Vandaag even Haarlem in geweest met mijn dochter, ze had helemaal geen kleren meer, zielig hxc3xa9. Ze wilde wat truitjes met lange mouwen, natuurlijk hebben we weer veels te veel gekocht, tot ergenis van mijn man. Maarja vrouwen houden nu eenmaal van shoppen, ze worden er gelukkig van, dat is genetisch bepaald, niks aan te doen.

Het geluk was echter van korte duur, want ik heb ontzettend lopen huilen die avond, wat was daar de oorzaak van, nou de film die we gekeken hebben, Hachi, ik heb nu nog dikke ogen, ik kan me niet herinneren dat ik zoveel gehuild heb om een film.

Het gaat over een hond(Hachi), die heeft een zeer goede band met zijn baasje (Richard Gere), elke dag als zijn baasje thuis komt staat zijn hond op hem te wachten voor het treinstation. Maar zijn baasje gaat dood en toch blijft de hond wachten, elke avond weer, zo ontroerend, wel 9 jaar lang tot hij zelf ook dood gaat.

Ik kon niet stoppen met huilen, zo'n mooie film en oh zo verdrietig!

Deze film is waargebeurd en dat maakt de film zo speciaal.