Aan de Westkant van het eiland kan je heel makkelijk en snel reizen, daar wonen ook de meeste mensen. Vanuit het zuidelijkste puntje waar we nu zaten was het echter niet heel makkelijk uit te vinden hoe we weer terug naar het Noorden konden komen als we via de Oostkust wilden reizen, zodat we echt een rondje eiland gedaan hadden. We konden het op 2 manieren doen. Eerst een uur met de bus en daarna overstappen op de gewone trein. De hogesnelheidstrein rijdt daar namelijk niet, de duur van de reis zou ongeveer 6 uur zijn of we konden met een tour bus mee naar Hualing en dan zaten daar een aantal stops bij met bezienswaardigheden en deze reis zou ongeveer 8 uur duren. We kozen voor de laatste optie want dan ervaren we ook nog wat van de oostkant van het eiland ipv alleen maar naar buiten kijken dachten we. Vanuit het hostel verkochten ze de bus kaartjes, het enige nadeel was dat de tour guide alleen Chinees sprak en zelf geen woordje Engels. Op 1 Australisch meisje na was de hele bus dan ook gevuld met Chineessprekende mensen.

Onze eerste stop was voor een lunch stop in Duoliang, we kwamen terecht in een klein restaurantje  waar wederom niemand van de bediening Engels sprak, een gast, een oudere man, schoot ons te hulp, het Australische meisje die bij ons aangesloten was is vegetarisch en Chey eet geen varkensvlees dus dat moest natuurlijk wel even goed doorgegeven worden, (ik lust alles). Er kwamen wat lekkere gerechtjes op tafel te staan voor ieder wat wils.

De tweede stop was in Chishang bij de rijstvelden, we konden daar fietsen huren of een fiets karretje een beetje toeristisch was het wel maar wel alleen maar met Aziatische mensen. Als echte Hollanders huurde wij natuurlijk een gewone fiets, de rest ging allemaal in karretjes. Zie ons hier nu fietsen door de rijstvelden op Taitung Brown’s Road lachten we. Hier en daar maakten we een mooi kiekje en na een uur moesten we weer bij de bus zijn. Leuk om gedaan te hebben.

Daarna stopten we in Wuhe bij de theevelden en daar kochten we een beker locale warme thee om mee de bus in te nemen, natuurlijk zat er flink wat melk bij.

We bezochten ook een geografisch punt, het monument van de Tropic of Cancer (kreeftskeerkring) een witte zonnewijzer vormige marker. De cirkel die de breedtegraad 23.5 noordwaarts aangeeft. Het is de verste locatie van het Noordelijk halfrond vanaf de evenaar waar je de zon boven je hoofd ervaart. Op een bepaalde dag in de zomer namelijk 22 juni staat de zon hier recht boven en dat geeft een schaduwloos effect. Het is een uniek astronomisch effect.

Dat de Taiwanezen gek op melk zijn bleek wel bij de volgende stop, dat was bij een koeienboerderij. Wat doen we hier nou weer dachten we, koeien heb je toch overal. Maar schijnbaar wonen de meeste mensen in de stad en vinden ze het leuk om een veeboerderij te bezoeken. We bleven hier ook een uur! Mijn god deze reis ging echt langer duren dan de geplande 8 uur. Het enige wat ik leuk vond aan deze stop waren de prachtige orchideeën die aan de boom groeiden. We wilden inmiddels wel graag op de plaats van bestemming aan komen, maar helaas deden we nog een nutteloze stop, die eigenlijk alleen maar bedoeld was om de mensen uit de bus producten aan te smeren, gedroogd fruit en wat souvenirs.

Na 10 uur onderweg te zijn geweest kwamen we pas aan in Hualing. Gelukkig stopte de bus vlakbij ons hotel. Omdat het al laat was gingen we direct op zoek naar een restaurant, we belanden bij een Japaner aan het eind van onze straat. We bestelden vooraf sushi en als hoofdgerecht een hotpot wat bestond uit een pannetje bouillon met allerlei groenten en kruiden en daarin kun je je vlees garen. Super smakelijk en gezond maar wel ontzettend veel.