tapasje pakken op het terras bij Manolo en een biefstukje eten bij Pajaritos, het water loopt me alweer in de mond.

Maar we zullen ook weer wat klusjes moeten doen daar ontkomen we niet aan. Maar allemaal voor het goede doel, het huis netjes houden daar hebben we zelf ook baat bij en onze gasten ook. De eerste boeking voor de zomer van 2019 is alweer binnen.

De herfst is al een lekker begonnen in Nederland, haardje aan thuis af en toe, maar nog even nazomeren in Spanje is top. Ik kijk er naar uit.