Ons buitenkeuken projectje gaat lekker. Van een afstandje volg ik het met grote interesse en geef ik instructies.

Ik heb mijn roeping van aannemer misgelopen. Ik kan namelijk prima het overzicht houden en een ander precies zeggen hoe ze het moeten doen. Heb je hieraan gedacht, heb je daaraan gedacht zeg ik regelmatig. Nee dat moet hoger of ik wil het zo breed en zo diep.

Of ik zie dat je daar nog wat cement moet smeren of daar moeten nog wat stenen bij of dat moet platter. Ik weet precies wat ik wil maar een ander moet het uitvoeren. Niet dat ik twee linker handen heb maar ik weet wel wat mijn kwaliteiten zijn en wat niet. Als ik de foto’s ontvang glunder ik van trots. Wat hebben ze het al mooi gemaakt, ik kan niet wachten om het volgende week in het echt te zien. Maar dan zijn we zelf aan de bak, kraan uitzoeken, een gootsteen kiezen, tegeltjes voor op het aanrechtblad en tegels voor op de grond.

Gelukkig is de keuken makkelijk te bereiken ook vanaf de bovenkant want het trapje is ook mooi geworden. Leuk hoor allemaal.

Al bijna 2 jaar heeft onze dochter een vriend en hij woont in Mexico. Het zit goed en daarom is ze daar gaan wonen. Echter wij hadden hem nog nooit ontmoet. Dat was lastig voor ons want als ouders wil je toch zien waar je dochter ermee vandoor is gegaan en je wil met eigen ogen zien dat het in onze ogen ook een goede keuze is, ook al heb je daar niks over te zeggen.

Vorige week was het zover hij kwam naar Nederland. Ik kan niet anders zeggen dan dat het een bijzondere leuke ontmoeting was en dat hij is goedgekeurd haha.

Wij zijn nu een stukje geruster. Ze gaat een heel nieuw leven opbouwen in een ander land en we weten nu dat ze in goede handen is. De katjes wonen nu ook in Mexico. In het begin zullen zij ook moeten wennen maar 1 voordeel ze spreken al Spaans want ze zijn immers op onze hacienda geboren.

Ik kan me heel goed voorstellen dat mijn man af en toe een beetje tureluurs van mij wordt want als ik iets in mijn hoofd heb moet het ook gebeuren. Neem nu die buitenkeuken, dat kwam gelijk in me opborrelen toen ik bedacht had dat we de oude schuurtjes moesten gaan slopen. De ene kant wordt een zithoek wist ik direct en de andere kant een keukentje. Er moest alleen behoorlijk wat voorbereidend werk gedaan worden omdat allemaal te realiseren. Na het slopen en het verwijderen van het puin moest de grond geëgaliseerd worden en er moest beton gestort worden. Vele stenen moesten er verplaatst worden en aan de randen gelegd worden vanwege de verschillende hoogtes.Tevens moesten er stenen op de muurtjes bijgeplaatst worden om ze op de zelfde hoogte te krijgen. De zithoek is nu al een tijdje klaar en na wat sparen is nu de keuken in aanbouw.

Genoeg te doen dus maar ik deed er nog even een schepje bovenop. Er moest namelijk ook nog een vrachtwagentje zahorra komen om de grond rondom de nieuwe plek wat netter te maken.

Maar als de sjoffel er dan toch is kan er ook nog wel even een trapje gemaakt worden, die tussen de jeu de boules baan en de buitenkeuken loopt.

Lesley dacht natuurlijk ik geef haar een vinger en nu neemt ze mijn hele hand. Nog steeds was ik nog niet klaar met mijn wensen. Er kon ook wel gelijk een gat gegraven worden voor een schommel bedacht ik.

Toch leuk voor onze kleindochter als ze weer een keer naar Spanje komt, ze is zo gek op schommelen zei ik met een lieve lach en ik had mijn man weer ingepakt, alles voor die kleine meid is natuurlijk helemaal prima.

Hacienda la Suerte is geschikt voor 12 personen en op aanvraag kan er ook nog een één persoons bed bijgeplaatst worden en we hebben ook nog 2 kinderbedjes. Dat houdt in dat er dan 15 mensen kunnen verblijven en dat is best een heel gezelschap. Om onder andere die reden zorgen we ervoor dat er genoeg plekjes zijn op de hacienda waar je je ook even kan terug trekken of met een deel van de groep kan zitten.

Bij het zwembad hebben we een bbq maar nu we toch bezig zijn met de nieuwe buitenkeuken wil ik er daar ook 1.

Wat gaat het hard, ik denk dat het een super leuk nieuw plekje gaat worden. We houden jullie op de hoogte van de vorderingen.

Ik ben een echtgenote, ik ben een moeder, ik ben een oma, ik ben een dochter, ik ben een zus, een schoonzus, een schoonmoeder, een tante, een nicht, een voorlees oma, een vriendin, een collega, een coach. Verder heb ik een eigen huis en een tweede huis in Spanje waar ik erg veel plezier van heb, ik ben gek op reizen, ik vind het leuk om te wandelen en ik blog graag over mijn leven.

Dit allemaal zorgt ervoor dat ik ben zoals ik ben en al die dingen geven mijn leven inhoud en geven me een uitlaatklep. Ik kan misschien nog wel een paar dingen verzinnen die bij me horen maar hetgene wat ik opgenoemd heb geeft wel de belangrijkste dingen weer.

Maar waar ik op dit moment het meest van geniet is van oma zijn, ik kan gewoon niet goed genoeg omschrijven hoe die kleine dame mijn leven heeft verrijkt. Elke dinsdag is ze hier de hele dag en vaak ook op vrijdag nog een paar uurtjes en vaak in het weekend zien we haar samen met haar ouders ook nog. Zo’n schatje om je heen hebben zorgt voor zoveel geluksgevoel. De eerste stapjes, de eerste woordjes, de leergierigheid, de hele wereld willen ontdekken en een energie voor 10.

Ik heb het allemaal al 2x meegemaakt met mijn eigen kinderen maar oma zijn is echt een bonus en het lijkt wel of je er nog meer van kan genieten en dat komt natuurlijk zoals ze altijd al zeggen, je hebt alleen de lusten en niet de lasten. Nu kan ze ook mijn al naam zeggen, oma Ira dit, oma Ira dat hoor ik de hele tijd nou en dan smelt je toch. Ik ben een gelukkige oma.

inmiddels zijn wij alweer een tijdje terug uit Spanje. Ik moest erg wennen aan het weer hier in Nederland. Veel regen en veel kouder, we waren verwent in Spanje met die mooie maand september en begin oktober. Maar elk jaar rond half oktober zie je meestal ook een omslagpunt in Spanje. Jammer voor mijn ouders die hadden nadat we weg waren nog maar 1 week mooi weer. Regen is hard nodig maar kou en wind dat mag wel weg blijven.

Gelukkig had mijn moeder hard gewerkt om alle buiten meubelen binnen te zetten. Wat een topper is het ook.

Ik zag de foto’s op fb van andere vakantiehuizen die nog niet in de herfst modus waren en alles nog buiten hadden staan met het resultaat dat na de hevige windstoten van gisteren hun parasols gescheurd zijn, stoelen die door de wind opgetild zijn en kapot gevallen zijn, planten potjes die kapot zijn gevallen. Takken die van de bomen afgebroken zijn en een troep hebben veroorzaakt her en der.

Stroomstoringen voor een paar uur en geen internet door de storm, het zal even wennen zijn voor iedereen maar de herfst is nu ook echt aangebroken in Spanje.

Maar het voordeel in Spanje is wel dat het ook zo weer kan omslaan en er ineens weer een paar mooie dagen kunnen komen in het najaar. December is meestal een hele fijne maand in Spanje, zacht weer en alles is dan mooi versierd in de stad en dorpjes. Of we dit jaar nog heen zullen gaan weten we nog niet. Wat wel zeker is is dat we een paar dagen naar vrienden in Londen gaan. Ik denk dat we daar ook onze ogen gaan uitkijken met al die versieringen. Leuke vooruitzichten weer.

Vandaag 14 oktober zijn mijn ouders 58 jaar getrouwd. Hoe geweldig is het om ouders te hebben die al zoveel jaar van elkaar houden en nog steeds heel gelukkig zijn samen.

Ze waren zo blij de afgelopen dagen met hun kinderen door te brengen maar nu zijn ze weer saampjes totdat hun vrienden komen.

Ondertussen even relaxen en mam is druk met de stekjes water te geven die ik geplant heb en pap is lekker aan het rommelen met nieuwe lampjes die aangaan als je aankomt lopen.

Ik ben blij dat ze zo genieten op de hacienda en dat het nu nog mooi weer is. Helaas zijn de voorspellingen voor volgende week niet zo goed.

Toen mijn ouders 55 jaar getrouwd waren vierden ze het met bijna de hele familie hier ook, wat een mooi feest was dat.

Volgend jaar hebben mijn broer en ik plannen om het in Toscane te vieren met ze en wie weet als ze 60 jaar getrouwd zijn weer op de hacienda. Dat lijkt me echt fijn maar dan wel echt met iedereen.

Helaas komt aan elke vakantie ook een einde. Ik kijk uit naar de tijd dat ik een keer zolang kan blijven als ik wil en pas als ik er zin in heb een ticket terug boek. Maarja zover is het nog niet want er moeten nog centjes verdiend worden. Zeker om al mijn projectjes te financieren. Binnenkort wordt begonnen met de buitenkeuken en dat zal weer de nodige centjes gaan kosten.

De lamp die ik dacht gekocht te hebben voor de buitenplek heb ik Les toch maar in de keuken binnen laten ophangen. Ik ben er blij mee het staat leuk.

We namen vroeg in de morgen afscheid, het was super gezellig geweest de afgelopen dagen met de familie, mijn ouders blijven nog in Spanje en mijn broer ook nog even.

Toen we thuis kwamen in Nederland vond ik het maar koud, hoewel het wel mee valt voor Nederlandse begrippen maar toch zat ik te rillen op de bank en maakte ik maar een kruikje voor mezelf. Ondertussen kreeg ik een foto opgestuurd van mijn broer, hij had lekker gezwommen. Best een contrast.

Fijn hoor te zien dat ze nog lekker genieten.

Maar wij genoten ook van onze zoon, schoondochter en kleindochter waar we die avond heerlijk verwent werden met een kikkererwten curry. We zijn zo blij om dat lieve kleine grietje weer te zien en zij was ook heel blij om ons weer te zien.

De ochtenden worden inmiddels wat frisser en het is pas echt lekker om buiten te ontbijten vanaf half 10.

Heerlijk die ontspanning op de hacienda, alles mag niks moet, voor mijn broer ook welverdiend want thuis in Denemarken waar hij woont is hij een bezig bijtje. Hij werkt als kok in een restaurant full-time maar runt ook nog een bedrijf dat 5 appartementen in de verhuur heeft en ze hebben ook een mini camping waar ook de nodige werkzaamheden uit voortkomen. Dus nu echt even vakantie, heerlijk omringd door zijn pappie en mammie, zus en zwager.

Ik wilde natuurlijk allemaal leuke restaurantjes laten zien maar zowel op maandag als dinsdag zijn er hier in de buurt vele dicht. Dan maar een half uurtje rijden. We reden op de snelweg richting Cordoba en net buiten Antequera ligt een super leuk restaurantje die wij ook pas begin dit jaar ontdekt hebben.

Caserio de San Benito is echt Spaans authentiek.

Tegenwoordig is alles strak ingericht maar dit restaurant heeft echt nog de sfeer van vroeger. Het kleine museumpje wat erbij zit is ook leuk om te bezichtigen.

Buiten ziet het er ook leuk uit maar met deze temperaturen zit je binnen in de airco toch wat comfortabeler.

Toen we aankwamen was het nog rustig maar om half 3 zat het hele restaurant vol. Logisch ook want je zit hier super gezellig en het eten is ook heel goed.

Iets duurder dan anders als je een menu del dia neemt maar €17 voor super lekkere gerechten die je kan kiezen bij je 3 gangen menuutje, incl drank en brood is voor ons een koopje. Helemaal voor die ‘rijke’ Deense broer van me, die zei meteen, ik betaal het eten van vandaag. Super lief.

Na het eten reden we nog even naar een tuincentrum die daar 5 minuten vandaan ligt. Oleanders kunnen we nooit genoeg hebben, dat is een super dankbare plant, deze heeft weinig water nodig, het allerbelangrijkste is dat ze in het begin beschermt moeten worden tegen de konijnentandjes en ze moeten een beetje water krijgen de eerste dagen zodat de wortels hechten, daarna hebben ze weinig nodig.

Thuis even relaxen en kletsen, kletsen, kletsen, bij onze familie hoef je nooit bang te zijn voor stiltes we hebben altijd wel wat te vertellen. Ramon natuurlijk ook genoeg verhalen over zijn bedrijf Stilbjerg in Varde dat vele gasten ontvangt van over de hele wereld.

Om half 9 vertrokken de bourgondiërs naar Restaurante La Huella. Het ligt niet naast de deur maar ik vind het zo’n leuk restaurantje dat ik dat mijn ouders en broer wilde laten zien. Zelf rijden zal mijn moeder toch niet zo snel doen want het zijn allemaal kleine kronkel weggetjes en ik weet dat ze daar niet van houdt. Nu werd ze er ook een beetje misselijk van.

Toen we bij het restaurant aankwamen waren ze allemaal verrast door de knusheid. Ramon stond er op om weer te betalen dus zo werden wij weer heerlijk verwent.

Mam en ik kozen voor de Steak tartaar dat is niet te zwaar, we hadden immers al een uitgebreide lunch gehad.

De mannen dachten, lunch dat is toch al 6 uur geleden dus pap en Mon gingen voor de lekkere dikke steak en Les voor de eend.

Natuurlijk wil ik altijd foto’s maken om de herinnering vast te leggen.

Mijn broer zei; Leuke foto’s voor je blog zeker en ineens hoorden we in het Nederlands, door het stel aan het tafeltje naast ons zeggen; Wij zijn hier vandaag komen eten vanwege je verhaaltje over dit restaurant op je blog.

Wat super leuk om te horen dat mensen mijn blog weten te vinden en het ook graag lezen en er tips uithalen. Ze vertelden dat ze zelf een B&B hebben in Riogordo en zo hadden we een leuk gesprekje.

Nicolas de Argentijnse eigenaar was blij met ons en we kregen lekkere macarons van het huis bij de koffie.

Thuis nog een afzakkertje want tenslotte was het onze bonteavond, zo noemen we altijd onze laatste avond op de hacienda. Oh ik wil nog niet naar huis.