29 juni 2026

Eerst weer een gezellig ontbijt met elkaar.
Op tafel stonden, eitjes met spek, quesadilla’s met kaas en avocado, druiven, sinaasappel, broodjes met tomaat en vlees, kaas… kortom, we zaten weer heerlijk te smullen. De meisjes speelden daarna lekker met de watertafel. Wat een hit. Gekocht bij de Action in de aanbieding voor maar €15 en het geld dubbel en dwars waard, elke dag spelen ze ermee.

In de middag reden we naar het dorpje Iznajar. Het meer was weer aangevuld en het water stond hoog.

We slenterden door de smalle, uitgestorven straatjes van dit prachtige, niet toeristische dorpje.

Er zijn vele plekjes voor mooie foto’s.

Natuurlijk helemaal bij het blauwe pottenstraatje.

Het is een geweldige plek om even ŕond te kijken.

Zo leuk: de meisjes alle 3 in hetzelfde jurkje op de stoeltjes. Lila had eigenlijk een ander jurkje aan maar de blauwe special mee genomen.
Riley dacht: “mmh, een sinaasappel” en begon er meteen in te bijten

Lila ging het paardje voeren.

De potjes worden elk jaar weer blauw gemaakt dus het ziet er heel verzorgd uit.

Nog een rondje om het leuke kerkje, over de ouderwetse keitjes en het prachtige uitzicht bewonderen. Wat veel olijfbomen staan er in Andalusië. Santiago zag daar zijn naam staan bij de kerk. Onze bonus kleinzoon van 14 jaar moest daar natuurlijk bij op de foto.

Wat een schattige plekjes heb je hier toch. Het was wel bloedheet.

Dus we verlangden naar een ijsje. Maar helaas, de winkeltjes die dat verkochten waren dicht. Tot groot verdriet van Fallon.

Dus stapten we weer in de auto. Op naar het meertje met het strandje om daar een ijsje te eten. Ze hadden maar 3 soorten ijs maar gelukkig zat Fallon haar favoriete er wel tussen.

Het is een prachtig meer maar het strandje erbij mogen ze wat mij betreft wel iets beter verzorgen het zag er een beetje slordig uit met die keitjes en takjes overal door het zand heen, maar eigenlijk is het gewoon zoals het natuurlijk is, niks opgepoest voor de toeristen. De Spaanse kinderen die daar op schoolkamp waren deerden het niet, zij waren heerlijk aan het spelen op het strand en in het water. Er zijn waterfietsen met glijbanen dus pret voor 10. Maar ik denk dan wel om het aantrekkelijke te maken voor meer mensen zouden ze het beter kunnen onderhouden en dan verdienen de restaurants ook wat meer die om het meer liggen want het is een schitterend plekje en nu zat er geen kip. In het weekend kun je ook met een boottocht mee voor €35 voor 2 uur en dan vaar je op het stuwmeer en krijg je er verhalen van vroeger en de omgeving bij te horen. Wij hebben dat al een paar keer gedaan.

Na wederom een prachtig foto momentje te hebben reden we weer naar huis. Daar nog even het zwembad in om af te koelen.

S’avonds gingen we eten bij Manolo. Dat begon niet goed, want terwijl iedereen aan tafel ging dacht Lila voordat ik op schoot getild wordt ga ik wel even zitten tegen het hek aan, ze had niet in de gaten dat er een gat aan de onderkant zat en zij niet groot genoeg was om tegen het hek te leunen met haar rug. Ze klapte zo achterover op de grond, zeker 30 centimeter naar beneden. We schrokken ons rot. Haar vader helemaal en ik wist niet dat Arturo zo lenig was maar hij sprong onmiddellijk over het hek om zijn huilende dochter vast te pakken. Dikke bult op haar achterhoofd. Victor de ober kwam gelijk met een blok ijs en een zak doperwtjes aanzetten om haar hoofdje te koelen tegen de zwelling. Gelukkig waren de tranen snel weg, Lila is een klein bikkeltje, ze piept nooit snel als ze valt.

Na dit schrik moment en dat we zagen dat het verder ok ging met Lila bestelden we ons eten. Dat is altijd heerlijk bij Manolo. Toen we op de foto gingen mochten we geen cheese of queso zeggen maar we moeten Manolo zeggen, haha dat is te zien aan onze mondjes.