6 juli 2026

Nu ik eindelijk de tijd heb om alles goed te bekijken op ons landgoed, zie ik goed wat er nog gedaan moet worden. Maar ik besef ook vooral hoeveel er al gedaan ís.

Onder andere door onze lieve vrienden Rinus en Catrien. Zij zijn hier een tijdje geweest vlak voordat mijn ouders kwamen.

Wat hebben ze hard gewerkt om de buitenplek bij La Calera er weer mooi uit te laten zien! Het beton lag er zo vies bij, maar met de hogedrukspuit hebben ze alles weer spik en span gekregen. Dat is dagen werk geweest.

Ook de buitenkeuken was na de winter erg vies geworden. Dankzij hun harde werken is die nu ook weer helemaal schoon.

Mijn moeder had de kussens er al neergelegd. Voor mij was het nu alleen nog even aanvegen, een doekje erover en alles weer mooi neerzetten. We hebben ook de gordijnen opgehangen en de plantenpotten terug op hun plek gezet om het extra gezellig te maken.

Helaas zag ik wel dat veel plantjes het niet gered hebben. Logisch ook, want ze hebben geen water gehad. Dat is het lastige als je er niet bent.

Maar wat een verschil hebben Rinus en Catrien gemaakt. We zijn ze daar zo dankbaar voor. Lesley heeft ook het bordje weer geplakt want de letters van La Calera waren er af gevallen dus deze hangt ook weer goed op zijn plek.

Naast onze vrienden hebben ook mijn neef Bob en Jolanda met hun vrienden hard gewerkt in de voortuin in mei.
Voor mij is er nu bijna geen onkruid meer om weg te halen. Er staan alleen nog wat kleine dingetjes die ik zo uit de grond kan schoffelen en harken.

Wat een verschil met vroeger! Soms moest ik uren in de tuin doorbrengen om het er een beetje toonbaar uit te laten zien. Echt heel fijn dat er nu al 6 man in bezig zijn geweest.

Maar ik merkte dat we nog méér hulp hebben gehad… en dan niet van mensen.

Want toen ik het raam van onze slaapkamer aan het schoonmaken was, hoorde ik ineens geitenbelletjes. Hé, dacht ik, dat klinkt wel heel dichtbij. Normaal lopen ze een stuk verder achter ons hek.

Ik keek door de bosjes vanuit het slaapkamerraam en zag allemaal oogjes door de olijfboomgaard tevoorschijn komen. Ze stonden gewoon op ons land. Boefjes!

Ik snel naar buiten. Ze schrokken toen ze me zagen en gingen er schuldig vandoor, met de olijftakken nog in hun mondjes.

Ah, dát is dus ook een reden dat er weinig onkruid staat. Die geitjes hebben ergens een doorgang gevonden en zijn lekker gaan snoepen van ons onkruid op ons 22000m2 grond. Er viel genoeg te halen voor ze.