27 juni 2026

Wat een dag gister alle kleinkinderen bij elkaar. Gezellig? Heel erg. Tijd voor verhalen? Nul.
De meisjes hadden oma direct in beslag genomen.

Delen is niet altijd makkelijk. Fallon had me 3 jaar alleen. Toen kwam er een zusje bij. Riley kent niet anders, maar geniet ook stiekem van haar uurtjes alleen als Fallon op school is. En als Lila hier is of ik in Mexico ben, dan is zij de enige dus zij heeft het het moeilijkst. Oma is haar oma.

Drie meisjes, één oma, zes armen die tegelijk omhoog gaan. Soms zijn ze nog een beetje jaloers maar ze leren het snel dat er gedeeld moet worden en ze worden allemaal omste beurt geknuffeld en soms ook tegelijk.

Vandaag had ik eindelijk ook even tijd om bij te kletsen met mijn dochter. Ik had haar al 2 maanden niet gezien.

“Hoe was jullie vlucht? En hoe was het in Madrid, Toledo en Granada?” vroeg ik haar.

“Vliegen ging perfect,” zei ze. “Lila heeft bijna de hele vlucht geslapen.” 
In Madrid mochten ze slapen bij de vriend van Arturo. Hij was er zelf niet, maar zijn huis stond voor ze open en wat voor een huis, super groot, met een eigen zwembad. Ze zijn die avond ook nog even de stad in geweest.

De volgende dag reden ze door naar Toledo. Even door het oude stadje slenteren, foto’s maken, en toen weer verder. 
Doel: Granada. Daar hebben ze in de middag ingecheckt in hetzelfde hotel als waar Les en ik jaren geleden sliepen. Casa del Capitán Nassarí. Natuurlijk hebben ze het Alhambra bezocht.

Zo bijzonder om haar verhalen zo te horen. Het voelt alsof ik even met haar mee reisde.

Jairo vertelde dat zijn meiden het weer geweldig en super spannend vonden om te vliegen.

Er moest alleen nog snel een nieuw koffertje komen, die Mickey Mouse was veel te klein.

Keuze: een knalrode Trunki.

Trots als een pauw liepen of reden ze ermee door de terminal.

De dagen voordat de bubs kwamen, hebben oma en opa het heerlijk rustig gehad.
Opa zat in zijn luie stoel te lezen op zijn tablet.
En mijn moeder, 80 jaar, was als een werkbijtje door het huis aan het gaan. Alles netjes, alles gezellig. Want als zij weet dat de kinderen en kleinkinderen komen, dan heeft ze geen rust in haar lijf.

Ik ben daar zo trots op. Dat ze op haar leeftijd nog met zoveel energie en liefde alles klaarmaakt voor ons.
Natuurlijk was er ook tijd voor een avondje Manolo, dat hoort er gewoon bij.

Chey en haar gezin besloten vandaag een dagje Malaga te gaan doen en Jai en zijn gezin gingen naar Torremolinos. Wij hadden zo even de tijd om wat kleine klusjes te doen. Lesley ging gelijk het zwembad schoonmaken en ik eromheen dweilen.

Toen ze s’avonds weer thuis kwamen vertelde ze allebei dat het soms een uitdaging was met de meisjes om iets te gaan ondernemen, als zij links wilde gaan wilden de meisjes rechts. Dat is soms behoorlijk vermoeiend. Les en ik keken elkaar lachend aan en dachten we have been there.

Een fijn avondje met elkaar naar Los Pajaritos was de oplossing om weer te ontspannen. Het restaurant is pas weer heropent met nieuwe eigenaren en wat een succes. We hebben er heel erg lekker gegeten en voor een goede prijs. Mijn vader, die dol is op solomillo, was helemaal enthousiast: “Echt kwaliteitsvlees. Deze was verrukkelijk.”

Je zit hier ook heel gezellig onder de olijfboom te eten. Dit is ons nieuwe favorietje.

Kers op de taart, ze wisten dat Lesley morgen jarig is en kwamen als verrassing dit toetje aanbieden, wat super attent zeg.