We hadden toch iets te diep in het glaasje gekeken gisteravond, we zaten zo gezellig, we leren het ook nooit. Deze ochtend dus en beetje verpest door de kater. Ook een kater gezien op het land, deze ging op een gegeven moment schuilen tegen de warmte in de inham bij ons raam.

Kijk daarom is het goed dat er nu horren voor het raam zitten dan kun je je raam gewoon open zetten zonder dat er een onuitgenodigd diertje binnen komt. Les heeft een doorzichtige coating op de net geverfde tafeltennis gedaan, helemaal zwaluwpoep proef hopen we.

Het lampje wat boven de tafeltennis is geplaatst hebben we weer weggehaald, niet iedereen heeft de vaste hand van Raymond van Barneveld en als hij blijft hangen vrees ik dat ie snel kapot wordt gegooid en dan ligt er glas op de grond.

We hebben een fout ontdekt op het wegwijzer bordje, hoe heb ik dat nu niet kunnen zien. Er staat namelijk Hacieda ipv hacienda. Toch maar even het bordje overgeverfd en nu staat het weer goed. Sloddervos ben ik ook.

We waren zo brak vandaag dat we toch maar besloten hadden niet thuis te gaan eten en daarom gingen we naar Mejias in Salinas.

Er was weer een nieuwe serveerster, deze kreeg direct de naam Speedy Gonzales opgeplakt van ons want ze rende van tafel naar tafel, nee ik overdrijf niet ze had elke keer een drafje en dat bleef de hele avond zo.

Ariba, Ariba. Daar kwamen de drankjes (natuurlijk weer vandaag alcohol vrij), ariba, ariba daar kwam het eten, ariba, ariba daar kwam het toetje. Ik werd er moe van, ik vond het erg onrustig, ik wilde bijna tegen haar zeggen tranquilo, tranquilo.

Maar ik moet toegeven ze was aardig en ze had alles wel onder controle, niemand hoefde te wachten, geen tafels vol lege borden, alles werd keurig op tijd opgeruimd, er werd goed gewerkt. Nu moet ze alleen nog even leren mediteren om iets meer rust in haar lijf te krijgen. Maar ik denk dat ze bij Mejias wel blij zijn met zo’n harde werkster.

Zoals beloofd zijn we vandaag vroeg opgestaan.

Elvira is begonnen om het hek vooraan het terras te verven. Omdat het zo vroeg is is de temperatuur prima te doen.

Les en ik zijn samen gaatjes gaan maken in de slangetjes die langs de planten lopen om ze zo van drupjes water te voorzien met een timer.

Verder gegaan met onkruid verwijderen, dit ziet er nu redelijk uit voor in het grind en nabij La Calera ook, ik ben tevreden.

Les had nogmaals de tafeltennis in de blauwe verf gezet. Daarna maar afgedekt met een tafelkleed want de zwaluwtjes poepen er graag op. Later nog de witte lijntjes bijwerken.

Verder heeft Elvira wat horren voor de raampjes geplakt met stevige gaas en goede dubbelzijdige tape. Er kan geen mug of vlieg meer naar binnen. Ik heb aan de ene kant van het huis al de bovenkamers schoongemaakt. Zodat we niet alles op het laatste moment hoeven te doen.

Les had zelf patatas bravas gemaakt, dit deed hij heel nauwkeurig, aardappels koken, olie verwarmen voorbakken, olie weer verwarmen weer voorbakken, weer olie verwarmen en weer afbakken daarom werd het pas laat geserveerd, maar je kon de aandacht proeven, zalig zeg, heerlijk luchtig, best ever! In de tussentijd dronken we een lekkere gin tonic en nog 1 en nog 1. Omdat de avonden zo aangenaam zijn heb je gewoon geen zin om naar bed te gaan. Oeps we hebben wel ongemerkt iets teveel gedronken vandaag.

Vandaag een blauwe knoop dagje, vroeger werd deze term gebruikt om aan te geven tegen het gebruik van alcohol te zijn. Tegenwoordig wordt ook weleens een grapje gemaakt door te zeggen ik zit vandaag bij de AA. Maar het is serieus goed om echt bewust af en toe geen alcohol te drinken. Een dagje is natuurlijk niet genoeg maar het is zo makkelijk om een wijntje of ander alcoholisch drankje in te schenken zeker in Spanje, daarom bewust zonder vandaag. Je bent op vakantie en het is allemaal zo goedkoop hier en daardoor heb je altijd een goede voorraad in huis. Vandaag dus fris en fruitig blijven.

In klusjes hadden we niet zoveel zin vandaag gewoon omdat het zo ongelofelijk warm is de laatste tijd, voor mijn gevoel is het warmer dan vorig jaar toen we er waren begin juli, of we kunnen er gewoon minder goed tegen nu we ouder worden.

Je wordt zo lui van dat warme weer. Je mag natuurlijk lui zijn want het is immers vakantie, alleen wij zijn dat niet gewent hier en daardoor voel ik me een beetje schuldig maar dat is natuurlijk helemaal nergens voor nodig.

Bij de groene schuur waren ze niet lui, ze zijn daar begonnen aan uitbreiding. What the fu…. Hoe hebben ze dat nu voor elkaar gekregen met de vergunningen. Ik weet dat wij een keer iets wilden verbouwen, aan de binnenkant nog wel en dat ze zo moeilijk deden. Uiteindelijk werd de vergunning niet gegeven, dus dit vind ik wel een beetje vreemd, zo’n grote schuur erbij, dus volgens mij is hier sprake van vriendjes politiek. Dat zal nog steeds voorkomen hier denk ik.

De groene schuur staat vlakbij ons huis, ze slaan daar ijsblokjes op. Als de nieuwe er zo strak uit komt te zien als de oude schuur dan valt het mee. De oude verstoord ons uitzicht niet echt (sinds we de muur hebben), maar ik hoop van harte dat het niet drukker gaat worden met vrachtwagens die de ijsblokjes komen halen want tot nu toe hebben we echt nooit last ervan gehad. Maar we gaan het zien. Op wat open plekjes bij het hek zullen we nu echt meer bomen moeten gaan plaatsen. Maar eigenlijk vind ik dat zij dat moeten doen. Ze hebben wel wat amandelbomen neergezet en nu maar hopen dat deze snel gaan groeien.

Maar we laten ons niet gek maken door die bouwwerkzaamheden want vandaag is het relax dag.

Morgen gaan we wel weer vroeg op staan want dan gaan we wel weer aan de klus.

De tijd vliegt er is al 2.5 week voorbij, we hebben nog een week te gaan. Er zijn nog steeds wat klusjes te doen. Onkruid, onkruid wat doe je me aan met die hitte. Ik heb er vandaag weer flink op los geschoffeld. Lesley heeft het zwembad weer gedaan. Elvira heeft alle kussenhoesjes gewassen. Ik heb ook nog mijn 3 nieuw gekochte potten gevuld met nieuwe stekjes aloevera en we gaan het zien of ze gaan aanslaan.

Ik heb ze gezet bij ons nieuwe plekje die we omgedoopt hebben tot El Olivar.

Dit lijkt me een toepasselijke naam want je zit zo hier fijn naar de olijfgaard te kijken.

Vandaag hebben we tussen de middag allemaal lekker zitten lezen en later op de dag hebben we nog lekker gezwommen, het lukt me wel tot nu toe om regelmatig minimaal 20 minuten baantjes te trekken, goed voor de spiertjes. S’avonds gingen we lekker dineren bij de pofbroekjes van La Paloma. Je zit daar altijd zo leuk buiten, lekker naast de pepermunt plant.

 

Het wekkertje ging vroeg omdat we op tijd voor de poort wilden staan bij de Mezquita want van half 9 tot half 10 kun je gratis naar binnen, dat wist ik eerst helemaal niet, bij het hotel maakte ze ons daarop attent.

Aangezien we toch voor de deur slapen is dit een mooi extraatje en het blijft mooi om te zien ook al ben ik hier al voor de 5e keer binnen geweest.

De Mezquita is een imposante historische kathedraal en was voorheen een moskee en dat zie je aan alles, er staan maar liefst 860 zuilen, het waren er vroeger zelfs 1200.

Echt heel indrukwekkend, vooral als je als eerste binnen bent want dan zie je nog geen mensen, dus ik wilde snel foto’s maken zonder poppetjes.

Na dit bezoekje gingen we tegenover het mooie gebouw een echt Spaans ontbijtje nuttigen.

Daarna nog even naar de Romeinse brug gelopen om daar foto’s te maken.

Puente Romano is 331 meter lang en heeft 16 bogen en gaat over de rivier de Guadalquivir. De brug is een plaatje om te zien, de historie spat er vanaf.

Ooit was deze brug de enige toegang tot de stad voor al het verkeer maar inmiddels is het een eeuwenoude bezienswaardigheid en mag je er alleen overheen lopen. De binnenstad is nu te bereiken via andere wegen.

Iedereen komt naar de stad voor de schitterende Mezquita, dat is hét symbool van de stad. 

Maar in deze mooie en gezellige stad is natuurlijk veel meer te zien en te bewonderen. Het is ook een stad van smalle straatjes, pleintjes, fonteinen en witte huizen met mooie patio’s.

Zelfs de parkeergarages zijn mooi hier. Hoewel we al vaak in Cordoba zijn geweest het blijft leuk, alleen kan ik je aanraden beter in het voor of najaar te gaan want in de zomer is het echt hot, hot, hot hier. De oven van Spanje noemen ze het ook wel samen met de stad Sevilla. Op mijn wensenlijstje staat om hier weer een keer terug te komen in mei met de patio dagen, dan is de stad veranderd in een bloemenzee en zijn privé patio’s ook te bezoeken.

Op de valreep heb ik nog in een souvenirshop letter tegeltjes voor mijn nieuwe zitje gekocht en toen was het tijd om weer naar huis te gaan.

Onderweg naar huis reden we naar Antequera naar bedrijf Linde waar we onze brandblusser gingen ophalen. Zo deze is weer goedgekeurd voor de komende tijd.

Ernaast bij de mega grote Chinees toch nog even 3 potten gekocht. Thuis aangekomen lekker op mijn e-reader binnen wezen lezen en een echte siësta houden want het was een kort nachtje geweest.

S’avonds gingen we bij Manolo eten. Shocking nieuws; Motormuis, de ijverige ober, werkt er niet meer!!!! Hij had deze bijnaam gekregen omdat hij vaak op de motor komt en deze staat dan pontificaal voor de deur. Hij is serieus en een echte harde werker, ze zullen hem gaan missen en wij ook. Maar de nieuwe serveerster lijkt me ook een pittige tante dus dat komt vast goed, op haar eerste avond had ze het al goed onder controle. Om 22 uur liep het terras weer helemaal vol dus hard werken op haar eerste dag. Het is altijd goed en gezellig hier, we komen hier graag.

Net een dag thuis maar vandaag gaan we alweer op pad. In Cordoba is namelijk het blues festival en dat lijkt ons erg leuk om mee te maken.

Onderweg naar Cordoba ligt een superleuk restaurant. Vorige week waren we daar ook al en we wilden deze plek ook aan Elvira laten zien. Bij Caserio San Benito vind je niet alleen een restaurant maar ook een museum.

De eigenaar is een echte verzamelaar van oud, maar mooi materiaal. We waren er al om 13.00 uur, een beetje vroeg voor Spaanse begrippen maar omdat we op doorreis waren kwam deze tijd ons beter uit. We keken eerst even rond.

Binnen in de vitrines zie je allemaal oude beeldjes, oude telefoons, oude sigaretten pakjes etc etc maar buiten hadden ze een hele verzameling molen stenen.

Om 13.15 konden we als eerste plaats nemen in het restaurant.

We kozen wederom voor een menu del dia die deze vrijdag 17 euro kostte. Blijkbaar al een pre weekend tarief. Ik had verwacht dat de keuze gerechten het zelfde zouden zijn als vorige week maar nee hoor geheel nieuwe keuze opties.

Elvira koos linzensoep, Les een salade en ik pipirrana. Als hoofdgerecht koos Elvira kroketjes, Les de merluza en ik wederom de secreto.

Als toetjes hadden Les en Elvira verse ananas en ik de arroz con leche. Er was minder keuze aan toetjes dan de vorige keer maar waarschijnlijk heeft dat met de voorraad te maken want ze maken de toetjes zelf. Toen we betaalden kregen we weer een limocello van het huis. Dit restaurant hoort nu al bij mijn favorietjes en binnen half uur vanaf ons huis te bereiken.

We hadden een hotel geboekt in Cordoba naast de Mezquita met valet parking. Wat een service. Je stapt uit en zij parkeren je auto, dat is echt wat voor mij want ik heb een hekel aan parkeren.

We hadden een eenvoudige 3 pers kamer maar wel met een een mini balkon met topuitzicht op de Mezquita.

We kregen uitleg over de omgeving en een kaartje met de highlights en restaurant tips aangekruist. Echt een superservice hoor en de kamers zijn echt niet duur bij hotel Marisa. Hele schappelijke prijzen en dat voor een hotel naast zo’n populaire bezienswaardigheid.

Het hotel heeft nog charme, met mooie marmeren vloeren veel hout en een leuke binnentuin.

We waren speciaal naar Cordoba gegaan omdat het blues festival daar was en we verwachten daardoor ook wat meer drukte in de stad. Maar het was verre van druk. De warmte zal daar ook mee te maken hebben want het was maar liefst 38 graden. Dus na een paar honderd meter lopen gingen we al voor een drankje bij een leuk barretje binnen, lekker in de airco zitten want slenteren in die hitte was niet te doen.

Bij de ale-hop maar een hoed gekocht tegen de zon.

Dat scheelt een klein beetje.

Weer een stukje gelopen en daarna maar weer in de schaduw op het terras bij Gran Bar op het grote plein.

Bij een shopje ansichtkaarten gekocht voor 2 vrienden want ik zat met hen een tijdje geleden tijdens een etentje te praten hoe leuk het was dat Marcel altijd kaartjes stuurde uit de landen waar hij op vakantie was, hij werkte in de reisbranche en kwam nog eens ergens. Maar kaartjes sturen raakte een beetje uit de mode. Ondertussen zijn we alle 3 erg reislustig geworden en we spraken met elkaar af dat als we in het buitenland zijn we elkaar weer een kaartje gaan sturen. De eerste dit jaar stuurde ik vanuit Italië en nu vanuit Spanje.

Daarna gingen we weer terug naar het hotel om even te lezen in de airco. S’avonds toen het wat koeler was gingen we op zoek naar een restaurant. We besloten de tip van Bernadette te volgen omdat deze zo dichtbij Plaza Corredera is waar het concert plaats vind.

Taberna Salinas is een authentiek restaurantje in een klein achteraf straatje, de tijd lijkt hier stil gestaan te hebben.

Er stond een wat oudere meneer bij de deur waar je je moet melden en hij bepaald waar je mag zitten, hij had het allemaal goed in de gaten. De naam van het restaurant is toepasselijk want ons huis ligt naast het plaatsje Salinas.

De ober deed zijn werk goed want toen we een tortilla bestelden zei hij dat het gebruikelijk is in deze streek om de samojero erbij te eten en dan niet naast de tortilla maar er bovenop. Hoppa weer een extra gerechtje verkocht want wij gingen mee in zijn suggestie. Maar ik moet je wel bekennen dat we dit nog nooit zo op die manier, in al die jaren dat we al in Spanje komen, gegeten hebben, maar het was lekker.

Verder hadden we een salade erbij en een heerlijk stukje stoofvlees met een zalige jus, echt smullen.

Zo fijn dat het heel gewoon is in Spanje om alles te delen. Je zou zo’n gerecht maar alleen besteld hebben vroeger maakte we dit soort vergissingen wel eens maar nu niet meer hoor, we doen tegenwoordig zoveel mogelijk para competir. Om half 22.30 rekenden we af want om de hoek zou het concert van Tommy Castro and the Painkillers beginnen om deze tijd.

Natuurlijk weten we dat in Spanje alles altijd later begint maar we hadden niet verwacht dat de eerste noten van deze Amerikaanse band pas uit de luidsprekers klonk om 23.45.

Ondertussen stond het plein vol met mensen maar ook met kleine kinderen die gewoon meegenomen werden, daar zijn wij elke keer nog steeds verbaasd over.

Behoorlijk onverantwoord ook want het was me toch hard. Wij begonnen voor het podium maar dat was echt oorverdovend daarom snel een stukje naar achter voordat we gehoorbeschadiging opliepen. Bernadette en Patrick die we daar ook troffen, stonden als diehard fan wel helemaal vooraan mee te swingen. Ze kenden deze band van de blues cruise die ze altijd in de Caribbean doen in de winter. Deze band was hun favoriet nog wel. Ze hadden de bandleden aangeboden bij hun te overnachten maar dat hadden ze spijtig moeten afslaan omdat ze de dag ernaar verder naar het noorden van Spanje trokken om op te treden. Patriek (een echte kok) had wel wat lekkers gemaakt voor ze om op te eten. Daar waren ze erg blij mee want ze bedankte hun uitbundig daarvoor tijdens de show. Heel leuk.

Het was een super concert, we hebben lekker gedanst. Om 2 uur lagen we pas in ons bedje en in onze oren klonk de muziek nog even na in de vorm van een lichte suis toon. Ach je bent een rocker of niet.

Echt een fijn appartement zo midden in Estepona.

Voor de deur zit echt een gezellig pleintje en daar hebben we lekker ontbeten met een getoast broodje met tomatenpuree olie en zout.

Net zoals de Spanjaarden doen. De eigenaresse maakte nog een grapje toen ze ons zag, ze noemde namelijk de drankjes op die we gister laat besteld hadden en vroeg of we dat weer wilden. Wij lachen natuurlijk maar eigenlijk is het niet zo gek hoor want op het terras (waar alleen Spaanse mensen zaten) zagen we op een paar tafeltjes naast een kopje koffie ook een borreltje staan haha, blijkbaar is dat toch gewoon hier.

We liepen nog even naar een filiaal van onze Spaanse bank Sabadell want we herinnerden dat we een mail gehad hadden dat we ons opnieuw moeten legitimeren. Ondanks dat de bankbediende vrij was wilde ze ons niet helpen ze werken alleen op afspraak. Maar jullie willen graag onze legitimatie nog een keer kopiëren zeiden we dat is nog geen 5 minuten werk, nee dat was te makkelijk gedacht want er moeten dan ook allemaal papieren ingevuld worden. Nou dan niet zeiden we en liepen geïrriteerd weg. Zo moeilijk allemaal, maarja in Nederland is dat niet anders daar kun je ook zonder afspraak niet zomaar meer terecht, het ligt aan deze tijd.

Gelukkig werd ik wel weer vrolijk toen ik een schattig winkeltje zag in de winkelstraat waar ik goed geslaagd ben voor iets leuks voor onze kleindochter. Ik zie haar al helemaal lopen met haar eigen tasje.

We haalden onze auto uit de spotgoedkope parkeergarage en moesten 3 euro aftikken. Geweldig zulke prijzen bij een kustplaats. Estepona is zeer klantvriendelijk en gelukkig totaal niet overspoeld met toeristen, het is heel Spaans gebleven, zelf nu het eind juni is is het nog steeds heerlijk rustig.

We zagen op de navigatie dat het 1 uur en 25 zou zijn naar huis maar dan wel over de tolweg en een halfuur langer zonder tol. We besloten zonder tol te doen. Dikke spijt achteraf want waar we nooit last van hebben in Spanje is file maar vandaag wel helaas. We deden er uiteindelijk 2.5 uur over om thuis te komen pff zo zonde dit. Gelukkig deed de airco in de auto het wel goed.

Thuis gekomen lekker rustig aan gedaan het was druk genoeg geweest de afgelopen dagen. Lesley maakte voor ons een lekker salade met kipkroketjes als avondmaal. Heerlijk zo’n avondje rustig thuis eten. Morgen gaan we weer op avontuur.

Gefeliciteerd lieverd zei ik tegen Lesley toen hij wakker werd, nu zijn we weer even oud, beide 57 jaar. Vrijwel elk jaar verzin ik wat leuks met zijn verjaardag, vorig jaar nog de wijntoer in Montilla. 

Nu 2 nachtjes Estepona maar ik had ook nog een andere surprise en dat is een tocht op een zeiljacht op de middellandse zee.

In de haven ontbeten we met jus, koffie en pan con tomate.

We liepen naar de opstapplaats van Velero Inrepido Dolphin Watching, die best lastig te vinden was, maar toen gevonden en Les de boot zag zei hij; Wouh wat een prachtige zeilboot en wat groot!

We zaten met een klein gezelschap op de boot, een Fins gezin wat bestond uit 4 personen en 2 jonge Fransen mensen, dus lekker relaxt.

Ondanks dat het een warme dag was, op zee heb je altijd en lekker windje dus het was erg aangenaam.

We zaten heerlijk op een lekkere comfortabele plek.

Je kon heen en weer lopen op de boot en van alle kanten alles bekijken, of even het stuur overnemen.

De bedoeling was dat we dolfijnen gingen spotten, maar deze lieten zich niet zien vandaag. Jammer maar het is niet anders, dat is de natuur. We genoten volop wat een zalige tocht zeg.

Om toch een extraatje te hebben werd de boot op een gegeven moment stilgelegd en mochten we lekker zwemmen in de open zee.

Zalig lekker koel maar niet te koud. De drankjes waren onbeperkt op de boot dus alles was tip top verzorgd.

Na de boottocht liepen we weer naar het centrum van Estepona dat ongeveer 2 km van de haven afligt en kozen we een gezellig pleintje Plaza de Arce waar we paella gingen eten bij restaurante El Gavalian del Mar.

Deze werd vers klaargemaakt daarom duurde het zo’n 40 minuten voordat deze voor onze neus stond, maar toen konden we heerlijk smullen, hij was verrukkelijk. Het was inmiddels wel behoorlijk warm geworden. In Nederland is het warmst van de dag rond 12 uur, dat is in Spanje anders daar is het eerder tussen 4 en 5 op zijn hoogte punt. Pff blij dat we een appartement midden in het centrum hebben zodat we snel even in de airco konden zitten om wat af te koelen en ons op te frissen. Ik nam zelfs even een korte siësta zzzzz.

Om half 7 reden we naar Casares, een aller schattigst wit dorpje in de bergen, voor de volgende verrassing. We liepen eerst een stukje door de smalle straatjes naar beneden.

Van beneden af maakte ik een foto van het restaurant die boven op de berg ligt en waar we zo gaan eten.

Maar de mooiste foto’s maak je echt vanaf de bovenkant van het dorp.

Ik had gereserveerd bij het restaurant met één van de mooiste uitzichten van Andalusië namelijk restaurante Sarmiento. Wat een prachtig uitzicht hier inderdaad vanaf je tafeltje, daar is helemaal niks aan gelogen.

 We konden niet stoppen met kijken, fantastisch wat een parel dit restaurant (en deze man).

Goede bediening ook, de ober had het goed in de smiezen hij zei toen we een rosé uit de Rioja bestelde dat hij een betere keus wist. Hij vertelde dat hij als kind in Jerez is opgegroeid en wel wat ervaring heeft met wijn en dat de kwaliteit van Malaga wijn ook steeds beter wordt.

De rosado van zijn aanbeveling komt uit Mijas. We mochten hem even proeven om een keuze te maken. We proefden wel de fino erin maar hij was toch lekker fris en fruitig en niet te zwaar, ok we nemen hem. (Hij was echter wel een stukje duurder dan onze eerste keuze maar de ober had het goed verkocht en daar houd ik wel van).

Er stonden allemaal lekkere gerechten op de kaart, moeilijk kiezen hoor want ze hadden ook nog allemaal suggesties.

We kregen eerst een amuse van het huis en daarna zaten we te smullen van onze gekozen gerechten, hier een impressie.

We vonden het een topavond allemaal, het was heel speciaal om hier te eten, niet heel goedkoop maar daar heb je dan ook wat voor en voor een speciale gelegenheid prima geschikt.

Het uitzicht was ook prachtig toen het donker werd, al die lampjes, schitterend!

Lesley bleef nog even hangen bij de wijnkast toen we weggingen want daar stonden prachtige wijntjes in. Maar toen was het echt tijd om naar ons appartement terug te gaan.

Het was echt een topavond voor in de boekjes. In 23 min reden we terug naar ons appartement, voor de deur op het pleintje dronken we nog een afzakkertje om deze prachtige dag af te sluiten. 

Morgen is Lesley jarig, ik had tegen hem gezegd dat zijn cadeau uit een belevenis zou bestaan en wat dat dan is dat is een verrassing. Vandaag gaan we Elvira op halen van de luchthaven en ik wilde gelijk doorgaan en daarom moest ik wat meer loslaten, je moet je tas inpakken want we slapen 2 nachtjes niet thuis. Oeh spannend zei Les en had geen idee wat ik voor hem in petto had.

Elvira kwam (vanwege de vertraging) 20 minuten later aan maar had er zin in, lekker 12 nachtjes in Spanje. Ik vroeg Lesley of hij wilde rijden en ik navigeerde naar de bestemming en vroeg hem onderweg heb je eigenlijk een idee waar we heen gaan? Hij dacht eerst Cadiz maar uiteindelijk had hij door dat Estepona de eindbestemming was.

Ik was daar 2 jaar geleden met onze dochter geweest en we vonden het zo leuk daar dat ik wilde dat Les ook kennis zou maken met dit vriendelijke plaatsje.

Ik had apartamento Centrico y Luminoso voor 2 nachtjes geboekt, een ruim appartement met 2 slaapkamers, midden in het stadje met voor de deur een ondergrondse parkeerplaats die maar 1 euro per dag kost en voor de nacht 2 euro. Wat een koopje. Zie ons appartement helemaal links boven bij die groene luifel.

Het appartement bleek heel groot en heel netjes. Wat een topper dit. We besloten om eerst naar het strand te lopen om daar te gaan lunchen bij Chiringuito El Madero. Je hebt toch wel je zwembroek ingepakt zei ik tegen Les.

Emh nee, ik heb geeneens een goede meer, oh gelukkig heb ik dan alvast een cadeautje voor je zei ik en gaf hem een leuke groene zwembroek met allemaal kreeftjes erop, heel toepasselijk want dat is zijn sterrenbeeld.

Het strand is maar 300 Meter lopen. Je hebt direct een vakantiegevoel zo met zicht op de zee. Het was helemaal niet druk terwijl het weer fantastisch is.

We bestelden tortilla, patatas bravas en lekkere sardientjes die op een bootje worden gegrild. De beste van Estepona zeggen ze zelf.

Lekker een drankje erbij en genieten maar van onze mini vakantie in onze vakantie.

Daarna liepen we naar de zee om een duik te nemen. Wat een heerlijke zee temperatuur zeg, echt genieten van deze plons. Daarna nog even op het strand opgedroogd en toen terug naar het appartement om te douchen en schone kleren aan te doen.

Daarna gingen we de vele streetart bekijken die dit stadje rijk is.

De muurschilderingen zijn precies te vinden in het wijkje waar ons appartement is. Op deze kijken we uit.

Deze hieronder is heel bijzonder want je ziet hier een visser die aan het vissen is maar verdeeld is over meerdere gebouwen.

Onderweg kocht ik bij een boetiekje nog 2 prachtige zomerse jurken voor slechts 15 pp. Helemaal blij mee.

Natuurlijk mocht een ijsje niet ontbreken bij de ijswinkel bij ons om de hoek.

Daarna liepen we door de prachtig verzorgde straatjes en gingen op Plaza de las Flores op het terras zitten.

We waren best een beetje moe, we bestelden wat tapas bij El Descaro.

We besloten dat we niet naar een restaurant zouden gaan voor een grote maaltijd maar dat we een toertje gingen doen langs allemaal tapas barretjes.

Ook hier zit een la Cocina, echt een gezellig plekje met heerlijke tapas.

Wat is het toch een leuk verzorgd stadje met al die mooie smalle straatjes en doorkijkjes en overal bloementjes.

Zo kunstig al die muurschilderingen, zo ook bij Enoteca Gran Vino een Italiaanse wijnbar.

Ik ben helemaal weg van Estepona, wat mij betreft het leukste stadje aan de kust.

Ik zou er zo kunnen wonen, want het is nog niet overvol met toeristen en het is er heel verzorgd en authentiek, derde huisje Les, haha?

Middernacht kwamen we weer bij het appartement en daar kreeg Les zijn volgende cadeau van mij want het is nu zijn verjaardag. Hoera! Eindelijk heeft hij nu zijn eigen e-reader en nu hoeft hij die van mij niet meer te pikken. Elvira had er alvast wat boeken op gezet, dus gelijk lees klaar en zij gaf hem ook nog een mooie mister Marvis korte broek met shirt. Echt verwent is hij. Toen lekker slapen in ons mooie appartement met airco. Zalig! Morgen echt je verjaardag vieren zei ik tegen mijn jarige man, ga maar lekker uitrusten nu want er staan nog vele leuke dingen op de planning.

Vandaag wederom bloedje heet. Toch kunnen opbrengen om samen de totempaal af te maken.

Les had nog een zakje snel beton gekocht en ik had ondertussen nog wat grote stenen gezocht om er rondom te leggen. Het in elkaar zetten was vooral zwaar voor Les omdat hij moest schroeven en daarvoor kracht moest zetten, ik gaf alles alleen maar aan en zei waar het moest komen.

Eigenlijk is iets ondernemen laat staan klussen niet te doen met die warmte maar nu hebben we wel een mooie paal staan die je naar alle leuke plekjes wegwijst die we hebben op ons domein.

Ineens hoorden we een auto ons erf oprijden en een jongeman van denk nog geen 30 stapte uit. Hij vertelde dat hij onderzoeker was van ondergrondse water bronnen in Andalusië. Onder ons land schijnt er een bron te liggen. We hebben 2 putten op ons land maar geen idee welke de waterput is en welke de pozo negro.

De jongeman sprak redelijk goed Engels en vertelde dat hij de diepte kon meten van de putten hij had speciale spullen daarvoor mee genomen, de pozo negro blijkt 40 meter diep te zijn. Het meten van de waterput die onder de dennenbomen ligt lukte niet want na 300 meter was hij nog niet bij de bodem en groter was zijn meetapparaat niet, echter toen hij het touw met het loodje weer omhoog haalde bleken er knopen in te zitten dus wellicht was dat de reden dat de bodem niet gehaald werd. Helaas ging hij dus zonder watermonster weer terug naar Malaga. Geen idee of hij nog terug komt. Het was eigenlijk ook veel te warm voor dit klusje. Ook zaten er teken onder de naaldbomen en dat is ook geen pretje.

Eind van de middag hadden we nog even gezwommen om zo wat af te koelen, het was echt heel erg warm vandaag, zeker 38 graden. Om 21 uur reden we nog even gezellig naar Manolo, het is te warm om zelf te koken en tevens is het onze laatste avond met z’n tweetjes want morgen komt Les zijn zus voor bijna 2 weken. We aten een heerlijke frisse tomaten salade met tonijn en namen er ook nog een stukje gegrilde kip bij, het smaakte weer zoals altijd perfect.

Bij Manolo zaten ook de pofbroekjes, zo noemen wij de eigenaars van hotel La Paloma omdat ze heel vaak van die alternatieve pofbroeken aan hebben haha. Super aardige gasten, altijd vriendelijk. Maandag is hun vrije dag en dan gaan ze ook graag lokaal uiteten, we komen ze wel vaker tegen hier. Andersom gebeurd het ook, mijn ouders en Cheyenne zaten een keer bij La Paloma te eten en toen kwam papa Manolo met zijn hele gezin Aguilera daar te dineren. Ook dochter Christina en dat is niet de beroemde zangeres helaas.