Dag 2 Cancun. We reden vanaf het hotel naar het appartement van Chey en Arturo ben benieuwd hoe de rest geslapen heeft.

Daar aangekomen ging ik eerst even bij het gezamenlijk zwembad kijken. Dat zag er uitnodigend uit.

Laten we lekker gaan ontbijten bij het zwembad en daarna eventueel een plons nemen zei Chey. We brachten alles naar buiten en zaten gezellig te ontbijten.

Na het onbijt besloten we toch eerst naar het strand te gaan en later pas te gaan zwemmen want we waren toch van plan om aan het einde van de dag de bbq aan te steken en dan kunnen we ook zwemmen als we zin hebben.

Toen we bij het strand aan kwamen waren we onder de indruk.

Wat een schitterend blauw water en wat een mooi fijn witzand.

Ik besloot gelijk een plons te maken maar werd door de lifeguard terug gefloten. De zee was woest vandaag en net dat gedeelte waar ik erin was gegaan lagen veel rotsen. Hij wees ons op een gedeelte waar geen rotsen waren. Dat was veiliger, echter het weer betrok snel en de golven werden heftiger, de lucht werd nog donkerder.

Fallon was heel even in de zee geweest maar het water was te onstuimig en zij besloot dat het leuker was om zandtaartjes te gaan bakken.

Uiteindelijk besloten we na een uur weer weg te gaan omdat het begon te regenen.

De vrouwen gingen boodschappen doen voor de bbq. Dat er inmiddels 2 uur om waren hadden we helemaal niet door het was zo’n grote supermarkt, we raakte niet uitgekeken.

De mannen waren al bezorgd, waar bleven ze nou? Maar ja vrouwen en winkelen dan weet je het wel haha. Wij hadden echt niks door en met een volle kar verlieten we de mega supermarkt.

Inmiddels was Santiago de zoon van Arturo ook gearriveerd en maakte ik kennis met dat lieve joch, mijn Mexicaanse bonus kleinkind, wat was hij al groot, 11 jaar en over 2 weken zelfs 12 jaar. Hij kreeg alvast wat lego bouwwerkjes van ons en zijn oogjes begonnen te twinkelen toen hij dat zag. Zo schattig hij probeerde wat Engels met ons te praten en wij deden ons best om wat Spaans tegen hem te praten.

De mannen hielden zich bezig met het vlees en de vrouwen maakte wat salades en dekte de tafel.

Wat een gezelligheid zo met elkaar.

Fallon had al samen met haar vader in het zwembad gelegen.

Daarna speelde ze lekker op de speeltoestellen en speelde ze ook met Mexicaanse kindjes ze is zo nieuwsgierig ze wil alles meemaken, geen teken van moeheid of een jetlag.

Na het eten hadden Cheyenne en Arturo nog iets typisch Mexicaans bedacht.

We moesten proberen de piñata kapot te slaan.

Dat is een felgekleurde pop, meestal gemaakt van papier-maché, die traditioneel gevuld is met zoetigheden.

Je moet eerst rondjes draaien en daarna met je ogen dicht, dus geheel gedesoriënteerd, proberen te slaan tot hij kapot gaat.

Te grappig voor woorden. De beurt van het slaan gaat op leeftijd.

Toen Daisy en zij sloeg er al iets vanaf en toen Jai en toen ging er alweer wat vanaf maar toen Arturo aan de beurt was sloopte hij hem als een echte Mexicaan helemaal.

Al het snoep viel op de grond. Iedereen begon alles op te rapen. Super leuk dit. Fallon vond het prachtig en haar kleine handjes raapte zoveel mogelijk bijelkaar.

Daarna zijn we lekker een potje skipbo wezen spelen naast het zwembad maar na 3 potjes waren we zo moe dat we naar bed wilde.

Omdat het carnaval was zei Arturo we rijden wel even met jullie mee want alles is dan afgezet door de politie dus moeten jullie je auto ergens anders gaan neerzetten. Arturo is manager van nog een Nomads hotel dus daar zetten we de auto voor de deur.

We liepen langs het feestgedruis, er waren heel wat mensen op de been. Er stonden vele eet kraampje en Cheyenne zei jullie moeten echt de marquesitas proberen.

Een dunne wafel gevuld met iets naar keuze

Lesley en Elvira kozen iets met pindakaas en ik met banaan en Chey iets met kaas, het was bijzonder lekker maar inmiddels plofte ik wel van al dat eten. Er stonden ook vele souvenirs tentjes maar we hadden geen fut om daar naar te kijken. We zijn ook niet naar het grote plein geweest waar iedereen heen gaat om te dansen en muziek te luisteren. Slapen, slapen, slapen wilden we. Wat een prachtige dag was het weer geweest en wat is het toch gezellig om hier bij onze lieve dochter in Mexico te zijn.

Het wekkertje ging vroeg vandaag. We gingen met de trein naar de luchthaven en na de douane onmoeten de vakantiegangers elkaar. Fallon stond al met haar neus gedrukt tegen het raam om vliegtuigen te spotten, waar gaan we naar toe vroeg oma aan haar kleindochter. MEXICO kwam er enthousiast uit dat kleine mondje geroepen.

Ze had al rode wangetjes van de spanning. Wat een avontuur voor die kleine meid van 2.5. Het zal een hele onderneming worden.

Eerst moeten we maarliefst 11 uur in het vliegtuig zitten voordat we aankomen. We hadden de 2 middelste rijen stoelen achter elkaar. Fallon keek haar ogen uit toen we echt het vliegtuig gingen instappen. Dat ding dat ze altijd in de lucht zag vliegen hoog in de wolken daar kon je echt instappen. De eerste 2 uren ging het prima maar daarna dacht ze nu wil ik er wel uit en werd ze een beetje opstandig. Wilde wel eten, wilde het toch ineens weer niet. Wilde wel kleuren en toch weer niet. Wilde wel bij papa mama zitten en toen weer bij oma en opa en toen bij tante Elvira en visa versa. Wilde rondjes lopen en toch weer niet. Het viel allemaal niet mee om haar draai te vinden. Maar toen ze bij tante Elvira op schoot zat en oma muziek oortjes in haar oor deed met liedjes van juf Roos viel die kleine rakker toch in slaap. Onder haar hoofdje legden we een kussentje en haar beentjes op oma haar schoot en zo heeft ze een uurtje geslapen in de armen van Elvira. Daarna werd ze gelukkig vrolijk wakker en ging de rest van de vlucht redelijk voorspoedig.

Toen we aankwamen in Cancún, dat in de
oude Maya taal Pot van goud betekent stond er een belachelijk lange rij bij de paspoort controle.

Na een poosje daarin gestaan te hebben zagen we ineens twee borden, links voor Mexicanen, Amerikanen en Canadezen en rechts voor de rest van de landen. Maar het leek maar 1 rij. Ik ging op onderzoek uit en liep rechts langs die rij naar het einde en ja hoor daar kon je ook staan en die rij was korter. Ik haalde de rest en we hebben uiteindelijk nog zeker een uur in de rij gestaan maar toen hadden we eindelijk onze stempel voor een tijdelijk gratis visium gekregen. We besloten de groep te splitsen. Les en ik gingen de autohuur regelen en de rest ging al naar buiten waar Cheyenne hun stond op te wachten. Wij werden door een busje van Europcar opgehaald en toen we bij het auto bedrijf aankwamen stond Chey met de rest daar ook al. Het ging lekker inefficiënt maar na een uur hadden we onze Nissan 4 deurs sedan eindelijk. We verdeelden de groep over 2 auto’s en we reden achter onze dochter aan naar haar appartement. Het was behoorlijk druk onderweg want inmiddels was het al rond 6 uur lokale tijd. Na een half uurtje kwamen we aan bij het nieuwe stekje van onze dochter. Bewaking bij het hek en een grote parkeerplaats. Achter de flat lag een prachtig tropisch zwembad, dat gaan we morgen maar even beter bekijken. Eerst maar naar binnen. Fallon spotte gelijk de poezen Frodo en Nero en werd daar helemaal blij van.

Ongelooflijk dat ze nog steeds wakker was die kleine donder en midden in de nacht (Nederlandse tijd) luste het mevrouwtje nog wel patatjes. We besloten om eten te laten bezorgen want we hadden allemaal geen fut meer om uiteten te gaan. Genoeg ruimte in het mooie appartement. Er werd heerlijk gesmuld van onze eerste echte mexicaanse mais taco’s.

Het gerecht pastor viel goed in de smaak, dat is lekker gekruid varkensvlees. Ook iets met rundvlees stond er, verder veel limoen, ananas, koriander, cactus, bosui en guamole saus en een andere pittige salsa.

Met een rond buikje voelden we nog meer onze moeheid. Cheyenne en Arturo hebben 2 slaapkamers dus daarom bleef de kleine meid met haar ouders daar. Arturo had voor ons en Elvira een hotelkamer geregeld in het hotel waar hij manager van is. Als een echte speedy Gonzales reed hij door de stad en wij scheurden achter hem aan en konden hem nog net bijhouden. Na 15 minuten waren we bij hotel Nomads midden in de stad en midden in het feestgedruis.

Het is carnaval deze week. Maar voor ons nu maar even niet.

Onze kamer was onverwachts groot, top geregeld hoor door onze aanstaande schoonschoon. Volgens mij kon ik niet eens meer tot 10 tellen zo snel sliep ik. Morgen wordt ons avontuur vervolgt.

Het is een alweer een tijdje geleden dat ik heb geschreven en dat heeft alles te maken met de rot tijd die onze familie door heeft gemaakt en maakt. Lesley zijn onwijs sympathieke neef is onlangs overleden. Hij was nog net geen 50. Zo onwijs verdrietig en zoveel pijn doet dat. Het is bijna ondraaglijk voor Lesley zijn zus om weer een zoon te moeten verliezen. Enorm triest ook voor zijn gezin die onwijs sterk moeten zijn om dit verdriet te moeten dragen. Ik blog graag over leuke dingen maar helaas bestaat het leven niet alleen uit leuke dingen. Dit grote verlies doet je wederom realiseren dat je nooit weet wanneer het jouw tijd is dus daarom moet je maar proberen alles uit het leven te halen. Elke dag opnieuw. Niet makkelijk altijd natuurlijk maar het is wel het proberen waard. Zorg dat de tijd dat je leeft de moeite waard is. Les zijn neef was een veelzijdig man en heeft vele passies tot werkelijkheid laten worden. Hij heeft genoten van zijn leven. Daarom zo zuur dat het leven juist hem niet langer gegund is, hij wilde nog zo graag en heeft tot aan het laatst aan toe enorm gevochten. Echt respect voor hem en hij is een groot voorbeeld voor ons allen. We gaan hem missen.

Onze dochter die nu naar Mexico vertrokken is om samen te gaan wonen met haar vriend heeft ook dat motto om te genieten van elke dag. Pluk de dag. Viva la vida. Het is ver weg Mexico ja en ze zal haar familie gaan missen ja, maar ze gaat wel een nieuw avontuur aan. Je kan beter spijt hebben van iets wat je wel gedaan hebt dan niet gedaan hebt. Daarom gaat ze ervoor. Goed zo schat. Ik hoop dat je heel gelukkig blijft met Arturo. Gelukkig kom je elke twee maanden nog voorlopig even naar Nederland en zo kunnen wij ook langzaam wennen en dat is heel fijn.

Het leek vandaag alsof het hotel redelijk klaar was, er werd niet gewerkt door de bouwvakkers en iedereen liep niet meer heen en weer en kris kras door elkaar, het restaurant personeel stond allemaal op hun eigen plek. Zouden ze nu dan klaar zijn? Maar wat bleek de grote Amerikaanse baas mr Heinecke nu woonachtig in Thailand, kwam langs en daarom was het zo stil. Hij was nog niet weg en het schuren aan de buitenbar begon weer. Maar ons hotel zag er inmiddels wel prachtig uit ook al waren de barretjes nog niet open. We werden uitgenodigd bij een ceremonie voor het vieren van onafhankelijks dag, deze werd ook weer gehouden in het naast gekregen 5 sterren hotel.

Toen we die avond gingen eten in ons eigen hotel wachtte ons een grote verrassing.

Jairo en Daisy hadden een belangrijk bericht. Jairo had toen ze samen op het strand aan het wandelen waren geweest romantisch zijn vriendin Daisy ten Huwelijk gevraagd en ze heeft JA gezegd!. Niemand wist het dat hij dat van plan was en het was dan ook een grote verrassing voor ons. Trots liet Daisy haar ring zien. Wat een mooie afsluiter van onze vakantie.

Wat hebben we allemaal genoten van onze vakantie, wat hebben we het gezellig gehad met elkaar. We hebben vele mooie momenten met elkaar beleefd, deze vakantie zullen we nooit meer vergeten en staat in ons geheugen gegrift.

 

Na deze mooie reis waar we veel gezien, gedaan, genoten, gewandeld en gegeten hebben, nu de tijd om 3 dagen lang te relaxen in een luxe resort. We reden dus met een bepaalde verwachting naar ons laatste verblijf toe. We schrokken ons rot toen we zagen dat ons paradijsje in verbouwing was. Niks geen rustige plek om bij te komen van de afgelopen drukke dagen.

Er werd geboord, gehakt, geschuurd, gemetseld, gelijmd en schoongemaakt. Het stonk naar chemicaliën en erg was veel lawaai en er liepen wel honderd man rond. Niet alleen bij 1 plek waren ze bezig, nee overal. De manager beloofde ons dat het de volgende morgen opgelost zou zijn, het waren de laatste loodjes van de renovatie. Morgen klaar, daar hadden we een hard hoofd in, er moest nog zoveel gebeuren. Het restaurant was dicht en de barretjes ook. We kregen als tegemoetkoming een grotere kamer, zeer mooi vonden we die maar dat is natuurlijk niet de oplossing voor deze situatie waar we in beland waren. Die avond mochten we gaan eten bij het naast gelegen 5 sterren hotel.

Dat was een super luxe hotel. Het eten was geweldig, wat een mooie plek. We keken even snel op internet en zagen dat de kamers hier vanaf €250 per nacht kostte tot maarliefst €975 per nacht.

De volgende dag was het restaurant in ons resort gelukkig open maar er werd nog wel wel gewerkt. We moesten nu ook weer gebruik maken van het naast gelegen hotel omdat er bij ons hotel een fotoshoot was bij het zwembad. Het zwembad gedeelte was klaar daarom werden daar nu foto’s gemaakt voor hun site en wij moesten dus weg tot 12 uur. Maar we genoten gelukkig van het mooie zwembad van het 5 sterren hotel, we werden namelijk erg verwent door de poolman met een mandje met een sinasappeltje erin, een flesje water en een flesje zonnebrand. We besloten stiekem om niet alleen de ochtend daar te blijven maar gewoon de hele dag, het decadente beviel ons wel. Ontzettend leuk vonden Lesley en ik het toen er ineens een taart werd gebracht, nog voor onze 31 ste huwelijks dag, geregeld door onze kinderen.

 

 

Cheyenne die een duikbrevet heeft wilde graag een mooie duik gaan maken, dus wij gingen op zoek naar de beste duikschool in de omgeving.

Ze ging 2 duiken maken, 1 bij een wrak en de ander bij mooi koraal. De andere 4 gingen een boottocht maken op zoek naar walvissen.

Heel vroeg in de morgen vertrokken we al, ontbijt kregen we mee van de aardige Sri Lankeese eigenaar van onze B&B. Wat we niet wisten is dat we ook op de boot nog een ontbijt doosje kregen, we hoefden niet met een lege maag de zee op. We kregen ook een kopje thee en voor mij met 2 reistabletjes erbij. Ik ben namelijk al een paar keer eerder in mijn leven zeeziek geweest en dat wilde ik nu voorkomen.

We voeren wel 1.5 uur lang en we waren kilometers uit de kust en onderweg zagen we dolfijnen zwemmen maar het doel van de tocht was natuurlijk walvissen spotten. Ineens zagen een straal water omhoog komen, jaja daar kwam de kolossale walvis met zijn sierlijke staart naar ons zwaaien. Natuurlijk ging dat allemaal veel te snel om een goede foto te maken, maar we hebben meerdere keren er 1 boven zien komen in de 4 uur dat we op het water waren. Gelukkig ben ik niet zeeziek geworden, er zaten er wel een paar op de boot die de hele tocht over de reling gehangen hebben. Wij konden gelukkig alle 4 genieten van de kokosnoot en de ananas partjes die we aangeboden kregen. Goed verzorgd hoor allemaal.

Helemaal in het zuidelijkste puntje van Sri Lanka ligt het vestingstadje Galle. In dit vissers plaatsje valt nog veel te zien van de Nederlandse overheersing in de 17e en 18e eeuw.

De Nederlandse VOC had toen namelijk hun fort in Galle, een groot fort dat later ook nog was overgenomen door de Britten. Binnen in het fort ligt het kleine stadje en het heeft een gemoedelijke sfeer, alles is op loopafstand, rondom lopen is ongeveer 4 km. Je kan op de muren klimmen en genieten aan het einde van de dag van de zonsondergang .

In het centrum van het stadje sliepen we in een mooie B&B die maar 4 kamers had. Echt een super schattig plekje.

Overal leuke restaurantjes en winkeltjes. Wij vermaakten ons wel.

Een leuke plek om 2 dagen te verblijven, wij vonden het echt de moeite waard.

We reden langs de kust waar we de beroemde mannen op palen zagen zitten in de zee. Paalvissen vereist veel vaardigheid en evenwicht. De echte paalvissers zijn zo goed als uitgestorven. Maar tegenwoordig klimmen de lokale bewoners (in ruil voor geld) nog steeds op de palen.

We gingen op bezoek bij een kindertehuis. Somawathi Home, Holland House of Hope.

In 2004 was er een noodkreet aan Marja van Leeuwen een Nederlandse vrouw, de tsunami had vrijwel alles verwoest in het Zuiden van Sri Lanka, veel kinderen hadden hun ouders verloren.

Marja heeft zich volledig ingezet en dankzij de hulp van heel veel vrijwilligers en donateurs wordt het Somawathi Home gerealiseerd. Precies 100 dagen naar de tsunami worden de eerste 15 kinderen door de Kinderbescherming onder voogdijschap geplaatst. Er is een echt kinderdorp ontstaan, waar kinderen tot hun 18e jaar eten, drinken, onderwijs en onderdak hebben. Jaarlijks hebben ze ruim 2 ton nodig om dit allemaal in stand te houden. Dat lukt alleen met hulp, vandaar ze ook mondjes maat mensen toestaan die bij het opvang huis kunnen langs komen en een kleine rondleiding kunnen krijgen. De bezoekers kunnen dan een donatie doen. Wij kunnen verder ook nog helpen door mensen in onze omgeving te vragen geef aub ook aan dit kindertehuis wat centjes, er worden namelijk vele kindjes mee geholpen! Doneren kan via deze site https://weeshuissrilanka.nl/somawathi-home/

Het huis ziet er zeer verzorgd uit en de kindjes vonden het geweldig dat wij er waren, ze waren direct lekker aan het kletsen met ons in gebrekkig Engels. Jairo ging lekker met ze schommelen.

Na dit bezoek gingen we nog naar een ander opvanghuis maar dan van schildpadden. Gehandicapte schildpadden worden hier opgevangen en goed verzorgd en gewonde kunnen hier herstellen en worden weer terug gebracht naar de zee als ze beter zijn. Baby’s kunnen hier opgroeien tot ze sterk genoeg zijn en dan worden ze op het strand gezet zodat ze zelf het laatste stukje terug kunnen lopen naar de zee.

Boeddhisten geloven in karma, alles wat we doen, zeggen of denken komt weer bij ons terug. Boeddhisten bidden vaak in een tempel voor een altaar. Boeddhisten gaan ook naar stoepa’s om iets te offeren, bij een stoepa worden resten van boeddhistische heiligen bewaard.

Wierrook, kaarsen en water zie je vaak bij tempels. De wierook staat voor zuiverheid en wijsheid. De kaars voor begrip en verlichting. Water staat voor liefde en goed doen.

Als we nu een wens willen doen net zoals we zien dat vele Boeddhisten dat doen als ze naar een tempel gaan hoe werkt dat dan voor ons vroegen we aan onze boeddhistische gids Siri. Hij nam ons mee naar de witte stoepa in Tissamaharama de  Rajamaha Viharaya waar hijzelf ook altijd komt en vele met hem, wat was het druk, bussen vol mensen overal vandaan. Om af te koelen sprongen de mensen in de rivier die ervoor lag, iedereen had pret. Het is één van de 4 oude stoepa’s die behoort tot Anuradhapura tijdperk. Het is de grootste, evenals de meest aanbeden.

We moesten natuurlijk eerst onze schoenen uit doen. Daarna gingen we een olie kaarsje aansteken en daarna wierrook stokjes  branden en toen gingen we naar binnen naar een priester die ons toesprak en besprenkelde. Onze wens gaat uitkomen beloofde hij.

 

We vervolgen we onze route zuidelijk naar Tissamaharama een plaatsje 100 km verder. Onderweg kwamen we nog een mooie waterval tegen.

Het plaatsje Tissamaharama staat niet bekend omdat het maar 15 min van de kust afligt maar om zijn safari’s. Het Yala Nationale Park is een van de grootste nationale parken in het land en kent een grote populatie olifanten, luipaarden, beren en krokodillen.

Het Yala park heeft de hoogste concentratie luipaarden per vierkante kilometer ter wereld. Toch lopen hier maar een paar honderd luipaarden en het gebeurd ook regelmatig dat ze zich niet laten zien want het zijn schuwe beesten, het gebied is ook mega groot 130.000 hectare, een deel daarvan is maar open voor publiek. Wij zijn allemaal dol op katten en deze grote katten willen we graag in het echt bewonderen, maar we moeten dan wel geluk hebben. Na de lunch kwamen we aan op de plaats van bestemming.

Ons hotel, ook weer van de keten Oak Ray, was wederom prachtig en ongelooflijk rustig.

Er was een virus uitgebroken in China (corona virus) en daardoor konden mensen uit China niet meer online een visum aanvragen voor Sri Lanka en ze kwamen alleen het land nog binnen als ze op de Sri Lankese ambassade in China zelf een visum gingen aanvragen en een dokters verklaring konden overleggen. Dus er was vrijwel geen Chinese toerist meer te zien en zodoende hadden we het zwembad voor ons alleen, wel gek hoor om zo’n mooi hotel vrijwel leeg te zien. We vertrokken heel vroeg in de morgen om gelijk bij de opening van het safari park erin te kunnen rijden met onze jeep die een stuk hoger was dan bij onze vorige safari. Vrijwel direct kwamen we terecht in een file. We waren teleurgesteld, jemie wat een drukte, niet leuk. Maar al snel kwamen we erachter waarom er zo’n opstopping was, er lag namelijk een luipaard net naast de zandweg te chillen. Iedereen wilde dat natuurlijk zien en foto’s maken.

Nee deze foto heb ik niet gemaakt, want we zagen hem slechts een flits en weg was hij. Maar het was wel gaaf ook al was het zo kort en zagen we de verdere 5 uur dat we er waren er geen 1 meer.

Wel genoten we van de waterbuffels, krokodillen en prachtige vogels die we zagen. Verder zagen we nog de mangoest en gelukkig ook veel olifanten. Het gebied is werkelijk prachtig en een genot om doorheen te rijden.

Hier en daar hadden we een vellige stop plek om een mooie foto te maken , bv aan het strand wat aan de rand van het park ligt.

Het werd op een gegeven moment nog even spannend toen er een olifant op de wegliep en richting onze auto kwam. De chauffeur werd er zelfs helemaal zenuwachtig van. Handtasjes en zonne brillen wegstoppen schreeuwde hij bijna, want dit kolozale dier pikt graag. En ja hoor toen hij langs liep stak hij zijn slurf al in de auto maar op dat moment gaf de chauffeur een dot gas en liet hij de verbouwereerde olifant verbaasd achter, wat een avontuur.