Het land met de mooie naam, het klinkt zo mooi zoet, Belize. Ik had dan ook een soort tropisch paradijs verwacht, maar dit land was nog armer dan de vorige twee. Niks geen palmboomstranden, gewoon pure armoede.

Op het land wordt je met bootjes gebracht en de stuurman begon al gelijk met verkoop praatjes, hij wist wel een betrouwbare vriend die je voor een mooi prijsje het land kon laten zien, hij belde wel even met zijn vriendje en gaf hem mijn naam door, ik zei dat ik het nog niet wist wat we wilde gaan doen, we wilden het eerst eens rustig gaan bekijken..

Op het land kom je eerst in een erg toeristische belastingvrije zone en buiten de poort staan allemaal lokale mensen bijna te vechten of je jou iets mogen laten zien van het eiland.

Er stond ook een heel vies mannetje met rastahaar en met een kapot gescheurd stuk karton met mijn naam erop. No way dat we met die man een tour wilden gaan doen, wat een griezel.

Toen hij me aansprak of ik Ira was zei ik maar No, No, that’s not me.

Bij een andere Rasta man die er wel fris uitzag zijn we maar in de Taxi gestapt en voor maarliefst $100 deed hij een verslag over zijn land in 2.5 uur.

Ach deze man gunde ik het ook wel, hij was erg enthousiast en hij vertelde met passie. Hij had 8 kinderen te onderhouden en dit was gewoon zijn werk. Hij vertelde dat hij één religie had en dat was LOVE. Hij gelooft in de liefde, daarmee komt alles altijd goed.

Op het laatst bracht hij ons bij een plekje wat speciaal voor toeristen gecreërd was, je kon daar van een strandje gebruik maken voor $10 p.p. Maar het was niet heel mooi weer die dag dus we hebben bij een klein museumpje even rondgekeken en we hebben ons daarna maar weer bij de haven laten afzetten. meer was er gewoon niet te zien op Belize.

Die avond hebben we een leuke comedi gezien, mee gedaan aan de bingo en heerlijk gegeten. De obers hadden die avond een act en gingen op de tafels dansen. Grappig.