Taiwan (de gebruikelijke naam voor Republiek China) is een groot eiland, met een paar kleine eilandje eromheen, en ligt ten oosten van China. Voorheen Formosa genoemd (in het Portugees betekend dat prachtig land). Taiwan is ook 50 jaar lang van Japan geweest. In 1945 werd Taiwan overgedragen aan de Republiek China. Volkspubliek China ziet Taiwan als een provincie van de Volksrepubliek China (zelfs een meerderheid van de Internationale gemeenschap erkent Taiwan ook nog niet officieel als zelfstandig, zelfs Nederland niet). Mandarijn is de officiële taal die er gesproken wordt.

De helft van het eiland is bedekt met bos, in het midden van het eiland zijn veel bergen en daardoor is daar vrijwel geen bewoning mogelijk, 90% van de bevolking woont aan de westkust, de andere 10% aan de oostkust. Het eiland dwars doorsteken is vrijwel onmogelijk door het berggebied en de bebossing.

Omdat het land een eerste wereld land is en veel rijker is dan veel andere Aziatische landen hebben ze veel geld geïnvesteerd in een goede infrastructuur. Er gaat een hoge snelheid trein van Noord naar Zuid, via de westkust, in 2 uur. Deze trein gaat 300 km per uur.

Wij namen de HSR (highspeedtrain) van Taipei naar Taichung. We hadden een hotel dichtbij het Station geboekt. Maar niet wetende dat er nog een station is in Taichung  namelijk die van de TRA, de gewone trein, de halte van de TRA die naast de HSR Taichung ligt heet Xinwuri. Dus daar zouden we naar toe moeten lopen binnendoor om zo weer verder te gaan naar het Station van Taichung TRA, best even verwarrend allemaal.

We wilden eerst graag naar Rainbow village dus besloten we ipv eerst naar ons hotel te gaan eerst naar het kleurrijke dorpje te gaan met een Uber, dat was slechts een paar km vanaf het station waar we nu waren. Dat gaat makkelijk joh, je besteld online een Uber het wordt al direct van je rekening afgeschreven, het adres geef je online ook al door en je ontvangt een bericht over hoeveel minuten de Uber bij je staat en welk kenteken de auto heeft en welke type het is. Je stapt in en je hoeft eigenlijk helemaal niet te praten met de chauffeur, hij weet precies waar je heen moet en je hebt immers al betaald, fooi hoef je niet te geven.

Wauh wat een leuk plekje zeg, Rainbow village is één groot kunstwerk, geschilderd door een voormalige soldaat, de huisjes in dit kleine dorpje dienden vroeger als tijdelijke huisvesting voor de soldaten, uiteindelijk trok iedereen weg en was hij de enige bewoner, hij wilde niet dat het dorpje gesloopt zou worden en daarom schilderde hij de overgebleven huisjes kleurrijk vol met vogels, dieren en mensen zodat het een publieks attractie werd. Het dorpje levert mooie foto’s op maar is wel heel erg klein. Na een uurtje rondlopen en foto’s maken heb je het wel gezien.

Na dit bezoek gingen we weer met een Uber naar ons Hotel, daar bij dat andere station. We sliepen in Hotel City inn Plus en dat zag er prima verzorgd uit en was niet duur, €43 euro per nacht.

We hadden nog meer plannen die dag, voor ons Hotel stopte de bus en na 1 uur rijden waren we in het dorpje Lukang. Het is een traditioneel dorpje met veel tempels, oude straatjes, vele kleurrijke huisjes met mooie schilderingen en leuke lampionnen om de boel allemaal op te fleuren. Natuurlijk was er ook voldoende streetfood te koop, veel vis en dat is niet zo gek want het ligt immers aan de westkust. Chey is dol op inktvis en dat verkochten ze daar genoeg. Een suikerrietdrankje erbij en wij hadden onze lunch weer voor elkaar. Na een paar uurtjes in dit dorpje rondgelopen te hebben en genoeg tempels gezien te hebben gingen we in het begin van de avond weer terug naar ons hotel met de bus. Uurtje rijden en dat kost maar 3 euro.

Nabij ons hotel was er nog een avondmarkt, een totaal andere weer dan in de hoofdstad, nu waren de kraampjes gewoon langs een drukke weg, waar auto’s en vooral veel scooters langs reden. Maar iedereen stopt koopt zijn eten en drinken, neemt dit mee in een plastic tasje en rijdt weer door.

We kunnen terug kijken op een bijzondere mooie kleurrijke 3e vakantie dag en behoorlijk moe doken we ons bedje in.

Wat ontzettend leuk om nu ook al die verhalen te horen van mijn dochter die 3 maanden gereisd heeft door Azië, ik had de foto’s wel gezien en af en toe wat appjes gehad maar nu kon ze lekker alles vertellen. Echt een bijzondere reis hoor is dat geweest. Maar wat vind ik het leuk dat ik nu ook part ben van deze reis ook al is het maar de laatste dagen.

Gelukkig had ik geen last van en een jetlag ondanks het 6 uur tijdsverschil, ik vond het wel fijn om 2 dagen in het zelfde appartement te verblijven om zo even te acclimatiseren. Het gaf ons ook de tijd om Taipei te gaan verkennen. In de stad wonen ruim 2.6 miljoen inwoners. Taipei is één van de steden met de hoogste restaurantdichtheid van de wereld. We begonnen onze dag dan ook met een Taiwanese ontbijt, een tip van de host die overigens alleen maar Chinees sprak maar lang leve de translate programma’s. Toen we bij de, volgens onze host, zeer goede ontbijttent aan kwamen hadden we geen flauw idee wat we moesten bestellen, werkelijk alles was onbekend voor ons en niks stond er in het Engels. Van zoet tot zout hebben we van alles geprobeerd. Het ging ook van lekker tot ronduit niet te eten, maar we zijn wel weer een ervaring rijker.

Daarna gingen we met de metro die vlak bij ons moderne appartementsflat lag richting de één na hoogste toren van de wereld de 101. Wat een gepuzzel dat metro netwerk bij mainstation. Al die uitgangen op verschillende hoogtes naar metrolijnen, gewone treinen, highspeed treinen, bussen en dan heb je nog winkelcentra’s op verschillende verdiepingen en al die Chinese tekens, je zou er duizelig van worden. Maar we vonden de juiste lijn naar de 101. Ondanks dat de temperatuur goed was en je beslist geen jas nodig had was het bewolkt en toen we voor de kassa stonden om een kaartje te kopen voor de 101 werd ons verteld dat we beter een andere keer konden komen want er was maar 20% zicht.

We besloten het bezoek nu even over te slaan en te gaan shoppen in het ultra moderne winkelcentrum waar zelfs de favoriete winkel van mijn man in lag.

Begin van de middag hadden we een date, de organisatie Tourmeaway geeft gratis rondleidingen door de stad en wij hadden gekozen ons in te schrijven voor de Oldtown tour. Een zeer enthousiaste Taiwanese meid die zeer goed Engels sprak vroeg eerst aan de groep zich voor te stellen. Er zaten mensen in uit Singapore, China, Zuid Korea, Australië, Japan, Canada en Engeland. Lekker gemêleerd dus.

We bezochten een aantal belangrijke gebouwen uit het oude gedeelte oa National Taiwan Museum,The 228 Peace Memorial Park, The Presidential Office waar we vrij baan hadden omdat de weg afgezet was vanwege demonstraties, die trouwens veel gehouden worden hier in Taipei, dat geeft aan dat ze een land zijn waar je je mening mag uitten.

Bij Inner City Market, zijn diverse straatjes die aan beide kanten volgebouwd zijn met kraampjes, het schoenstraatje, het kledingstraatje, fruit en groente straatjes en s’avonds natuurlijk de markkraampjes met eten wat ze de nightmarket noemen,

Het historische gebouw Zhongshan Hall, The Red House gebouwd door een Japanse architect. We hebben ook wat lokale drankjes en hapjes geprobeerd en we zijn ook bij de beste ijstent geweest van Taipei waar je enorm veel verschillende en hele aparte smaken kon krijgen. Overval werd de geschiedenis of een leuk verhaaltje bij verteld. Het blijkt dat Nederland ook een belangrijk onderdeel is van de Taiwanese geschiedenis, het werd niet bezet maar er werd samengewerkt, dat wist ik helemaal niet.

Maar na dit alles, zei de tour guide, krijgen we als beloning een massage. Oh heerlijk dachten we, echter dat bleek een leuk grapje want we stopten bij een kiezel vloer waar je overheen kon lopen, net zoals de monniken doen. Pijnlijk joh, een enkele dapperling uit onze groep hield het vol om een stukje te lopen. Als het je goed lukt ben je helemaal gezond werd er verteld.

Op het laatst liepen we naar de wijk Ximending wat je een beetje doet denken aan Time Square. De jongeren komen graag in dit district en is heel hip, met vele bekende merken winkels. Na de tour besloten we te gaan lunchen met een stel andere meiden uit de groep en we gingen voor de beef soup.

We besloten daarna om een echte voetmassage te nemen, ik had erg veel last van vocht vasthouden waarschijnlijk door het vliegen en de plotselinge warmte, wellicht kon dit helpen, ze zeggen immers dat voetreflex alle punten van je lichaam pakt. Nou het leek wel alsof ik weer over de stenen liep, alles was pijnlijk. Terwijl Cheyenne naast me heerlijk lag te relaxen moest ik mijn tanden op elkaar bijten. Na dit “ontspannen” gebeuren gingen we terug naar de hippe wijk en kochten we alle twee sketchers, lekker voor mijn voetjes en zo vallen we niet uit de toom want werkelijk iedereen hier in Taipei loopt op gympies. Tussen de moderne winkeltjes stonden toch ook wat schattige eet stalletjes en bubbeltea kraampjes op de straat. Er kwam uit 1 kraampjes een afschuwelijk geur, de stinky Tofu. Chey wilde dat wel proberen, het is enorm populair hier. Ik waagde ook een hapje maar die geur is zo enorm overheersend dat we toch beide er over eens waren dat dit bakje in de prullenbak moest belanden.

Taipei heb ik ervaren als een prettige stad met een lekkere temperatuur, veel groen, goed openbaar vervoer, de mensen zijn vriendelijk hebben een wereldse houding, ze zijn behulpzaam, wachten netjes in de rij, zijn beleefd, het is een creatieve stad vernieuwend met opkomende hippe tentjes, de straten worden verlicht met veel neon reclame, het is een waar eet paradijs, het is fiets vriendelijk. Ik vind het een onontdekte parel. Op morgen naar de rest van dit land. In zijn totale oppervlakte is het net iets kleiner dan Nederland maar heeft wel 24 miljoen inwoners.

Zoals jullie weten ga ik er regelmatig een paar daagjes tussenuit en daardoor red ik het niet met mijn 4 weken vakantie die ik van de baas krijg. Ik koop elke maand een dag zodat ik toch 3 weekjes erbij heb per jaar. Verder neem ik mijn dagen ook slim op. Ga op donderdagavond vaak weg en kom maandags terug. Ik schuif dan namelijk die week mijn vrije vrijdag naar de maandag, als ik maar zorg dat ik 4×9 werk die week.

Zo had ik dat voor deze vakantie ook gedaan, donderdag nog gewoon de hele dag gewerkt en uit het werk om 6 uur door naar Schiphol, is maar 2 haltes vanaf mijn werk namelijk. Om 9 uur ging mijn vlucht met KLM naar Taipei. Ik kwam daar na 12 uur vliegen om 3 uur lokale tijd aan. Cheyenne stond me op te wachten en wat was ik blij haar weer te zien.

Een uurtje eerder was zij vanuit Kuala Lumpur gevlogen naar Taipei, ook nog 5.5 uur vliegen hoor. Oorspronkelijk zou ze 3 uur moeten wachten op mij maar ze had 2 uur vertraging. Ze kwam op een andere terminal aan dan ik dus moest ze nog met een metro, ook kocht ze gelijk een locale simkaart dus uiteindelijk heeft ze helemaal niet lang hoeven wachten, want ik mocht mijn 7.5 kilo zware rugzak gewoon meenemen als handbagage en kon direct doorlopen naar de uitgang.

We kochten direct een easycard op de luchthaven, dat is een ov chip kaart die je kunt opwaarderen. Cheyenne had een dag geleden een Airbnb geboekt in New Taipei ongeveer een halfuurtje van de luchthaven. Er bleken 2 lijnen te zijn die richting het main station in Taipei gingen, de speed express lijn die slechts een paar stops heeft en de metro die bij alle haltes stopt. Wij hadden natuurlijk de verkeerde gepakt en moesten overstappen, maar geen probleem voor mijn slimme dochter, ze pakte haar mobiel erbij en wist precies waar we waren op google maps en hoe we moesten lopen naar onze overnachtingsplek. Het bleek een appartement te zijn in een moderne hoge flat. Het zag er prima uit met een kleine keuken en badkamer met zelfs een wasmachine erin. Er stond een vreemd drankje klaar. Inmiddels weet ik dat dat drankje, koude thee is met bubbels en enorm populair is in Taiwan, samen met de milktea, die zowel warm als koud en ook met bubbels gedronken wordt. Die bubbels zijn een soort ronde balletjes van Tapioca en worden gemaakt van cassave, het smaakt nergens naar en zijn een beetje gummie, de tea zit in een plastic beker en het is geseald aan de bovenkant en daar dien je een breed rietje doorheen te steken en het zo op te slurpen.

Nadat we onze bagage gedropt hadden en ons opgefrist hadden, gingen we een nightmarket zoeken om lekker wat te eten. We besloten niet de meest populaire te bezoeken naar meer een lokaal gewilde. Deze night markten zijn enorm populair en je hebt er in elke stad diverse van. Soms zijn het alleen eet stalletjes maar soms staan er ook andere kraampjes tussen van kleding tot huishoudspulletjes en je kunt er soms ook spelletjes spelen. We gingen nu naar een markt met alleen eetstalletjes. We besloten eerst de zeker 100 meter lange straat door te lopen om te kijken wat er allemaal aangeboden werd. Later leerden we dat als je iets lekkers ziet je het direct moet bestellen want er is echt te veel en het later terug vinden is echt lastig.

Bij sommige kraampjes staan tafeltjes met kleine plastic stoeltjes, je schuift allemaal bij elkaar aan. Het is een drukte van jewelste en we besloten echt van alles te proberen als het maar niet te gek is.

Wat me direct opviel is dat er bijna niks in het Engels staat aangegeven en dat marktkraamhouders ook maar een paar woordjes buiten de grens praten. Logisch eigenlijk want je ziet er vrijwel geen Westerse toeristen. Ik viel dan ook best wel op met mijn blonde haar. Maar de Taiwaneese mensen zijn heel beleefd en ze staren niet. Ze staan ook keurig in de rij op hun beurt te wachten. Het grappige is wel dat de stad zo modern is met de hoge torenflats maar dat je wel van deze leuke kleine kraampjes op de markt ziet waar iedereen hun eten haalt, het is een mix van oud en nieuw. Ik denk dat er weinig thuis gekookt wordt. Hoewel je leuke prijzen betaald op de markt viel het me wel op dat Taiwan niet spotgoedkoop is zoals de rest van Azië.

Onze dochter is een groot avonturierster, dat heeft ze wel een beetje van mij echter wat ze nu heeft gedaan heb ik nog nooit gedaan, 3 maanden alleen door Azië reizen en overal fantastische zonsondergangen spotten.

Ze is begonnen in Thailand, toen is ze naar Laos gegaan, daarna naar Vietnam en toen Cambodja, dat land had haar hart gestolen en ze bleef daar langer dan verwacht maar toen ze in Myanmar kwam voelde ze zich ook helemaal thuis, dat land was nog zo puur en de mensen waren zo ontzettend vriendelijk dat ze daar maar liefst een maand is gebleven. Na dat avontuur is ze naar Malaysia gevlogen om daar op een paradijselijk eiland te gaan duiken en daar heeft ze haar Padi gehaald.

Ze heeft haar 3 maandelijkse sabbatical verlengd met 2 weken en ze bedacht dat haar volgende bestemming Taiwan zou gaan worden. Niet van te voren geplant maar Nepal wat eerst op haar lijstje stond viel af omdat ze daar heen zou gaan met een collega, deze collega is echter tijdens zijn reis ernstig ziek geworden. Nepal gaat het nu niet worden dat komt later nog wel eens een keertje zei ze toen.

Toen ik hoorde dat ze naar Taiwan ging, dacht ik ineens hoe leuk zou dat zijn als we die laatste dagen van haar reis samen zouden beleven. Ik keek naar tickets en zag een rechtstreekse vlucht met KLM heen en terug dezelfde vlucht als haar. Lesley vond het prima, mijn werk vond het ok, Cheyenne was dol enthousiast dus ik dacht ik doe het gewoon en drukte op de knop. Bam ticket geboekt. Ik vind het super spannend, wat een avontuur. Nooit gedacht dat ik daar ooit naar toe zou gaan, eerlijk gezegd moest ik ook even opzoeken waar het nu precies lag. Jippie ik ga mijn dochter weer zien want wat heb ik haar gemist en we gaan samen super coole laatste 10 dagen van haar trip beleven, dat weet ik zeker!

Een weekendje weg is altijd leuk. Het is ontspannend en je bent er weer even helemaal uit. Maar het kost ook een hoop geld. Dit keer hadden mijn ouders 1 nachtje van het weekend voor hun rekening genomen, als een leuk orgineel cadeau voor mijn man zijn verjaardag. We vertrokken samen met mijn ouders in hun auto naar Frankrijk. Maar helaas in België begon deze al een beetje vreemd te doen. In Luxemburg nog vreemder en in Frankrijk reed ie niet harder dan 40km per uur, we kwamen echt de vogezen niet over. Dus toch maar stoppen en de Anwb bellen.We zaten nog maar 50 km van Riquewihr af, daar zijn we uiteindelijk met een taxi gekomen. We zaten in een leuk hotel midden in het centrum precies in de winkelstraat. Winstub Au Cep de Vigne
In dit hotel zit een super leuk restaurant wat wij “het keldertje” noemen.Het was 10 jaar geleden dat wij hier voor het laatst waren. Mijn ouders komen hier elk jaar al 25 jaar lang. Riquewihr is een heel mooi plaatsje met een leuk centrum met allemaal huisjes met vakwerk en in de omgeving kan je werkelijk prachtig wandelen tussen de druivenranken door. Na een gezellig lang weekend waren we weer helemaal ontspannen en reden we in 7 uur op maandag in een Franse huurauto vol met flessen gewurtztraminer weer richting huis. Bedankt pap en mam!En als wij ooit in Spanje gaan wonen wil ik zeker wat druivenranken om een paar flessen eigen wijn te kunnen maken, dat lijkt me fantastisch.

Even een lang weekend er tussen uit. Dit is een blog over mijn Spanje droom. Maar dat wil niet zeggen dat ik alleen in Spanje op vakantie ga. Elk jaar gaan we wel een keertje wandelen in de Belgische Ardennen in het plaatsje Sy. We slapen dan bij Hotel a la Ferme wij hebben het daar altijd ontzettend naar ons zin. Het is kleinschalig, niet toeristisch, het eten is voortreffelijk, het is goedkoop, het personeel is heel vriendelijk en je kan er prachtig wandelen. En dat op maar 1 uur afstand van Maastricht. Ze praten er Frans en je voelt je er echt even helemaal uit. Wij draaien altijd via internet wandelroutes uit van de Tukhut deze zitten heel goed en duidelijk in elkaar, je verdwaalt nooit en je loopt over bospaden, door weilanden en over heuvels waar je normaal nooit zal komen omdat je de weg niet weet.

Als wij daar zijn denken wij altijd zoiets willen wij ook, maar dan in Spanje.
Mooie omgeving, lekker eten en vooral heel ontspannen.

We komen hier al jaren en dit jaar hadden we met mijn schoonzusjes meegenomen als cadeautje voor hun verjaardag.