In het hart van de Belgische Ardennen ligt een leuk familie hotelletje en wij komen hier al jaren.

Ik schat zo’n 23 jaar al, we waren begin 30 en we kregen deze tip van mijn vriendin Lida. Het hotel ligt aan de oever van rivier de Ourthe en het restaurant staat garant voor een goede maaltijd met seizoensproducten. Wij komen hier niet alleen voor het goede hotel maar ook vanwege de heerlijke wandelingen, we printen onze wandelingen altijd uit vanaf de website van de Tukhut.(wandelvereniging)

Zeker in de herfst is de natuur hier prachtig, al die verschillende kleuren groen en rood, geweldig gewoon, wat kan ik daar van genieten.

Mijn schoonzus was hier voor de derde keer en onze dochter voor de tweede keer en wij zijn zeker al 10x hier geweest maar het verveelt nooit. Het ongedwongen sfeertje geeft je het gevoel alsof je 15 jaar terug in de tijd bent, je hebt omdat je in een dal zit geen internet bereik en kan ook niet eens bellen, waar vind je dat nog. Haha ja in Spanje op het platteland bij ons maar in België verwacht je dit eigenlijk niet, maar ik vind het heerlijk rustig.

Onze wandeling van vandaag heet Sy-Bomal-Sy bij het station ga via een spoorbrug de rivier over en na een stukje lopen ga je het bospadje in en dan moet je een behoorlijk stuk omhoog lopen/klimmen om het dal uit te komen.

We liepen over bospaden, grindpaden, door weilanden en asfaltweggetjes, wat een natuur en wat een uitzichten.

Onderweg dronken we in Bomal een lekker biertje, we kozen allemaal een andere, ieder kreeg hem in het bijbehorende glas.

Daarna liepen we de wandeling weer verder, de totale afstand is 14 km maar je doet er langer over omdat je natuurlijk vaak omhoog moet maar net zo vaak weer naar beneden moet lopen, soms zijn de paden zo smal dat je je behoorlijk goed moet vasthouden.

De linden bomen die zelfs op de kaart staan getekend zijn jaren oud en een plaatje om te zien, zo gigantisch. Het regende vandaag maar gelukkig liet de zon zich ook af en toe zien.

Ongeveer 2 km voordat we weer terug waren bij ons hotel bestelden we een bier proeverijtje, ja in België moet je gewoon speciaal biertjes drinken je ontkomt er niet aan.

Na de wandeling van 20000 stappen namen we een douche en daarna schoven we in het restaurant aan bij ons tafeltje voor een 3 gangen menu van de chef.

De dames hadden een smakelijk gerechtje met kaas en voor Les werd er een speciaal visje klaar gemaakt. De parelhoen kregen we als hoofdgerecht en ook dat smaakte zeer lekker en heerlijke Belgische frietjes erbij natuurlijk.

Het toetje was een wentelteefje met ijs en room. Tussendoor hadden we nog een bolletje kruiden ijs gehad en vooraf als appetizer een bietensoepje. We dronken er een zalige Gewürztraminer bij.

De eigenaresse Lucy vertelde in half Frans half Nederlands en met een paar Engelse woorden er tussendoor dat ze het heel zwaar hadden gehad, door de overstroming van afgelopen zomer was het hotel 3 maanden dicht geweest, er stond 1.5 meter water binnen. Nu was daar niks meer van te zien gelukkig en alles was weer mooi opgeknapt.

Naast ons tafeltje stond de papagaai die al 21 jaar een vertrouwd huisdier is daar, hij keek ons met een schuin oog aan, hé ken ik die mensen niet zal hij gedacht hebben, die komen hier zo vaak.

Na het bezoek aan de brouwerij reden we naar onze overnachtingsplek welke zorgvuldig door mij was uitgezocht. Inmiddels begon het flink te regenen. Via een lange oprijlaan met vele bomen bereikten we de traditionele Ardense boerderij van Domaine De L’Alu.

De oorspronkelijke boerderij met landgoed dateert uit 1864 en tot 1993 was het nog volop in exploitatie als pachtboerderij en behoorde het met in totaal 90 hectare weiland en 120 stuks melkvee tot één van de grotere boerderijen in de Ardennen.

De gebouwen waren in zeer slechte staat en nauwelijks nog bewoonbaar, in 1993 kochten de huidige eigenaren het en knapten het op en maakte er 8 vakantie appartementen in bestemd voor 2 tot 6 pers en 1 vakantiewoning voor 8 pers. Er werd ook nog een welness bij gemaakt en een verwarmd zwembad. Een behoorlijk groot complex dus.

Ik had deze plek gekozen omdat het er zo mooi uitzag op de plaatjes maar ook omdat het me fijner leek om in een appartement te slapen onze eerste nacht. We hebben daarin een eigen keukentje en een grote huiskamer en meerdere slaapkamers. We hadden zelf sushi van huis meegenomen en aan de grote tafel aten we dat op. Van het huis kregen we een fles rode wijn en we speelden een paar spelletjes skip-bo met elkaar en gingen op tijd naar bed, we wilden uitgerust zijn voor de volgende dag.

Ik had ook van huis ontbijt spulletjes meegenomen en een lekker eitje werd er gebakken in het keukentje en daarna was het tijd om naar SY te gaan, onze favo bestemming in België.

De tour was al begonnen maar we konden toch nog aansluiten, we waren uiteindelijk maar 10 minuten te laat.

De groepsgrootte was 22 personen en was Nederlandstalig. (Nou ja Vlaams).

Het biermerk bestaat eigenlijk helemaal niet zo lang, sinds 1982. De naam ACouffe is het zelfde als het dorpje waar de brouwerij in ligt. Ze zochten nog naar een geschikt logo. Tijdens een solidariteitsavond die was georganiseerd om geld in te zamelen voor de slachtoffers van de tornado zagen ze een schilderij waar een kabouter op stond die geschilderd was door een lokale kunstenaar. Ze besloten dat hun logo maar een kabouter moest worden maar toen zochten ze nog een naam voor de Kabouter.

Accordeonist Marcel begeleidde Jacques Brel en tijdens een life opname moedigde hij Marcel aan met Chouffe, Marcel, Chouffe en daarom besloot de brouwerij hun kabouter Marcel te noemen en die staat op het flesje van la Chouffe het bekendste biertje.

Andere kabouters heette Malcolm (Mc Chouffe), Matthew (Houblon Chouffe) en Micheline (Cherry Chouffe), allemaal met een eigen verhaal en een eigen smaak. Het brouwproces werd besproken door de gids aan de hand van foto’s.

De brouwerij is niet zo groot maar exporteert toch wel naar vele landen.

Ze proberen het zo energie zuinig mogelijk te doen, het water wat gebruikt wordt om het brouwsel af te koelen en wat daardoor warm is geworden wordt weer gebruikt om een nieuw brouwproces te starten.

Het bottelen gebeurd op een andere locatie. Aan het eind van de tour kregen we natuurlijk een aantal biertjes om te proeven en we kregen een mooi glas mee.

We kregen ook allemaal 1 kaart en die mogen we naar iemand opsturen, de kabouter zou hem frankeren en hem versturen vertelde ze. Leuk idee, de kaart werd geschreven door ons en ging in de boomstam brievenbus. Dus houd je brievenbus in de gaten wie weet ontvang jij er wel 1.

Wat wil je hebben voor je verjaardag vroeg ik aan mijn schoonzus die in september jarig was geweest, geen idee was het antwoord. Nou ik wist wel wat. Onze dochter is in november ook jarig dus voor beide dames hun verjaardag nemen Les en ik ze mee naar België. Een belevenis geven is veel leuker dan een niks zeggend cadeautje.

Ik had een leuk programmaatje gemaakt en op 29 oktober 2021 vertrokken we. Sharp 11.45 wat in mijn planning stond werd 12.10 en ipv 13.30 op de lunch locatie werd de aankomst 13.55. We besloten niet uitgebreid te lunchen maarja als je dan bij zo’n prachtige locatie aankomt wil je wel genieten van het uitzicht en wil je mooie foto’s maken.

Nooit geweten dat zo dichtbij de snelweg de A2 in Vught dit prachtige kasteel lag.

Via een ophaalbrug wandel je over de slotgracht de binnenplaats op van Kasteel Maurick. Er zit een a la carte restaurant en een brasserie. Tevens kun je er een overnachting boeken.

We waren hier maar kort voor de lunch maar ik wil hier zeker vaker komen in dit sprookjesachtige kasteel, misschien zelfs een keertje een nachtje slapen?

Mijn strakke planning liep helemaal in de war want volgens de routeplanner zouden we pas om 17.15 aankomen in België maar we hadden om 17 uur een afspraak. Het was nog 2.45 uur rijden dus misschien halen we nog wat tijd in onderweg.

Uiteindelijk hebben we toch maar gebeld dat we ietsjes later waren want we wilden de tour bij bierbrouwerij ACHOUFFE niet missen.

Het moment dat je weer moet werken na je vakantie is vaak lastig. Vooral als je 3 weken even helemaal los bent geweest van de werkstress en niet te vergeten het Hollandse weer. Nu is het bij mij toegeslagen het post holiday syndrome of ook wel genoemd post vakantieblues of after vakantiedip. De terugkeer naar de dagelijkse routine voelt als een enorme berg waar ik overheen moet. Ik had er nooit eerder zo’n last van gehad zoals nu. Het voelde ook alsof ik ineens van de zomer in de herfst terecht kwam en dat ik van een vrij leven op de hacienda weer in een korset gehesen werd.

Het enige licht puntje van thuis komen is dat ik mijn kleindochter weer kan knuffelen. Wat is ze gegroeid in die 3 weken. Ze is nu de 4 kilo gepasseerd.

Ik was ook blij dat ik op tijd terug was om Jairo aan te moedigen voor de marathon op 17 oktober. Wat heeft hij het goed gedaan 42,195 kilometer hardlopen in 3.53 min, een echte sportieve top prestatie en ook nog eens €2800 opgehaald voor het KWF. Gelukkig gaat mijn interne zonnetje daar weer van schijnen, zo trots op die gozer.

Om van mijn vakantiedip af te komen had ik voor eind oktober weer een weekendje weg gepland dit keer ietsjes dichter bij huis, we gaan dan naar België.

Nadat Ramon weg was kwamen de volgende gasten alweer aan op de Hacienda. De Nederlandse buren van mijn ouders waar ze bevriend mee zijn geraakt hadden een weekje B&B geboekt.

Best spannend want een vriendschap waar je elkaar af en toe eens ziet bij een etentje of een kopje koffie is heel anders dan een week lang op elkaars lip zitten.

Maar het ging heel goed en ze vertelden dat het een super week was geworden, het klikte enorm, ze zijn echt de zelfde bezige types. Ondanks dat ze betalende gasten zijn liep de buurman de hele dag over het land en was dan met de tuin bezig, hij heeft tevens het hele watersysteem opnieuw aangelegd. Mijn vader had diverse lampjes opgehangen en spotjes in het muurtje geboord en de buurman was dan bezig met de lampjes waar mijn vader niet bij kon. De wasmachine bleek ineens kapot en deze werd ook gemaakt door de handige buurman. Geen stilzitter dus, hij vond het heerlijk om iets voor ons te doen en genoot er zelf ook van.

De dames konden het ook goed met elkaar vinden en er werd wat afgekletst maar ondertussen is het huis ook helemaal gesopt en aan kant.

Ontspanning en inspanning werden afgewisseld. Ze hebben veel leuke dingen gedaan, een hotelletje voor een nacht in Córdoba gepakt en ze zijn daar naar een flamenco show geweest.

Tevens zijn ze met elkaar een dagje naar Torremolinos geweest en hebben over de boulevard geslenterd want dat wilden de buren ook wel eens meemaken. La Paloma en Meijas werden ook bezocht maar er werd vooral lekker thuis gegeten en thuis genoten van het fijne plekje onder de Spaanse zon.

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan, na 5 weken zat de vakantie er voor mijn ouders weer op. Maar ze hebben na thuiskomst direct alweer voor 2 weken geboekt in december, heerlijk dat ze zo genoten hebben en straks weer gaan genieten. Dan zijn er hoop ik wat vorderingen met het metselwerk gemaakt bij mijn nieuwe buitenplekje.

Nadat wij weg waren bleven mijn broer, schoonzus en de kids nog een paar dagen samen met oma en opa. Zal wel een stuk rustiger zijn nu die druktemaker van een zus weg is haha.

Mijn broer begint ook binnenkort met zijn nieuwe baan dus nog even lekker relaxen op de Hacienda kan hij wel gebruiken. Er wordt hard in Denemarken gewerkt, natuurlijk bij Stilbjerg Sleep&Hygge waar de appartementen bijna het hele jaar volgeboekt zitten en dan werken ze beide ook nog bij een ander bedrijf, petje af hoor voor deze harde werkers.

Heerlijk vind ik het dat iedereen zo geniet in ons familie vakantiehuis, ik word er echt blij van als een ander ook geniet van het mooie Spaanse leven.

Mijn broer en schoonzus waardeerden onze gastvrijheid en kochten daarom voor ons een mooi cadeau. Een benzine maaier om het onkruid flink te kortwieken. Tevens kreeg ik nog een paar terracotta potten om wat stekjes in te zetten.

Wie goed doet goed ontmoet, we zijn er erg blij mee en voelen ons erg verwent.

Spanjaarden hebben geen notie van tijdsdruk en hebben nooit haast, een deadline wordt zelden gehaald en afspraken maken is lastig, je moet altijd rekening houden met een bepaalde marge. Dat is een beetje gechargeerd, maar er zit wel een kern van waarheid in.

Voor ons Nederlanders is dit soms wel eens lastig. Wij zijn vrij stipt en afspraak is afspraak.

Deze vakantie heb ik weer wat moeten leren, ik moet geduld hebben want de smid heeft nog steeds niet het hekje geplaatst en er is op dit moment ook geen zicht op wanneer dat wel gaat gebeuren, ik heb zomaar het vermoeden dat het niet gaat lukken voor 20 oktober, dan gaan mijn ouders weer naar huis namelijk en eigenlijk was het natuurlijk de bedoeling dat mijn vader er deze vakantie gebruik van had kunnen maken. Maar gelukkig zien we dat de ontspannen sfeer, het warme weer en het heen en weer lopen over ons landgoed mijn vader goed doen en hij weer beter gaat lopen gelukkig.

We hebben ook gemerkt dat afspraak=afspraak ook lastig is want we hadden afgesproken dat de band voor 2 uur met 2 man zou komen spelen, ineens kwamen er 4 man en die speelden maar 1.5 uur. Tja we nemen het maar voor lief, zo gaat dat namelijk hier en het was wel te gek dat er twee extra muzikanten waren maar wel jammer dat ze een half uur minder speelden.

De metselaar gewoon stopt met werken als hij er geen zin meer in heeft en er geen boodschap aan heeft dat wij het graag af gehad hadden. We moeten gewoon onze dosis incasseringsvermogen bijstellen, het komt heus wel goed, ooit.

De snoeier van de olijf en amandel bomen die zou langs komen op een bepaalde dag en wij onze afspraak daarvoor verzet hadden gewoon ineens niet kan, dat is ook heel normaal hier. Hij komt heus wel een keer, no worries.

Eigenlijk is het heerlijk als je zo in elkaar zit, we leven toch niet om te werken, we werken om te leven. Gewoon even relaxt doen Ira niks alles van te voren vast zetten, niet alles willen plannen.

Helaas is onze laatste dag van de vakantie wel nu aangebroken maar ik wil echt niet naar huis. Ik heb het zo naar mijn zin hier. Ramon blijft nog een paar dagen en als hij weggaat komen er vrienden van mijn ouders dus zij hebben nog wat leuke dagen voor de boeg.

Komend jaar ga ik me verdiepen in goede internet op de Hacienda, dat is nu echt waardeloos. In de toekomst wil ik wat vaker vanuit Spanje werken. Alleen ga ik wel vanaf december vast op dinsdag oppassen op deze kleine meid, dan wordt het wel wat lastiger om langer weg te gaan.

Ik zat al te denken dat ze dan alle drie ook maar vaak mee naar Spanje moeten gaan. Jairo heeft toch veel vakantie dagen want hij werkt bij een hogeschool dus ik zie het helemaal voor me, vaak tijdens de school vakanties naar Spanje gaan.

Ik werk dan wel een paar dagen per week daar en na mijn werktijd ben ik er voor ze, dan kunnen Jai en Daisy ook zelf wat ondernemen, ik pas wel op Fallon, dat lijkt me nu echt een heerlijk idee voor de toekomst. Maarja ik beslis zoiets natuurlijk niet alleen.

Op het moment kan ik terug kijken op 3 geweldige weken vakantie. Ik ga dit missen. Maar ik ga gewoon door met genieten hier in het koude kikkerlandje. Ik heb allemaal leuke dingen in de planning staan.

Mijn vriendin Joyce zegt vaak tegen me: Dat doe je goed je viert het leven en zo is het.

Zondag zaten we nog lekker na te genieten van het geweldige feest van gisteren. Aan het eind van het diner gisteren werden we nog verrast door mijn ouders met een klein 100 ml flesje olijfolie uit de streek, die aangeschaft was bij de lokale olijffabriek in Tapia, die een prachtige winkel heeft naast de fabriek.

Een leuk origineel cadeau voor een familie die van heerlijk eten houdt.

Op de tafel stond een slinger van foto’s die Suus gemaakt had met haar soort van polaroid camera, een leuke herinnering.

Natuurlijk heeft iedereen ook mooie filmpjes en foto’s met zijn mobiel gemaakt en zullen we deze nog vaak terug gaan kijken, de gezelligheid spat er vanaf.

The day after werd een luierdagje.

Een beetje lezen, lekker zonnen, met af en toe een duik in het zwembad en een gin tonic op je tafeltje ernaast, dat kan toch wel weer aan het einde van de dag?

Mart en Noelle werden weer naar het vliegveld gebracht en we sloten deze zondagavond af bij Manolo die gelukkig weer open was na 2 weken vakantie.

We hadden hier lang naar uitgekeken, het feestweekend in Spanje met (bijna) de hele familie. Mijn oudste neef Bob die ook een huis heeft in Spanje was ook van de partij met zijn vrouw.

In totaal waren we met 14 man en werd er een feestje gebouwd op 9 oktober 2021 tere ere van 55 jaar getrouwd en 75 jaar van mijn ouders.

Tafels werden aan elkaar geschoven, bankjes en stoelen verplaatst.

De tafel werd mooi gedekt. Prachtige kandelaars, een mooi wit tafellaken, mooie servetten, leuke bloemen vaasjes en olijvenpotjes werden als decoratie op tafel gezet. Het zag er prachtig uit.

Slingers erboven, foto’s van het feestpaar werden overal opgehangen. De ballonnen werden opgeblazen en laat het feest maar beginnen.

De band kwam om 2 uur en met 4 man speelden ze de sterren van de hemel. Wat geweldig om echte Spaanse live muziek bij de hacienda te hebben.

Mijn ouders straalden, hier hadden ze al die tijd naar toegeleefd.

Mijn moeder had bedacht dat er allemaal kleine hapjes geserveerd moesten worden en ze had de voorbereidingen met een beetje hulp helemaal zelf gedaan. Gelukkig kregen Chey en ik haar zover dat ze bleef zitten aan tafel en dat wij de laatste hand aan de hapjes zouden doen en het gingen uit serveren, want eigenlijk had ze dat zelf ook nog willen doen. Maar gelukkig bleef ze zitten en zat ze samen met mijn vader volop te genieten van alle gezelligheid om hun heen.

Zowel ik als Ramon deden een kleine speech.

We bedankten ze dat ze zulke fantastische ouders zijn en dat ze ons zoveel liefde en warmte geven, er werden weer wat traantjes weggepinkt.

E werd geproost en er werd gedanst en vooral heel erg lekker gegeten.

Wat een geweldige dag, iedereen zat te genieten onder het genot van een drankje en een hapje en goed gezelschap!

De hele familie, broers, zussen, neefjes en nichtjes, eigen kinderen, kleinkinderen en achterkleinkind hebben een felicitatie gemaakt op papier, ieder op zijn eigen manier, de één had een gedicht, de ander een verhaal en weer een ander een fotocollage maar ieder had het uit zijn hart gedaan, het is verzameld en door Esther in een prachtig magazine gezet en dat werd gepresenteerd aan mijn ouders. Ze waren er stil van, wat had iedereen zijn best gedaan en wat een mooie woorden. wederom kwamen de waterlanders tevoorschijn.

Dit was ons menu, van bijna alle gerechtjes is een foto gemaakt. We begonnen met een waslijntje van verschillende kalkoen hammetjes

Toen een advocado zalm taartje

Russische salade

Truffel Paddestoelen

Kerrie mosseltjes

Komkommersoepje

Gevuld eitje

Saté stokje

bbq kip

citroenijs met bubbels en vodka

Kabeljauw pesto

Kip burgertje met tomatensaus

Paella mixta

Als laatste een lava cakeje met vanille-ijs met een glaasje Pedro Ximenez. Er was beslag voor nog meer rondjes en ja je geloofd het niet er waren mensen bij die nog steeds een gaatje hadden en er werden daarna nog 2 extra rondjes in de oven gedaan door Chey. Ximenez flesje ging ook op trouwens.

Het feest ging door tot de late uurtjes, we hebben heerlijk de hele avond buiten kunnen zitten en dat op 9 oktober, wat hebben we het toch geboft met het weer, het was een onvergetelijke dag.