De jongens van de man van mijn vriendin vierde hun verjaardag aan het strand, 15 en 18 jaar zijn ze geworden. Ik heb mezelf weer eens onsterfelijk gemaakt door een kaart met 16 en 18 jaar mee te nemen, maarja met die pubers is het ook zo moeilijk schatten altijd.

Na de BBQ raakte ik in gesprek met een andere gast, doordat we het wat koud hadden zei ik zoiets als, ik woon liever in Spanje, waarop zij antwoordde, hoezo dan, wat trekt je zo aan in Spanje?

Nou om te beginnen het weer en ik vind de mensen aardig en hun levensinstelling vind ik zo gemoedelijk, ze zijn wat minder materialistisch.

Waarop ze zei, zo leuk is het niet om altijd in die bloedhitte te zitten, en zo aardig zijn die mensen niet hoor, ze zijn erg op zichzelf, heel erg met hun eigen familie, je vind er geen werk en het levensonderhoud is helemaal niet zo goedkoop als je daar eenmaal woont en ik kan het weten ik heb er gewoont en ik ben blij dat ik weer terug ben na 2 jaar wonen in Frigiliana.

Ik hing natuurlijk aan haar lippen, want ik zit altijd vol mooie gedachten en fantasieverhalen, het is ook wel eens goed om een ander verhaal te horen. Maar ondanks dat lijkt het me toch nog steeds een uitdaging om ooit iets in Spanje te beginnen.

Strand juli 003