Wat vliegt de tijd, maandag onze laatste dag alweer hier. Veel te kort eigenlijk, maar we hebben het wel erg leuk en gezellig gehad, we hebben heerlijk bijgekletst en dat we het zo goed hebben gehad was geen verrassing want Doménique en ik hebben in onze studententijd ook bijna 2 jaar prettig samen gewoond.

Ze snapt mijn passie voor mijn huis en dat voelt goed. Natuurlijk had ik veel meer willen klussen deze dagen maar dat komt in januari wel weer, dan ga ik samen met Lesley een week heen, ook heel fijn want we zijn veel met anderen geweest en saampjes willen we ook weer eens genieten van ons huis.

Lesley gaat eerst over 9 dagen weer heen, nu samen met mijn vader, mijn vader had nog een klus te doen die hij verleden keer niet af had gekregen, de stopcontacten veilig maken namelijk.

Ik vind het heel leuk dat mijn ouders zo meeleven en ook zo gepassioneerd bezig zijn met ons huis, het huis zag er uit om door een ringetje te halen toen ik vrijdag aan kwam, ja dat hadden die ouwelui goed gedaan. (laat ze het niet horen dat ik ze zo noem, haha)

Vandaag kwamen Paul en Peter de Engelse bouwvakkers weer langs om de dakpannen te vervangen die stuk waren, hopelijk gaat het dak nu niet meer zo lekken als er een plens regen valt.Tijdens het klussen zagen de mannen dat er echt snel het nodige moet gebeuren aan het dak, de nieuwe pannen sluiten goed aan, maar tussen de oude pannen zitten allemaal kieren, dus eigenlijk raden ze aan om alle pannen te vervangen en onder de pannen isolatie aan te leggen. Pff dit kost duizenden euro’s waar halen we dat nu weer vandaan.

De dag ervoor was ik naar ons postbusje gereden welke zo’n 1.5 km van ons huis af ligt en daar lag een briefje in, ik zag dat ik iets moest ophalen bij het postkantoor, zal dit de aangevraagde bouwvergunning voor de schuur zijn, het projectje van mijn vader?

Ik vroeg aan de Engelse of zij daar misschien ook zo over dachten, zou best kunnen zeiden ze, ze hadden de architect gesproken die we ingehuurd hadden om de aanvraag in te dienen en hij zei dat als we nog niks gehoord hadden we langs de gemeente moesten gaan.

Ga maar snel naar het postkantoor zei Paul want deze is maar open van 9 tot 10 uur in de morgen en je moet het poststuk ook binnen een week ophalen. Aangekomen in het dorp zagen we dat het postkantoor op de beneden verdieping lag van het gemeentehuis, nou ja kantoor, het was een klein kamertje, de postbode ging ons poststukje zoeken, na 10 minuten zoeken had hij 2 brieven voor me en ik moest voor beide tekenen voor ontvangst.

Helaas zat er geen vergunning bij, wel een officieel document met gegevens van ons huis, maar even navragen aan de makelaar of hij weet wat het precies is, er zat ook nog een vaag papiertje bij waar een foto van onze Spaanse auto op stond, hé zou dat een bekeuring zijn? Er stond een bedrag op van x8056 maar er stond ook bij 50% en de datum 24 december. Misschien was dit een nota voor de wegenbelasting die ze gingen incasseren, ik zag namelijk geen rekeningnummer op het papiertje staan, maar even straks aan Paul vragen.

Ondertussen liepen we 1 etage omhoog om aan een gemeente ambtenaar te vragen hoe het zit met de aanvraag van de vergunning, geen woord Engels spraken ze dus met handen en voeten en een paar woordjes Spaans begrepen ze uiteindelijk waar ik voor kwam, er werden een aantal dozen opgetrokken, niks geen computer en ja hoor daar zat de aanvraag nog in, er was nog niks mee gebeurd, er werd een telefoontje gepleegd en toen vertelde de ambtenaar dat er over 2 dagen iemand zou komen, maar ik zou die dag al naar huis gaan dus dat kon helemaal niet, ik maakte ze duidelijk dat mijn man 5 december weer in Spanje zou zijn en nu zullen ze proberen om hun eigen architect die dag langs te sturen om te kijken of de vergunning verleend kan worden, nou ben benieuwd.

Weer thuis gekomen vertelde Paul dat dat ene papiertje wel degelijk een bekeuring was, om deze te betalen moet je naar een bankkantoor gaan, raar zeg, we kunnen dit dus niet eens overmaken.

We reden daarom maar naar Iznajar dat schattige dorpje wilde ik toch nog aan mijn vriendin laten zien. Ik stapte bij een bank naar binnen en vroeg of ik de nota daar kon betalen, nee dat kon niet dat kon alleen bij 1 van de 5 banken die op het papiertje stonden vermeld, daarvoor moest ik een stukje doorlopen, ik ging toen bij de volgende bank naar binnen, de Caja Rural Cordoba, nee dat was ook niet goed, de bekeuring was in Granada begaan dus ik moest de Caja Rural Granada hebben en die zat niet in Iznajar, maar er stond ook nog een andere bank op het papiertje de BBVA en deze was ook in het kleine dorpje te vinden,(3 banken in dit kleine dorp, niet te geloven) toen ik daar binnen kwam werd ik vriendelijk ontvangen en moest ik gaan zitten, de bon werd in een apparaat gestopt en deze ging printen, ik moest x8028 betalen. Er werd een stempel en een handtekening opgezet en klaar is Kees. Wat een primitief gedoe zeg, maar we konden er wel om lachen.

Daarna rondgelopen in de dorpskern en het blauwe potten straatje viel in de smaak, het ziet er ook zeer schattig en verzorgd uit, er zit nu ook een restaurantje bij, alleen was deze helaas op maandag gesloten.

We zijn daarom maar bij het strandje aan het stuwmeer wezen eten, we hadden zoveel besteld dat we lang niet alles op kregen, de tortilla (Spaanse aardappeltaart) hebben we in laten pakken en toen we s’avonds om 20.30 weer in het vliegtuig zaten hebben we deze nog heerlijk opgepeuzeld.