1 juli 2026

Vandaag hadden we heerlijk uitgeslapen en gingen op ons gemakje ontbijten. We misten het gespetter in het zwembad, het lag er nu vredig en stil bij.

Mijn moeder en Elvira hadden geen rust in hun lijf, ze wilden persé helpen met het schoonmaken van de kamers van de kinderen en hun eigen slaapkamers.
Ik zei: “Dat hoeft helemaal niet. Ik heb daar zelf nog 10 dagen de tijd voor.”
Tegen dovemansoren. Die eigenwijsjes luisterde niet.

“Ga nou lekker aan het zwembad liggen en een boekje lezen. Het is jullie laatste dag!”
Niks hoor. Als echte werkpaarden gingen ze door het huis.

Ondertussen zat ik in de studio om alle bakken met handdoeken en bedlinnen uit te zoeken.
Ik heb voor elke kamer een eigen bak. Zo makkelijk straks als er gasten komen: bed afhalen in de kamer en een vers pakket ligt klaar in de bak.

Gelukkig was er in de middag wel tijd om even te relaxen.

Die avond werden we getrakteerd door mijn ouders met een etentje bij de olijfboomgaard van German. Inmiddels zit daar nu het 4e restaurant in sinds wij hier komen. Ben benieuwd of deze het langer gaat volhouden.

We zaten heerlijk buiten bij Paladar Jabali. 
Het begon al goed: 2 prijs winnende olijfolie’s met vers brood op tafel. 
Daarna een starter om je vingers bij af te likken, gebakken banaan met avocado en een garnaal erop. Wauw.

Toen kwamen de huisgemaakte kroketjes. En als hoofdgerecht koos iedereen wat anders. 
Ik had de vis en Lesley eendeborst. Alles was verrukkelijk.

Binnen was het ook vernieuwd. Leuk om daar ook een keer te zitten. 
Kortom, een goede ervaring. We komen hier zeker terug.

Het was een gezellige laatste avond met elkaar.
We bleven maar praten en praten.
Over deze laatste 5 dagen. Over onze lieve kleinkinderen in het zwembad, over Lesley’s verjaardag, over de muziek en het dansen.
En toen ineens over alle jaren daarvoor.

Alle verjaardagen. Alle zomers, alle winters. Alle herinneringen die dit huis rijk is.
Ze passeerden één voor één de revue.
Wat is het hier toch altijd heerlijk geweest op de hacienda.
Een plek vol liefde. Vol familie. Vol verhalen.

Mijn ouders en Elvira hadden echt nog geen zin om naar huis te gaan.
Ze hadden best nog langer willen blijven.
Nog paar ochtenden aan het zwembad. Nog een paar avonden aan de lange tafel met een wijntje. Maar morgen is het echt tijd voor ze.

De komende 10 dagen zijn voor Lesley en mij alleen.
Tijd samen is ook belangrijk.
In dit huis dat zoveel voor ons betekent.

En van elke minuut daarvan
gaan we genieten.