Vorige week was er een opendag bij de ANWB en daar zijn we wezen kijken, onze dochter wordt immers bijna 18 jaar. Ze mocht in een simulator een half uurtje rijden om te ervaren hoe dat nu is om te schakelen. In Amerika heeft ze wel stiekum gereden in de auto van haar hostbroer maar daar heb je natuurlijk alleen automaten. Best lastig dat schakelen hoor vond ze.

Maar ondanks dat hadden we gelijk besloten dat ze vandaag een test kon doen om te kijken hoeveel rijlessen ze ongeveer nodig heeft. Ze begint dus nav van dat advies over 2 weken al, met 3 vrijdagen 3 uur lang les op de simulator en vanaf 4 november als ze echt 18 jaar is, gaat ze echt de weg op, de bedoeling is dat ze ongeveer 3x per week gaat lessen om zo snel mogelijk haar rijbewijs halen, liefst voor het einde van het jaar.

Wij betalen, dat hebben we afgesproken omdat ze niet rookt wat een mazzel hxc3xa9.

Voor het eerst in jaren hoefde ik vandaag geen bedrijfskleren meer aan, ik had flink gewinkeld om een nieuwe werkgarderobe aan te schaffen, dus het was best nog lastig om te kiezen wat ik vandaag aan zou trekken (waar je je al niet druk over kan maken, erg hxc3xa9). Maar ik besloot om mijn mooie donker grijze mexx pak aan te trekken, met blauw/paarse blouse en een leuk gekleurd sjaaltje.

Mijn eerste werkdag begon helaas met een tandarts bezoek, ik had last van mijn kies en ik ga natuurlijk dinsdag op vakantie en aangezien ik maandag een hypotheekcursus heb kon ik alleen vandaag dus maar. Volgens de tandarts moet ik een kroon, kassa!

Wat ook nieuw is, is dat ik weer met openbaar vervoer naar mijn werk moet dat heb ik al jaren niet meer gedaan. Toen ik bij de trein aankwam was deze net weg en moest ik 25 minuten wachten, toen ik in Haarlem uitstapte was ik vergeten uit te checken met mijn ov chipkaart en daar kwam ik achter toen ik al een flink stuk gelopen had, ik moest toen weer helemaal terug anders kost zo'n ritje je wel xe2x82xac20 geloof ik.

Maar al met al begon ik dus om 10 uur aan mijn nieuwe job, ik werd verwelkomt met dikke kussen van de kantoordirecteur, die overgens niet mijn baas is, mijn baas zit op het hoofdkantoor. Ik voelde me echt welkom, ik heb mijn bureau ingeruimd, wat spullen opgeruimd rond mijn werkplek om wat meer ruimte, rust en sfeer te creexc3xabren en voor ik het wist moest ik alweer weg om 3 uur, naar het hoofdkantoor voor de kick-off bijeenkomst met aansluitend een borrel met hapjes.

Ik heb een goed gevoel over mijn nieuwe kantoor en mijn nieuwe functie het is bijna jammer dat ik nu twee weken op vakantie ga.

Maar ik ga natuurlijk flink genieten in Spanje zeker na de teleurstelling van gisteren toen we hoorden dat definitief onze voorgenomen vakantie naar Amerika in mei 2011 niet door gaat. Al een aantal jaar geleden hadden mijn ouders dit plan geopperd omdat mijn moeder 65 jaar wordt dan.

Maar de directeur van de school van de kinderen van mijn broer gooit roet in het eten, hij geeft geen toestemming om de kinderen buiten de schoolvakantie nog vrij te geven, hij vindt het geen geldige reden, een familievakantie, zo kinderachtig de kinderen zijn nog maar 4 en 5 en 7. Maar ook de baas van mijn broer is niet erg meelevend want hij wil ook geen vrij geven in de meivakantie ivm de bezetting, anders hadden we nog 10 dagen kunnen gaan van vrijdagavond tot zondagavond bijvoorbeeld. Ongelovelijk gewoon, het is pas over 7 maanden, dus de hele vakantie waar we al jaren naar toe leven gaat niet door, want mijn ouders hebben altijd gezegd met z'n allen of niet en alleen in mei want in de zomervakantie is het te duur en dat snap ik ook wel weer.

Mijn dochter is ook behoorlijk teleurgesteld hierover want ze had al verteld tegen haar gastouders dat ze langs zou komen, want als je toch in Florida bent vlieg je ook zo even in een uurtje naar Alabama, maarja het zit er niet meer in.

Nu maar even kijken waar we dan zelf naar toe gaan volgend jaar zomer, als de kinderen nog mee willen tenminste, ik zit te denken aan Indonesixc3xab, weer Azixc3xab dus of Afrika, Egypte dat lijkt me ook heel boeiend.

Egypte is toch een stukje geschiedenis, ik zou dan graag naar Cairo willen en naar Luxor om daar een tocht over de Nijl te maken, maar we zien het wel, want het is natuurlijk wel zomer en misschien wel te heet in die periode, onze zoon komt pas thuis half mei en dan heeft mijn dochter weer geen vakantie, haar vakantie begint pas in juli.

Maar naar Amerika gaan we zo en zo als mijn zoon zijn graduation heeft en wanneer dat is weten we nog niet precies, hij is nu net begonnen in de derde, het gaat goed op school hoor maar het wordt wel steeds moeilijker, vandaag bijvoorbeeld moest hij om half 9 een examen maken en daarna om half 10 vertrokken ze gelijk weer op weg naar Atlanta Tech in Georgia om een aantal wedstrijden te gaan spelen. Vorige week zat hij nog een aantal dagen in Mississipi. Tennis.

Best een druk leven hij, maar ik ook op mijn manier.

Een vriend van ons gaat regelmatig voor zijn werk naar Shang Hai, een hippe stad waar je hele mooie goede kwaliteit nep merkhorloges kan kopen. Hij had er al eens eentje meegenomen voor mijn man en aangezien ik helemaal niet om horloges geef en ook mijn kinderen niet had onze vriend mij toch enorm verrast om er toch xc3xa9xc3xa9n voor mij mee te nemen.

Hij had mij namelijk een keer horen vertellen dat een vriend van mij die al ruim een jaar in een revalidatiecentrum ligt zo gek is op horloges. Dus hij zei tegen mij, ik weet dat jij niet van horloges houd maar ik heb er toch xc3xa9xc3xa9n voor je meegenomen maar niet om zelf te houden maar om weg te geven. Wat een schat ook, zo sympathiek, dat hij daar aangedacht heeft.

Gisteren heeft mijn man die vriend zijn horloge gebracht en blij dat ie was, van dat soort dingen kan ik nou genieten.

Helaas heb ik zelf zijn blijde gezicht niet gezien want ik zat in een huisje midden in de bossen. Mijn Friese vriendin had ons verwent met allerlei lekkere hapjes en een pasta maaltijd, we zijn weer helemaal bijgekletst, we hebben er een ook nachtje geslapen en we zijn zojuist weer helemaal ontspannen thuis gekomen.

Wat heb ik ook een lieve vrienden.

Toen ik thuis kwam wachtte mij nog een verrassing, ik kreeg een klein vierkant doosje van mijn man waar een prachtige ring in zat, goud met een klein steentje, super romantisch.

Ik heb niet alleen lieve vrienden maar ook een lieve man waar ik heel veel van hou.

Op de uitnodiging die van de week in de bus lag stond: Kick-off feest Hong Kong avontuur. Onze buren vertrekken namelijk in oktober voor 3 jaar naar Hong Kong, spannend hoor, ze zijn al halverwege de 50 en gaan toch dit avontuur tegemoed, onze buurman werkt bij het ministerie van defensie en hij gaat daar voor zijn werk naar toe, onze buurvrouw die hier een leuke baan had, heeft haar baan opgezegd en gaat gezellig mee met haar man. "wat ga je daar doen dan" vroeg ik aan haar, "ach ik zie het wel" zei ze " wat op mijn pad komt".

Knap hoor vind ik dat, en heel moedig maar tegelijkertijd ook heel spannend. Maar ik zou het ook doen doen denk ik voor mijn man zijn werk, ik ben immers ook verhuisd naar Friesland voor zijn werk en dat is eigenlijk ook een beetje buitenland, haha. We hebben daar toen 5 jaar gewoont, in het begin was het erg wennen ook door de taal, we kenden daar helemaal niemand maar we hebben er met veel plezier gewoont en er leuke vrienden aan overgehouden.

Dit weekend ga ik samen met mijn dochter met mijn Friese vriendin en haar dochter in haar vakantiehuisje logeren in het midden van het land. Wanneer mijn man nooit naar Friesland overgeplaatst zou zijn zou ik haar nooit ontmoet hebben waarschijnlijk, dus alleen daarvoor is het al de moeite waard geweest die 5 jaren. De kinderen hebben er een zalige onbezorgde jeugd gehad met veel ruimte om zich heen.

Voor onze vrienden en familie hier was het wel ver weg, maar je leert zo wel je vrienden kennen.

Af en toe mis ik sommige dingen ook wel hoor, vaak bleven er mensen slapen en dan zat je gezellig s'ochtends te ontbijten met elkaar, dat gebeurd nu niet zo vaak meer.

Maar gelukkig komen er nog wel vaak mensen eten bij ons en dat is ook super gezellig.

Zo waren mijn ouders hier gisteren om toch de verjaardag van mijn zoon te vieren, ik had lekker voor ze gekookt.

Vandaag is mijn schoonzusje jarig maar ivm drukte van haar werk viert ze het niet, wel gaat ze dit weekend gezellig samen met mijn man lekker uiteten in Amsterdam bij restaurant simple 

Vandaag heb ik ook nog een kennismakings lunch gehad met mijn preferred banker waar ik mee ga samen werken en ik merk dat het echt goed klikt dat vind ik wel fijn.

S'middags had ik ook nog een gesprek met mijn nieuwe baas, hoofd PB, met hem heb ik besproken dat ik voortaan op vrijdag vrij ben ipv maandag, heerlijk vind ik dat, hij laat me daar helemaal vrij in.

Net kom ik terug van de sportschool, ik ga nu lekker douchen en kruip daarna voldaan mijn bedje in.

Ze zeggen dat als je in mijn woonplaats geboren bent dat je een aardbei bent, zoals je in Amsterdam een mokummer bent, in IJmuiden een viskop, in Haarlem een mug en in Heemskerk een ezel.

Nou deze ezel was vandaag een aardbei, niet dat ik een wedergeboorte heb gehad maar ik had een uur gespint vanmorgen, dat was behoorlijk pittig, mijn hoofd leek echt op een knal rode aardbei aan het eind van de les.

Maar een beetje opnieuw kom ik wel weer op de wereld want dat yogagedoe op het strand was wel even leuk maar eigenlijk veel te rustig voor mij en dat hardlopen is alleen leuk met mooi weer, dus toch maar weer opnieuw beginnen, vol goede moed ben ik lid worden van de sportschool samen met mijn dochter.

Na een coolingdown ook gelijk een lesje zumba meegepakt en het mossel etentje gisteren bij mijn ouders is er ook weer af. Morgen gelijk een intake van 1.5 uur bij de fitness en de wijntjes van het weekend zitten dan ook niet meer op mijn heupen (hoop ik).

De bedoeling is dat ik 2 of hooguit 3x per week ga sporten om het leuk te houden, meer hou ik toch niet vol ivm mijn drukke werkweek.

Ik ga natuurlijk wel 2 weken op vakantie in oktober maar ik ga het niet meer vooruit schuiven anders komt van uitstel afstel.

Ik heb trouwens ook een leuke B&B voor de laatste 3 dagen van mijn vakantie geboekt, in Mijas tussen Marbella en Malaga in.

B&B in Mijas

Onze zoon in Amerika vertelde ons dat er iets vreselijks gebeurd is waar ze allemaal behoorlijk van ondersteboven zijn. De Duitse jongen uit zijn tennnisteam kreeg gisteren een telefoontje dat zijn moeder is omgekomen bij een ongeluk. Echt afschuwelijk, vreselijk voor die jongen zeg, onbeschrijvelijk.

Ze waren er allemaal stuk van, die jongen vliegt vandaag terug naar Duitsland.

Als je zo iets hoort, ook wij die die jongen niet persoonlijk kennen, leven mee want zoiets vreselijks is ontzettend verdrietig.

Het blijkt maar weer, alles is betrekkelijk, het kan zomaar ineens over zijn, leef je leven dan ook zoals jij het zou willen want het duurt maar even.

Natuurlijk denken wij bij zulk shocking nieuws aan onze lieve Jeff( jongste zoon van mijn man zijn zus) die ook zo uit ons leven gerukt werd door een auto ongeluk, hij was nog maar 22 jaar.

Dat verdriet gaat nooit meer over.

Mijn ouders vinden het leuk om elk jaar op hun trouwdag met de kinderen te gaan eten, vandaar we dachten we gaan naar Spanje maar we moeten op 14 oktober weer thuis zijn voor hun trouwdag. Eerst zouden we gaan eten, toen in een huisje en nu hebben mijn ouders bedacht dat ze zelf iets willen gaan doen, prima natuurlijk, niks verandelijker dan een mens, maar dan zit ik net zo lief nog even wat langer in Spanje.

Dus voor xe2x82xac35 pp hebben wij ons ticket omgeboekt zodat we nu lekker 3 nachtjes meer hebben. Ons hele schema staat al vast maar nu ben ik nog alleen nog op zoek naar een B&B niet te ver van het vliegveld af want zondag hebben we en hele vroege vlucht, 10 dagen zitten we rechts van Malaga en de laatste dagen wil ik links zitten. Wil ook even gaan kijken hoe Marbella eruit ziet, daar zijn we nog nooit geweest. Tenslotte wil ik daar tzt gaan werken het liefst.

Ik sprak toevallig met een collega over dit verhaal en zij vertelde dat een oud directeur van de bank, die zij goed kent, in Malaga woont en die is weer bevriend met de leidingevende van het kantoor in Zuid Spanje. Kijk kruiwagentjes zijn altijd handig, morgen toch nog maar even terug komen bij haar daarover.

Het was gisteren een mooie zonnige dag, het is tenslotte nog zomer hoewel we daar niet zoveel van gemerkt hebben de afgelopen periode.

Maar gisteren hebben we heerlijk genoten op de boot van onze vrienden, we hebben gezeild op het IJsselmeer.

Hun boot ligt in de Marina haven te Muiderzand. We beginnen altijd op de boot, nog in de haven, met een flesje bubbels en dan gaan we op de moter de haven uit, dan worden de zeilen gehesen en na lekker gezeild te hebben gaan voor anker bij het eilandje Pampus, trekken weer een flesje open eten wat hapjes en varen aan het eind van de dag als het weer het toelaat terug met de bolle Jan(een speciaal soort zeil)

Het is jammer dat ons fototoestel kapot is want het zag er zo mooi uit, al die bootjes op het water, dat was echt een mooi plaatje geweest. Nu maar eens onderzoeken wat een echt goed fototoestel is, die niet te duur is, niet te ongemakkelijk is om overal mee naar toe te nemen, en mooie kwaliteit plaatjes maakt.

Want een goed toestel hebben we zeker weer nodig, volgende maand zitten we namelijk alweer in Zuid Spanje en dat moeten we natuurlijk weer allemaal vastleggen.

Vandaag even Haarlem in geweest met mijn dochter, ze had helemaal geen kleren meer, zielig hxc3xa9. Ze wilde wat truitjes met lange mouwen, natuurlijk hebben we weer veels te veel gekocht, tot ergenis van mijn man. Maarja vrouwen houden nu eenmaal van shoppen, ze worden er gelukkig van, dat is genetisch bepaald, niks aan te doen.

Het geluk was echter van korte duur, want ik heb ontzettend lopen huilen die avond, wat was daar de oorzaak van, nou de film die we gekeken hebben, Hachi, ik heb nu nog dikke ogen, ik kan me niet herinneren dat ik zoveel gehuild heb om een film.

Het gaat over een hond(Hachi), die heeft een zeer goede band met zijn baasje (Richard Gere), elke dag als zijn baasje thuis komt staat zijn hond op hem te wachten voor het treinstation. Maar zijn baasje gaat dood en toch blijft de hond wachten, elke avond weer, zo ontroerend, wel 9 jaar lang tot hij zelf ook dood gaat.

Ik kon niet stoppen met huilen, zo'n mooie film en oh zo verdrietig!

Deze film is waargebeurd en dat maakt de film zo speciaal.

Ik ben weer aan het werk en ik slaap weer slecht, dit keer niet van de stress op mijn werk maar vanwege de spanning van mijn nieuwe functie, ik heb allemaal ideexc3xabn hoe ik het wil gaan aanpakken. Ik ga mijn markt gebied even goed bestuderen en kijken hoe ik mijn klanten tevreden kan houden en nieuwe klanten kan werven, ik zit al te denken aan seminars met sprekers over bepaalde onderwerpen, modeshows voor de dames, whiskeyproeverij voor de mannen etc etc. Als ik s'avonds niet kan slapen van alles wat er door mijn hoofd rondspookt, dan kruip ik achter de computer en tref dan regelmatig mijn zoon online, we hebben 7 uur tijdsverschil, en dan kletsen we even over onze dag en onze gedachten.

De eerste week heeft hij het druk gehad met van alles te regelen, zijn kamer op de campus, gelukig heeft nu een kamer alleen kunnen bemachtigen, dit is alleen voor 3e en 4e jaars weggelegd, hij moest een mealplan kopen, daarmee heeft hij elke dag een ontbijt, lunch en diner buffet, zijn amerikaanse mobiel moest het weer gaan doen verder moesten zijn boeken gekocht worden, deze worden helemaal door de coach betaald omdat hij voor de school tennist. Hij heeft ook allemaal nieuwe sportkleren gekregen en er zijn nieuwe tennisrackets besteld ook op kosten van de universiteit. Zo'n semester is best prijzig hoor want een stukje wordt door ons betaald een stukje krijgt hij van studiefinanciering en een stukje van de coach.

Studeren in Nederland is vele malen goedkoper maar de ervaring die hij op doet is onbetaalbaar. Verder krijgt hij alle vliegreizen, hotelkosten en dinerkosten vergoed wanneer hij met het team reist om een wedstrijd te spelen tegen een andere universiteit.

De lessen zijn weer vollop begonnen en elke dag moet hij aan zijn huiswerk en ook nog eens 3 uur tennistraining en 1 uur conditie.

Soms in het weekend blijft er tijd over om te feesten en die feestjes op de campus gaan er behoorlijk wild aan toe, maar dat wil moeders natuurlijk niet allemaal in detail weten.

Als ik zie wat onze kinderen allemaal meemaken denk ik dat ze behoorlijk boffen dat ze zich zo kunnen ontwikkelen, maar ik weet zeker dat ze dat enorm waarderen want dat laten ze gelukkig ook merken. Onze jeugd was ook fijn maar zag er toch wel even ietje anders uit, maar door onze kinderen zo te zien genieten, genieten wij extra en dan weet je ook weer waar je het allemaal voor doet.

Ik heb het wel eens eerder gezegd, wij zijn echt gezegende mensen, we werken er ook hard voor maar dat we in dit land geboren zijn is toch wel een enorme pre, laten we dat aub nooit vergeten.