Ik vind het altijd leuk om iedereen te verrassen, maar het is altijd erg moeilijk voor mensen om mij terug te verrassen want ik heb alles altijd snel door.

Vorige week niet, ik was compleet overdonderd met een super surprise.

Er kan niet zoveel vanwege de corona, dus ik had zitten nadenken wat kan ik nu doen met mijn 55 ste verjaardag. Ik vier het altijd, ofwel met familie en/of met vrienden of een reisje naar het buitenland. Vaak natuurlijk naar onze eigen huis maar soms ook naar een ander mooi plekje. Als kind al keek ik altijd naar mijn verjaardag uit, lekker even het middelpunt van de belangstelling zijn.

Maar dit jaar kon er natuurlijk niet zoveel dus ik besloot mijn verjaardag vrij stilletjes aan me voorbij te laten gaan. Tenminste dat dacht ik.

Niks was minder waar want mijn lieve dochter had een plannetje bedacht. Ons gezinnetje wandelt vrijwel elke dag met elkaar dus de zondag voor mijn verjaardag vroeg ik de kids even een taartje te komen eten om daarna met elkaar in het bos te gaan wandelen.

Toen het taartje op was zeiden ze zullen we bij Johanna gaan wandelen? Prima zei ik niks vermoedend. Toen ik daaraan kwam viel het me direct op dat de kinderen een tas bij zich hadden. Waarom hebben jullie dat mee vroeg ik gelijk. Niet zo nieuwsgierig Mam, kijk eerst maar eens goed om je heen. Toen zag ik ineens een doosje hangen en daarop stond Ira 55 jaar. Ik maakte het open en daar zat een briefje in waarop stond dat we een speurtocht door het bos gingen maken met als thema de wandeling door mijn leven. Ik moest elke keer zoeken naar een envelopje of een doosje met een aanwijzing hoe ik moest lopen en bij elke vondst kreeg ik anekdotes te horen van de belevenissen in mijn leven. Geweldig, afwisselend vertelde de kinderen en Lesley een mooie herinnering uit mijn leven, bij sommige verhaaltjes kreeg ik leuke cadeautjes en soms kreeg ik de iPad voor mijn neus waarop een goede vriendin of vriend iets moois vertelde over onze vriendschap, zo bijzonder.

De wandeltocht duurde wel 2 uur en de laatste spreker was Lesley die vertelde over onze ontmoeting en toen zeiden ze, ja mam, voor die tijd kenden we je natuurlijk niet en er zijn twee mensen die graag ook wat willen vertellen en toen we de hoek omliepen stonden ze daar hoor, mijn lieve ouders. Ik schoot helemaal vol. De hele wandeling voelde ik me al emotioneel, want ik vond het zo lief dat ze dit georganiseerd hadden en ze spraken allemaal zulke mooie woorden maar bij het zien  van mijn ouders kwamen de waterlanders en kon ik me niet meer groot houden. De laatste kilometer liepen we samen en vertelde mijn ouders lieve verhaaltjes over mijn jeugd.

Ik vond het allemaal fantastisch en ik voelde me heel geliefd. Wat een bijzondere dag, dit zal ik nooit vergeten. De volgende dag was ik echt jarig en ik kan je vertellen er is echt aan me gedacht, van mijn broer en zijn gezin kreeg ik een ontbijt opgestuurd all the way from Denemarken, ik heb vele kaarten gekregen, ook superleuk dat wordt namelijk tegenwoordig niet meer zo vaak gedaan, zelfs van een aantal collega’s en er werden zelfs bloemen opgestuurd, zo ontzettend attent. Het 4 jarige jongetje Tiago waar ik aan voorlees elke week kwam ook nog even snel een bosje bloemen brengen en ik kreeg een heel klein gekko beeldje van hem. Hij ziet natuurlijk altijd mijn kettinkje om mijn hals hangen met een gekko hangertje eraan en hij wist gelijk zeiden zijn ouders dat hij een gekko beeldje voor mij wilde kopen, zo schattig. Ik ben echt onwijs blij met alle aandacht voor mijn verjaardag en ik voel me vereerd met zoveel lieve mensen om me heen.