Gelukkig nog steeds mooi weer hier in Tapia, we hoorden de verhalen en zagen de filmpjes van de straten die overstroomd waren bij een aantal plaatsjes aan de kust. Afschuwelijk gewoon, we weten hoe het is, hier was het immers 6 jaar geleden in September raak, we moesten met laarzen een kruiwagen door het water om boodschappen te kunnen doen.

Nu lachen we erom maar het was toen erg vervelend, we konden pas weg met de auto toen het water wat gezakt was.

We besloten op deze mooie dag een uitstapje te maken naar El Torcal in Antequera, mijn schoonzusje was daar immers nog nooit geweest. Elvira was nu al voor de 6e keer in Spanje en elke keer gaan we eropuit om haar iets nieuws te laten zien. Voor ons was het ook alweer een tijdje geleden dat we hier waren en het is zo’n prachtig landschap dat het elke keer de moeite waard is. Hoe hoger we reden hoe meer nevel er was.

Toen we aankwamen op 1300 meter hoogte had de mist het hele gebied omarmd. Spookachtige gewoon maar daardoor ook heel erg mooi. We besloten de kleine wandeling te maken heel voorzichtige stapje voor stapje. Mysterieus gewoon, de rust, de kalmte, alle last valt zo van je af, je bent alleen maar bezig met het hier en nu.

Het laatste stukje begon het hard te regenen, we konden er wel om lachen, als verzopen katjes liepen we naar de auto terug. Een bijzondere ervaring met veel natuurschoon en wilde dieren.

Toen we terug naar beneden reden klaarde de lucht steeds meer op en in het centrum aangekomen zaten we ineens weer in het zonnetje wat te drinken. We hebben ook nog heerlijke tapas gegeten bij Arte de Tapas in het centrum, een moderne hippe tent, aanradertje. Daarna nog even naar boven naar het fort gelopen om een prachtig uitzicht te hebben over de stad.

Die avond hebben we in een andere favoriet van ons gegeten bar/restaurante Pajaritos. De eigenaar Antiono was blij ons weer te zien en kuste ons uitbundig, toch leuk die herkenning en geeft ons helemaal het gevoel dat we hier ook thuis zijn.