Ik moest vrijdagochtend toch naar mijn werk ondanks dat het mijn vrije dag was. Ik heb toen tevens een locatie geregeld voor ons kerstontbijt eind december, daar moet je op tijd bij zijn want zo'n geweldige locatie die ik als tip van mijn moeder gehad heb is zo weg. Volgens mijn moeder heeft ze daar namelijk de beste hightea ooit gehad, de locatie is midden in het centrum en toen ik het zag was ik er gelijk weg van, in de gevulde broodmand is een Haarlems nostalgisch bakkerswinkeltje met een knus eetgedeelte. Dat komt helemaal goed, ik denk dat mijn collega's het ook geweldig gaan vinden.

Vrijdagmiddag ben ik wezen winkelen in de stad en lunchen bij Madame Marlie samen met mijn dochter die ook vrij had van school en s'avonds lekker kijken naar The voice of Holland waar Ben toch wel mijn grote favoriet is.

Zaterdag eerst een bezoekje aan mijn schoonmoeder en daarna naar mijn vriendin in Hilversum. Ik ben al bevriend met haar sinds mijn 18e jaar. Zij was mijn getuige op mijn huwelijk en ik op de hare, dikke maatjes dus. Onze mannen kunnen het ook uitstekend vinden met elkaar en vaak blijven we als we daar zijn slapen want de bubbels worden in overvloed geschonken, we zijn weer eens ouderwets spareribs wezen eten bij de lekkerste Argentijn van het gooi Argentina we komen daar al jaren, de vriendelijke ober is toevallig Spaans hij komt uit Barcelona, gracias, we hebben wederom zalig gegeten.

Toen we wakker werden zagen we dat het flink had gevroren vannacht, de winter in Nederland is in aantocht. Het was een zalig weekendje, we worden altijd enorm verwent met een lekker ontbijtje, we kunnen er weer tegenaan van de week.

Ik werk in de binnenstad van Haarlem in een prachtig pand. Haarlem is een gezellige stad met leuke winkeltstraatjes, restaurantjes, mooie gebouwen en natuurlijk de hofjes. Er zijn wel 20 hofjes in de binnenstad van Haarlem die je kan bezoeken.

De hofjes zijn van de 13e tot in de 19de eeuw gebouwd. Het hofje van Bakenes is het oudste hofje en komt uit 1395. De hofjes waren bedoeld voor ouderen vrouwen die in kleine huisjes rond een als tuin ingerichte binnenhof werden gehuisvest.
Meestal kom je binnen door een poort en elk hofje heeft zo zijn eigen verhaal en bijzondere uiterlijk. Nu zijn de hofjes, naast een plek om te wonen, een toeristische trekpleister. Vandaag de dag worden de hofjes nog steeds bewoond. Veel mensen het leuk om zo'n hofjes eens te bezoeken. 

Als client treatment hadden we bedacht om een selectgroepje van onze klanten uit te nodigen voor een wandeltocht langs de beroemde Haarlemse hofjes, want ook al woon je in Haarlem meestal komt het er niet van om ze te bezoeken. Met een gids gingen we op pad en 2 uur lang wandelden we langs een aantal mooie hofjes. Het heeft echt iets knus.

Het was wel koud maar des te lekkerder smaakte de thee bij Ma Bown waar we als afsluiting van de dag een echte Engelse hightea kregen. Kijk dat maakt mijn werk nou zo leuk, tevreden klanten maar zelf ook genieten.

Als kind namen mijn ouders mij vaak mee naar het bos, om even lekker te rennen, even uit te waaien, kastanjes of beukenootjes te zoeken, speurtochten te maken, hutten te bouwen en later om uitzette wandelroutes te lopen. Toen ik in de pubertijd kwam vond ik het zo leuk niet meer, weer naar het bos bah, ik ging liever met mijn vriendinnen wat doen. Maar dan wordt je weer ouder en krijg je op een gegeven moment zelf kinderen en dan ga je het zelfde doen als je ouders vroeger deden, wij namen de kinderen ook mee naar het bos, totdat zij in de pubertijd kwamen en ook geen zin meer hadden om mee te gaan.

Gek genoeg zijn we toen ook gestopt met onze weekelijkse wandeling. Op onze jaarlijkse vakantie in Zuid Spanje doen we wel eens een klein tochtje en slechts 1x per jaar gaan we op echte wandeltocht in de Ardennen en dan lopen we het hele weekend kilometers lang en elke keer zeggen we tegen elkaar dat moeten we vaker doen, ook gewoon in Nederland. Wij wonen in een prachtig bosrijk gebied dus daar kan het niet aan liggen. Het komt er vaak gewoon niet van, jammer genoeg.

Gelukkig belden mijn ouders gisteren op of we zin hadden om mee te gaan naar het bos, het was prachtig weer en zelfs mijn volwassen dochter vond het leuk om weer eens mee te gaan.

In Santpoort bij Duin en Kruidberg heb je een prachtig landgoed en een zalig bos om een stevige wandeling te maken, dus de wandelschoenen konden weer uit het stof en wij gingen de paden op en de lanen in.

Beloond werden we door mijn vader die aan het eind van de dag lekker Chinees ging halen, en we hebben ons voorgenomen: dit gaan we vaker doen. Dat wandelen dan, hoewel die Chinees wil ik er ook wel inhouden.

Toen ik thuis kwam gisteren stonden er prachtige rode rozen(mijn lievelingsbloemen) op me te wachten gekregen van mijn lieve mannetje, die had hij voor me gekocht omdat we op 21 november 25 jaar geleden elkaar ontmoet hebben in het schoolcafxc3xa9 de Chaos in Amsterdam. Ongelovelijk we kennen elkaar alweer 25 jaar, wat een tijd, en het mooiste van alles we zijn nog steeds ontzettend gelukkig saampjes.

Lesley was al druk bezig in de keuken (toch handig hoor dat ik hem 25 jaar geleden in het schoolcafxc3xa9 van de hotelschool ontmoet heb en niet bij xc3xa9xc3xa9n of andere opleiding) want Anne en Alexander kwamen immers eten, wel bijzonder en spannend want we kennen ze helemaal niet in het echt, maar Anne haar blog volg ik al 2 jaar en ze schrijft zo prettig, leuk en boeiend en dat allemaal over onze gezamelijke passie Spanje en dat schept toch een enorme band, dus het leek me leuk haar eens uitnodigen om elkaar in het echt te ontmoeten.

Hoe zal Anne zijn in het echt vroeg ik me af, zal ze met een accent praten, geen idee hoe ze in Deventer praten ik ben er nog nooit geweest, zullen we wel genoeg gesprekstof hebben, klikt het wel?

Rond 6 uur kwamen ze binnen, beide met een ontzettende spontane lach, wat een leuke gezellige mensen zijn dit zeg dacht ik onmiddelijk, we hebben heerlijk gebabbeld, natuurlijk heel veel over Spanje en de avond vloog om, ik ben echt blij dat ik ze ontmoet heb en toen ze aan het eind van de avond vroegen: Mogen we jullie voor de volgende keer in Deventer uitnodigen zeiden we volmondig: Ja dat lijkt ons hartstikke leuk!

Ik heb een ontzettende leuke avond gehad gisteren, ik was namelijk uitgenodigd voor een reunie van het sprookje.

Als je uit Friesland komt weet je onmiddelijk wat daarmee bedoelt wordt maar voor de rest van Nederland zal ik het even uitleggen.

Elk jaar in november wordt er een toneelstuk opgevoerd voor alle kinderen van de lagereschool en de acteurs zijn leraren en ouders van leerlingen, het moet natuurlijk een stuk zijn die kinderen aanspreekt dus het is geen serieus verhaal maar een sprookje.

Je speelt 7 dagen in de week voor ongeveer 1500 kinderen, alle kinderen uit de omgeving komen namelijk kijken met hun school.  Het is een ontzettend dankbaar publiek want de kinderen leven helemaal mee, ze lachen, schreeuwen maar soms ook huilen om een mooi, grappig of zielig verhaal. De laatste avond op zaterdag loopt het dorp uit en komen de volwassenen kijken en zien wat hun kinderen die week gezien hebben.

Ik kom van oorsprong natuurlijk niet uit Friesland maar 13 jaar geleden heb ik er 5 jaar gewoond en hoe burger je dan in, nou door mee te doen aan het sprookje. Ik vond het geweldig om te doen en heb 3x meegespeeld en best wel grote rollen gehad.

Zie ginds komt het ruimteschip(1996), Berenblondie(1997) en Repelsteeltje(1998).

En nu werd ik dus uitgenodigd voor het 25 jarig bestaan van het sprookje. Het was ontzettend leuk om iedereen weer te zien, ze speelden dit keer een assepoesterachtig verhaal: wie de schoen past…..

Ik ben blijven slapen, samen met mijn dochter, bij mijn vriendin en haar dochter en we waren voorafgaand aan het sprookje ook nog even wezen winkelen in Leeuwarden een gezellige stad, en daar heb ik een supergave winterjas gekocht.

Zaterdagmiddag snel naar huis want Anne en Alexander komen te eten. Anne heeft ook een blog en zo hebben we elkaar leren kennen. Nou ja virtueel gezien dan, maar vanavond live.

Spanje wensen heet haar bog.

Ik ben afgelopen week echt niet lekker geweest, ik had een virusje te pakken, zoiets komt nooit uit. De paracetemol en ibuprofen hielpen niet dus ik lag met ruim 39 graden koorts in mijn bed op mijn vrije dag. Terwijl ik graag had gezien dat mijn dochter haar eerste buitenrijles had, ze had wel al in een simulator gereden maar dit was voor het echie.

De dag erna zondag hadden we een wijnproeverij en deze was groots opgezet met heel veel verschillende soorten wijnen, bubbels, likeuren en ook nog cognac, er was zelfs een Spaanse bodega uit de buurt van Alicante aanwezig, dus ik wilde er beslist heen.

Ik had stokjes onder mijn ogen gezet een paar pillen genomen en ik ben toch heen gegaan maar dat was voor mij geen succes want na 2 slokjes wijn voelde ik al dat dit geen goed idee was dus ik zocht duizelig van de misselijkheid een rustig plekje op en liet mijn dochter en ouders lekker proeven van al het heerlijks, voor wat hapjes was namelijk ook gezorgd, de lekkerste kaasjes en andere heerlijkheden zoals gerookte vis waren van de partij maar oh zo jammer ik kon er niet van genieten, echt heel jammer want dit was echt zo mijn ding.

Mijn vader was niet weg te slaan bij de Italiaanse hoek en mijn moeder en dochter vonden de bubbels wel erg lekker.
Maandag ging het ietsje pietje beter dus ik ben wel naar mijn werk gegaan, er ligt gewoon te veel werk om thuis te blijven. Ik moet oa voor het einde van het jaar 750 mensen bellen om mezelf en mijn collega banker voor te stellen, een hele klus zoals je zult begrijpen, ik kon ook alleen maar op mijn stoel blijven zitten anders viel ik om. En zo sukkelde ik de week door. Nu is het donderdag en mijn weekend is begonnen en ik voel me gelukkig alweer redelijk de oude en dat moet ook hoor want ik heb een druk programma dit weekend, wat  morgenochtend begint als ik naar Friesland vertrek en waarvoor dat is vertel ik later.

Ik wilde vroeger altijd iets met toneel of zingen doen maar de selectie van de toneelschool en de kleinkunst academy was zo streng dat ik geen auditie durfde te doen, dus ik heb nooit geweten of ik echt geschikt was bevonden. Als je vroeger niet wist wat je dan wilde gaan doen dan koos je gewoon voor de horeca, ach zei ik dan gekscherend daar speel je toch ook elke dag toneel.

Ik ben begonnen op de horecavakschool/brood en banket in Amsterdam West, ik deed de kopklas zoals dat toen heette. De kopklas deed je als je al een diploma had van de middelbare school en graag nog wat vaktheorie en praktijk vakken in 1 jaar wilde leren zodat je makkelijker kon doorstromen naar de hotelschool.

Ik had een ontzettend leuke klas, er zaten maar 5 meisjes in die klas en je begrijpt dat ik op handen gedragen werd door alle boys. Met 3 mensen uit deze klas heb ik nog steeds contact, niet meer met Marco Borsato(zie midden op de foto), ik ben de derde van links onder trouwens. Dat Marco ook zo gek was op zingen heb ik toen nooit geweten anders hadden we vast wel even een duetje gezongen op het schoolfeest.

Met het clubje van vier van deze klas zijn we gisteren wezen eten op de hotelschool, begin dit jaar waren we nog bij de horecavakschool wezen eten en nu was onze vervolgopleiding aan de beurt.

Ik kan met niemand zo lachen en gek doen als met deze drie, tot de tranen toe die over je wangen stromen van het lachen zo'n lol hebben we.

We hebben lekker gegeten, voor niet al te veel geld, want het zijn immers leerlingen die je serveren en voor je koken, maar dat is bijna niet te merken want het was echt zalig allemaal.

Ik kijk alweer uit naar ons volgende etentje want een avondje plezier hebben is altijd erg leuk en het is net alsof we weer 18 jaar zijn als we samen zijn en dat wil iedereen toch wel.

Echt een tip om eens te gaan eten, tegenwoordig worden er overigens veel meer horecaopleidingen gegeven. Restaurant Dinner Club

Vandaag 10 november branden we een kaarsje voor Jeff.

Hij zou 26 jaar zijn geworden.

Op de verjaardag van mijn dochter afgelopen donderdag zijn we eerst naar de film Sarah geweest, steengoed, daarna zijn we hip uit eten geweest bij Panama in Amsterdam maar gisteren was het pas echt feest.

Ik had een hele grote tent van 10 bij 3 gehuurd en die stond op ons garagepad.
In de tent stonden een aantal tafels aan elkaar geschoven tot xc3xa9xc3xa9n lange tafel, ik had allemaal oma kopjes bij de kringloop winkel gehaald. Een aantal etagaires had ik nog een paar heb ik erbij gekocht.

Ook had ik een stuk of 6 theepotjes met bloementjes erop. En alles stond klaar voor een echte hightea.

We hebben 2 dagen in de keuken gestaan om van alles te maken, we begonnen met de scones met clotted cream en jam, daarna de cupcakes, toen de sandwiches en warme quiches en sausijsjes. Tussendoor een bubbeltje met een bolletje ijs en we sloten af met taart en bonbons.
Suus zat ook erg te smullen van haar cakeje.

Het was reuze gezellig en een goede sfeer, iedereen zat flink te smullen.
Mannen, vrouwen, familie, vrienden iedereen had z'n buikje rond gegeten.

Want als je 18 jaar wordt moet je wel een verjaardag hebben om nooit te vergeten.

Zelfs toen het donker werd, was een klein clubje nog gezellig met kaarsjes aan aan het nakeuvelen.

De laatste zoetigheden werden met een rood wijntje erbij verorberd. Wij hoefden die avond echt niet meer te eten.

Tenslotte als afsluiting van de leuke dag ging Cheyenne met haar beste vriendinnen nog wat drinken die avond. Het was een geslaagd feestje.