Heel fijn dat we maar een kort stukje naar de ingang van de verborgen stad Petra moesten lopen. Zeker nu ik weet hoeveel stapjes we verder nog gezet hebben tot het einde van de dag, ik had er 20 km opzitten.

Zoveel gehoord over deze archeologische hotspot maar het zelf ervaren is een compleet amdere belevenis. Petra was ooit de hoofdstad van de Nabateeërs. Het lag op het knooppunt van de handelsroute. Begin 1800 was er een Zwitserse ontdekkingsreiziger die hoorde van de stad, maar iedereen ontkende het. Toen hij later terug kwam vermomd en al met de smoes dat hij een offer wilde brengen werd hij wel door de kloof geleid naar de verborgen stad. Hij was compleet onder de indruk en maakte het wereldwijd bekend, dit moest iedereen zien.

Sinds 2007 staat de stad op de Unesco lijst als 1 van de 7 nieuwe wereldwonderen. Vroeger hebben in Petra wel 35000 mensen gewoond zegt men.

We liepen met onze groep door de ingang het zandstenen landschap in en plots zie je een kloof, heel nieuwgierig loop je tussen de hoge roodbruine rotsen door nietwetende waar dit pad je naar toe leidt. Hoelang is de kloof en wat kan je verderop nog verwachten? Ineens na ongeveer 4 km schijnt er een lichtstraal en houd je je adem bijna in want wat je daar ziet is werkelijk prachtig. Uit de flinke rotsblokken zijn prachtige zuilen gebeiteld, metershoog en heel glad gemaakt. Hoe hebben ze dit ooit kunnen maken vraag je je dan af. Ze noemen dit de schatkamer. Binnenin mag je niet komen, maar aan de buitenkant is genoeg te zien.

Met onze groep gingen we daar samen op de foto. Er liepen wat kamelen in de rondte om mooie plaatjes te kunnen schieten.

Na onze ogen goed de kost te hebben gegeven hebben we geluncht in 1 van de twee restaurantjes. Het grootste monument is het Klooster maar om daar te komen moet je een flinke klim maken. Het was warm die dag ruim 30 graden en het Klooster lag hoog, 900 treden, ik vond het heel zwaar en het duurde wel een uur voordat ik boven was. Helemaal uitgeput maar wel trots dat ik dit gehaald had genoot ik van het uitzicht. Je kon ook met een ezeltje, maar dat leek me eigenlijk nog enger op die stijle trappetjes en dat was ook mijn eer te na. Chey en ik zijn zelfs nog verder omhoog gelopen daar waren een aantal prachtige uitzichtpunten. Je zag de kleur van de rotsen veranderen van rood naar zwart. Het was rustig daar, ja niet iedereen was zo gek om zo’n stuk naar boven te lopen/klimmen. Wel vrijwel iedereen van onze groep hoor, daar zaten een paar sportievelingen bij die later nog een keer een stukje omhoog gingen om nog meer moois te bekijken.

We hoorden dat deze ooit zo’n bloeiende stad met zijn ingenieuze watersystemen werd verlaten toen de handelsroute werd verplaatst naar de rode zee.

Deze stad met zijn graftempels en zuilen blijft echter bijzonder om te zien hoewel het nu grotendeels ruïnes zijn, ik had dit bezoek niet willen missen. Maar ik was wel een beetje gebroken aan het einde van de dag, je moet zeker een goede conditie hebben als je veel wilt zien hier. Maar ik zeg tegen iedereen ga naar Petra, het is een belevenis!