Na weer een hele nacht regen keken we uit het raam en schrokken ons rot. Gisteren lag er nog een klein plasje water op het land voor ons, inmiddels was het een vijver.

De klusjesman zou langs komen want natuurlijk zo als altijd was er weer iets stuk gegaan. Hij belde en zei, ik sta op de weg naar je huis toe maar kan niet verder, loop even naar buiten dan zul je het zien.

Ik liep naar het toegangshek en zag wat gaande was, het land van de boer, waar sinds een paar maanden allemaal olijf bomen staan was compleet ondergelopen en het water drong niet meer de grond in dus stroomde zo met een aardige kracht naar het lager gelegen gedeelte, namelijk op onze toegangs weg en op het landje voor ons huis.

Paco schreeuwde vanuit de verte, ik ga hier niet doorheen met mijn auto hoor, dat is mij te link. Als ik jou was zou ik hier zo snel mogelijk weg gaan voordat je helemaal vast zit en niet meer wegkomt want de regen houdt nog wel een paar dagen aan en het water komt dus steeds hoger te staan.

Ik kreeg gelijk een deja vu van september 2012 toen zaten we vast en konden we ons terrein helemaal niet meer af.

Razend snel dacht ik, we moeten direct handelen, nu kunnen we nog weg met de auto, we moeten snel onze spullen gaan inpakken en weggaan want de kracht van het water is heftig en onvoorspelbaar en het was al aan het stromen.

Ik ging naar binnen en deed Elvira en Lesley verslag van de waterstand. Ik ben van mening zei ik dat we zo snel mogelijk hier weg moeten het gaat namelijk niet beter worden alleen maar slechter en we moeten voorkomen dat we hier vast komen te zitten. Laten we snel onze spullen gaan inpakken en weg gaan en voor de laatste 2 dagen een hotelletje pakken in Malaga.

Vrij overhaast gooiden we alles in onze rugzakken, haalde de koelkast leeg en zorgde dat het er netjes uit zag en vertrokken.

Een vrijwillige evacuatie maar wel geadviseerd door Paco en denk erg verstandig om op te volgen.

Gek hoor om zo ons huis te verlaten. In de auto appte ik mijn neef, hij zou namelijk morgen komen bij ons. Ik vertelde hem dat we ‘gevlucht’ zijn voor het wassende water en dat we een hotelletje gingen zoeken in Malaga.

Rijd maar door naar ons zei hij hier is het prima weer inmiddels, jullie kunnen hier logeren. Viva la Familia!

Super wat fijn en wat gastvrij en zo reden we door naar Torrox.

We spraken af op de boulevard en inderdaad hier was het droog en de temperatuur was ook 6 graden hoger, wel stond er veel wind.

We spraken af bij Boca Boca, daar verkopen ze lekkere taartjes zei mijn neef. Inderdaad de vitrine stond vol lekkers.

Na dit smakelijke hapje besloten we gezamenlijk een wandeling te maken langs de boulevard. Heerlijk eindelijk buiten wandelen hier had ik naar verlangd deze week.

Na de wandeling reden we de berg op naar het huis van Bob en Jolanda om 3 uurtjes later weer naar beneden te rijden om te gaan dineren bij Jing, zalig hadden we toch nog onverwachts onze rijsttafel alleen nu in Torrox bij de Chinees!

Toch jammer dat het niet 1 momentje droog is. We hadden ons erop ingesteld maar ik had toch stilletjes gehoopt dat het alleen s’nachts zou regenen en dat het overdag droog zou zijn zodat we toch iets meer buiten zouden kunnen zijn. De pelletkachel draait op volle touren en de pellets vliegen er door heen. We moeten van de week maar naar Malaga om nieuwe te gaan kopen want in de zomer kun je ze nergens krijgen en voor het najaar heb je weer een voorraadje nodig.

De bodem van het haardhout is ook in het zicht want ook de openhaard staat lekker te branden. Dus de volgende keer weer een kubje bestellen.

Ondanks dat we niet veel doen vermaken we ons prima, een potje rummikub of een Agatha Christie kijken en tussen de middag een lunchje pakken in een restaurant in de buurt. Dinsdags was het la Viñuela en woensdag het La Estacion, zo komt splinter wel door de winter.

Buiten regent het maar door en door. We zouden donderdag bij vrienden gaan eten maar die hebben de afspraak afgezegd, het is niet verstandig zeiden ze met die regen, de wegen zijn slecht en her en der vallen er rotsblokken naar beneden en zijn er modder stromen, jammer we hadden ons verheugd op de rijsttafel, maar veiligheid boven alles en wat in het vat zit verzuurd niet.

We hadden heerlijk geslapen in het mooie hotelletje, ik word altijd enorm blij van een mooie authentieke inrichting en het klinkt misschien raar maar het geeft mij veel innerlijke rust, een soort zen gevoel zeg maar.

Helaas wederom regen toen we wakker werden, dus een wandeling zat er weer niet in. We besloten in de mooie lobby wat te gaan lezen en ons ontbijt over te slaan en direct over te gaan in de lunch. Zo grappig in dit dorpje Algarinejo wonen maar 2300 mensen, het ligt ook nog eens erg afgelegen maar er zitten wel twee top restaurants.

Het kwam dus goed uit dat we hier bleven slapen want zo konden we ze beide bezoeken. Bij restaurant La Huella hebben we altijd zalig gegeten. Elvira was hier nog nooit geweest dus ook leuk voor haar om dit te ontdekken. De vriendelijke eigenaar Nicolaas verwelkomde ons met een glas cava. Nou op onze nuchtere maag dan maar, proost! Verder hielden we het maar bij een frisje want we hebben afgesproken met elkaar om alleen nog maar alcohol bij speciale gelegenheden te drinken. We beschouwden dit dan maar als een staartje van onze trouwdag.

We deelden de vegetarische samosa’s en daarna had ik een heerlijk stukje rundvlees en Les zat te genieten van soba noedels en Elvira had iets met Iberico vlees. Als vanouds was alles weer perfect en we komen hier graag snel weer eens terug.

Toen we weer thuis kwamen ging de openhaard aan en gingen we lekker chillen. De pelletkachel monteur komt vrijdag hoorden we, fijn hopelijk is het probleem met de onsteking snel op te lossen. Maar tot die tijd nog maar even een warm kruikje erbij op schoot.

Snel was ik ochtends vroeg mijn bed uitgegaan en had ik de pelletkachel schoongemaakt en weer aangezet in de keuken, de ontbijtbordjes klaar gezet en was toen weer terug in mijn bed gedoken. Ik had besloten om pas weer terug te gaan als de temperatuur wat aangenamer zou zijn want brr in de ochtend is het best fris zo zonder centrale verwarming. Na 2 uurtjes begonnen we op onze trouwdag met een lekker ontbijtje.

We haalden wat herinneringen op aan die mooie dag inmiddels alweer 37 jaar geleden. Het was fris die dag in 1989, de temperatuur lag rond het vriespunt, ik wilde perse een trouwjurk met korte mouwen en als trouwauto een witte kever cabriolet. Nou ik heb het geweten, ik had het behoorlijk koud, maar dat maakte me helemaal niet uit, ik had tenminste mooie foto’s en ik was zelf wel die dag het zonnetje. Op huwelijksreis gingen we naar Amerika dat was Lesley zijn grote wens. Alles hebben we als fantastisch beschouwd en we hebben hele mooie herinneringen aan die tijd. Maar vandaag bespraken we ook de jaren daarna, op vakantie met de kindjes naar Lanzarote toen we 5 jaar getrouwd waren en met 10 jaar getrouwd zaten we weer in Amerika met de kids. Met 25 jaar gingen we skieen met het gezin (voor het eerst van ons leven) in de Sierra Nevada en met 30 jaar gingen we naar Dubai en Sri Lanka en met 35 jaar naar Mexico met z’n alle om Cheyenne haar nieuwe plekje te zien.

Elk jaar maken Les en ik er iets bijzonders van, saampjes eten of op vakantie of gewoon een weekendje weg. Zo zijn we ook samen in Thailand, België, Hongarije, Spanje en Schotland geweest. We vieren elk jaar opnieuw dat we nog steeds blij zijn met elkaar.

Ŵe zijn dol op mooie belevenissen. Natuurlijk wilde ik vandaag ook iets leuks gaan doen. Op 40 minuten hier vandaan ligt een super leuk restaurantje Casa Piolas. Ze serveren daar een 12 gangen menu. Het restaurant is al 3 generaties geroemd om zijn bijzondere manier van koken. Het is een avondvullend programma, alles is zo mooi gepresenteerd en bij elk gerecht krijg je een perfecte uitleg.

Tegenover het restaurant aan de andere kant van het plein ligt een prachtig hotel La Casa de Maria en daar verbleven we om onze belevenis helemaal compleet te maken.

Van te voren had ik het allemaal gepland maar in mijn planning zat ook een wandeling naar de kleine waterval nabij het dorpje, helaas regende het de hele dag en viel dat plan in het water (letterlijk) maar we verzonnen gelijk wat anders en zo belanden we voordat we aan het luxe diner begonnen bij pub Baby tussen de vrolijke Spaanse voetbal liefhebbers, met z’n alle Barcelona kijken. Wel een groot contrast met wat daarna kwam maar ook dat vinden wij super leuk.

Ons Spaanse huis is altijd een geweldige plek geweest om even uit te blussen van ons drukke leventje in Nederland. In de begin jaren gingen we wel 7x per jaar heen omdat er veel gedaan moest worden. Toen het huis wat meer af was werd het 5x per jaar en later toen onze eerste kleindochter geboren werd ging het langzaam over tot meestal elk kwartaal een keer. Maar sinds onze dochter een Mexicaan aan de haak heeft geslagen en ook een allerschatigst dochtertje heeft gekregen gaan we steeds minder naar Spanje omdat we ook naar Mexico willen natuurlijk. Meestal vliegen we 2x per jaar de oceaan over en omdat we beide nog werken zijn we afhankelijk van onze vakantie dagen en daardoor wordt het steeds minder dat we naar Spanje gaan helaas. Vorig jaar was het maar 3x.

Dit jaar hebben we weer nieuwe vakantie dagen gekregen en besloten we na een half jaar niet in Spanje geweest te zijn maar weer eens te gaan.

De weersvoorspellingen zijn niet goed, de hele week regen maar dat zal onze pret niet drukken. Klussen staat niet op ons programma maar gewoon even lekker genieten van ons huis en de omgeving na zo’n lange tijd.

We landen op Malaga Airport om 10 uur in de morgen, het was 9 graden en droog. Nou zeiden we hoopvol als dit zo blijft zijn we helemaal blij. Maar ons huis ligt natuurlijk wat meer in de bergen en daardoor is het in het binnenland ook wat kouder in de winter en dat bleek ook, toen we aankwamen bij de supermarkt in Archidona was het slechts 6 graden maar gelukkig ook droog en een voorzichtig zonnetje. De sinaasappeltjes hingen aan de bomen, Spaanser kan niet het niet worden.

Met een boodschappen tas vol kwamen we eindelijk weer thuis, zo vertrouwd gelijk. Binnen was het behoorlijk frisjes, het ontliep de buitentemperatuur niet veel.

Elvira was ook mee en samen met Les gingen zij de blaadjes op het terras aanvegen. Ik hield me bezig met het stofvrij maken van het huis en alles even na te lopen in de keuken en de slaapkamers. Kopjes met afgebroken oren en glazen met barsten erin weggegooid, na seizoenen van verhuur ziet de eigenaar alles het beste. Wat missen we, wat moeten we vervangen en wat kan beter. Ik heb alle dozen met linnen weer gerangschikt en toen was het tijd voor de lunch. Om half 3 kwamen we bij Manolo aan, het restaurant zat lekker vol.

Papa Manolo zat er zelf ook met zijn gezin te lunchen. Miquel kwam direct naar ons toe en ik kreeg dikke zoenen, we kletsen dan altijd even wat bij. De porties zijn enorm bij dit restaurant, gelukkig kregen we een box mee met het eten wat we niet op kregen.

Thuis gekomen ging de pelletkachel in de keuken direct aan en de openhaard in de huis kamer stond ook weer vollop te branden in no time en al snel zat de temperatuur op 14 graden. Nu hoor ik je denken nou dat is toch nog echt koud, maar toch voelde het al behoorlijk aangenaam ten opzichte van onze binnenkomst. Dekentje om je heen en lekker chillen op de bank met een boekje. De andere pelletkachel in de huiskamer doet het helaas niet, hij gaat het hele riedeltje af alleen het vuur ontsteekt niet. Ik hoop dat de monteur tijd heeft deze week om het te fixen. Gelukkig hebben we ook nog warm water kruikjes en als de warmte in de muren zit zal het ook comfortabeler zijn.

We zijn weer thuis in ons tweede huis en gaan er een lekkere week van maken.

Wat hebben we het jaar 2025 geweldig afgesloten met elkaar. Het was zeker bijzonder om ook Chey haar gezin compleet bij ons te hebben met de feestdagen.

Santiago was nog nooit in Nederland geweest, zelfs nog nooit in Europa, daarom extra fijn dat hij er ook bij was. Chey had voor dit speciale moment een fotoshoot geregeld. Een oud vriendinnetje van haar van de lagere school is fotograaf en zij heeft deze prachtige foto’s van ons gemaakt met kerst.

Geweldig om dit te hebben van de gezinnetjes van onze kinderen en natuurlijk de familie foto, er zijn er heel wat gemaakt. We kiezen de mooiste eruit en die gaan in een lijstje.

Het jaar 2026 gaan we goed beginnen met vele leuke dingen in het vooruitzicht en als je me nu inmiddels een beetje kent weet je dat ik dol ben op mooie belevenissen. We nemen eerst mijn ouders mee uiteten half januari voor mijn vaders zijn 79 ste verjaardag. Daarna zijn we uitgenodigd door een vriend van mij, Marcel (die 60 jaar is geworden) voor een sjiek etentje met klein gezelschap in Amsterdam.

Verder staat ons een lekker weekje Spanje te wachten. Even aan de kou ontsnappen, alhoewel je niet moet denken dat het in Spanje alleen maar mooi weer is. Overdag zijn de temperaturen rond de 16 graden maar de nachten zijn rond het vriespunt en dan te bedenken dat we daar geen centrale verwarming hebben. We verwarmen het huis met de openhaard en de palletkachels. Het duurt echt wel even voordat de warmte in de stenen muren zit, dus dikke truien en wollen sokken mee. Maar gelukkig een echte warme vakantie staat in de planning in het voorjaar want dan gaan we weer naar onze Mexicaanse familie en mijn ouders gaan ook mee. Tussen door heb ik nog allemaal leuke dingen in het vooruitzicht staan, vooral etentjes met mijn vriendinnen.

Maar ik ben ook begonnen met gezonder te leven, inmiddels ga ik al 8 weken, 3x per week naar de sportschool en drink ik vrijwel geen alcohol meer en sla als het even kan ook elk koekje en snoepje af. Ik hoop dat ik dat kan volhouden, gelukkig steunt mijn man me ook met deze levenstijl en gaat vrolijk mee naar de sportschool.

Ik wens iedereen die mijn blog leest het allerbeste voor 2026 maar onthoudt wel, het leven kan heel mooi zijn, maar je moet wel zelf de slingers ophangen!

Inmiddels is mijn lieve jongste kleindochter Riley alweer 1 jaar geworden, dat kleine dondersteentje groeit als kool maar is nog steeds wel een klein ukkie.

Elke dinsdag tot begin van de middag heb ik haar helemaal voor mij alleen en dat is goud waard voor oma Ira om zo een goede band met haar kleindochter op te kunnen bouwen.

We halen dan daarna saampjes Fallon van school op en dan heb ik die twee rakkertjes gezellig bij me spelen thuis. De eetkamer is inmiddels omgebouwd tot een permanent speelparadijs.

Vaak gaat oma (en soms opa ook als hij klaar is met werk) de hort op met ze, naar de speeltuintjes hier in de buurt om zich lekker te kunnen uitleven, maar we hebben tegenwoordig ook een trampoline in tuin waar volop gebruik van gemaakt wordt.

Soms bezoeken we een kinderboerderij en laatst hebben we voor het eerst een pony farm bezocht.

Soms is Fallon moe van een schooldag en dan wil ze gewoon lekker binnen spelen, we doen vaak rollenspelletjes en regelmatig ben ik de dokter en dan weer de oppas en dan weer de juf haha zo leuk die fantasie van kleine kinderen.

Deze dagen zijn erg spannend voor de kinderen met eerst Sint Maarten en nu Sinterklaas en straks weer kerst.

Met Sinterklaas vieren hebben we speciaal gewacht tot Lila weer naar Nederland was gekomen. Wat hebben we dat kleine grietje gemist, we hadden haar 2 maanden niet gezien en wat is ze groot en wijs geworden. We gaan nu 3 heerlijke weken tegemoet samen en haar papa en broer want zij komen ook volgende week, zo leuk!

Wederom bij het lekkere bakkertje croissants gekocht, ik snap die Franzen wel om zo hun dag te starten.

Om 10 uur moesten we al uitchecken. Wat nu, direct doorrijden naar huis en op tijd thuis zijn of toch nog even een leuk dorpje bezoeken met elkaar.

Nou je weet vast wel wat de levens genietende familie besloot.

Op naar het middeleeuws dorpje Eguisheim waar de tijd lijkt stil gestaan te hebben.

Het dorpje loopt in een cirkel rondom het plein met de kerk. Kleine snoezige straatjes en steegjes met prachtige vakwerk huizen en leuke stenen keitjes op de straat, gedecoreerd met vele bloemen voor de deur.

Super leuk dat we iets nieuws ontdekt hebben, dit was een tip van de dure kaasboer.

In al die jaren dat mijn ouders hier in de omgeving komen hadden ze dit dorpje nog nooit bezocht maar eens moet de eerste keer zijn.

Het dorp valt net als Riquewihr onder Les Plus Beaux Villages de France

Ook staan uit deze omgeving Hunawihr en Bergheim erop maar die dorpjes moeten we een andere keer maar bezoeken, er moet altijd wat overblijven voor de volgende keer.

In totaal staan er in heel Frankrijk 176 plaatsen op die lijst. Om daar op te komen moeten de plaatsen natuurlijk wel aan een aantal criteria voldoen. Bv er mogen niet meer dan 2000 mensen wonen en er moeten minimaal twee artistieke, historische, wetenschappelijke of pittoreske locaties zijn in die plaats.

Super leuk om hier rond te lopen, eigenlijk hadden we er nog wat langer de tijd voor willen nemen maar we wilden ook niet te laat weggaan. We besloten nog even een taartje te eten om dit gezellige weekend af te sluiten en het 60 jarig huwelijks feestje extra feestelijk af te sluiten met elkaar.

Ramon en Esther blijven nog een nachtje maar de rest ging weer naar huis. Wederom via Duitsland, dit keer minder files maar het blijft een eind rijden

Bij van der Valk Venlo besloten we te dineren. We waren verrast door de mooie inrichting, je ziet dat de hotelketen echt met hun tijd is meegaan. Top gegeten ook, voor een goede prijs.

Pap en mam enorm bedankt voor alles, het was een super weekend, dit weekend zo met elkaar zit weer in ons fijne momenten geheugen boekje opgeslagen.

Wat Les en ik wel hebben besloten is dat we dit weekend genoeg gedronken hebben om tot de kerst geen alcoholische versnaperingen meer te drinken, we hebben voorlopig genoeg gehad, ik denk niet dat dat voor de rest geld want die hadden een stuk meer flesjes ingeslagen dan wij haha.

Vroeg in de morgen besloten Ramon, Esther, Lesley en ik een wandeling te maken door de wijngaarden. Wat een genot met dit weer.

Deze periode is de natuur ook zo prachtig, de bladeren van de bomen en wijnranken kleuren van donker groen naar licht groen, geel en zelfs naar rood.

Aan het einde van de wandeling liepen we het stadje in op naar de bakker voor de lekkerste croissants en pain au chocolat ever. Ik ben mijn ervaring van verleden keer nooit vergeten, die bite en smaak stond nog altijd in mijn geheugen gegrift. Je neemt een hap proeft de roomboter en je hoort het knisperen, zo verrukkelijk!

Mijn moeder had de tafel gedekt en zo zaten we te smullen samen.

Na het ontbijt stond om 11 uur het treintje al klaar om een rondje te rijden rondom het stadje zo door de wijngaarden.

Mijn vader vond het eigenlijk niks om als een pipo in dat treintje te zitten maar na flink aandringen van ons allemaal ging hij toch overstag. Het is juist leuk want zo komen we ook op de plekken waar ze vroeger altijd wandelden, nu zijn ze niet meer zo mobiel.

Hé Tien kijk dat bankje daar zaten we altijd, jazeker en kijk Nico hier op dat uitzicht punt daar stonden wij ook altijd en daar liepen we dan zo stijl naar beneden.

Je zag die oudjes van ons genieten, zo leuk. Wat hebben ze het hier altijd naar de zin gehad zeg, die passie hebben ze ook op ons overgebracht.

Wij hebben dit plekje ook in ons hart opgenomen.

Na de tour gingen we op zoek naar wat wijnkelders om de zoektocht naar een nieuwe vaste wijnboer voort te zetten.

Esther kwam op het geweldige idee om Jean Marc op te zoeken op internet en vond zijn telefoon nummer. Zo kwamen we erachter dat de beste man inderdaad met pensioen was maar dat zijn neef zijn wijngaarden heeft overgenomen en dat hij wijn maakt van het zelfde niveau. Over 1.5 uur hebben we een afspraak gemaakt bij zijn wijnkelder deze ligt ook op loopafstand.

Maar we gokken natuurlijk niet alleen op dit wijnhuis, we gaan meer smaken proeven in de barretjes op zoek naar de beste Elzas wijn.

We doken ook nog een kaas kelder in en we kregen daar diverse kaasjes te proeven van de aardige babbelgrage eigenaar. Mmh lekker die 12 jaar oude kaas doe daar maar een stukje van zei Esther en ze wees ook nog een ander stukje aan. Ramon vond de truffelkaas erg lekker en bestelde daar een stukje van. De worst smaakte ook wel en ze hadden daar ook de traditionele zuurkool in pot die zo bekend staat in de Elsas, doe daar ook maar 3 potten van zei mijn big spender broer. Zo, zei ik, dat kost wel denk ik. We deden allemaal een gok naar het eindbedrag. Oef toen de kaasboer die opnoemde schrokken we ons allemaal rot. Dit was ver boven ons gegokte bedrag. We liepen beduusd de winkel uit. Esther ging toch nog even op de bon kijken. Ze keek verbaasd naar ons want wat was er nu €57, wij wisten het ook niet, dus ze ging toch nog even terug naar binnen. Bleek het het truffelkaasje te zijn die Ramon besteld had. We gilden het allemaal uit van het lachen. Dat is een pittig geprijsd kaasje. Hier gaan we Ramon nog jaren mee pesten haha. Ben ik even blij zei Esther dat het mijn bestelde kaasje niet was.

Na dit kaas avontuur gingen we wijn proeven bij de neef. Zijn wijnhuis heet Selig en het smaakte allemaal erg lekker, we bestelden allemaal een paar flesjes.

Inmiddels was het tijd voor de lunch en we besloten dat thuis te doen, we hadden nog genoeg in huis. In de middag deden we nog een paar proeverijen en kochten we nog een paar flesjes van de pinot gris en de gewurtztraminer van diverse wijnmakers. Alles is gewoon lekker in deze streek.

Mijn broer was natuurlijk met de camper en kocht wat meer doosjes dan wij, toch plek genoeg.

Om 8 uur liepen we in het uitgestorven straatje, op zondagavond zijn alle toeristen bijna weer naar huis namelijk. Maar in het restaurant waar wij gingen eten zat het toch nog best vol.

Ramon had de beroemde zuurkool met 4 soorten vlees besteld, Esther had vis en de rest had lekkere beef. Uiteraard vergezeld (om het af te leren) met een zalig flesje vin d’alsace. Wederom was dit een top dag zo met elkaar.

Moeders blijven moeders hoe oud ze ook zijn, altijd zorgen dat alles goed geregeld is en dat het aan niks ontbreekt. Alles voor een lekker ontbijtje had mams mee genomen uit Nederland. Na het ontbijt gingen we direct door naar de Carrefour om ook ontbijt spulletjes voor de komende 2 dagen te kopen. Altijd leuk om in een buitenlandse supermarkt te lopen en deze was echt enorm, wat een diversiteit, je zou er keuze stress van krijgen. Toen we alles uitgepakt hadden thuis besloten we door de poort te gaan en het centrum in te lopen van Riquewihr.

Wat is het toch een schitterend pittoresk stadje. Zo leuk al die vakwerk huisjes in diverse kleuren.

Zeer goed verzorgd ook met al die prachtig bloeiende geraniums.

Het is echt een genot om hier te lopen.

Overdag zie je vele dagjes toeristen, de avonden zijn een stuk rustiger.

Het stadje staat bekend om 1 van de mooiste van Frankrijk en dat snap ik helemaal.

We kregen een bericht van mijn broertje, zij hadden ook geen mazzel met het verkeer en zouden het niet redden voor de lunch.

Daarom doken wij om 2 uur het keldertje in, een familie berucht restaurantje waar we altijd graag komen. Ik koos voor de quiche Lorraine deze is altijd zalig hier.

Wat zaten we daar lekker en mijn ouders haalden nostalgisch alle verhalen van vroeger weer naar boven. Heerlijk om ze zo zien te genieten en wij genieten met ze mee.

Wat hebben we het getroffen zeg met het weer, de zon scheen vollop, het is zeker een graad of 17 en dat voor half oktober, zalig.

Nadat we weer wat verder gelopen waren tot de volgende poort dachten we even af te slaan naar de wijn kelder van Jean Marc, al jaren kopen mij ouders bij hem wat doosjes wijn in. Maar nu was het pand leeg, oh wat jammer, hij is vast met pensioen, ja we worden allemaal een dagje ouder.

Maar gelukkig zijn er diverse wijn kelders dus keuze genoeg, maar welke is de lekkerste om in te slaan voor thuis. We gaan ze gewoon allemaal proberen vandaag en morgen haha.

Al een beetje rozig van het proeven besloten we thuis even te chillen in afwachting van de Denen. Ja hoor daar kwamen ze eindelijk met hun prachtige camper de parkeerplaats op rijden. Het was me een reisje wel geweest voor ze. Fijn dat ze er zijn, gezin compleet. We trokken een wijntje open en proosten op onze ouders die al zo lang super gelukkig zijn samen. Wat een geweldig voorbeeld voor ons. Wat we van ze geleerd hebben is elke dag genieten en positief blijven, veel belevenissen maken en niet te lang boos blijven op elkaar, gooi het eruit als er wat is dan kun je weer verder. Het blijkt een super methode want 60 jaar getrouwd zijn is niet niks. Als cadeau hadden wij als beide kinderen met onze gezinnetjes 2 vliegtickets gekocht voor hun naar Mexico voor maart 2026 maar dat wisten ze al. Dat is voor de volgende belevenis. Maar nu eerst deze belevenis gaan beleven. Dat houdt in gelukkig samen zijn met elkaar en veel plezier maken dit weekend.

We gingen s’avonds wederom eten bij een door ons vaker bezocht restaurantje op loopafstand van ons appartement, zodat we na afloop zo naar huis konden rollen.