Ons kleine spookje voelde zich gelukkig weer wat beter vandaag. Gisteren vroeg ze de hele tijd om kaas, gelukkig vonden we in een supermarkje een pakje en misschien was dat wel haar medicijn.

Na het ontbijtbuffet pakten we onze spullen en liepen we naar de boot. Natuurlijk wilde Fallon ook even afscheid nemen op het speelplein in het centrum.

Aangekomen bij de boot moesten we even wachten, toch achteraf niet zo slim dat ik een retour gekocht had want er zijn twee verschillende maatschappijen die de overtocht verzorgen en de ene gaat om het hele uur en de andere om het halve uur.

De auto hadden we binnen 5 minuten terug en toen weer zigzaggend naar Cancun terug gereden, echt ongelooflijk hoe slecht die weg is. Er stond 2 uur op googlemaps maar omdat je echt voorzichtig moet rijden met al die gaten in de weg deden we er 20 minuten langer over.

Gezinnetje Seur afgezet bij Chey en Arturo’s appartement en toen moesten we de auto inleveren. Dat kon in de stad 10 minuten bij Chey haar huis vandaan. Gelukkig dat Chey mee was en dat ze inmiddels al best een aardig mondje Spaans sprak want die boeven bij Europcar probeerde ons te laten opdraaien voor schoonmaakkosten voor de auto van €55. Nee zei Chey stellig dat staat niet in het contract, na zeker een half uur daarover aan het twisten hoefden we het uiteindelijk niet te betalen, want ik pakte gewoon de matten uit de auto en klopte ze ter plekke uit, zo wat nou zand van binnen. Echt fijn dat Chey erbij was om het zo goed te verwoorden allemaal.

Daarna gingen we boodschappen doen voor de lunch en het diner. Genoeg kaas voor Fallon maar ook pindakaas voor Les en Jai dat hadden ze gemist de afgelopen dagen.

Nero was van de partij toen er eten op tafel kwam, Frodo was verstopt onder het dekbed.

Fallon wilde beneden in de gezamenlijke tuin natuurlijk weer in het speeltuintje spelen en had direct aansluiting met een klein Mexicaans jongetje. Het maakt helemaal niet uit dat je geen Spaans spreekt als je zo klein bent vriendjes maak je zo.

Iedereen was bekaf en daarom hadden Chey en ik een lekkere thuismaaltijd bereid met veel groenten erin, dat hadden we een beetje gemist de afgelopen dagen.

Fallon lag snel in haar tentje te slapen na eerst nog een avontuur van Pepa Pig gekeken te hebben op de beamer.

Arturo en Chey brachten Les en mij naar het Nomads hotel waar Arturo manager van is, een andere dan verleden keer. Hier hadden we ook een mooie kamer gekregen.

Lekker slapen nu en morgen gaat onze reis weer verder. De laatste week.

Mayab is de oorspronkelijke naam van het schiereiland Yucatán in de Maya taal. Het verhaal gaat dat de Spanjaarden de naam Yucatán aan de regio gaven omdat de Maya’s hun vragen beantwoordden met de uitdrukking uh yu ka tꞌaan, wat in het Maya betekent: hoor hoe ze spreken, en de Spanjaarden begrepen dat ze zeiden dat hun plek Yucatán heette.

Je ziet hier op Holbox veel Maya mensen, de oorspronkelijke bevolking werd gevormd door Maya-Indianen, maar deze vermengden zich later met piraten. Je ziet ook vaak Aziatische trekjes bij de Maya mensen. Dat heeft ook te maken met de trek van de volkeren vroeger door de Beringstraat.

Holbox is ongeveer 40 km lang maar slechts 2 km breed. Slechts een deel is bewoont, er wonen maar 1500 mensen. Elk jaar komen er steeds meer toeristen en het wordt steeds duurder. Ik heb nu al diverse mensen gesproken die vertelde dat ze hier een aantal jaar geleden ook geweest waren toen het veel meer ongerept was. Wil je nu nog naar een ongerept eiland moet je naar El Cuyo gaan.

Ondanks dat het drukker is hier is het nog steeds niet overspoeld en je hebt ook veel paradijselijke plekjes hier.

Vandaag liepen we verder over het strand en gingen op een bedje liggen bij Zomay. Dat is gratis zolang je maar iets te eten en drinken besteld. Het strand had hier ook minder zeewier.

Er zat zelfs een speeltuintje bij.

Zo jammer dat Fallon nog steeds niet in orde is want er waren ook andere kindjes om mee te spelen, dat deed ze wel even maar ze had gewoon de energie er niet voor.

We hebben hier tot 5 uur gezeten en zijn toen richting het hotel gegaan.

Onderweg nog wel even een ijsje gegeten.

Na het douchen gingen we eten in het stadje bij een echte Mexicaanse Cantina.

Heerlijk vol kleuren. Helaas was Fallon te moe en ziekjes en daarom gingen Jai en Daisy snel naar het hotel terug. Ik hoop dat die kleine meid zich morgen beter voelt.

Af en toe valt de electra uit hier en dan heb je geen licht maar ook geen water. Ach als je dat vervelend vindt moet je hier niet komen. Het is een eiland midden in de natuur, dat is goed te zien als je op het dakterras zit bij ons hotel.

Je kan aan beide kanten de zee zien liggen en je ziet heel veel groen.

In het begin toen we aankwamen was het een beetje overweldigend, ik dacht even jeetje waar zijn we beland, omdat er nog veel plassen lagen op de wegen en het er daardoor een beetje slordig uitzag, maar hoe dichter we bij het strand kwamen hoe meer de wegen opgedroogd waren en het er mooier en relaxter uitzag.

Overal vind je prachtige murals.

Van die wasbeer snap ik helemaal want die wonen hier gewoon.

Het maakt het eiland gezellig en kleurrijk.

Ik vind ook de stijl van de huizen leuk.

Sommige zijn helemaal van hout gemaakt andere van beton maar allemaal heel leuk ingericht met veel dingen van touw en veel riet. Overal heb je ook hangmatten hangen en er zijn vele winkeltjes waar je dat ook kan kopen.

De hippie zit ook een beetje in mij en daardoor voel ik me hier helemaal thuis hier, sleurpend uit een vers geplukte cocosnoot.

Fallon voelde zich helaas niet helemaal lekker en dat was duidelijk te zien aan haar oogjes. Ik ging wat verhaaltjes voorlezen en kreeg er gelijk wat kindjes bij die ook wilden mee luisteren.

We gingen naar het strand.

Fallon speelde maar even met haar bakjes maar daarna heeft ze in de buggy geslapen, daarna was ze wat hangerig maar wilde wel bij de zee kijken.

Ook wilde ze wel op het speelplein op de glijbaan.

Eten gaat mondjesmaat, een banaan ging er helemaal in maar het potje baby eten daar is ze nu echt te groot voor, maar we dachten dan krijgt ze tenminste nog wat vitaminen binnen, maar korend gingen er maar een paar happen in.

Het was dus vandaag een rustige dag.

We hebben niet teveel gedaan vandaag, we zijn naar het centrumpje gelopen.

En terug langs het strand gewandeld en we hebben lekker geluncht.

Fallon ging vroeg naar bed en oma en opa paste op zodat Jairo en Daisy uiteten konden bij een restaurant om de hoek en toen zij thuis kwamen gingen oma en opa op pad.

We belanden bij Barba Negra, het was er druk en er speelde een live band, echt onwijs gezellig.

Heerlijke fish taco’s en visgerechten en niet duur. Het was super leuk zo saampjes.

We hadden Fallon beloofd nog een speeltuintje te bezoeken in Valladolid, gisteren toen we de burrito’s gingen halen zagen we namelijk een allerschatigst pleintje waar ook een speeltuintje aan lag.

De speeltuintjes in Mexico zien er vrijwel allemaal het zelfde uit en zijn heel kindvriendelijk.

Jammer genoeg zien we ze niet zo in Nederland. Fallon had direct weer vriendjes gemaakt en na het spelen gingen ze allemaal even met de handjes in de fontein. Wij waren er unaniem over eens dat we het hier leuker vonden dan in Mèrida, het is hier meer verzorgd en kleinschaliger. Ik zou volgende keer wel een ander hotel kiezen, niet dat Casa San Roque slecht was maar wel het minst van de vakantie.

Onze volgende bestemming is Chiquila, daar vertrekt de ferry naar het eiland Holbox, spreek uit als olbosch.

De weg naar de ferry is weer door de jungle en geen benzinepomp te vinden, dus je moet echt met een volle tank vertrekken. Pas als je een dorpje tegen komt kun je tanken en dat zijn er niet veel kan ik je vertellen. Vanaf Valladolid is er eerst een stukje tolweg en deze is perfect maar hoe dichter je bij de ferry komt hoe slechter de weg, je bent echt aan zigzaggen langs de kuilen.

Bij de ferry staan er allemaal mannen om je te overhalen bij hun te parkeren. We reden zo dicht mogelijk bij de boot en daar besloten we dat het eigenlijk niet handig is om de koffers mee te nemen omdat Holbox geen geasfalteerde wegen heeft. Dus ter plekke pakten we een tasje in voor 3 dagen. Dat hadden we natuurlijk eerder moeten bedenken maar daar hadden we niet aan gedacht. Natuurlijk vergeet je dan wat, bv skip bo en yatzee.

Op de boot werden we vermaakt door een Mexicaanse zanger, super leuk, de overtocht duurde zo’n 20 min.

Aan gekomen op Holbox zagen we het resultaat van de storm van 2 weken geleden, de wegen waren her en der nog een grote modderpoel.

Omdat de 4×4 taxi maar maximaal 4 personen mag vervoeren besloten we maar te gaan lopen naar het hotel, 15 minuten, maar goed dat Daisy offline kaarten had gedownload want er was geen internet.

Wat een aparte ervaring om hier te zijn op dit eiland, er is zoveel te zien en te bekijken maar goed dat we hier 3 nachten zijn.

Bij het hotel Villas Margaritas aangekomen kregen we een groot appartement waar je wel met 8 personen in kan, 2 aparte slaapkamers met elk een 2 persoons bed en een huiskamer waar ook twee 2 persoonsbedden stonden en er is een keukentje.

We zetten onze spullen op de kamer en we gingen naar het strand wat 4 minuten lopen van ons hotel afligt. Er is ook een zwembadje maar die gaan we later uitproberen.

Er ligt veel zeewier hier op het strand, maar dat is de natuur.

Er lopen verkopers op het strand die fruit verkopen, maar wij gingen wat drinken bij een strandtent en even bijkomen van de reis. Het was gelukkig niet zo warm vandaag.

Na nog een stukje over het strand gelopen te hebben belanden we (een straatje achter het strand) bij restaurant Luuma.

Super mooi en hip, eten was wel aan de prijs en porties niet echt groot, maarja dat heb je ook bij een eiland dat bekend staat bezocht te worden door rijke hippies.

Toen we s’avonds nog wat gingen lezen bij het zwembad zagen we 5 wasbeertjes water komen drinken, super leuk.

Na wederom een geweldig ontbijtje bij Kuka y Naranjo reden we op weg naar de volgende bestemming: Valladolid.

Toen we wegreden reden we per abuis een straat in die eigenlijk maar een piep klein stukje 2 richting verkeer was en ipv dat we snel de hoek omgingen reden we door en werden we een spookrijder. Binnen 5 seconden stond daar een politie agent en werden we aangehouden. Les moest zijn rijbewijs laten zien. De agent hield het verkeer tegen en wij konden keren. Oeps, dat wordt een dikke boete dachten we. Maar ik keek hem onschuldig aan en zei de hele tijd in het Spaans; Het spijt me, het spijt me, we wisten het niet en toen mochten we doorrijden gelukkig.

Na 2 uurtjes rijden kwamen we aan in Valladolid. Ons hotel ligt pal in het centrum, 2 minuten van de kathedraal. Les was moe en Jai en Fallon waren wel herstellende maar nog niet top. Daisy was nu ook niet lekker.

We besloten daarom bij het zwembad te blijven en wat eten te halen en bij het hotel op te eten.

Ook hier zit een Burrito Amor net zoals in Tulum en dat was goed bevallen en was maar een paar minuten lopen vanaf ons hotel.

Wat een super leuk restaurantje zeg, ik vond het eigenlijk jammer dat we er niet gingen eten maarja dat is even niet anders nu.

Lekker na het eten nog even zwemmen en Fallon wilde natuurlijk in de boot.

Om half 6 hadden we weer een walking tour geboekt. Dit keer zaten er Fransen bij ons in de groep. De man die ons de rondleiding gaf was van Maya afkomst en vertelde veel, alleen had hij een accent zodat het wat lastiger te verstaan was en dat er veel wind was maakte het ook lastiger. De verzamelplek was op het plein, daar stonden nog wat Maya krijgers klaar om een tradionele dans te doen voor de toeristen.

Verder stonden er op het plein ook de bekende witte stoeltjes.

In het midden van het plein is er een fontein met een Maya vrouw.

Het ziet er verzorgd uit allemaal, veel groen en leuke zitbankjes.

We liepen naar een allerschatigst straatje, calle de los Frailes.

Het zijn de oorspronkelijke huizen die voor prikkie gekocht zijn en opgeknapt zijn door de nieuwe eigenaren, ze hebben het geverfd (moet wel volgens een bepaald kleuren pallet).

Er zijn zaakjes in gemaakt, je vindt er tegenwoordig barretjes, restaurants, kleding winkeltjes, art winkels en antiek winkeltjes.

Vervolgens liepen we naar een klooster, dat is gesticht door de franciscanen, daar werd voor het eerst de Spaanse taal onderwezen aan Maya kindjes die waren weggehaald bij hun ouders met het doel om de maya taal te laten verdwijnen. Alleen ze gaven daar ook gewoon onderwijs, ze merkten echter dat de kindjes meer kennis kregen en aangezien kennis macht is, werd daar toch toen mee gestopt.

Later toen de opstand van de maya’s er was probeerde de Spanjaarden van het klooster en de kerk een veilige toevluchtsoord te maken. Interessante weetjes, er zijn 69 verschillende talen in Mexico en meer dan 360 dialecten.

De Spanjaarden kwamen voor het goud naar Mexico maar stuitte op Sisal, (touw ) en dat bleek het groene goud te worden.

Francisco de Montejo, (bekende veroveraar), je hebt de vader, de zoon en de neef met de zelfde naam. Ze hebben veel land afgenomen van de oorspronkelijke bewoners. De neef had eerst Vallodalid (vernoemd naar een Spaanse stad) aan de kust veroverd maar omdat het vlak bij een lagune lag waren er veel muggen en werd het naar het binnenland verplaatst. Zo vertelde de gids nog veel meer, daarom vind ik het zo leuk om een tour te doen, je leert echt veel over de stad en het land.

Fallon spotte nabij het klooster natuurlijk weer een speeltuintje, dat ziet ze direct.

Ik mijn letters, hele mooie dit keer.

We gingen nog even gezellig eten en Fallon was dol op broodje met knoflooksaus. Wat doet ze toch heerlijk mee met alles.

Wederom om 8 uur ontbijten. Super goed verzorgd, het lekkerste tot nu toe. Ik had avocado op toost en daar bovenop een gebakken eitje. Vers fruit en groene thee.

Het had geregend vanacht en de temperatuur was zeker 10 graden gedaald. Gisteren was het met 34 graden echt te warm dus dit weer was welkom.

Toen we de deur uitstapte om half 10 begon het keihard te regenen. We twijfelden nog even of we door moesten lopen want Fallon was ook een beetje ziekjes en zij moet geen kou vatten. Net toen we besloten terug te gaan naar het hotel werd het droog en besloten we toch te gaan.

Om 10 uur hadden we een date voor een free city walking tour, die Daisy had geboekt.

Ik heb zoiets al eens eerder gedaan in Taiwan en in Wenen dus kende het concept. Je krijgt een rondleiding door de stad en veel uitleg en aan het einde geef je een tip.

Onze ontmoeting plek was bij Calle 60 bij Parque de la Madre.

Bij ons in de groep zaten Canadezen, een Chineze jongen, een Egyptenaar en Amerikanen. De gids sprak heel goed Engels en ze begon te vertellen over het standbeeld op dit plein.

Ze had het over de vrouwen rechten in Mexico, die lopen nog wat achter, dit beeld is een hulde aan de moeder. Veel Mexicaanse mannen zien een vrouw alleen als huisvrouw en moeder maar het wordt ook gezien door de feministische beweging als een soort symbool voor de vrouwenrechten en straalt juist de kracht van de vrouw uit die meer is dan alleen een moeder. Dit beeld is een replica van een beeld uit Frankrijk.

We gingen vervolgens naar Plaza Santa Lucia waar 2 grote witte stoelen staan, deze zie je trouwens in een kleinere versie overal in de stad, sillas tu y yo (you and me chairs) met elkaar praten, elkaar aankijken maar zonder elkaar aan te raken. Het verhaal zegt dat een vader deze stoel bedacht heeft zodat zijn dochter veilig kon daten.

Daarna gingen we naar 1 van de vele galerieën die de stad rijk is, Caracol Púrposa.

Een galerie met een prachtige lichtinval en vele mooie beelden maar de meeste aandacht gaat uit naar de mural waar veel van de Mexicaanse cultuur in zit. Kijk maar eens goed. Je ziet de jungle, een Maya tempel, de maya symbolen, de dieren die hier voorkomen en La Catrina dat vrouwelijke doodskopje.

De gids vertelde dat La Catrina het symbool is voor de Dag van de Doden. Dat is zowel een trieste dag als een mooie dag, de doden worden herdacht. Er zijn 3 dagen, op 31 oktober is het voor de dieren, 1 november voor de kinderen en 2 november voor de volwassenen die zijn overleden. Er wordt een altaartje gebouwd waarop de foto komt en het is versierd met bloemen en het lieveling eten van de overledene wordt er neer gezet. Het is niet aan een geloof gebonden maar het is gewoon een traditie.

We liepen langs de universiteit maar ook langs het conservatorium, dat is geen koloniaal gebouw maar iets moderns.

Een beroemde Mexicaanse companist Amando Monzanero die een nummer heeft geschreven die Elvis later heeft gebruikt (it’s impossible) wordt hier geëerd.

Het verhaal werd verteld van het Contreras Theater wat twee keer in de fik gestaan heeft en later weer herbouwd is.

Vele gebouwen in Merida zijn met de stenen van de ruïnes van de mayatempels herbouwd, je ziet als je goed kijkt nog speciale tekens in de stenen.

We liepen naar Gran Plaza en dat is één van de meest levendige plekken in de stad.

Hier vind je de kathedraal en ook het Casa Montejo.

Dit levendige plein staat vol met de witte bankjes en voor de kathedraal worden vaak traditionele shows gehouden op zaterdagavond, dat zagen we gisteravond ook. Bij het Plaza de la Independence was nu een optreden met Mickey, Minnie Mouse en Pluto, Fallon kreeg een high five en vond het helemaal geweldig.

Er is zoveel verteld door de gids dat we het niet allemaal precies kunnen na vertellen maar het was erg interessant allemaal en echt de moeite waard.

Na de tour gingen we eten bij restaurant Las Vigas, een echt Mexicaans tentje, weinig geld grote porties.

Daarna naar het hotel en imiddels was het weer aardig aan het regenen, in het hotel hebben we een potje skip bo gespeeld.

In de avond liepen we nog even naar Gran Plaza, naast het meest gefotografeerde hotel zit een Starbucks en daar heeft Jai nog even een lekkere ijs koffie gehaald.

Les en ik gingen nog een margarita drinken bij La Negrita.

Daar speelde een fantastische live Salsa band speelde.

De glazen drank waren enorm en de sfeer was uitstekend.

Ik moest even wennen aan Merida maar inmiddels heb ik het omarmd.

Om 8 uur ontbijten is tegenwoordig vaste prik met zo’n klein meisje in de familie. Bij dit hotel zat het ontbijt erbij en het was super. Roerei, broodjes, pannenkoeken en verse mango. Ondanks dat we niet betalen voor Fallon doen ze eigenlijk nergens moeilijk en krijgt ze ook gewoon een ontbijtje. Ze denken natuurlijk zo’n klein meisje eet niet zo veel. Maar daar kun je je flink in vergissen, soms kan ze behoorlijk bunkeren. Maar in Mexico valt het nu wel mee, komt denk ook door de warmte.

Na nog een rondje over het park gelopen te hebben en de vogels en vissen gedag gezegd te hebben reden we door naar onze volgende bestemming.

Jai leek gisteren een opleving gehad te hebben en zich iets beter te voelen maar vandaag was het weer mis, de koorts liep weer behoorlijk op. Echt heel naar voor hem, hij heeft het de hele tijd warm koud, warm koud.

Gelukkig was het maar een uurtje rijden naar Merida en we konden ook vervroegd inchecken, dat was heel fijn. We kregen een gezond gif groen welkomstdrankje en dat smaakte heerlijk.

Het hotel Kuka y Naranjo ligt midden in de stad, gelukkig hebben we een parkeerplaats naast de deur.

Ik ben wederom tevreden met mijn hotel keuze.

Als je de deur van het hotel open doet kom je op een prachtige plek. Ik houd van deze stijl.

Het is een eco friendy hotel maar wel van alle gemakken voorzien.

Het eten wat geserveerd wordt is vegetarisch en ze doen aan afvalscheiding en de zeepjes zijn biologisch afbreekbaar. Het kleine zwembad is ook natuurlijk, net een cenote.

Omdat Jai zich nog ziek voelde besloten we deze dag bij het hotel te blijven en niet de stad in te gaan maar dat is geen straf hier met al die leuke zit plekjes hier.

We hadden inmiddels een stapel wasgoed verzameld en brachten deze naar een wasserette.

Je was wordt gewogen in een grote mand en je betaald per kilo.

Maarliefst 9 kilo werd gewassen en gestreken en die zelfde middag was het klaar en we moesten 15 euro aftikken, nou prima prijs ik gaf ze nog een fooitje. Dat is trouwens vrij gebruikelijk hier dat je fooi geeft als je tevreden bent. Minimaal 10 % maar liever meer, het loon van de mensen is laag, dus ze zijn blij met al het extra’s.

Les en ik liepen naar Gorditas Doňa Gorda daar verkopen ze tortilla’s gemaakt van bloem en maismeel waardoor ze extra luchtig worden, we zagen dat ze het deeg aan het kneden waren. Het wordt als het ware als een pitabroodje open gesneden. De vulling kun je vervolgens zelf kiezen en wij kozen voor kip.

We namen het mee om in de tuin bij het hotel op te eten. Een lunch voor een prikkie want het koste maar 141 pesos (€7,75) voor 6 stuks.

We besloten toch maar met Jairo naar de dokter te gaan. Naast de apotheek zit er hier vaak een dokterspost waar je voor €3,50 een consult kan krijgen.

De receptioniste van ons hotel had Jai zijn klachten opgeschreven in het Spaans maar de dokter was vrij onaardig en wilde ons eigenlijk weer weg sturen want ze vond het niks dat we zelf niet goed Spaans praten, maar na aandringen en met de telefoon in de hand pratend tegen de receptioniste als vertaalster wilde ze ons uiteindelijk wel helpen. Jairo is allergisch voor een bepaalde antibiotica soort dus ik merkte dat ze daar haar vingers niet aan wilde branden en schreef hem iets lichters voor, maar wel 3 soorten. Nu maar hopen dat het aan gaat slaan en dat hij zich snel beter gaat voelen.

Fallon begint nu ook met hoesten dus ik hoop dat het niet erger wordt. Ze had wel haar zin gezet op speeltuintjes zoeken in de stad. We vonden een ouderwetse.

Na nog even gechild te hebben gingen we de stad nog even in.

Het is een drukke stad, maarja het is ook zaterdag.

We hadden allemaal niet zoveel trek maar een ijsje ging er wel in.

Daarna nog even in een leuk restaurantje een drankje gedaan en lekker geschommeld en toen weer terug naar het hotel.

Toch knap van Jai dat hij even mee ging ondanks dat hij zich rot voelt.

Morgen gaan we de stad beter verkennen.

Eerst deed Chey nog even een fotosessie met Fallon op het strand met de zonsopgang.

Chey heeft een prachtige camera maar ik schoot ook een paar mooie plaatjes gewoon met mijn telefoon. Jai voelde zich ietsjes beter vandaag gelukkig, op het strand had hij een vriend.

Daarna gingen we ontbijten op het terras met zeeview. Geweldig gewoon, wat een fijne plek.

Alleen je moet er wel tegen kunnen dat er overal zand op je lijf zit, maar gelukkig hebben ze hier voldoende water om het er af te spoelen, de mooie zee,

maar ook het zwembad zijn zalig.

Tijd om afscheid te nemen, niet alleen van deze leuke plek maar ook van Elvira en Chey, want zij gaan nu 2 dagen naar Isla Mujeres en daarna gaat Elvira naar huis.

Jairo, Daisy, Fallon,Lesley en ik reden naar Izamal. Eerst waren we van plan om de Maya tempels in Coba nog te bezoeken want dat lag toch op de route maar omdat Jai toch nog niet helemaal fit was besloten we dat over te slaan. De weg was goed hier, geen kuilen of druk verkeer, maar wel een weg door de jungle, dat blijf ik apart vinden.

We reden door een tijdzone heen want ineens was het een uur vroeger. Het was een rit van 3 uur maar het verliep voorspoedig.

Toen we bij het leuke hotel Garden Macan Ché aankwamen om 12 uur, mochten we direct al in onze bungalow.

Het heeft 2 slaapkamers en ligt op een park omringd door groen.

Vele leuke andere huisjes vind je hier.

Er is ook een volière met vogels en konijnen.

We besloten om direct wat te gaan eten en ik vroeg om een tip bij de receptie. Van Fallon moest ik vragen waar de speeltuin lag haha.

We kregen 3 restaurant tips en 1 daarvan stond ook al op mijn lijstje dus daar besloten we heen te gaan. Het was 15 minuten lopen en ja hoor onderweg een mooie speeltuin voor Fallon.

Wat een mooi restaurant is Kinich zeg, best groot ook maar erg populair.

We moesten even wachten voordat we aan de beurt waren, maar dat gaf niks want ze hadden zelfs een speeltuintje in het restaurant.

Ze serveren traditionele Yucataanse gerechten en dat kozen we ook, dat was een goede keuze.

Fallon zat natuurlijk weer op een grote stoel en mee te smullen, tegenwoordig is ze ook beledigd als ze geen menukaart krijgt.

Na de lunch liepen we door de gele straatjes van de Mayastad Izamal.

Nog steeds is het grootste deel van de bevolking van Maya afkomst en de meeste opschriften zijn tweetalig.

Voor veel Maya’s is Izamal nog steeds een bedevaartsoord.

Het klooster is gebouwd op oude ruïnes, het is enorm groot.

Grappig om te zien hoor dat in het centrum alle straatjes okergeel geverfd zijn, sommige mogen wel weer een likje verf gebruiken maar dat mag de pret niet drukken.

Toen we weer bij ons hotel terug kwamen na een wandeling door deze leuke gele stad waren we behoorlijk warm geworden en doken we direct het zwembad weer in.

Altijd fijn zo’n koel bad en helemaal omringd door bomen maakt het nog relaxter.

In de avond gingen we weer naar de stad maar nu met de auto. Binnen 5 min waren we weer bij een super leuk restaurantje La Casona de Izamal, ook een tip van het hotel.

Je ziet niet van voren dat het zo groot is, het begint met een winkeltje en daar achter zit het restaurant en daar achter zitten touwvlechters die hele mooie lampen en sier vazen maken.

Echt ambachts werk.

We bestelden iets kleins.

Wat toch nog meer bleek te zijn dan we dachten maar we hebben het wel gedeeld.

De quamole portie was enorm en dat voor maar €5.

Oma werd verrast door Fallon want die had samen met haar moeder voor mij alvast mijn verjaardag cadeautje gekocht, ben pas over een maand jarig, maar dit was zo’n leuk cadeautje die konden ze niet laten liggen. Het was een echt taco mandje. Super blij mee.

Op tijd op om ook hier de zonsopgang te zien.

Helaas waren er een aantal wolken maar desondanks toch prachtig.

Het ontbijt kregen we op ons eigen terras hoe fijn is dat.

Vers fruit, yoghurtje, toost en koffie/thee. Fallon had weer haar eigen kapster mee.

Helaas voelde Jairo zich nog steeds niet goed en hij had ook koorts. Hij besloot daarom niet mee te gaan naar de Maya ruïnes maar in bed te blijven, echt sneu voor hem dat hij zich zo rot voelt.

Hij kreeg wel een andere kamer ipv uitzicht op de tuin nu uitzicht op de zee. Fallon haar slaaptentje had alle ruimte in deze grote kamer.

De rest ging naar de supermarkt om nog wat water te kopen en broodjes voor de lunch. Tevens om geld te pinnen want veel gaat hier nog contant, ook zo’n grote attractie als de ruïnes. Zelfs benzine willen ze hier cash, heel apart.

Nadat we onze auto geparkeerd hadden liepen we richting het ticket loket.

Eerst zie je een groot aanbod aan winkels met souvenirs. Heel toeristisch heb ik toch een leuk foto’tje gemaakt. Er stond een enorme rij om de belasting te betalen voor de archeologische zone en daar stonden we wel een uur in. Nadat we een bandje om hadden moesten we nog zeker 1 km lopen voordat we kaartjes konden kopen en naar binnen konden om de tempels te bezoeken, inmiddels was het bloedje heet en er zijn weinig schaduwplekken.

Voor die kleine meid was het onverantwoord om hier lang te blijven dus na een half uurtje gingen Chey, Daisy en Fallon alweer weg.

Les, Elvira en ik bleven nog een half uurtje langer maar ook wij vonden het te warm om nog langer te blijven.

Maar het was erg interessant om te zien allemaal.

De stad is gebouwd op een 12 meter hoge clif aan de zee en dat maakt deze tempel zo bijzonder.

In het park zie je ook vele leguanen lopen, zulke leuke beesten.

Toen we weer terug bij het hotel waren hebben we heerlijk gechild en gezwommen.

Er werden ook weer vele taartjes gebakken.

Uren kan zich daarmee vermaken.

We besloten om eten te gaan halen en dat lekker op het terras bij de nieuwe kamer van Jai op te eten.

Chey en ik reden naar het stadje naar Burrito Amor.

Iedereen had lekkete trek en vonden het een goed idee om te eten met uitzicht op zee want dat is een geweldig vakantie gevoel op de laatste avond in dit gezelschap. Morgen splitsen we de groep in twee.

Fallon was bekaf maar het duurde wel even voordat ze haar lijfje kon ontspannen om te gaan slapen. Maar na vele boekjes, filmpjes en liedjes is het toch gelukt.

Wat gaat de tijd toch snel, ons verblijf in Bacalar zit er alweer op. Het enige minpuntje wat ik kan bedenken is iets waar het hotel zelf niks aan kan doen. Door de aanleg van die tren Maya reden er veel vrachtwagens met zwaar materiaal over de snelweg en dat maakte een enorm lawaai, alleen in het eerste appartement was dat zeer goed te horen en daar sliepen wij nu net, de rest van onze groep zat wat verder weg en had er geen last van.

We vertrokken rond 11 uur en onderweg maakte we een tussenstop in een klein dorpje. Daisy heeft een Mexicaanse simkaart en kon daardoor een restaurantje zoeken. We kwamen in een super leuk restaurantje dat heette San Valentin.

Perfect gekozen, heel lokaal en ze hadden feest ze bestonden 14 jaar en er was een zangeres aan het optreden. Hier en daar een valse noot er tussen, haha maar wel super gezellig.

We bestelden gorditas (dikkertjes) dat is een kleine taco maar dan gefrituurd. Behalve vlees kun je er koriander en kool op doen en natuurlijk een heet sausje erbij. De kaas liefhebbers bestelden een quesedia en er werd ook sope met carnitas besteld en iedereen zat te smullen. De carnitas werd op een bijzondere manier gemaakt.

We besloten niet direct naar het hotel te gaan maar naar Gran cenote. Het water is daar heel helder met verschillende kleuren.

De grotten zijn leuk om in te snorkelen. Er zwemmen ook veel schildpadjes in het water.

Fallon vond deze cenote een beetje spannend dat kwam door de grot en doordat het water iets frisser is denk ik.

Deze cenote is populair denk omdat je er mooie foto’s kan maken maar ik vond hem in verhouding met de andere waar we geweest zijn minder mooi en een stuk duurder en ook minder geschikt voor kleine kinderen omdat je niet makkelijk het water in komt.

Tevens vind ik het ook minder dat je allemaal verplicht bent een zwemvest aan te doen en dat zwemt minder lekker.

Wat wel een pluspunt was was dat er een groot grasveld bijzat en Fallon speelde daar lekker met andere kinderen.

Jairo had het ineens heel erg koud en zat te rillen, oh jeetje dat is geen goed teken.

We besloten naar het hotel te gaan wat 20 minuten van de cenote af ligt. De wegen in Tulum zijn niet goed, wat een gehobbel zeg met al die kuilen. Langs de strandweg zitten allemaal hotels en restaurants daardoor zie je de zee niet liggen. Ons hotel Posada Lamar zit gelukkig pal aan het strand, het is kleinschalig en heeft echt de beach vibe. Met blote voetjes liepen we door het zand naar onze kamer.

We hadden 2 kamers geboekt. 1 voor 4 personen en 1 voor 2 personen. Fallon slaapt in haar eigen tentje dus gaat natuurlijk altijd bij haar papa en mama op de 2 persoonskamer, alleen daar was een probleempje mee zei de mevr bij de receptie. Ze kunnen maar 1nacht in die kamer en de volgende dag moeten ze verkassen naar een andere kamer.

Dan krijgen ze wel een upgraden naar oceaan view. Maar nu een beetje onhandig omdat Jairo zich ziek voelt en misschien wel wat langer in bed wil blijven liggen.

Nadat we de spullen op de kamer gezet hadden gingen we chillen bij het strand.

We kregen een welkomstdrankje, een lekkete sterke margarita.

 Fallon speelde met blokjes en was daar de heke tijd zoet mee. Taartjes in de oven zei ze de hele tijd.

In de avond gingen we 2 plekjes verder lopen en daar zat een onwijs mooi Italiaans restaurant.

Als je binnen komt loopt je eerst door een soort straatje met allemaal planten en prachtige potten, er zitten doorkijkjes wat wel winkeltjes lijken.

Super verzorgd allemaal. Eenmaal in het restaurant aangekomen kun je kiezen om binnen te zitten, half binnen half buiten, of geheel buiten te zitten.

Wij kozen voor semie binnen. De keuze was pasta of pizza voor ons.

Fallon zat vol maar toen er werd gevraagd wie er nog ijs wilde had ze ineens weer trek. Zo schattig te zien hoe ze zat te smullen. Het is niet goedkoop hier maar dat is het nergens in Tulum. Maar we proberen niet daar aan te denken en gewoon te genieten en dat lukt goed.