Tags

, , , , ,

Het is alweer 40 jaar geleden dat ik voor het eerst in 1982 een concert van Doe Maar bijwoonde. Daarvoor kende ik ze alleen van tv, van de nummers Sinds een dag of twee en Smoorverliefd. Ik was gelijk verkocht, wat een heerlijke muziek. De lp Skunk vond ik geweldig en draaide ik plat. Ik wilde ze dol graag live bezoeken, wat een ervaring was dat mijn eerste concert, toen nog in een klein zaaltje en geen dringende meisjes.

Het smaakte naar meer, het hele land ben ik doorgetrokken om ze te zien spelen en zelfs in België ben ik naar concerten geweest. Omdat ze toen wel bekend waren maar nog niet zo heel druk bezocht mochten wij de kleedkamer in en konden we lekker kletsen met de mannen, reuze interessant vonden wij dat. Ze waren zo wijs en zo idealistisch, echt onze voorbeelden.

De muziek was verslavend en het bezoeken van de concerten en lekker meezingen was een passie geworden. Mijn twee beste vriendinnen Doménique en Joyce ken ik uit die Doe Maar periode en ik ben nog steeds met ze bevriend, hoe bijzonder is dat.

Toen we gisteren hoorden dat onze jeugd held Henny was overleden waren we even stil, wat erg, wat jong nog. Hij zag er nog steeds goed uit voor zijn leeftijd, en hij was nog zo energiek en zo vol enthousiasme met de muziek bezig, deze duizend poot. Je verwacht dat niet.

Natuurlijk hoorden we vorig jaar wel al dat hij ziek was en dat hij geen concerten meer ging geven, maar je hoopt dan toch dat het meevalt en dat hij toch weer beter wordt. Helaas was dat niet het geval en ondanks we dus al wisten dat het niet goed ging kwam het gisteren toch als een schok. We zijn met Doe Maar groot geworden en het voelt alsof er ook een stukje van ons leven verloren is gegaan.

Mijn vriendinnen en ik zijn heel verdrietig maar ook dankbaar dat we zoveel mooie momenten met Henny en de band beleefd hebben. Rust zacht Henny. Thank you for the music!