We beleven zoveel op 1 dag dat ik er soms twee blogjes voor nodig heb. Wat hebben moeder en dochter het toch naar ons zin hier in Italië! Montepulciano is onze volgende stop en dat plaatsje is ook beroemd uit de verhalen van oma en opa, al is het alleen maar om de wijn. Montepulciano is ook de naam van een druivensoort die daar voorkomt maar ook in vele andere gebieden van Italië zich thuis voelt. Het is een blauwe druif en de wijn is iets wat droog. We hebben vaak een wijntje gedronken van deze druif en nu weten we waar zijn oorsprong ligt.

We zagen gelijk toen we het middeleeuws achtige centrum binnenreden dat deze al net zo prettig voelt als de wijn is, wat een imposante gebouwen en leuke smalle straatjes.

Ons hotel lag midden in het historische centrum en bezit ook een wijnkelder en een wijnbar, daar zitten we dus goed. We kregen een parkeerkaart om gratis aan de rand van de stad te parkeren. Dat was wel even een heuveltje oplopen zeg, het is allemaal mega stijl hier.

Onze kamer bij Hotel Contucci Residenze D’Epoca op het Plaza Grande was enorm groot en met klasse ingericht, je krijgt hier het gevoel alsof je 100 jaar terug bent in de tijd.

Heel bijzonder, we voelden ons een beetje een jonkvrouw.

We brachten direct even een bezoek aan de wijnkelders van Cantine Contucci, die Nobile di Montepulciano produceert. Deze kelder ligt pal onder onze kamer.

Na dit bezoekje wilden we natuurlijk de huiswijn gaan proeven in het barretje naast onze kamer.

Verrukkelijke wijn hoor. Daarna liepen we door de smalle straatjes van het langgerekte dorpje naar beneden, we wilden eigenlijk reserveren voor vanavond bij een restaurant met mooi uitzicht over de vallei dat restaurant heet Osteria del Borgo maar dat plekje zat helaas al vol.

Het uitzicht vanaf dit hoge dorpje is prachtig, je kan behoorlijk ver kijken, ik snap wel dat iedereen tijdens het diner dat uitzicht wilt hebben.

Terwijl we naar beneden liepen kwamen we langs allemaal boetiekjes en winkeltjes waar je lokale producten kan kopen zoals worst, kaasjes en wijntjes en natuurlijk zaten er de nodige ijswinkeltjes. Ze hadden zelfs onze favoriete smaak, drop. Deze smaakte niet naar drop toffee maar naar zoethout. Echt een toppertje.

Helemaal beneden aangekomen kon je gratis water tappen, je kon zowel plat als bruis water kiezen. Wat een service.

We besloten even te chillen op de rand van de muur en te genieten van het mooie uitzicht voordat we naar ons restaurant voor het diner gingen. Montepulciano is echt geweldig, wat een prachtige plek, het hoort nu al bij onze favorietjes.

We gingen eten bij Porta Di Bacco Osteria Enoteca gelukkig hadden we nog net het laatste buitenplekje kunnen bemachtigen, de rest was al gereserveerd en buiten wil je toch graag zitten als toerist uit een kouder land, zo vaak kan dat thuis nu ook weer niet, de Italianen zelf zitten wel graag binnen.

We konden in de naastgelegen wijnwinkel zelf ons wijntje uitkiezen, hij vroeg waar houd je van wit, rood, droog, vol, soepel, krachtig etc, we kregen een kleine proeverij.

Het wijntje wat ik uit koos was soepel en Chey koos een krachtige volle.

Mijn gekozen wijn kost 7 euro dat is normaal hier in Italië maar die van Chey kost maarliefst 14 euro per glas, dat was even slikken.

Maar om dan te zeggen nee doe die toch maar niet vond ze ook een beetje gek, vooruit dan maar zei ze ik ben op vakantie.

De prijzen van de pasta’s vielen mee maar dat komt natuurlijk omdat we bij een Osteria aten, daar is het eten betaalbaar.

Het is ons namelijk opgevallen dat je in Italië verschillende namen hebt voor eetgelegenheden. Je hebt een Ristorante en daar is het wat stijver en formeler eten, dan heb je een Trattoria dat is vaak een familie restaurant met lokale producten en dan heb je ook nog de Osteria dat was ooit een budget eettentje van oorsprong maar tegenwoordig zijn dit de opkomende restaurants met veel gemoedelijkheid, gastvrijheid en ook veel vers producten die betaalbaar zijn. Als laatste heb je dan ook nog de pizzeria’s waar je dus zoals de naam het al zegt pizza’s kan eten en dat kun je niet bij de andere 3 eet plekken meestal. Zo hebben we weer wat meer geleerd over dit leuke land.

Omdat we geen ontbijt kregen bij ons dure hotel besloten we niet de stad weer in te gaan maar gelijk door te rijden naar het volgende plekje om daar te gaan ontbijten. De hotels staan dan wel vast maar de dorpjes ertussen bezoeken we spontaan. We zijn een ideale combinatie, ik rijd en Chey is een kei in het navigeren.

We reden naar Greve wat bekend staat als de poort naar de Chianti streek.  We hadden een route zonder tol gekozen omdat we veel van de omgeving willen zien, onderweg kwamen we vele wielrenners en motors tegen, heerlijk crossen en scheuren op die weggetjes voor hun maar ik vond het maar gevaarlijk om er elke keer langs te moeten. Aangekomen in Greve gingen we eerst op zoek naar een apotheek want door de airco in de auto had ik keelpijn gekregen.

Daarna belanden we op het grote plein in het midden van het dorpje, er bleek een marktje te zijn. Bij een bakkertje bestelden we een zoet broodje en een thee en koffie. Het dorpje zelf is niet zo bijzonder maar het landschap eromheen is wel prachtig daarom reden we snel weer door naar het volgende dorpje Panzano.

Toen we de auto neerzetten aan de rand en naar boven keken naar het dorpje wat wederom op een heuvel lag, viel ons direct een restaurant op, volgens mij is dat wel een leuk plekje om straks te lunchen zei ik. We liepen eerst door de kleine straatjes en zagen mooie kerkjes en pleintjes.

Toen we aankwamen bij familie ristorante il Vescovino voor de lunch werden we overdonderd door de schoonheid van dit knusse plekje.

Je hebt een waanzinnig mooi uitzicht over de vallei en het restaurant zelf zag er zeer verzorgd uit met oog voor detail, mooie tafellakens en overal leuke bloemetjes. Wat een super ontdekking.

Het eten was ook nog eens onwijs lekker en zeer betaalbaar en de wijntjes kosten per glas maar 3 euro en dat is helft van wat het in de stad kost. Ik wil hier ooit terug komen met mijn man want het was zo’n romantisch plekje.

Dat vind ik nu leuk hé zo’n spontaan gevonden plekje. Zo hebben we er meer ontdekt want nog geen uurtje rijden vanaf onze lunch plek reden we voorbij het piep kleine dorpje Castelnuovo Berardenga en daar zagen we een leuke kar buiten staan en een pijl die naar een restaurant wees.

Een mooi moment voor een korte pauze om te kijken of we hier iets moois konden ontdekken.

Huizen met van die prachtige oude steentjes en mooie mediterrane plantjes in de tuin.

Bij het restaurant bleek ook een plattelands hotelletje te zitten dat heet: Villa di Sotto, weer een super plekje voor op mijn lijstje, genoeg om voor terug te komen dus.

Ze hebben een binnen restaurant met een glazen pui zodat je een prachtig uitzicht hebt op de Chianti en Siena en ze hebben ook een leuk buitenplekje om een wijntje te drinken.

Wat een leuke ontdekking dit weer. De volgende bestemming was wel gepland we reden namelijk naar Torrita di Siena en dan niet het dorp zelf maar we wilden gaan kijken bij het vakantiehuis il Casteletto net buiten het dorp.

Mijn ouders gingen daar altijd op vakantie in hun Italië tijd en de kinderen zijn daar samen met mijn ouders een keer 1 week geweest, daar hebben ze enorme mooie herinneringen aan.

Het was zeker 12 jaar geleden dat Chey hier geweest was dus we gingen even wat nostalgie opsnuiven. Ze herkende nog veel dingen.

Oh daar zaten we altijd oma’s gehaktballen te eten en daar gingen we mini golfen met opa en daar gingen we kikkers laten zwemmen bij het zwembad. Zo leuk om dit weer terug te zien voor Chey maar ook voor mij want ik heb er zoveel verhalen over gehoord.

Ze waren zo verwent deze vakantie door oma en opa dat ze kilo’s dikker terug kwamen na die week. Helaas is de camera met het filmpje erin van die vakantie gestolen dus moesten ze het doen met hun herinneringen. Nu was het weer even terug in de tijd. De mooie klaprozen velden van Toscane kon Chey zich ook nog goed herinneren.

Ik snap het nu ook heel goed waarom mijn ouders hier elk jaar terug wilden komen, de omgeving is werkelijk prachtig. We reden na dit leuke bezoekje door naar het stadje Montepulciano, wordt vervolgd……

Slechts 2 weken geleden hadden we onze hotels pas geboekt. De beste deals zijn natuurlijk dan al weg, maar ik schrok wel van de prijs in Firenze, want als je een hotel een beetje in de buurt van het centrum wilt betaal je echt de hoofdprijs. Hotel The lux in Firenze ligt 1.5 km van het centrum, parkeren is niet makkelijk daar maar gelukkig hebben ze hier een valet parking, maar niet gratis natuurlijk. Door de prijs hadden we een behoorlijke hoge verwachting gekregen van dit plekje. De moderne kamer zag er goed verzorgd uit maar de badkamer was klein en het dakterras waar ze mee adverteren is om 6 uur al dicht en er zit geen ontbijt bij. Al met al wel een prima plek voor 1 nacht maar veel te duur voor wat het was.

Toen we het centrum in liepen zagen we hoe druk het was, heel veel Amerikaanse toeristen viel ons op.

Ik ben een beetje allergisch voor die drukte maar toen ik de gigantische kathedraal zag snapte ik direct waar al die mensen op af kwamen, prachtig gewoon wat een schoonheid.

De Duomo, is dé blikvanger van de stad met zijn prachtige kleuren en zijn details. Het is 1 van de grootse kathedralen van de wereld.

We dwaalden verder door de straatjes, maar door de drukte voelde het een beetje benauwd. We liepen naar de beroemde rivier waar je de oudste brug vindt van de stad, op deze brug staan allemaal winkeltjes en daardoor is deze zo apart om te zien.

Het leek ons leuk om bij een rooftop bar nabij de brug wat te gaan drinken maar er stond een rij voor de lift, dus we dachten als we nou de trap op gaan lopen zijn we al die mensen voor. Hijgend kwam ik boven aan maar helaas er was geen plek toen moesten we weer terug via de trap. Nu was ik echt wel toe aan een aperolletje.

Daarna liepen we langs het stadhuis, waar vele mooie historische beelden staan.

De Santa Croce Basilica is een erg belangrijke kerk in Florence. Hier liggen namelijk heel wat bekende mensen uit het verleden begraven waaronder Michelangelo. Basilica di Santa Maria Novella nabij het station is ook erg mooi.

De toren van het paleis, Torre d’Arnolfo, is exact 94 meter hoog en je kan hem beklimmen als je de energie daar voor hebt. Al met al kan ik zeggen Firenze is best een leuke stad en er is genoeg te zien maar ik vind het veel te druk en ik miste de knusse sfeer en de gemoedelijkheid die je wel in Lucca had. Maar dat is persoonlijk.

Het is wel een must om de kathedraal te bezoeken en een rondje te lopen door de stad maar dan snel weer weg uit die drukte daar. Maar wij hadden natuurlijk al een hotel geboekt voor die nacht, dus bleven we nog even voor een Italiaans ijsje en een lekkere maaltijd, want lekker eten in Italië kun je zeker met al die vers gemaakte pasta’s. Het restaurantje wat we gevonden hadden heet Osteria de’Cicalini en ligt in het straatje naast de mooie kerk en daar hebben we gezellig en zalig gegeten, alles is wel met zorg en aandacht ingericht in Italië, daar kan Spanje soms nog van leren. Het eten is natuurlijk het belangrijkste maar de omgeving is wel een flink onderdeel van je smaak beleving vind ik en dat is tip top in orde hier in dit land.

Nadat we gisteravond in het barretje naast ons hotel Palazzo Rocchi in het hartje van Lucca nog even een Italiaans slaapmutsje (Arrancino) gedronken hadden vielen we snel in slaap. We werden de volgende morgen verrast met een werkelijk geweldig ontbijt, geen klein broodje met alleen een kopje koffie maar er stond een hele tafel klaar vol aparte dingetjes, zalig wat een super verwennerij.

We besloten deze ochtend nog even een stukje over de middeleeuwse stadmuur te wandelen, bovenop de muur staan allemaal bomen en je hebt er prachtige doorkijkjes over de stad.

We hebben er niet alleen bovenop gelopen maar we zijn er ook onder geweest. Bijzonder hoor zo’n gangenstelsel.

Op verschillende plekken kun je vanaf de muur weer de stad inlopen.

Het is echt een stadje met vele mooie kerken, er is veel te bewonderen maar nu is het tijd om weer door te gaan naar een volgend plekje.

Ik wilde graag naar het wijnstadje Montecarlo dat is hoog gelegen op een heuvel met daaromheen vele wijngaarden en prachtig ander groen, het landschap is heel divers en je kunt ver kijken.

Onderweg er naar toe zagen we een heel leuk plekje, daar wilden we lekker wat gaan drinken maar het restaurant bleek helaas dicht.

We mochten wel even rondkijken.

Wat een superplekje zeg, als ik ooit hier in de buurt terug kom wil ik hier slapen en eten.

We reden door naar het ommuurde stadje MonteCarlo.

Het fort dat het middeleeuwse stadje Montecarlo domineert, staat bekend als Rocca del Cerruglio. Een belangrijk fort vanwege de strategische ligging. Na een rondje gelopen te hebben in dit pittoreske stadje gingen we wat drinken en wat kaasjes eten. Ondertussen zagen we de plaatselijke bevolking naar het theater gaan wat dit kleine stadje rijk is.

Na de snackjes liepen we weer naar de auto die op de gratis parkeerplaats stond aan het begin van de muur. Omdat we het ene bordje na het andere bordje zagen voor een wine tasting besloten we er één te gaan volgen. Kleine en smalle weggetjes volgden we minuten lang omhoog en daar was de poort van het domein.

Oh dicht, maar iets verderop zagen we een grote schuur met daarin grote roestvrij stalen wijnvaten en daar tussen stond een oud mannetje. Wine tasting? vroegen we. Hij gromde een beetje en keek erg nukkig, maar zei toen wel Si Si. Met iets wat zichtbare tegenzin zette hij een paar flessen wijn neer en vroeg welke we wilden proeven.

De witte maakte hij open, het bleek een lekkere frisse jonge wijn. Ik vroeg de prijs en dat was 12 euro, net toen we wilden zeggen doe maar een fles realiseerde we dat de wijnen hier natuurlijk nog allemaal kurken hebben en we geen kurkentrekker mee hadden, mag ik de open fles kopen dan vroeg ik, hij wilde eigenlijk niks van de prijs af doen omdat we er immers zelf net iets uit geproefd hadden, maar uiteindelijke knorde hij toch Si toen we een tientje boden. Nou daar gaan we binnenkort van genieten en pakte de fles in.

Nog een uurtje rijden en dan zijn we in Florence. Nooit geweten dat de Italianen zelf een andere naam hebben voor deze stad namelijk Firenze. Wat zal er in deze stad allemaal te zien zijn, wordt vervolgt….

Nadat we vorig jaar een bezoek gebracht hadden aan Puglia in de hak van de laars, smaakte Italië naar meer, dit keer kozen moeder en dochter voor het midden, we gaan naar Toscana.

Zal het echt het mooiste gebied van Italië zijn? We gaan het beleven.

Lekker op tijd vlogen we van Amsterdam naar Pisa, het is slechts 2 uurtjes. Om 9 uur stonden we te wachten op de Pisamover om ons in nog geen 10 minuten naar Pisa centrum te brengen, een kek elektrisch karretje hoor er zit geen chauffeur in.

We besloten met ons rugzakje nog op eerst de toren van Pisa te gaan bewonderen, maar niet voordat we een Italiaans ontbijtje namen langs de straat. Een zoet broodje en een kopje koffie dat is hoe de Italianen graag ontbijten.

Het was 20 minuten lopen, als maar rechtdoor vanaf het station en onderweg leek het erg rustig maar toen we eenmaal bij de toren aan kwamen zagen we pas hoe druk het al was zo vroeg in de morgen.

Hij is echt heel scheef zeg, iedereen probeert hem om of recht te duwen maar helaas is dat nog steeds niet gelukt haha.

Maar gek genoeg als je hem vanaf de andere kant af fotografeert lijkt hij wel rechter.

In het straatje er vlak naast zitten allemaal restaurantjes, een beetje commercieel maar het ziet er wel gezellig uit.

Het was voor ons nog te vroeg voor een aperol spritz maar geloof het of niet er zaten massa’s mensen al lekker te lurken aan dit Italiaanse populaire drankje. Maar mooi niet dat het in het land zelf goedkoper is hoor want de prijzen zijn, 7, 8 of zelfs 9 euro per glas.

We besloten niet te gaan lunchen in Pisa maar met de mover weer terug naar de luchthaven te gaan om onze auto op te halen. Onze laatse dag slapen we in Pisa dus we komen hier terug om de stad verder te ontdekken.

Bij het autoverhuur bedrijf aangekomen te zijn kregen we een upgrade, best een bak, een onbekend merk, ik denk chinees ofzo.

Onze volgende bestemming was Lucca, in dat stadje blijven we ook slapen. Inmiddels was het tijd voor een lekker ijsje, dat hoort er natuurlijk bij in Italië en op elke hoek vind je ook een ijssalon.

Daarna plofte we neer op het terras, eindelijk een aperol drinken.

Het is typisch Italiaans om voor het eten een aperitivo te nuttigen, daar krijg je allemaal snackjes bij en zo redden we het wel tot de avond. Ons hotel lag naast de kerk op Piazza San Michele, wat heerlijk centraal gelegen.

Het hotel is een plaatje, prachtig klassiek.

Onze kamer is mooi maar de relax ruimte/ontbijt zaal is werkelijk prachtig.

Beide vinden we het echt belangrijk om een leuke overnachtingsplek te hebben, dat is gewoon een onderdeel van je belevenis.

We deden een rondje historisch centrum, echt mooi hoor en heel verzorgd.

Gelijk vonden we dit stadje al leuker dan Pisa.

Mooie gebouwen en leuke verzorgde eetplekjes, dat wordt nog moeilijk om de mooiste en lekkerste er uit te kiezen.

Maar gelukt hoor we vonden een perfect plekje.

Natuurlijk aten we een pasta met een lekkere wijn uit de regio erbij.

Het straatje van het restaurant ligt naast het grote plein Piazza dell’Anfiteatro die s’avonds ook heel sfeervol verlicht is. Wat een heerlijke start van onze mini road tour door Italië. Echt genieten dit!

We doen ons ontbijt 2x per week buiten de deur vertelde ze bij B&B Little Dolce, we vinden het leuk als jullie de Italiaanse ervaring van het lekker buiten de deur ontbijten ervaren, net zoals de Italianen zelf graag doen. Omdat we om half 12 al een vlucht hadden, werd het een vroeg ontbijtje. Hoe levendig de stad gisteravond was hoe uitgestorven het nu was in de steegjes en straatjes.

In 10 minuten liepen we naar het aangewezen ontbijt restaurant, onderweg nog wat mooie kiekjes gemaakt.

Bij Doppiozero waren ze nog aan het opstarten, we zagen ze immers de avond ervoor nog laat aan het werk, dus dat zal niet meevallen.

De Italianen ontbijten graag buiten de deur maar wel karig, alleen een kopje koffie en een cornetto (croissant) of iets anders zoets zoals de pasticciotti. Wij kregen er nog wel een glaasje sap bij. Voor ons was dat voor nu voldoende na dit eet weekend maar normaal eten we wel wat meer bij het ontbijt en ook wat gezonder.

We deden de uitcheck en bedankte Joëlle en Fabienne (die hier tijdelijk voor 5 maanden werkte) voor hun gastvrijheid, deze B&B is zeker een aanrader, ruime nette kamers en op een toplocatie.

Thanks Chey voor deze geweldige trip in de hak van Italië maar nu ben ik wel nieuwsgierig geworden naar meer van dit land. Mijn ouders zijn al jaren fan en wilden er zelfs een aantal jaar geleden een huis kopen. Zij waren verliefd geworden op Toscane, maar die stap hebben ze nooit durven nemen. Grappig dat beide kinderen wel een buitenland avontuur zijn aangegaan maar beide in een ander land. Ons hebben ze nooit meegenomen naar Toscane anders hadden we daar misschien ook iets ondernomen, wie zal het zeggen.

Wij hebben wel de stap gezet om een tweede huis te kopen in Spanje en sinds 2012 zijn we eigenaar van Hacienda La Suerte. Wij verhuren ons huis slechts een paar weken in de zomer maanden. Mijn broer is echt geëmigreerd in 2016 naar Denemarken en is daar B&B Stilbjerg begonnen.

Ik denk wel dat mijn volgende Italië avontuur maar naar Toscane moet gaan en ontdekken waarom mijn ouders hier zo weg van waren. Puglia is zo goed bevallen dat het naar meer smaakt. Arrivederci Italia

Alweer onze laatste avond, wat hebben we veel gedaan in slechts een paar dagen en wat heeft Puglia ons hart veroverd. We hebben een huis in Zuid Spanje en daarom gaan we daar natuurlijk vaak heen, Andalusië is geweldig, maar hier in Puglia wil ik zeker een keer terug komen, al is het alleen maar voor de stad Lecce, het is een betoverde stad.

De sfeer is geweldig, zeer gemoedelijk en we voelden ons ook heel veilig hier, dat is wel zo belangrijk voor een moeder dochter uitje.

We hadden zin in een gezellige laatste avond met lekker eten. We liepen eerst nog even door de pittoreske straatjes op zoek naar een leuke plek om een aperitivo te drinken. We kwamen langs het prachtige open plein Piazza Sant’Oronzo daar ligt een Romeins amfitheater dat per toeval is ontdekt aan het begin van de 20e eeuw bij bouwwerkzaamheden. Het ziet er indrukwekkend uit.

Iets verder was een leuk straatje om wat te drinken, voorlopig onze laatste Aperol Spritz.

Daarna liepen we naar het restaurant wat Little Dolce had aangeraden en ook voor ons gereserveerd had.

La Bocca Bistrot Eat & More.

Bij dit restaurant serveren ze een pasta gerecht klaar gemaakt vanuit een kaaswiel, een gerecht dat vers aan tafel wordt gemaakt. Natuurlijk wilden we dat wel eens uit proberen, bereid op een echte Italiaanse manier. Het stond op de kaart als Tagliolino Cacio e Pepe.

Ik was bang dat het te kazig zou zijn dus ik bestelde Ravioli di Pappa al pomodoro, Formaggio erborinato e Caviale al Tartufo en we besloten de gerechten te delen, beide waren werkelijk verrukkelijk. Als afsluiter van de avond haalden we nog een ijsje bij de bekende ijssalon Tentazioni.

Toen we terug naar de B&B liepen voor onze laatste nacht, kwamen we toevallig langs het restaurantje waar morgen het ontbijt wordt geserveerd, dat ziet er leuk uit. Tot morgen, Buona notte.

We trokken een half uurtje verder het zuiden in naar het kust plaatsje Castro, de parel van de Salento streek. Het landschap onderweg is vrij vlak, je ziet hier geen trulli dakjes meer maar tussen de wijngaarden, olijfgaarden, vijgen en granaatappelbomen liggen vele Fattoria’s of Masseria’s dat zijn oude boerenforten met grote binnen plaatsen en een hoge muur eromheen. In Spanje heten die boerderijen Cortijo, Finca of Hacienda.

In deze Salento streek vind je vele wijngaarden, op zeker 100.000 hectare staan de druivenranken te pronken, meestal wordt er rode wijn (70%) van gemaakt, de bekendste druivenrassen zijn Negroamaro en Primitivo.

Er staan ook zeker 60 miljoen olijfbomen in Puglia, wist je dat 40% van de Italiaanse olijfolie uit deze streek komt.

We kwamen aan in Castro Marina, dat is niet alleen een badplaats die bekroond is met een blauwe vlag maar het is ook een vissersdorp. De kustlijn wordt bepaald door kliffen, inhammen en mooie baaien.

Je kan in Castro ervaren hoe het smaakt om een visje te eten dat net gevangen is. Nou en dat deden de Italianen volop dit weekend want wat was het druk zeg, geen parkeerplaats te vinden, overval auto’s langs de weg en na een paar rondjes gereden te hebben hadden we de auto maar 2,5 kilometer verder tussen de bosjes geparkeerd, aan het begin van dit dorpje. Het was nog steeds bloedheet en het viel niet mee die heuvelachtige weggetjes naar het strand te lopen. Maar toen we aankwamen bij een restaurant met de naam View waren we aangenaam verrast.

Wat een view hier zeg, restaurant naam perfect gekozen.

We hebben gehoord dat de Italianen hun strandkeuze laten afhangen van de wind, komt deze uit het westen dan kiezen ze de Adriatische kust en komt hij uit het oosten of noorden dan kiezen ze voor de ionische kust. Dat kan dus ook de reden van de drukte zijn, de wind stond goed voor deze kant.

Ondanks we wat laat waren voor de lunch lukte het ons gelukkig wel om nog een tafeltje te krijgen.

Tot onze verbazing konden we hier ook sushi eten en laat dat nu echt aan ons besteed zijn. We zagen dat het vers gemaakt werd. Het smaakte top.

Als toetje een tiramisu, ook huis gemaakt, ja dat moet je natuurlijk ook proeven als je in Italië bent.

Wat een super plek, echt voor herhaling vatbaar. Maar dat wordt helaas niet deze vakantie, daar hebben we geen tijd meer voor.

We gingen als laatste weg en kwamen erachter dat je hier gratis kan parkeren als je hier een gast bent, hadden we dat maar geweten, nu moesten we nog een stuk terug lopen naar de auto en het was nog steeds hot, hot!

Op slechts 10 minuten met de auto van Otranto bevind je je in een prachtig natuurgebied.

Om te parkeren moet je €5 betalen, daar slaan ze een beetje een slaatje uit, want je bent er maar even, je kan ook eventueel doorlopen naar het strand maar de meeste mensen komen hier om het meest kleurrijke plekje in de natuur te zien van Puglia.

De grond bij Cava di Bauxite is fel terracotta van kleur en het water heeft een variatie in kleuren afhankelijk van welke plek je staat. Het water is licht blauw, groen of blauwgroen en het heeft een prachtige gloed.

Het is van oorsprong een oude mijn, in de jaren 40 tot 70 is het actief gebruikt om bauxiet te winnen. Je kan het meer rond wandelen in 20 minuten maar voor ons was dat vandaag echt te warm.

Er leven hier verschillende dieren en er staan diverse bomen en struiken. Er stonden ook weer overal cactusvijgen. Ik ga de volgende keer als ik in Spanje ben op zoek naar een stekje want ik wil deze plant beslist nu in onze tuin hebben, ik vind hem prachtig en het schijnt ook nog eens eetbaar te zijn. De vruchten daar kun je jam van maken en de bladeren zijn als groente te eten, ze smaken zoet zuur en er zitten heel veel goede voedingstoffen in oa calcium, ijzer, magnesium en vitamine C. Er wordt ook wel gezegd dat ze goed zijn tegen maagzweren en dat ze veel antioxidanten bevatten en ook nog eens goed voor de lijn zijn. Nou dat laatste klinkt mij natuurlijk helemaal goed in de oren. In Mexico worden ze veel gebruikt in gerechten dus Chey zit goed over een paar weken als ze weer naar haar vriendje gaat.

Het ontbijt was op het dakterras, daar vanaf kijk je uit over de daken van de stad.

Er stond een grote lange tafel waar alle gasten van de 4 kamers samen komen om te ontbijten. Naast ons sliep er in de B&B nog een jong stel van mid 20 en ouders met 2 volwassen kinderen. Bij het goed verzorgde ontbijt kregen we oa een zalige Italiaanse dulce, een pasticciotti, dat is een ovaal mini zanddeegtaartje gevuld met banketbakkers room. Verrukkelijk!

We zaten gezellig te kletsen met de mede gasten, we spraken allemaal de zelfde taal, de meeste gasten die hier komen zijn ook Nederlands. Het ziet er gezellig uit op het dakterras, er staan vele grote groene flessen dat zijn Damigiane, ooit werden die gebruikt om wijn, water of olijfolie mee te vervoeren of te bewaren. Er werden vaak gevlochten manden omheen gedaan ter bescherming. Tegenwoordig worden ze als decoratie gebruikt, super leuk vind ik ze.

Na het ontbijt reden we naar Otranto, dat is een klein dorpje aan de zuidkust van de regio Puglia. Het kasteel ligt bij de entree van het historische deel van het dorp.

De versie van dit imposante kasteel die je nu ziet, is gebouwd op de restanten van oudere forten. Daarnaast is er een haventje met mooie plezier jachten. Eigenlijk ligt het dorpje hemelsbreed niet zo ver weg van Albanië namelijk 160 km en Corfu (Griekenland )135 km.

Achter de hoge stadswal vind je een stukje beton waar mensen op zonnen.

Er is ook een klein strandje en natuurlijk wilde mijn dochter even een duik nemen in de Adriatische zee.

Ik had niet eens mijn badpak bij me, niet aan gedacht, maar gelukkig was er door de hoge muur een stukje schaduw zo kon ik dus lekker zitten in het zand terwijl Chey een duik nam.

Naast nog wat historische panden met Romeinse invloeden waren er ook veel winkeltjes met wat spulletjes voor het strand en souvenirs.

Er waren ook veel boetiekjes waar ze leuke zomerse jurken verkochten. Toen ik er 1 zag in een kindermaatje kon ik het natuurlijk niet laten er 1 te kopen voor Fallon, ze moet nog even een jaartje wachten om hem aan te kunnen maar dan kan ze ook als een beachgirl flaneren.