Het moment dat je weer moet werken na je vakantie is vaak lastig. Vooral als je 3 weken even helemaal los bent geweest van de werkstress en niet te vergeten het Hollandse weer. Nu is het bij mij toegeslagen het post holiday syndrome of ook wel genoemd post vakantieblues of after vakantiedip. De terugkeer naar de dagelijkse routine voelt als een enorme berg waar ik overheen moet. Ik had er nooit eerder zo’n last van gehad zoals nu. Het voelde ook alsof ik ineens van de zomer in de herfst terecht kwam en dat ik van een vrij leven op de hacienda weer in een korset gehesen werd.

Het enige licht puntje van thuis komen is dat ik mijn kleindochter weer kan knuffelen. Wat is ze gegroeid in die 3 weken. Ze is nu de 4 kilo gepasseerd.

Ik was ook blij dat ik op tijd terug was om Jairo aan te moedigen voor de marathon op 17 oktober. Wat heeft hij het goed gedaan 42,195 kilometer hardlopen in 3.53 min, een echte sportieve top prestatie en ook nog eens €2800 opgehaald voor het KWF. Gelukkig gaat mijn interne zonnetje daar weer van schijnen, zo trots op die gozer.

Om van mijn vakantiedip af te komen had ik voor eind oktober weer een weekendje weg gepland dit keer ietsjes dichter bij huis, we gaan dan naar België.