Precies tussen de twee highlights van Istanbul ligt ons hotel Seven Hills, super gewoon. Vanaf het geweldige dakterras heb je een heel mooi uitzicht, ook over de Bosporus. Gisteren was het beetje fris maar vandaag scheen de zon. We bezochten eerst de blauwe moskee. Gebouwd in de zeventiende eeuw,  Sultan Ahmet I wilde een moskee bouwen die mooier en groter was dan de naastgelegen Hagia Sophia. Hij is niet blauw maar de centrale koepel die 33 meter doorsnede heeft is gedecoreerd met mooie tegeltjes waarbij het blauw eruit springt. De moskee heeft 6 minaretten en is open voor iedereen maar de vrouwen moeten wel hun hoofd bedekken en je moet je schoenen uit.

We vonden het mooi om te zien en de toegang was gratis maar binnen 15 min. sta je wel weer buiten.

De Hagia Sophia echter daar moet je wel ruim een uur voor uittrekken. Het is een voormalige christelijk-orthodoxe Kathedraal welke in 1453 in een moskee is veranderd. In 1934 werd het een openbaar gebouw. Sinds 1985 staat het op de Unesco wereld erfgoedlijst.

Ik vind het altijd zo knap als je bedenkt dat ze dit zolang geleden hebben kunnen bouwen met zo’n groot bouwkundig inzicht. De basis van de constructie van de kerk bestaat uit tegengestelde krachten die elkaar in evenwicht houden daardoor lijkt de koepel te zweven, maar dat is gezichtsbedrog want er is echt wel een draagconstructie maar deze is bijna onzichtbaar geworden.

Aan de zijkant van de Hagia Sophia is nog een gratis gedeelte, zeker niet overslaan want daar vind je ook nog prachtige ruimtes.

In de middag hebben we een rondvaart gemaakt over de Bosporus, de zeestraat in Turkije die de Zee van Marmara verbindt met de Zwarte Zee, de totale lengte is 32 km. De Bosporusbrug is één van de twee bruggen die het Europese en het Aziatische gedeelte van Istanbul met elkaar verbindt. De brug is in 1973 geopend en is één van de grootste bruggen ter wereld met een lengte van 1590 meter en een breedte van 39 meter. Het wegdek hangt maar liefst 65 meter boven de rivier de Bosporus.

Langs het water zijn diverse mooie gebouwen te zien. Ondanks dat het mooi weer was was het toch te koud om op het bovendek te blijven staan, maar ik kan me voorstellen dat het in de zomer geweldig is.

Die avond hebben we gegeten in de opkomende wijk van Karaköy, direct rechts na de Galatabrug. Als je de wijk inloopt denk je eerst dat het niks is, maar loopt je verder kom je ineens bij hele leuke straatjes met heel veel leuke restaurantjes.

Ik vind deze wijk echt de ontdekking van Istanbul. Zo leuk en zo hip. Wat opvalt is dat iedereen buiten zit, elk restaurant heeft terrasverwarmers zodat het ook erg comfortabel is om lekker buiten je Turkse thee of Turkse koffie te drinken.

Ongeveer 10 jaar geleden kwam Hanim bij de bank werken, een hardwerkende dame, die naast haar studie werkervaring op wilde doen. Het klikte direct tussen ons en we hadden hele leuke gesprekken, gekscherend zeiden we wel eens dat ik haar bankmoeder was. Nadat Hanim op talencursus was geweest in Engeland vertelde ze dat ze een leuke jongen ontmoet had, alleen hij woonde in Istanbul, niet echt handig. Maar de liefde is zo sterk dat ze gingen trouwen en Hanim verhuisde voor haar grote liefde naar Istanbul. Dit is nu alweer ruim 3 jaar geleden, ik was op hun bruiloft en de dag voordat ze naar Turkije vertrok gingen mijn dochter en ik met haar uiteten en beloofden we dat we haar zouden opzoeken.

Na het verrukkelijke uitgebreide ontbijt in het hotel onmoeten we elkaar op het plein voor de blauwe moskee. Istanbul is zo’n ongelooflijke grote/drukke stad, waar wel 15 miljoen inwoners wonen, dat het Hanim 2 uur duurde met openbaar vervoer om bij ons te komen.

Het was alsof er geen 3 jaar tussen gezeten had, het was gelijk weer gezellig en we kletsten honderd uit. We liepen door leuke straatjes en wijkjes. We zijn onder de grond gegaan om de Basilica Cisterne te zien, een ondergronds gelegen opslagbassin voor water wat stamt uit de 6e eeuw, het zorgde voor de watervoorziening van het paleis en de omliggende gebouwen en parken. Er staan een dikke 300 zuilen, een soort Meqzuita maar dan onder de stad. Echt prachtig om te zien.

We zijn naar de overdekte grand bazaar geweest waar wel 4000 stalletjes staan dagelijks bezocht door meer dan 250000 mensen en dat merk je ook wat een drukte zeg.

We kregen allerlei must see en tips te horen voor de komende dagen van Hanim. Het is zo’n grote stad dat het verstandig is om de Istanbulcard aan te schaffen. Een soort ov kaart maar je hoeft alleen niet uit te checken en je kan er met z’n twee op reizen, super handig. We gingen lekker traditioneel lunchen en slenterde daarna nog verder langs allerlei leuke plekjes.

S’avonds gingen we met de veerboot van Eminönü naar Kadiköy (het culturele Aziatische middelpunt van Istanbul) waar we Hanim haar man Baykal en haar vrienden ontmoeten.

Er zijn enorm veel winkeltjes, restaurantjes en barretjes in dit gedeelte waar vele jonge buurtbewoners gezellig bij elkaar komen om een drankje(ook gewoon bier) te drinken.

Inmiddels waren er nog meer vrienden aangeschoven en zo zaten we met een grote groep mensen in een leuk kroegje een drankje te drinken en te kletsen.

Met de laatste veerboot van 22 uur gingen we weer terug naar Karaköy en daar vandaan met de tram naar onze wijk Sultanahmet. Wat was het een leuke dag en wat onzettend lief dat Hanim ons op sleeptouw genomen heeft, we hebben na 1 dag al het gevoel dat we Istanbul een beetje kennen.

Wie hard werkt moet beloont worden dacht ik, onze dochter heeft heel hard gewerkt afgelopen jaren. Naast haar studie, HBO en Universiteit is ze altijd blijven werken en niet zomaar maar even een eenvoudig bijbaantje nee een behoorlijk pittige job, dus naast haar fulltime studie was ze ook nog eens 20 uur bij de bank aan het werk op de IT afdeling. Ze is nu bijna klaar met haar studie, alleen haar afstudeerscriptie moet ze nog inleveren en dan is ze Master of Science, echt klasse hoor, ben super trots op haar.

Ik zelf ben ook wel behoorlijk druk geweest want naast mijn baan regel ik alles rondom de verhuur van ons Spaanse huis, waar ik dan weer over schrijf in mijn blog. Allemaal heel leuk, maar wel intensief.

Ik vond dat we het verdiend hadden om lekker saampjes een moeder dochter weekendje te hebben, dus daarom heb ik haar verrast met een gezellig tripje Istanbul.

Lesley was lekker een weekje aan het bijtanken in Spanje, tenminste dat was zijn doel, maar toch moesten daar ook nog wat klusjes gedaan worden, dus totale ontspanning was het niet helemaal, maar met hem maak ik dat ook weer goed want wij gaan volgende maand met onze trouwdag er saampjes op uit een lang weekend.

Maar nu een gezellige minivakantie met mijn dochter. Na samen geweest te zijn in Brussel, Antwerpen, Düsseldorf, Barcelona, Toledo, San Sebastian, Berlijn, Miami was het nu dus Istanbul. Veel over gehoord van iedereen en nu ook zelf ervaren.

Vrijdag 11 december vertrokken we in de middag, ik had een mooie deal gevonden op Expedia. Maar wist ik veel dat er twee luchthavens zijn in Istanbul. Wij vlogen aan op Sabiha in het Aziatische gedeelte, de lowbudget luchthaven ook wel genoemd. Een rot eind van de stad af. Omdat we na een vertraging van 1.5 uur pas om half 9 aankwamen wilde ik eerst een taxi pakken, maar dat was zo duur, dat we toch maar gekozen hadden voor de bus. De witte bus met blauwe letters van Havatas staan vlak voor het station en een kaartje kost ongeveer 14 Turkse lira (4 euro pp) om naar het Taksimplein gebracht te worden, duur 1 uur. Om bij de wijk Sultanahmet te komen hadden we daar vandaan, als we met het openbaar vervoer zouden gaan, nog de metro en de tram moeten pakken maar dat vonden we toch iets te veel gevraagd daarom namen we maar een taxi daar vandaan. Natuurlijk werden we flink afgezet, normaal schijnt het rond de 20 lira te kosten maar wij moesten 40 betalen, omdat het zo druk was over de brug moest hij een andere route nemen zei hij en dat was verder rijden. We hadden op dat tijdstip geen zin in een discussie daarom lieten we het maar zo. We kwamen pas om half 11 in ons hotel Seven Hills aan. Wat een verrassing dat hotel, op de één na hoogste verdieping lag het restaurant en daar aten we nog een klein hapje met uitzicht op de twee highlights van Istanbul, de Blauwe moskee en de Haghia Sophia, we waren in een sprookje van duizend en één nacht beland.

Op de personeelssite zag ik dat personeel gratis naar de Hermitage kon gaan omdat we dat sponsoren. Nou best leuk dacht ik, dagje Amsterdam en daarna mooie schilderijen kijken. Wat wil nu het toeval juist die dag was de tentoonstelling begonnen van Spaanse meesters wat leuk voor 2 Spanje gekken als mijn man en ik.

Natuurlijk heb ik een favoriet, dit schilderij zou echt prima in onze Spaanse Hacienda La Suerte passen, ben alleen bang dat het iets boven ons budget ligt. Maar wat een prachtige kleuren, ik ben er helemaal weg van en het is in 1888 geschilderd door José Villegas y Cordero, hoe bijzonder.

Ik heb altijd veel ideeën betreft het Spaanse huis. Het is niet altijd mogelijk deze uit te voeren,qua financiën of qua handigheid.

Gelukkig heb ik een hele creatieve vader die altijd vol enthousiasme mee gaat met mijn soms rare uitspattingen. Nu ook, het idee was om één van de twee garages bij het huis te betrekken. Want hoezo twee garages, één is toch voldoende.  Die andere daar kunnen we tzt wel een bijkeuken van maken dacht ik. Ik hoef het idee maar te opperen en mijn vader gaat al schetsen en het is zelfs zo erg dat hij gaat gelijk een vliegticket gaat boeken en in zijn eentje twee weken er heen gaat om het klusje even te klaren. Natuurlijk is dit klusje voor een oud boekhouder niet zomaar even gedaan maar het begin is er.

De twee geisers die in de garage aan de wand zitten zijn naast elkaar gehangen, de leidingen zijn omgelegd en daarna is mijn vader begonnen met metselen. Een oude, nog in goede staat verkerende deur, is erin geplaatst, er is een nieuw kozijn gekocht en die is erin geplaatst. De gemetselde blokken zijn afgesmeerd en met isolatie materiaal zijn de gaten opgevuld en zie het resultaat al.

Volgende stap is wit verven. Daarna binnen een nieuw betonnen vloertje storten, tegels erop leggen en dan de wanden mooi maken en dan doorbreken vanuit de bijkeuken zodat het gedeelte bij het huis getrokken kan worden. Wat een leuk projectje, mijn vader is hier behoorlijk zoet mee. En ik, ik ben super trots op zo’n creatieve vader die dit toch mooi allemaal doet voor zijn dochter!

Spanje is een geweldig land om op vakantie te gaan. Bijna alles vind ik geweldig in Spanje, de prachtige omgeving, het zonnige weer, het lekkere eten en de vriendelijke mensen.

Echter sommige Spanjaarden zijn niet zo diervriendelijk en dat vind ik echt heel naar.

Ik zeg echt sommige want ik wil echt niet iedereen over 1 kam scheren. Even een voorbeeld, je ziet enorm veel zwerf honden hier, honden die er erg waardeloost uit zien, achter gelaten zijn, mishandeld zijn etc etc.

Omdat wij natuurlijk niet in Spanje wonen en die hondjes ook wel eens op ons land komen lopen kunnen wij niet zoveel doen, eten geven is niet handig omdat we immers weer weg gaan, ik geef ze wel eens wat water en jaag ze dan weer weg want ze kunnen niet blijven bij een vakantiehuis waar steeds verschillende mensen komen. Er is niemand die permanent voor ze kan zorgen. Gelukkig zijn er ook mensen die heel goed voor die zwerfhondjes zijn. Onze Nederlandse buren(10 Km) bv Rob en Ibolja van Cortijo del Sueno vangen regelmatig zwerfhondjes op, verzorgen ze en zoeken een nieuw baasje voor ze of houden ze soms zelf. Fantastisch!

Maar ik heb ook een leuk verhaal. Ik kreeg een mailtje van 6 Engelse vrouwen waarvan 1 haar 40 ste verjaardag wilde vieren bij ons huis. Toen ze aankwamen had ik het huis versierd en er stond een lekkere fles rosé cava voor ze klaar. De dames waren in hun nopjes en genoten van ons prachtige huis en de prachtige omgeving.

Alsof 1 hondje voelde dat daar gelukkige dames feest vierden, want hij kwam even kijken wat daar allemaal gebeurde. De dames waren direct verkocht, ach wat een klein lief hondje, met van die schattige oogjes. Maarja wij wonen hier niet dus we moeten hem maar geen eten geven dachten ze. Het diertje was heel zoet en lief en bedelde ook niet maar was wel erg mager en ging gewoon op een afstandje liggen kijken naar de vrolijke dames. Hij was al blij met alleen maar wat gezelschap.

De dames hadden echter een heel groot hart en hebben het diertje mee genomen naar een dierenarts. Het beestje was nog maar 9 weken oud. De dierenarts wist wel iemand die het beestje kon laten aansterken en ze spraken af dat als het diertje sterk genoeg was om te vliegen naar Engeland ze hem gingen adopteren.

Ik kreeg een mailtje van de dames met foto’s. Dit was zo’n bijzondere vakantie, ze hadden zo genoten en ze hadden er ook nog een trouwe vriend aan over gehouden, ze noemen hem Rudi. Ons huis wilde ze nooit meer vergeten en hebben besloten hier jaarlijks terug te komen.

Na de ontzettende leuke feestdag van mijn ouders hadden we nog wat andere leuke dingen in petto. We hebben bij veel lekkere restaurants gegeten met elkaar en heerlijk gewinkeld en enorm genoten van alles in Amerika. Zowel Cheyenne als Jairo willen volgend jaar terug.

Jai en Daisy waren met z’n twee nog naar Kennedy Space Center en Disney’s Hollywood Studios geweest en met ons gezinnetje zijn we naar Isle of Adventures van Universal Studios geweest.

Waar Harry Potter natuurlijk onze favoriet was. Brandon(Cheyenne haar hostbroer) was helemaal uit Alabama komen rijden(6 uur) om gezellig een paar dagen bij ons te zijn.

Toen onze dochter in 2009 een jaar in een gastgezin woonde bij de ouders van Brandon hadden ze een geweldige band opgebouwd. Ze had Brandon voor het laatst gezien in 2011 maar het was weer als vanouds, wat hadden ze een plezier samen.  Chey had voor ons allemaal een fastpas gekregen en daardoor konden we (soms Chey uitgezonderd) alle attracties met voorrang in, dat was wel erg top hoor. Maar dat was dan ook het enige voordeel van de gebroken been van Chey. Gelukkig waren er toch wel een aantal attracties waar ze wel in kon anders had het wel heel sneu geweest. 

We waren wel allemaal bekaf en heel blij en tevreden na zo’n dagje pretpark maar dat mag ook wel, wat een geld zeg, dik over de €100 per kaartje en dan komt er nog eten bij. Maar een dikke aanrader dit park hoor, op het moment vinden wij dit de leukste in Orlando.

Wat een vakantie en wat een geweldige ouders heb ik toch dat ze ons mee hebben genomen naar Amerika en wat hebben we veel plezier gehad. Weer een mooie familie herinnering erbij, om nooit meer te vergeten!

17 oktober, de laatste dag is helaas aangebroken Jai, Daisy, Lesley en mijn ouders vlogen van Orlando International Airport via Canada naar Amsterdam, Chey en ik vlogen 6 uur later maar dan van Stanford met een rechtstreekse vlucht naar Amsterdam en wat denk je, wij kwamen ook nog eens 1.5 uur eerder aan.

En nu begint het normale leven weer!

Niet eerder jullie kamer uitkomen dan wij jullie roepen hoor, hadden we mijn ouders op het hart gedrukt in de ochtend van 14 oktober. Wij moesten alles namelijk alles nog versieren, ballonnen en slingers ophangen, ontbijt maken met champagne en een lekkere taart erbij.

Wat waren ze blij en gelukkig, prachtig om te zien.

We hadden allemaal een aantal letters van het woord vijftig jaar getrouwd toebedeeld gekregen en ieder had daar een cadeautje en een anekdote bij. Cheyenne had bij de E Eros Ramasoti kaartjes voor 3 november in de Ziggodome, die ze gewonnen had bij de radio samen met een Italiaans diner, dit omdat oma en opa altijd zo gek waren op Italië en zelf ooit overwogen hadden om daar een huis te kopen.(ach Spanje is ook wel leuk) Verder kregen ze nog veel meer leuke cadeautjes van foto’s tot een shirt met hun naam en foto erop en het hardst hebben we gelachen om de nepdrol die Jairo in het zwembad gelegd had.

Ons familie cadeau (ook van mijn broer en zijn gezin) aan mijn ouders is een overnachting in het luxe Duin en Kruidberg in Santpoort met een diner in het sterrenrestaurant.

Die dag hebben we heerlijk gerelaxt bij het huis en s’avonds hadden we een fantastisch diner met een paardenshow bij Medieval times.

We zaten allemaal naast elkaar met ons gezicht naar de show toe en wij waren voor de groene ridder die we flink gingen aanmoedigen, onder de show werd ons eten op een middeleeuwse wijze geserveerd, erg leuk allemaal. Een feestelijke dag om nooit meer te vergeten.

Nog 1 week te goed, nu kwamen Jairo had Daisy er ook gezellig bij. Ze kwamen aanrijden in een mooie cabrio, leuk hoor die lachende koppies.

Onze villa stond in Davenport Orlando, met alle parken binnen een half uur te bereiken. Een prachtig huis met zwembad en 5 slaapkamers.

Natuurlijk hadden we parkbezoekjes gepland staan. We begonnen in Sea World, dit was onze vierde keer en het verveeld nooit. Die prachtige orka’s, die lieve dolfijnen en die schattige pinguïns, het was een fantastische dag.

Vanuit Miami naar Keywest was het al 3 uur rijden maar nu naar Cape Haze was het wel 6 uur rijden. Maar weet je het vliegt om, onderweg een boekje lezen, naar buiten kijken naar de prachtige omgeving, even wat eten en je bent er.

Natuurlijk helpt het ook dat je van te voren weet waar je naar toe gaat. Wij wisten dat het een geweldige plek is. Toen mijn moeder 50 jaar werd waren zijn we hier ook geweest met het hele gezin. Geweldige herinneringen hebben we aan dit prachtige eiland waar je de beste beach villas vindt van Florida, net een uurtje boven Fort Meyers.

Je gaat met een pontje naar het eiland toe en daar vind je een oase van rust en prachtige natuur. Zo leuk om hier weer te zijn. De auto werd op de parkeerplaats gezet en met een golfkarretje gingen we naar ons huis toe, een houten huis wat in 4 appartementen is verdeeld, waar 3 slaapkamers in zitten.

Echt geweldig, pal aan het strand. Niet zo’n toeristisch strand waar de bedjes aan elkaar gekleefd staan maar echt een natuurstrand met eerst heel veel planten waar vogeltjes broeden en aan de zee een smal strookje zand waar echt niemand zit. Zo prettig, je ligt gewoon helemaal alleen op een soort privé strandje. In een speciaal gedeelte kan je de stoelen pakken en die moet je daar ook weer terugzetten voor natuurbehoud.

Er is ook een mooi zwembad wat ook pal aan het strand ligt, dit is echt een paradijs.

Op het eiland zit 1 restaurant, gewoon eenvoudig maar ook weer vol herinneringen, kan nog herinneren dat ik daar de chicken wings zo lekker vond. Natuurlijk had ik deze daar nu weer besteld en ze waren nog steeds top. Als verrassing had ik mijn rode jurk van toen weer aangedaan. Mijn ouders vonden die altijd zo mooi staan

Ik had hem nog, ik paste hem nog net, ook al ben ik na 20 jaar toch wel 20 kilo zwaarder(helaas).

Natuurlijk ook veel gelachen om de leuke herinneringen van toen, dat Ramon en Esther aan kwamen zonder koffer vanuit Mexico, dat de kinderen mijn ouders een rondleiding gingen geven omdat wij net een uurtje eerder waren gearriveerd, dat Jairo zo bang was van de vogeltjes die hun eitjes in hun nestje gingen verdedigen als je naar het strand liep door pal boven je hoofd te vliegen, dat Cheyenne zo zwart was dat je alleen haar tandjes zag, dat opa zo rood als een kreeft was, dat de kinderen muntjes gingen duiken in het zwembad en dat Cheyenne haar eerste donkere barbie hier kocht, omdat er nooit een pop op haar leek etc etc.

Jammer genoeg bleven we hier maar 2 dagen, maar zeiden we gekscherend tegen elkaar eigenlijk moeten we hier weer een week naartoe als mama 70 wordt volgend jaar, pap dan betaal jij het huis en wij zelf het ticket, want het is nu veeeeeeellllssss te kort hier.