We brachten Chey zeer vroeg in de morgen naar de luchthaven, we hadden eerst het plan om direct langs de bouwmarkt te gaan, want we hebben altijd wel wat nodig, maar deze gaat pas om 9 uur open. Het wegbrengen naar Malaga airport is trouwens een stuk lastiger geworden. Je moet direct bij aankomst door een slagboom en je krijgt een kaartje, je mag een kwartier gratis in de garage staan en daarna moet je betalen. Dat is op zich goed, maar even snel uitstappen is er niet bij, je moet parkeren en dan moet degene die je afgezet hebt nog een behoorlijk stuk lopen tot de douane in vergelijking met hoe het eerst was. Even wennen gewoon.

Toen we weer thuis kwamen was Elvira ook uit haar mandje, zij zat te genieten van de prachtige morgen, de rust, de kwetterende vogeltjes en het ruizen van de wind, ik kan hier wel wennen hoor zei ze elke keer. Fijn om te horen en ook om te zien dat iemand die zo dichtbij ons staat ook zo blij wordt hier. Die avond zijn we wederom uiteten geweest nu bij Restauante Meson la Estacion, het oude stadionnetje in Salinas, sinds een paar jaar zit daar een nieuwe eigenaar en dat is de vader van onze favoriete tapasbar Manolo. Het is een vriendelijke man met een grijns van oor tot oor. We besloten geen tapas te nemen maar om van de kaart te bestellen. Ik had de Lubina, zeebaars in het zout en deze was verrukkelijk.

Ik gun deze man meer klandizie want het was niet druk en de keuken is erg goed. Hij doet ook helemaal niet aan reclame en op Tripadvisor is hij ook nog niet te vinden, ik denk dat ik eens ga uitzoeken hoe ik een recensie voor de beste man kan gaan schrijven.