Na het fantastische weekendje Sy moest ik weer aan het werk echter mijn ouders vertrokken 5 april alweer richting Spanje. Heerlijk leventje die pensionado’s. Dat betekend niet dat ze stilzitten in Spanje, nee in tegendeel, ze zitten niet alleen maar op een zonnestoel, ze pakken gewoon de kwast en doen het nodige verfwerk.

Elk voorjaar is dat weer nodig in dit gebied, goede tips van goed voorstrijken of dure verf helpen niet echt. Op de plekken waar de wind op staat, de regen er tegenaan spoelt en de zon er de hele dag op staat, gaat er mos groeien of komt er schimmel op. Het regent regelmatig in de winter, najaar en voorjaar, soms zijn het maar korte buien, maar het kan ook dagen achter elkaar zijn, er is geen pijl op te trekken. Sommige mensen denken dat het in Spanje altijd maar mooi weer is maar dat is zeker in het binnenland echt niet waar.

De maand april begint nu ook weer wisselvallig, als de zon schijnt is het heerlijk vertellen mijn ouders, maar er valt ook helaas regelmatig een buitje. Maar binnen vind mijn moeder ook genoeg klusjes, alle kamers worden weer even lekker uitgesopt.

Mijn vader die last heeft van zijn schouders houd het bij kleine klusjes zoals de stopcontacten vervangen en een sleutel administratie aanleggen maar zijn eigen gemetselde muurtje om de tweede garage dicht te maken heeft hij toch maar mooi een kwastje gegeven.

De muur bij het zwembad is ook al vergevorderd met hulp van onze Spaanse klusjesmannen. Deze muur wordt gemaakt omdat de buurman zijn tuin naast zijn schuur niet echt netjes bijhoudt. Deze muur zorgt ervoor dat we geen ergernissen meer hebben.

De werkmannen hebben een behoorlijk tempo, werken keihard. Eerst moest de rejas uit de muur gesloopt worden en daarna konden ze beginnen met het opbouwen van de stenen. Op de top komen van die leuke oude dakpannetjes, de muur is inmiddels gestuct en nu moet het nog afsmeerd worden met capafina en dan nog verven en als het geverfd is komen er leuke blauwe potjes tegen de muur aan om het af te maken.

Het wordt vast heel erg mooi. Alleen het topje van de schuur is nog te zien, maar dat is prima, de natuur blijft wel lekker in het zicht en we zien gelukkig geen troep meer!

Vroeg uit de veren want er stond een wandeling op het programma van 12 km. We trokken onze Paulus de boskabouter schoenen aan, lieten onze jas thuis want het was prachtig weer, en we gingen om 10.15 op pad.

Het leuke van de wandelingen van de Tukhut is dat ze van de geijkte padden afwijken. Je loopt zowel door de bossen, als over weilanden en op karresporren etc etc. Een optimale beleving van je wandeling.

Je hoofd raakt helemaal leeg, je hoort alleen de vogeltjes fluiten en het bosbeekje zachtjes stromen. Wat mooi, de natuur ontwaakt en de knopjes van de bloemen komen langzaam uit. Diverse verschillende soorten groen maken van het landschap een plaatje.

Vele mooie uitkijkjes en tevens heerlijke rustplekjes, want het is best pittig af en toe met die stijgende paadjes, maar vlak ook de afdalingen niet uit.

Onderweg kom je de prachtigste huizen tegen, derde huisje riep ik regelmatig gekscherend.

Onderweg in Bomal was een marktje, 10 jaar geleden waren we hier ook en de foto die we toen van mijn vader maakte etende aan een worst hebben we gebruikt op de uitnoding van mijn vader zijn 60 ste verjaardag. Nou we hebben er weer 1 gemaakt, pap deze kun je gebruiken voor je 70 ste verjaardag.

Moe maar voldaan kwamen we rond 3 uur weer aan bij het huisje. We hebben nog even wat gedronken in het zonnetje bij het huisje en toen was het weekend alweer voorbij. Wat heb ik genoten, wat was het zalig en wat ben ik verwend. Na 4 uurtjes rijden kwamen we weer thuis. Mijn 50 ste verjaardag vergeet ik nooit meer.

Gezellig met z’n allen ontbijten aan een grote tafel en daarna ons klaar maken om erop uit te gaan. We zijn naar de grotten in Remouchamps gegaan.

We kregen een 1.5 uur durende rondleiding en deze was erg grappig gedaan door een gespeeld strenge gids. We hebben een stuk gelopen in de grotten maar ook een stuk gevaren, deze grotten zijn ontdekt in 1828, heel leuk en mooi om te doen.

Daarna zijn we doorgereden naar het pittoreske stadje Durbuy. Eigenlijk is het meer een klein dorpje, maar toch heeft het stadsrechten gekregen. Het was toeristisch druk maar wel even leuk om lekker buiten op het terras wat te drinken, het was zalig weer.

In de middag kwamen we weer bij ons huisje aan en hebben Lesley en ik alleen met onze kinderen een wandeling van 3 km gedaan met de naam: rondje Tukhut.

De tukhut is een accommodatie van de NKVB, de bergwandelaars vereniging. Op de site van de Tukhut staan fantastische wandelingen beschreven in de omgeving van Sy.  Je kan deze van tevoren zelf printen maar je kan ze daar ook ophalen en lenen. De tukhut ligt naast ons huisje dus dat was makkelijk. We hadden gelijk een wandeling voor morgen meegenomen.

‘Savonds werd ik alweer verrast want we gingen in mijn favoriete restaurant in Sy eten: a la Ferme, de verwennerij blijft maar doorgaan. Ik kreeg van iedereen een mooie speech en moest toch wel goed slikken om de traantjes binnen te houden.

Toen kon ik zelf natuurlijk ook niet achterblijven en bedankte die lieve schatten van mij enorm.

Wat heb ik toch een heerlijk gezin en wat ben ik toch blij met ze.

Na het eten thuis in ons huisje nog even het haardje aan en muziekje erbij en ik was echt helemaal in mijn element, dit is echt genieten pur sang.

Op goede vrijdag ben ik altijd vrij en maar goed ook, want ik ben met dochterlief van alles gaan regelen voor haar huis. De bouwkeuring werd gedaan, we zijn op hypotheekgesprek geweest, er is een keuken besteld we hebben gezocht voor een nieuw bed, nieuwe stoelen ectetc. Heel leuk omdat samen te doen.

In het paasweekend kwam onze zoon met zijn vriendin terug uit Amerika en daarna hebben we heerlijk genoten van de brunch bij mijn ouders.

Ja en toen was de dag aangebroken, 29 maart, 50 jaar, wat een leeftijd.

Toen ik beneden kwam hingen er allemaal slingers met 50 jaar erop, wel foto’s van Sara, maar gelukkig geen pop. Dat zou ik echt vreselijk gevonden hebben en gelukkig hebben ze mij daarin gerespecteerd.

Overdag kwamen mijn ouders en schoonzusje met de kinderen spontaan langs.

‘Savonds werd ik mee ontvoerd naar restaurant de Toerist in Spaarndam waar ik ook met mijn 40 ste verjaardag gegeten had.

Er was mij wel al een keer verklapt dat mijn familie een groepsapp gemaakt had met de naam: Ira 50 jaar, dus eigenlijk was ik een ietsie pietsie teleurgesteld dat er verder niks spannends gebeurde, want ik dacht: om alleen te bedenken dat we uiteten gaan daar hoeft toch geen app voor gemaakt te worden. Maarja dacht ik nog, ik ben zelf altijd de regelaar dus dat kan/mag ik ook niet terug verwachten.

Ik was dan ook compleet overdonderd toen ik vrijdag 1 april in de auto zat samen met Cheyenne naar het werk, met mijn werkkleren aan, laptop mee en ook een koffertje mee omdat ik na het werk door zou rijden naar Friesland voor een weekend, om daar de verjaardag te vieren van mijn vriendin Joyce die die dag ook 50 geworden is en daarvoor een prachtige villa gehuurd had om het met vrienden te vieren. Vlak voor de afslag naar het werk zei mijn dochter ineens, mam we gaan niet naar het werk.

Huh wat, wat zeg je nou. We hoorden op de radio dat er een grote file stond van Eindhoven tot Maastricht die zolang was dat het wel tot in de avond zou duren. Pff zei ze, daar moeten wij langs want ik neem je mee naar België.

Ik was even helemaal van mijn a propos, hoe kan dat nou ik moet toch gewoon werken en daarna ga ik toch gewoon naar Joyce toe. Nee, mam iedereen zit in het complot. Op je werk weet je baas ervan en je vriendin weet het ook, dat is wel jammer voor je mam dat je niet naar haar feestje kan gaan maar dit hadden we al in januari geregeld en het kon ook niet een ander weekend omdat oma en opa daarna naar Spanje gaan want die komen namelijk ook straks naar België toe samen met papa.

Ik moest echt even schakelen, ik merkte dat ik toch wel een controle freak ben want ik was de controle volledig even kwijt.

Hoe laat komt de rest dan aan in België? vroeg ik. Ik had het plan om eerst naar Maastricht met je rijden en dan te winkelen en te lunchen en dan door te rijden, zei Cheyenne, maar hoe dat nu gaat lopen met die file.

Nou zei ik dan wil ik graag onderweg toch even langs mijn vriendin in Hilversum rijden om haar te feliciteren. Dat ik haar feestje mis is wel ontzettend jammer maar gelukkig kan ik haar dan wel een persoonlijke knuffel geven.

Toen Cheyenne het over België had wist ik wel direct dat we naar Sy zouden gaan, dat is namelijk mijn favoriete plekje in de Belgische Ardennen. Nog nooit zijn de kinderen daarmee naartoe geweest. Mijn ouders 10 jaar geleden wel een keer. Wij zelf zijn er al een stuk of 8x geweest. Voor het eerst zijn we daar zo’n 12 jaar geleden geweest, het had ons toen direct betoverd.

Denk dat daar ook het idee is ontstaan om zelf een tweede huisje te hebben. Dat we voor Spanje gekozen hebben komt door het weer, maar ook door de basis dingen die beide plekken gemeen hebben en wat wij zo belangrijk vinden, de rust, de mooie omgeving en de gemoedelijkheid.

Ondertussen hoorden we dat het file bericht een 1 april grap was, daar waren we mooi ingetrapt. Als dit weekendje nu maar ook geen 1 april grap is spookte er door mijn hoofd. Maar nee hoor we reden echt naar Maastricht en daar trakteerde mijn dochter mij op een lunch in een onwijs gaaf restaurant.

Om 17 uur kwamen we in België aan, vrijwel gelijk met mijn ouders en Lesley. Ze hadden een geweldig huisje gehuurd voor dit weekend.

Wat een gaaf huisje, allemaal oude elementen nog in het huis, precies waar ik zo van houd.

We dronken eerst een drankje in het daarnaast gelegen restaurant en we proosten op een gezellig verrassings weekend.

Ik vind het echt geweldig dat mijn familie mij zo om de tuin heeft weten te leiden, dit had ik echt niet verwacht. Om 21.30 s avonds kwamen Jairo en Daisy er ook nog bij, dus de verrassing was helemaal compleet.

Lekker uitgeslapen, gelukkig kun je hier bij Hostel Guadalupe tot 11 uur ontbijten.Daarna de boulevard over gewandeld, net nu we naar huis gaan wordt het mooi weer. Zelfs wel 25 graden, lekker winkeltjes kijken, terrasje pakken, genieten van de zon en de dag vloog om.

Ondanks dat ons hotel top was is ons avontuur in Torremolinos wel weer genoeg, de rest van Spanje is zo veel mooier dus volgende keer maar op een ander plekje verblijven als we weer eens een hotelletje pakken.

Maar de klussen in ons huis worden steeds meer overzichtelijker dus wie weet is dat niet meer nodig om bij te tanken in een hotel. In juni komen we weer, mijn ouders gaan de hele maand april en zullen ook weer de nodige klusjes klaren. Ons huis wordt echt steeds mooier.

Maar het blijft toch ook een zorg hoor, het is zo groot en er komt zoveel bij kijken en van een afstand is het gewoon niet altijd makkelijk allemaal te regelen.

We zien wel hoe het loopt in de toekomst, voorlopig blijven we genieten van alles wat we meemaken, het brengt echt wat leven in de brouwerij sinds we al 4 jaar eigenaar zijn van Hacienda la Suerte.

We hadden we prima kamer, er zat zelfs een keukentje in, de prijs kwaliteit is uitstekend.  De ontbijtruimte was leuk Spaans en op het buffet stonden genoeg lekkere dingetjes voor het ontbijt.

Grappig genoeg ligt dit hotel maar 100 meter van het favoriete zeebaars restaurant van mijn ouders af, La Macarena, dus we zijn hier al een paar keer langs gelopen afgelopen jaren.

Eigenlijk is Torremolinos helemaal geen plek voor ons, maar aangezien dit een goedkoop hotel is, aan de kust en dichtbij de luchthaven en we ook nog wat spulletjes wilden kopen was dit voor 2 nachtjes een prima oplossing.

Ja, wat moest ik nu zonodig kopen? Ik durf het bijna niet te zeggen maar Lesley en ik worden dit jaar beide 50 jaar en we geven een feestje in mei waar iedereen iets van witte kleren aan moet en waar kun je dit nu beter kopen dan aan de kust waar het altijd zonnig is en er heel veel winkeltjes zijn waar witte kleren verkocht worden.

Maar we hadden nog een missie, onze dochter heeft, hiep hiep hoera haar eerste huis gekocht! We hebben een leuk bordje met huisnummer tegeltjes erop voor haar gekocht en nog wat Spaanse bordjes die ze op de muur kan ophangen.

Aan het eind van de dag hadden we met Anne en Alexander afgesproken, sinds een jaar wonen zij nu in Alhaurin de Torre, dichtbij Torremolinos dus dat kwam ook goed uit.

Echt super leuk om hun weer te zien, we kennen elkaar inmiddels zo’n 6 jaar en zij hadden ook allemaal mooie plannen die ze nu gerealiseerd hebben, deze alles kunners zijn enorm ondernemend en het is super gaaf te zien dat ze echt hun draai hebben gevonden hier in Spanje. Ze hebben werkelijk een prachtig huis gevonden in een urbanisatie en kijken zo over de hele vallei heen richting zee, alles is dichtbij, echt een plekje op hun lijf geschreven, zelfs met tuinman en zwembadman.

Waarom komen jullie ook niet in Spanje wonen zei Anne diverse keren enthousiast tegen ons, het zooo leuk hier. Tsja wie weet over een paar jaartjes.

Wij hebben geen werk in Spanje dus we moeten onze centjes nog in Nederland verdienen. Anne daartegen heeft een ontzettende leuke reisgids over Malaga geschreven, zowel in het Nederlands als in het Engels, te bestellen op bol.com en het ligt ook bij het toeristische informatie centrum in Malaga, waar het als warme broodjes over de toonbank gaat. Alexander is succesvol DJ bij Skyfly voor al uw feesten en partijen in Zuid Spanje en ze doen ook nog excursies met de jeep in het prachtige Andalusië met Sunshine tours.

Na lekker wat bijgekletst te hebben en genoten te hebben van de lekkere hapjes die Anne klaargemaakt had gingen we met z’n viertjes met de bus naar Malaga centrum om de Semana Santa mee te maken. Nu was dit niet de eerste keer voor ons maar elke keer blijft het weer bijzonder. Een goede vriend van hun liep dit jaar ook weer mee Sander Klomp, eigenaar van een leuk boetiek hotel in Malaga, Casa de las Mercedes.

Later hebben we gezellig op het terras gezeten en hun vriendin Astrid kwam ook een wijntje drinken.

Half 3 lagen we pas weer in ons mandje. Wat een stad en oh wat lijkt het me heerlijk om in Spanje te wonen.

Wij hebben een probleempje met de vlucht hadden onze Zweedse gasten al een maand geleden tegen ons verteld, we vliegen niet naar Malaga maar naar Madrid. Jemie, wat een rare vluchtwijziging. Ik dacht ze gaan vast annuleren, maar nee ze wilden heel graag komen, ze zouden vanaf Madrid een auto huren en in 5 uurtjes naar ons toe rijden. Wat een onderneming, ze kwamen dan alleen pas om 23 uur aan, of dat een probleem was.

Nou eigenlijk niet, ik had namelijk van te voren zelf al bedacht dat het leuk zou zijn nog even 2 nachtjes aan de kust in een hotelletje te gaan om zo even weer tot rust te komen omdat ik wel vermoeden dat we flink zouden gaan klussen. Dus ik had al een auto gehuurd en een hotel geboekt. Het leek me leuk om zelf de sleutel te geven en zeker nu kwam dat goed uit, want als ze pas laat aan komen is dat voor een sleutelbeheerder haast niet te doen, gasten zijn namelijk nooit op tijd. Wij hadden dan bedacht dat we overdag even naar de kust zouden rijden om alvast de sleutel van onze kamer te halen zodat we konden aankomen wanneer we wilden.

De gasten vroegen ons of ze om 23 uur nog wel ergens konden eten, nu zijn Spanjaarden altijd wel laat en om 22 uur is het geen probleem, maar een uurtje later is misschien toch voor Spanjaarden ook wel te laat, ik kon ze geen zekerheid geven, dus ik bood aan om een pan paella voor hun te maken. Dan zou het niet uitmaken als ze een half uurtje later zouden komen. We hadden afgesproken dat ze 2 uur van te voren zouden bellen, dan zouden wij beginnen met het bereiden.

We hadden alle ingrediënten gekocht toen we een telefoontje uit Zweden kregen, helaas 5 uur vertraging. Wat een pech, en nu?

Of we toch de paella wilden maken en dan in de koelkast zetten voor de volgende dag. Gelukkig hadden we inmiddels ook een sleutelkastje met code zodat de gasten zelf de sleutel konden pakken, want het zal nachtwerk worden, wat een goede koop dat sleutelkastje zeg!

Terwijl ik het huis nog aan het poetsen was begon Lesley met de paella, voordat deze de koelkast in ging moest ie ook weer afgekoeld zijn, we hoefden nu niet te wachten tot 23 uur, dus konden we ook wel eerder naar ons hotel toe en hoefden we ook niet heen en weer te rijden voor de sleutel.

Er werd weer gebeld, de vertraging was nog groter, dus die nacht bleven ze maar in Madrid en zouden dan de paella als lunch eten bij ons. Ik dekte de tafel alvast voor ze en Lesley maakte een briefje hoe ze de paella het beste konden opwarmen. Voor 9 personen met kip en vis en 1 alleen met vis. Het zag er heerlijk uit, hier gaan ze vast van smullen.

We reden rond 19 uur naar Torremolinos waar we in een klein Spaans hotelletje gingen slapen. We waren inmiddels bekaf. Even rustig aan doen de komende dagen.

Gelukkig had ik uiteindelijk wel nog wat muurtjes kunnen verven, na regen komt zonneschijn. Nu ziet het er weer lekker fris uit, vind ik toch een prettig idee. Uiteraard wil ik het allemaal zo goed mogelijk voor onze gasten en natuurlijk voor onszelf. Ook heb ik weer allemaal ideeën om het nog mooier te maken.

Vorig jaar hadden we naast het huis flagstones laten leggen en dat is een groot succes, het staat prachtig, op het andere gedeelte van het terras hebben we betonverf gebruikt, dat is geen succes. Alles was weer aan het afbladderen. Dus daar gaan we ook maar flagstones laten leggen. Wel weer een hele investering maar dan heb je ook wel wat.

Tegenover ons huis staat een grote groene loods, daar worden, ja je gelooft het niet, ijsblokjes in opgeslagen. We hebben weinig last van geluiden, maar wel last van de manier hoe de eigenaar zijn materialen neerzet.

Hij is namelijk nogal een sloddervos. Vorig jaar zagen wij dat er ineens wat vragenwagens kwamen waarin puin zat en dat werd naast de bestaande schuur gestort.

Wat gaat hij nu weer doen dachten we, een tweede schuur? Wij hadden dat via onze advocaat bij de gemeente na laten vragen. Nee hoor, er stond niks in het bestemmingsplan.

Maar er kwam steeds meer puin naast de schuur te liggen en dat werd ineens gladgestreken en er kwam wat fijner grind op te liggen. Waarschijnlijk hebben ze dat gedaan om een grotere draaicirkel te hebben voor de vrachtwagens die er soms komen om te laden en lossen. We baalden ervan dat de achterkant van de schuur open was, we keken zo naar binnen naar het opslagmateriaal, waarom stond die schuur nu precies met het open gedeelte naar ons toe dachten we weleens en wat ook jammer is, is dat overal langs het hek bomen staan maar alleen precies op het gedeelte waar het moet staan zodat we de schuur niet kunnen zien, staan ze niet.

Uiteraard hebben wij zelf geprobeerd daar bomen te planten, 3 valse peper bomen, mij was verteld dat deze lekker snel groeien. Ook hebben we wat coniferen geplant net achter het zwembad.

Het goede nieuws is dat ze in de winter de schuur aan de achterkant dichtgemaakt hebben, maar het slechte nieuws is dat er nog steeds troep ligt en dat alle bomen op 1 na dood zijn gegaan. Toch een water probleem, na het planten moet er goed voor gezorgd worden en wij zijn er natuurlijk niet elke dag.

Ik had het er met een Spaanse klusjes man over, kunnen we niet de eigenaar van die schuur een brief sturen dat hij bomen moet plaatsen aan de rand van de schuur, hij maakt toch die troep? Het werd mij afgeraden. Deze man heeft erg veel geld en macht, zou geen ruzie met hem willen, zei de klusjesman.

Nee dat lijkt me ook niet verstandig, dan maar een andere oplossing verzinnen, we hebben besloten om een muur metselen die hoog genoeg is zodat we geen verstoring meer hebben van ons prachtige uitzicht. Dus dat is ook weer een investering.

We blijven in iedergeval wel lekker bezig.

No hay un momento aburrido en esta casa!

Toch jammer op zaterdag regende het weer, ik heb nog zoveel te doen buiten, echt balen, dat is echt een nadeel hoor als je niet permanent in Spanje woont, je kunt dan niet je eigen moment kiezen om te klussen.

We hebben elke keer maar een paar dagen de tijd om de klusjes te klaren. Natuurlijk kun je elke keer wel iemand inhuren om van alles voor je te laten doen maar dat is echt veel te kostbaar, het voelt af en toe al als een bodemloze put.

Toch is het ook best wel een pittige drukte om elke keer als we hier zijn van alles te moeten doen. Het moeilijke vind ik dat het altijd terug komt, die muurtjes die je verft blijven namelijk niet jaren goed, nee elke jaar moeten deze minstens 1 of soms wel 2 keer geverfd worden en als je daar dan ook maar een paar dagen de tijd voor hebt zorgt dat wel eens voor een beetje stress.

Ik moet soms gewoon leren loslaten, niks aan te doen dat ik niet kan verven buiten vandaag. Daarom maar de hele ochtend wat geluierd, toch ook wel even lekker. S’middags even in de tuin gewerkt en wat onkruid uit de grond getrokken. Ook hier ga ik iets anders voor verzinnen, waarschijnlijk gaan we hier ook grind neerleggen met daaronder een doek tegen het onkruid om het zo onderhouds vrij te houden. Je moet het jezelf gewoon wat makkelijker maken.

Om half 9 die avond hadden we Rob en Ilboja uitgenodigd om met ons tapas te komen eten met een wijntje bij ons favoriete barretje Manolo in Salinas. Het werd op een gegeven moment behoorlijk druk, het sfeertje zat er lekker in.

In november was het zwembad voor de winter afgedekt met een groot zeil, dit om al het zand, blaadjes en andere troepjes niet in het zwembad te laten vallen. Natuurlijk hebben wij gekeken naar een mooi systeem waar je het zeil makkelijk over het zwembad kan laten uitrollen, maar dat kwam neer op een paar duizend euro, wat een geld. Daarom maar een redelijke eenvoudige oplossing bedacht die slechts een paar honderd euro kost. Nu de test of het afdoende is geweest. Het was best een klus om het zeil er weer vanaf te halen, er was water op het zeil blijven liggen en dit moest er met de dompelpomp eerst zoveel mogelijk afgehaald worden, daarna de punten naar achter trekken en het laatste restje water er met het emmertje vanaf halen, daarna kon het zeil eraf. Pff gelukt, het water was niet al te vies onder het zeil. Wel moest Lesley een paar uur de tuinslang aan doen om het water aan te vullen en nog even een paar uurtjes de tijd nemen om het zwembad te stofzuigen. Het zwembad is nu weer klaar voor onze gasten. Nog wel een beetje te fris deze tijd van het jaar, maar voor de Wim Hof’s onder ons misschien juist wel perfect.

Rondom het zwembad heb ik wel 5x moeten dweilen om het schoon te krijgen het zijn best bewerkelijke tegels. De muurtjes rondom waren behoorlijk vies geworden.

Ook de bbq kon wel een likje verf gebruiken. Van de zomer maar eens kijken of we daar een mozaïek projectje van kunnen maken.

Ik was net klaar met 1 kant van het zwembad te verven toen het begon te regenen, nee, ik hoop maar niet dat het er weer af loopt.

Het was zo lekker gisteren, wat een pech weer. Het is echt niet altijd mooi weer in Spanje deze tijd van het jaar, zeker als je wat verder het binnenland in zit.

Maarja dat was onze keuze, hier heb je wel de rust en de prachtige natuur om je heen, zelfs met de regen kijk je hier je ogen uit.