Dat hadden wij ook kunnen doen, gewoon ons ticket omboeken en een paar dagen langer in Spanje blijven. Helaas hebben wij dat niet gedaan, de werkplicht riep. Onze dochter daartegen die met haar kontje in de States zit doet dat gewoon. Mam, ik heb echt nog geen zin om naar huis te gaan hoor en ik weet ook niemand die me naar het vliegveld kan brengen, ja, ja, het is wel goed, doe maar wat je niet laten kan.

Zo zit madam nu dus nog in Amerika en komt ze woensdag pas thuis. Als het kon zou ze nog langer blijven maar donderdag roept haar plicht ook en moet ze vakantiewerk gaan doen bij de bank.

Je kunt van je vakantie pas echt genieten als je ook werk hebt, want als je elke dag vrij bent voelt vakantie toch anders dacht ik altijd. Nee hoor, riepen mijn ouders die beide niet meer werken, we hebben net een maand vakantie gehad in het buitenland en het voelt toch echt als vakantie, je bent er gewoon even uit, je bent in een andere omgeving, je doet andere dingen en je voelt je veel vrijer.

Conclusie vakantie is altijd fijn, of je werkt of niet. Daarom overwinteren waarschijnlijk ook zoveel pensioenado's, niet alleen voor het mooie weer maar ook om even helemaal in een andere omgeving te zijn.

Zeg pap en mam, als wij nu een vakantiehuis in Spanje kopen, willen jullie dan niet daar in de winter overwinteren?

Het lijkt ze helemaal leuk, we hebben er weer een nieuw senario erbij. Ons plan begint steeds meer vormen aan te nemen.

En wat lees ik van de week in de krant, de overdrachtsbelasting is verlaagd, op ons huis scheelt dat grof geld. Misschien moeten we het toch maar snel te koop zetten. Maar moeten we daar een makelaar voor inschakelen of doen we het zelf? In Friesland hebben we ons huis zelf verkocht en dat zou volgens iedereen heel lastig zijn, nou in 1 dag was het verkocht.

Ik heb wel even een makelaar langs laten komen, op dit moment zie ik er eigenlijk nog niet zoveel toegevoegde waarde van. We hoeven immers niet te verkopen, het mag, maar dan wel voor de prijs die wij in ons hoofd hebben.

We gaan even nadenken over een goede advertentietekst, ook moeten op zoek naar een fotograaf die mooie foto's van ons huis wil maken en we moeten ons huis nog even verkoopklaar maken.

Lesley had vorige maand al de huiskamer geverfd, ik van het weekend de bijkeuken, we zijn lekker bezig.

Ondertussen ben ik klaar met een moodboard van ons Spaanse vakantiehuis en ik heb al veel propjes liggen van schetsen hoe ons toekomstige huis er uit moet zien, ik ben er nu helemaal uit, nu nog een goede architect zoeken.

Helaas gooide een virusje van de week nog even roet in al onze plannen maar dat heb ik ook weer overleefd.

Mijn hoofd draait weer op volle toeren.

Dus kom maar op met dat bod voor ons Nederlandse huis want dan kunnen de plannen pas echt uitgevoerd worden!

Want tickets boeken en omboeken dat doe ik ook heel graag.

We zijn weer thuis, we hebben een ontzettend leuke week gehad. Maar na deze week hebben we ook heel veel vragen erbij gekregen. Is het nu de regio Andalusië of de regio Valencia waar we willen gaan zitten, beide prachtig maar wel heel anders.

Moeten we eerst een tweede huis kopen of zullen we gelijk daar helemaal gaan zitten, kopen we een bestaand huis of gaan we zelf bouwen. We zijn er nog niet uit. Wat we afgelopen week allemaal hebben mee gemaakt zullen we jullie de komende dagen gaan vertellen.

Wakker worden op zo’n mooie plek is een genot. We hoorden de ezels balken en de geitjes mekkeren. Leven in de natuur maar wel met comfort.

Ondanks dat deze b&b goed loopt is het niet altijd makkelijk om je hoofd boven het water te houden, je ontkomt er niet aan om er iets bij te gaan doen merkten we uit de verhalen van de bevlogen eigenaars.

Omdat dit hele handige mannen zijn houden ze zich naast het runnen van de b&b ook bezig met  kleinschalige bouwprojecten, de buurman die zijn huis hoog in de bergen heeft staan heeft hen gevraagd hem te helpen met de verkoop van zijn ruïne.

Natuurlijk konden wij het niet laten er even naar toe te lopen om te gaan kijken, een bergweggetje op en  lopen door een mooi stukje natuur toen zagen we dit vervallen pand boven op de heuvel pronken met uitzicht op zee. Daar moet nog een hoop aan gebeuren maar voor de liefhebber een leuke uitdaging. Niet voor ons want alleen de aanschaf van de bouwval lag al ver boven ons budget en dan komt de renovatie er nog bij.

Willem en Richard hebben alles bij hun eigen pand in eigen beheer gedaan, zelf hun bouwvakkers uitgezocht en heel veel zelf meegeholpen, scheelt je enorm veel en het helpt ook mee om contacten in de omgeving te krijgen. Maar je Spaans moet wel heel goed zijn, maar het wordt er ook nog beter door.

We wandelden nog even door het gebied en we waren natuurlijk ook heel nieuwsgierig geworden naar de Marokkaanse tent die ze verhuurde. Een jong gezin helemaal uit Zuid Afrika verbleef op dat moment in de zeer complete tent. Het is hier geweldig vertelde ze, de kinderen love it here.(Buitenlanders belanden hier vaak via de volgende sites: Unusual hotels of the world, Special places to stay)

Ga maar kijken hoor binnen zeiden ze vriendelijk, niet te geloven hoe compleet zo’n tent is. Er zit zelfs een bad en een keuken in. Vlakbij de tent ligt nog een heel lief boshuisje waar op dit moment een jong stel in sliep die op golfvakantie waren.

Je hebt echt alles in deze streek, mooie natuur, de zee, leuke dorpjes, golfbanen en ga zo maar door, voor ieder wat wils.

Nog even pootje baaien in het prachtige zwembad en onze vakantie zat er al weer op. In een uurtje reden we naar het vliegveld  Alicante en de terugvlucht met Vueling verliep vlekkeloos.

Deze week ging veel te snel om maar wat hebben we het weer leuk gehad. We hebben alleen nog steeds heel veel vragen.

In Andalusië zijn we natuurlijk nog nooit met een makelaar op pad geweest misschien moeten we dat ook eerst doen voordat we echt kunnen gaan beslissen in welk gebied we willen gaan zitten.

Andalusië trekt ons vanwege het mooie gebied, het warme winterklimaat en de prachtige koningssteden, Granada, Cordoba en Sevilla. Maar ook Ronda, Malaga Jerez de la frontera en Marbella zijn de moeite waard en natuurlijk de leuke witte dorpjes. Maar het ligt wel allemaal wat verder uit elkaar.

Bij de Costa Blanca ligt alles wat meer bij elkaar, de streek waar wij gekeken hebben ligt op de helft van Alicante en Valencia, er gaan dus enorm veel vluchten naar toe en de club overwinteraars is volgens mij groter hier zodat je in de winter ook nog volop leven hebt en dat is weer goed voor het toerisme maar te is ook nooit goed.

Wat is wijsheid, zeker als je ook nog je geld wilt verdienen daar. Welk publiek komt waar en waar wil je je op richten, waar zitten meer vakantie huizen die verhuurd worden en waar zitten meer B&B’s?

We zijn er nog niet uit en alle info en ervaringen van mensen zijn dan ook van harte welkom bij ons.

Ontbijten aan de grote tafel vanaf half 10 bij b&b Caballito de Mar met Belgen en Zwitsers, het moest snel gebeuren want om 10 uur werden we al opgehaald door de volgende makelaar.

Onze Nederlandse buurman die onlangs een huis in Spanje heeft laten bouwen was erg te spreken over deze meneer. Hij laat je niet alleen huizen zien vertelde de buurman enthousiast maar hij vertelt je ook wat meer over de omgeving. Eigenlijk was hij gestopt met de makelaardij omdat hij al 65 jaar is. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en hij werkt nu zo nu en dan voor een bevriende makelaar.

Omdat hij onze buurman goed heeft leren kennen, zo’n huisbouw proces duurt namelijk ruim een jaar, wilde hij ons na een telefoontje van de buurman wel op sleeptouw nemen.

Vandaag was het een echte huizen bezichtingsdag, en dat op de verjaardag van Lesley, 45 jaar, geen feestje maar huizen kijken, het is weer eens wat anders.

Omdat iedere makelaar zijn eigen gebied heeft en deze meneer normaal niet het binnenland in gaat stelde hij ons voor aan een Engelse makelaar en dit keer gingen we met z’n alle de Jalon Valei in. Ook een uur van het vliegveld maar nu maar een klein half uurtje van de kust.

Wat zullen we hier treffen? We reden naar een urbanisatie, nee dachten wij, dit willen we niet. Maar beleefd zeg je dan nog niks en laat je het over je heen komen.

Maar toch waren we verrast toen we het eerste huis in Alacali gingen bekijken, 133 m2. bebouwd op een plot van 800 m2 daarop lag dit goed onderhouden huis. Als jullie het mooi vinden denk ik dat je het wel voor rond de 2 ton zou kunnen krijgen fluisterde onze makelaar. Nou, zeiden we, we willen toch iets anders, we willen later wat meer kamers hebben voor als we er permanent willen gaan wonen.

Op naar het volgende huis in Orba, zelfde prijsklasse maar nu 150 m2 op een plot van 1028m2 en de mogelijkheid om onder het huis zeker nog 2 kamers te maken. Ook erg mooi maar niet wat we zoeken. Ik wil wat meer landelijk zei ik, ik wil het liefst niet zoveel huizen om me heen zien.

Op naar Benidoleig ook weer een urbanisatie maar dit huis ligt helemaal aan de rand en je hebt heel vrij uitzicht, is dit niet wat? Allemaal prachtig en voor heel veel mensen erg geschikt, prijs kwaliteit erg gunstig. Ze hebben allemaal 3 slaapkamers en min 2 badkamers.

Maar dit is ook niet wat we zoeken. Daarna nam de Engelse makelaar ons mee naar Jalon, dit huis is van een oude verwarde man, het was heel slecht onderhouden, je kan hier echt een plaatje van maken, maar daar is wel heel veel voor nodig. Geld en geduld. Niet doen zei onze makelaar, maar dat hoefde hij ons niet te zeggen want de klik was er niet. We hadden niet eens de behoefte om hier een foto van te maken.

We zoeken toch meer een huis in finca style vertelde we en eigenlijk willen we ook wel een tennisbaan er tzt bijbouwen, zijn er geen betaalbare plots hier in de buurt?

Ja dat was er, wederom waren we van alleen al het zien van een stuk grond onder de indruk. Het lag prachtig boven op een heuvel, een stuk grond met veel potentie en redelijk dicht bij de kust.

Poeh, een huis zelf bouwen laat ons toch niet los. Maar als we dat willen moeten we toch in Nederland ook wat andere keuzes gaan maken.

Er komt ook nog een mooie Finca op de markt hoorden we met 5 slaapkamers, onze makelaar gaat daar met Duitse mensen kijken die een b&b willen beginnen, helaas hebben wij daar nu geen tijd meer voor want morgen vliegen we weer naar huis. Jammer, ik had het graag willen zien ook al was het boven ons budget.

We reden terug naar Moraira, gingen bij een leuke strandtent wat lunchen, ook reden we even langs het huis welke de buurman had laten bouwen en wat we op de fotos en videos al hadden gezien was helemaal waar, wat een kast.

Daarna zijn we even wezen praten met de makelaar waarvoor onze aardige meneer werkt om de optie zelfbouw nog even te bespreken. We hadden enorm veel vragen die hij rustig allemaal beantwoorde. Ineens was het half 7, we moeten weg dacht ik, we moeten naar de volgende b&b voor onze laatste overnachting, we zouden daar namelijk mee eten.

We reden snel terug naar Benissa en daar gekomen reden we de bergen in bij Pinos en toen kwamen we uit in Lliber.

Wat we toen zagen overtrof onze stoutste dromen, dit is echt het toetje van onze vakantie zei Lesley de hele tijd. Midden tussen de bergen op 25 hectare grond lag deze werkelijk prachtige b&b van Richard en Willem. Refugio Marnes.

Deze mannen hebben deze plek al 9 jaar en hebben ontzettend hard gewerkt om het te krijgen zoals het nu is. Echt een plaatje. Ze hebben 3 gasten kamers, een boshuisje en een Marokkaanse tent.

Morgen hebben we de hele ochtend om de boel te gaan verkennen, nu eerst lekker eten met Richard en Willem, we hebben daarna nog flink gekletst en toen excuseerde de mannen zich. Bij ons kwam toen een Engelse gast zitten, een super leuke vrouw, waar we tot de late uurtjes nog mee hebben gelachen, de fles ging helemaal op, maarja het was tenslotte een feestdag.

Buiten op het prachtige terras van Casa del Maco aten we ons ontbijtje. 

Jee ik dacht dat alleen Andalusië voor ons the place to be was, omdat het daar zo groen is maar hier in deze omgeving heb je ook hele mooie rustige plekken tussen het groen. Je hoeft natuurlijk niet op die drukke met toerist bezaaide plekken te gaan zitten.

Natuurlijk moet je niet alleen kijken of leuk genoeg is voor onszelf om te wonen maar ook of je toekomstige gasten (als je een b&b wilt starten) het hier ook leuk gaan hebben. Het ligt er ook aan voor welke doelgroep je wilt gaan. De mensen die het liefst tussen de Nederlandse kliek zitten of voor de mensen die meer op zich zelf zijn.

Het type huis waar ik mezelf in zie wonen komt zeker overeen met hoe Casa del Maco eruit ziet. Ik denk nog na over de indeling, wil ik de gastenkamers boven hebben of juist beneden. Wil ik een combi eet/huiskamer of wil ik een combi keuken/eetkamer, of allemaal aparte gedeeltes. Hoe groot moeten de slaapkamers minimaal zijn, moet er bij elke slaapkamer een badkamer? Vele zaken om over na te denken.

Het handigst is natuurlijk als je zelf gaat bouwen, dan kun je alles zelf bepalen en ook de snelheid, eerst een basisgedeelte en later de rest bij laten bouwen als er weer wat geld is.

Even stoppen met piekeren want mijn gedachtes gaan nu alle kanten op, ik denk dat het verstandig is om eerst met verschillende makelaars te gaan praten.

Daarom hadden we een afspraak met een andere makelaar om 11 uur vandaag in onze agenda staan.

Wij waren door verwezen naar deze makelaar want oorspronkelijk hadden we met iemand anders een afspraak maar die moest vanwege familie omstandigheden afzeggen.

Ze was dus niet heel goed voorbereid, ze wist niet wat we zochten, dus we vertelden dat ter plekke in grote lijnen.

Zij vertelde ons om te beginnen een aantal basis gegevens:

Elke makelaar heeft zijn eigen gebied.

De grondprijzen rond de kust zijn veel duurder dan in het binnenland.

Aan de kust kun je vrijwel geen kavels kopen die rond de 10.000 m2 zijn, of je betaald echt de hoofdprijs.

Aan de kust zijn de woningen onlangs meer gedaald zijn dan in het binnenland, daar is het wat meer waarde vast.

Aan de kust mag je vrijwel niet bijbouwen, dus geen tennisbaan. (Wat Lesley graag wilt)

Weet wanneer je met een bouwer in zee gaat je altijd een bankgarantie moet vragen.

Als je in de campo een huis wilt gaan kopen je soms maar 50% financiering krijgt en aan de ksut is dat vaak 70% van de taxeerde waarde van de woning.

Je hebt dromen en wensen maar weet dat je vrijwel altijd concessies vanwege je budget.

Ga niet over 1 nacht ijs, bekijk voldoende panden om zo een reëel beeld te krijgen van wat er te koop is voor welk bedrag.

Na dit basis praatje gingen we op pad.

Ze stelde voor om een pand te gaan bekijken waarvan ze dacht dat wij dat wel mooi zouden vinden. We reden achter haar aan naar het leuke plaatsje Javea. We kwamen in een duinachtig gebied terecht, ongeveer 2 km van het centrum en 4 km van Denia, het huis waar we gingen kijken was van Engelse mensen die daar permanent woonden maar graag wat anders wilde nu ze wat ouder werden.

Toen we aankwamen dachten we gelijk, dit is mooi we reden een oprijlaan op die voerden ons naar een pittoresk en verassend huis van 160 m2. Aan beide kanten van de oprijlaan lag een grote tuin, daarnaast lag land van de boer, je zit dus helemaal vrij.

Het huis ligt op 1800 m2, wij waren verbaasd hoe groot dat nog was. In het huis zijn 3 slaapkamers en 2 badkamers, er was ook nog een buitenkeuken en een zwembadhuisje met een douche en toilet. Een super schattig huis. Het huis heeft in het begin op de markt gestaan voor 465.000 euro en nu was de vraagprijs gezakt naar 3 ton en er viel nog te onderhandelen!!!!! Dat is gunstig voor ons zeg dat er nu een huizendip is.

Als tweede huis zou dit helemaal perfect zijn voor ons en dit bedoelde ze dus met concessies doen.  Dit is geen huis voor een B&B want je mag hier niet uitbreiden en je mag hier ook geen tennisbaan laten aanleggen.

Dus als we hier permanent willen gaan wonen kunnen we niet onze inkomsten hieruit halen, maar als tweede huis is het onwijs lovely. maar dan moeten we een andere baan gaan zoeken erbij.

Goed en leuk om gezien te hebben. We hebben weer wat om over na te denken.

Na dit huizenbezoekje zijn we ook nog even in Benissa centrum wezen kijken, je hebt er 2 leuke straatjes and thats it. Die avond sliepen we weer op een andere plek, deze b&b lag ook in Benissa maar nu op de grens met Moraira.

De B&B waar we gingen slapen bevindt zich in Benissa Costa, in urbanisatie San Jaume. Je rijdt de heuvel op en daar liggen allemaal grote vrijstaande huizen in het groen met uitzicht op de zee. B&B Cabalitto de Mar 

Wat een verrassende locatie voor een b&b, het is soort luxe woonwijk. Toen we de trap op liepen zagen we de eerste van de vele boeddha beelden al staan. De style is strandtent achtig met allemaal houten meubels.

Deze b&b heeft maar liefst 10 kamers, dat had ik echt niet verwacht en ook nog eens 2 zwembaden en een jacuzzi. De Belgische eigenaren Sabrina en Pierre hebben hier relaxed sfeertje weten te creëren, in België had Sabrina een goedlopend restaurant, een winkel en een café, alles liep voorspoedig maar toen werd ze ziek en die ziekte heeft ze weten te overwinnen en daarna heeft ze het roer helemaal omgegooid.

Het zijn aparte types, maar ik geef ze geen ongelijk om te gaan voor het geluk, we verbleven maar 1 nacht in deze b&b en dat was voor ons voldoende. Het was leuk om meegemaakt te hebben maar ik hoef hier niet langer te blijven, zeker niet als alle kamers bezet zijn, veels te druk, je zit toch een beetje op elkaar lip.

Regelmatig kookt Sabrina voor haar gasten, maar nu waren er maar 3 kamers bezet en dan doet ze het niet, pas met full house. De komende maanden gaat het helemaal vol zitten vertelde ze, dat zou dan 30 personen incl kinderen zijn. Ze hebben een heerlijke grote keuken waarin je je lekker kunt uitleven.

Wij kregen die avond de tip om naar een leuk restaurantje pal aan de zee te gaan. Betaalbaar, lekker eten en een mooi uitzicht, Restaurante Chamizo.

Toen we rond 23 uur weer thuis kwamen hebben we in de woonkamer op een mega groot tv scherm Robin Hood gekeken, deze film wilde Lesley altijd al graag zien en middernacht vierden we samen een klein feestje want Lesley was jarig. We keken naar de sterren die stonden te stralen in de lucht, wat zijn we gelukkig, zalig om in Spanje Lesley zijn verjaardag te vieren. Van harte lieve schat!

Gezocht: Spaansgeluk

Door onze zoektocht die inmiddels een paar jaar geleden begonnen is zijn we heel wat ervaringen rijker geworden, we hebben in veel b&b’s geslapen, met veel mensen gesproken en een aantal gebieden in Spanje uitgeplozen mede daardoor zijn we tot de conclusie zijn gekomen dat we eerst voor een tweede huis willen gaan.

Op dit moment onderzoeken we waar en wat.

Ons droomhuis moet aan een aantal wensen voldoen. We vinden het niet erg om klein te beginnen maar het huis moet wel uit te breiden zijn omdat we er later wel misschien permanent willen gaan wonen. Het mag best een opknapper zijn, geen ruïne maar een huis waarin je wel je eigen sfeer kan aanbrengen.

Nu zijn er in Spanje ook een aantal regels gekomen die er vroeger niet waren en in elke streek zijn die regels net weer even anders. Zo moet de grond min. 10.000 m2 zijn anders kan je niet zomaar bijbouwen of er moet al een gebouwtje opstaan die opgeknapt kan worden.

Dus wat zoeken wij : Een huis dat nu min 2 slaapkamers heeft op een grondstuk van min. 10.000 m2 (uiteindelijk willen we 4 of 5 slaapkamers hebben). Ook willen we er gelijk een zwembad bij bouwen en later de mogelijkheid hebben er een tennisbaan bij te bouwen. We willen max een uur van het vliegveld en max 45 min. van de kust. We houden van huizen in Finca style. Het liefst zit ik in het groen en ik wil bijna geen buren zien maar er moet wel een dorpje dichtbij zijn voor wat boodschappen en ook moeten er in de buurt wat restaurantjes zitten.

Zijn dit onmogelijke eisen met ons budget van rond de 250000 euro?

Omdat het om een tweede huis gaat willen we het huis wel gaan verhuren een aantal weken per jaar, zeker in de maanden juli en augustus.

In Nederland had ik al met diverse makelaars contact gezocht en verteld over onze wensen, moeilijk, moeilijk zeiden ze allemaal. Maar overal staat toch dat de huizen zo goedkoop zijn in Spanje, dat het aanbod heel groot is en dat je nu moet kopen?

Het is moeilijk om een goede makelaar te vinden die jou wensen kan vertalen en je een leuk aanbod van huizen kan showen.

Heel veel makelaars hebben woningen pal aan de kust, woningen in een urbanisatie of woningen die wij te modern vinden of de woningen staan op een te klein grondstuk.

Na al die gesprekken met de makelaars op voorhand kwamen we erachter dat het aanbod van huizen in Spanje groter lijkt dan het daadwerkelijk is, want je kunt je huis bij diverse makelaars aanbieden maar alleen degene die het verkoopt krijgt courtage.

Ook zeggen ze allemaal dat het dieptepunt al geweest is, dat geloof ik trouwens niet en ik denk dat er nog flink te onderhandelen is.

Ook zijn het de huizen pal aan de kust die het meeste aangeboden worden en daar zitten vaak appartementen bij en de locatie waar veel huizen te koop staan verschilt ook heel erg.

Apart vind ik het dat sommige makelaars je niet eens terug bellen of bijna geen moeite voor je willen doen om iets passends te vinden, waarschijnlijk willen die niet verkopen.

Uiteindelijk hebben we er 3 gekozen waar we wel een goed gevoel bij hadden en zijn daarmee op pad gegaan.

Na het ontbijt bij Casa del Maco kwam een Engelse makelaar ons ophalen, dat vind ik nou leuk het begint al met een service. Via een Nederlandse makelaar die met hem samen werkt zijn we met hem in contact gekomen.

Wat wij willen is inderdaad niet makkelijk daarom had hij ons voorgesteld om zelfbouw te overwegen. Hij had een paar prachtige grondstukken te koop staan die groot genoeg zijn om er legaal iets op te bouwen. Ongeveer een uur van het vliegveld en 3 kwartier van de kust.

Op naar het binnenland, de grondstukken lagen in een prachtig groene omgeving, vlakbij een klein dorpje. 

Ik ga jullie niet precies vertellen met wie en waar we precies geweest zijn want we zijn alles nog aan het overwegen. Maar ik kan je wel vertellen dat we onder de indruk waren.

Na deze bezichtiging zijn we ook nog naar een huis gereden in Calpe dat in aanbouw is zodat we de materialen konden zien waar zij mee werken, alles eco vriendelijk. Een heel apart systeem, dit hadden wij nog nooit gezien. Het huis waar we nu in wonen in Nederland hebben we ook zelf laten bouwen dus we weten er wel iets vanaf. Met dit moderne systeem kan je alle kanten op en je kan zelf de style en de indeling van je huis bepalen.

De Engelsman bracht ons aan het eind van de dag weer terug en mijn hoofd duizelde. Snel maar even het zwembad in en ontspannen.

S’avonds bij het heerlijke diner kan je wel raden waar wij saampjes niet over uitgepraat raakten.

Vandaag lekker rustig opgestart, de Cortijo heeft een groot lap grond waar je bij de diverse knusse hoekjes zalig kan relaxen. Buiten in de mooi aangelegde tuin stond ons ontbijt klaar.

Dit is echt vakantie, we voelden de stress zo van ons afvallen, zo jammer dat we hier maar 1 nacht blijven.
Soms ben je blij dat je na 1 nacht weer kan vertrekken maar hier had ik echt nog dagen kunnen blijven. Als wij zo’n huis zouden tegen komen voor een goede prijs zouden wij ook gelijk verkocht zijn.

Je zit overal dichtbij, je hebt de rust, maar de drukte ligt maar 15 minuten verder.

Als we in de gelegenheid zijn komen we hier graag een keer terug maar nu was het tijd om te vertrekken. We zaten zo dichtbij Denia dat we daar ook even wilde gaan kijken.

Denia is niet echt een knus gezellig Spaans dorpje, echt een kustplaatsje niks pittoresk. Het strand is lang en breed maar oogt niet echt gezellig, nu zijn wij helemaal geen strandmensen dus misschien dat andere mensen dit anders zien.

We zagen in de haven de veerboot liggen die in 2 uur naar Ibiza vaart maar ook naar de andere eilanden van de Balearen.

De winkelstraat Maroues de Campo in het centrum van het dorpje is wel leuk om doorheen te wandelen, bij no 11 hebben we werkelijk een zalig broodje gegeten, deze zaak bleek trouwens van een Nederlandse eigenaar te zijn die heel toevallig naast ons zat op het terras.

Vlakbij het strand ligt op een berg een Moors kasteel dat is wel leuk om te zien maar voor de rest hebben wij niks bijzonders kunnen ontdekken aan dit toeristische plaatsje. Wie weet zijn we op de verkeerde plek wezen kijken.

Javea daartegen vond ik wel heel leuk, we zijn daar natuurlijk alleen s’avonds geweest maar dit plaatsje was wel echt Spaans, nog niet door vele toeristen bedorven, we zagen Spaanse mensen aan lange tafels buiten in de kleine straatjes eten en dat zag er erg gezellig uit. Via Gata de Gorgos het dorpje waar veel rietenmeubels vandaan komen zijn we door gereden naar Benissa.

Casa del Maco is een hotel wat al een aantal jaar op mijn verlanglijstje staat. Ik kon er helemaal bij weg dromen bij de mooie foto’s van deze casa, echt een droomhuis voor mij. Zal dat in het echt ook zo zijn?

Net vanaf de kustweg de N332 een km of 3 het land in ligt dit kleine hotelletje boven op een heuvel.

De 18-eeuwse Spaanse boerderij was kleiner dan ik dacht maar wel even mooi hoor, op de foto’s lijkt het alsof er meer grond omheen zit, begrijp me niet verkeerd hoor het perceel is zeker wel 4000 M2 maar het zwembad, het terras en het huis liggen allemaal vrij dicht op elkaar.

De verbouwde boerderij heeft 5 niet al te grote kamers met uitzicht op de baai van Calpe.

De keuken is werkelijk subliem en gastronomisch, het wordt gekenmerkt door het gebruik van natuurlijke en dagverse ingrediënten, bereid met mediterrane accenten. Een 4 gangen menu kost 40 euro voor Spaanse begrippen niet echt goedkoop maar absoluut de moeite waard.

Je moet hier echt komen om te eten, slapen zou ik ergens anders doen. Dat het restaurant populair was bleek wel aan het aantal bezoekers, die avond zaten er wel ruim 50.

Van 5 tot 7 uur hebben we lekker aan het zwembad gezeten en gezwommen, hele comfortabele ligbedden trouwens, het water was zalig van temperatuur, 29 graden en toen om 7 uur de eerste gasten voor het restaurant kwamen zijn wij ons boven in onze kamer ook maar gaan opfrissen. Om 8 uur zaten wij aan tafel, een super romantisch plekje.

We begonnen met een flesje rose cava en kregen daarna een amuse, verder kregen we brood met olijfolie en water die gezuiverd was door kiezelsteentjes.

Als voorgerecht had ik gebakken sint-jakobsvrucht met schijfjes inktvis, gevulde komkommer en een vinaigrette van citroen.

Daarna een kreeftensoepje

Als hoofgerecht zeebarbeel met pasta gevuld met changurro, papaverzaadjes en een coulis van rode wijn.

En het nagerecht was iets met vijgen, chocolade en passievrucht, prachtig opgemaakt op het bord.  Als toetje namen we nog een glas heerlijke zoete Pedro Ximenez.

Wat een heerlijke avond, eten onder de sterrenhemel op een droomlocatie. In bed droomde ik nog even verder.

Het was een kort nachtje, maar we hebben ook maar een week en dan wil je zo veel mogelijk meemaken. Onze mooie camera die we vorig jaar gekocht hadden zat in de handtas van onze dochter en die is meegegaan naar Amerika, dus wij hadden het oude beestje maar weer van stal gehaald want je wilt toch wat vastleggen, helaas iets minder kwaliteit, maar wat maakt het uit we doen het er maar mee.

Na het ontbijt namen we afscheid van de mannen, Matt is altijd erg druk achter de schermen dus daar bijna niet meegesproken met Kaola hadden we een leuk contact, een leuk vriendelijk koppel en wanneer je in Valencia bent is het bij hun echt een leuke plek om te verblijven.

Valencia is de derde grootste stad van Spanje maar het is zo intiem dat het haast wel een dorp lijkt, alles is op loopafstand te bereiken, behalve het strand misschien, dat ligt iets verder.

Ik vind het een leuke stad, wel heel anders dan Madrid en Barcelona, in 3 dagen kom je hier al een heel end. Die ochtend hebben we nog een laatste rondje stad gelopen.

Langs de pleintjes, de winkels en het Stierenvechters gebouw en als toetje nog een lekker yoghurtijsje bij een van de vele ijstentjes.

We zijn daarna op de metro gestapt om bij het vliegveld onze auto op te halen a.k.a. pitufo(smurf).

Op de afgesproken tijd stond er een busje van Sol a Mar voor de luchthaven klaar om ons na ongeveer 10 minuten rijden de sleutel van onze pitufo te overhandigen.

Eigenlijk wilde we nog langs de paella rijstvelden rijden maar natuurlijk reden we weer verkeerd, je hebt namelijk een A7 en een AP7 naar Alicante en wij hadden in onze pitufo geen navigatie dus kozen we de a7, fout, fout, fout.

Na een tijdje kwamen we daar pas achter, toen moesten we door het land heen steken om weer op de goede weg uit te komen. Onderweg tussen de fruitbomen in zagen we allemaal vrouwtjes zitten op plastic stoeltjes en zij verkochten echt geen fruit.  Apart, in het ene land zitten ze achter de ramen en in het andere land in de boomgaard hun lijf te verkopen.

Na ongeveer 1.5 uur ipv een uur reden we Jesus Pobre binnen een klein dorpje vlakbij Denia en Javea/Xabia (spreek uit Gabia). Langs de rand van een klein weggetje lag een prachtige Spaanse finca, helemaal in onze style, echt een plaatje El Cortijo Viejo

Leuk dat terras met die bogen en die oude dakpannen. De eigenaren waren er nog niet, we werden verwelkomt door een vriendin van hun die daar een weekje logeerde. Supervriendelijk schonk ze voor ons een glas rose en een biertje in, olijfjes en zoutjes erbij en smullen maar.

Later schoven er nog 2 gasten aan, een leuk stel uit Nederland en toen kwamen onze gastheren thuis Rolf en Pieter.

Ik had gelijk een leuk gesprek met Pieter een spontane leuke man, hij vertelde dat ze hier eigenlijk per toeval beland waren, ze hadden beide hun baan opgezegd en zijn 1.5 jaar met de camper gaan rondtrekken, de Costa Blanca sprak hun wel aan en toen ze dit huis zagen waren ze in een klap verliefd geworden op dit stulpje en dat kan ik me helemaal voorstellen, ik was er ook weg van.

Ze hebben wel nog flink wat moeten klussen om het er zo uit te laten zien, maar dan heb je ook wat. Ze hebben 3 schitterende ruime kamers vol privacy incl tv en wifi.

Ondanks dat Rolf last van zijn keel had wist hij toch een zalig 4 gangen menu op tafel te zetten, geserveerd in wedgwood servies, dat is nou klasse.

Na het eten reden we met Pieter mee samen met de andere gasten naar het dorp Javea. Tussen de kleine witte Spaanse straatjes door belanden we op een groot dorpsplein.

Op dat plein stonden grote, dacht ik, opblaaspoppen, maar niks was minder waar, het waren poppen van mensen en dieren, gemaakt van hout en een soort papier-maché, een waar kunst werk.

Bij het feest Foqueres de San Juan wordt op de finale dag eerst heel veel vuurwerk afgestoken en daarna worden de poppen (la Crema) verbrand.

Maar dat het zo’n spektakel was had ik nooit gedacht, ik heb nog nooit ,echt nooit van mijn leven zo’n prachtige professionele vuurwerk show gezien, het duurde wel 25 minuten, allemaal op de maat van de muziek, klassiek afgewisseld met modern. Echt adembenemend en dat in dit kleine Spaanse dorpje, dit heeft me een geld gekost, werkelijk 10 duizenden euros schat ik.

Daarna werden de poppen in de brand gestoken, alle kinderen uit dat dorp die dat jaar 18 waren geworden stonden op de eerste rij, zij werden nat gespoten door de brandweer en toen het vuur iets minder was dansten ze in en kring rond het vuur, nat gehouden door de grote brandweer spuit.

Deze avond was een hele belevenis, dit had ik echt niet willen missen.

Wederom lagen we wee laat in bed dit keer pas om 2 uur.

Het was maar goed dat we lekker aan de Aqua de Valencia gezeten hadden gisteren zodat we toch nog redelijk geslapen hebben want onze Australische buurman bleek vreselijk te snurken, geen gewone snurk hoor, nee het leek wel of hij stikte, die arme man.
Gelukkig stond er die ochtend een geweldig ontbijt op ons te wachten om 9 uur dus de nacht waren we alweer snel vergeten. We konden zelfs een glas cava bij het ontbijt nemen maar dat ging ons toch even iets te ver, we hadden die dag namelijk nog een druk programma voor de boeg.

We liepen langs Plaza de la Reina het plein wat aan de andere kant van de kathedraal ligt, er staan allemaal kraampjes waar ze toeristen hebbedingetjes te koop aanbieden.
Als je iets door loopt zie je op de hoek een geweldige ijswinkel liggen, de gekste smaken verkopen ze hier niet alleen zoet maar ook bv de smaken olijven en tomaten ijs en nog meer gekheid.

Aan de aan de overkant van die marktkraampjes staan nog steeds mensen in zelfgemaakte tenten te protesteren tegen de regering .
We liepen door naar het Mercado Central , dit is een overdekte markt met honderden stalletjes, het is de grootste overdekte markt van Europa.
Erg leuk om door heen te lopen, natuurlijk wilde ik een horchata drinken dat werd daar vollop verkocht. Het is een koud drankje wat gemaakt wordt van amandelen water en suiker, ik weet het niet, ik vond het niet vies maar het blijft wel bij die ene keer het is niet mijn smaak, het voelde een beetje droog aan bij je tanden.

Na onze ogen de kost gegeven te hebben liepen we langs een prachtig gebouw waarin het keramiek museum gevestigd is.
We zijn door een aantal winkelstraatjes gelopen in de luxe wijk Colon om zo uit te komen bij de andere markt Mercado Colon, dit is echter een voormalige marktplaats, nu vind je er alleen wat luxe terrasjes.
Het is een mooi gebouw om te zien, het schijnt ontworpen te zijn door een vroegere leerling van Gaudi.

Vlakbij Porta de la Mar (een soort Arc de Triomphe) zijn we het Turia park ingelopen.
Het turiapark is een 9 km lang park wat als een soort stadsmuur om de stad heen loopt.
Vroeger stroomde hier de rivier de Turia maar in de Franco tijd is deze droog gelegd. In dit park kan je heerlijk wandelen en je ziet de kinderen voetballen of spelen in het water. Ook veel trimmers en fietsers tref je er aan. Wij liepen heerlijk op ons gemakkie naar een andere actractie van Valencia, Ciudad de las Artes y las Cienias.  Ik had er geen idee van dat het zo groot was, het zijn 4 moderne gebouwen achter elkaar.

De ontwerper is Santiago Calatrava, je moet er van houden maar ik vond het wel indrukwekkend om te zien. 

Palau de las artes is sinds deze maand ook te huur voor bruiloften, het kost maarliefst €10.000 euro maar dan heb je ook wat, de eerste die er ging trouwen was de voormalige Real Madrid voetballer Raoul Albiol die van oorsprong uit Valencia komt.

Terug zijn we met de bus gegaan, bus 95,we dachten dat deze wel in het centrum zou stoppen maar toen we in de gaten kregen dat dat niet het geval was zijn we maar uitgestapt. Bij toeval bleek dat we vlak bij de botanische tuinen waren. We zijn er niet in geweest maar we zagen wel allemaal katten lopen, die worden daar namelijk opgevangen.

We liepen langs de Torres de Quart weer de binnenstad in.
Deze poort bestaat al sinds de vijftiende eeuw. Bij het gezellige barretje Jaume onder de bomen wederom een Aqua de Valencia gedronken.

Inmiddels hadden we best wel trek gekregen want het was al half 4, toen maar even door gelopen naar Sagardi en daar een lekkere koele cava gedronken met wat pinchos erbij. De stokjes worden geteld.

Terug naar de b&b om ons op te frissen en even te relaxen. En toen vamos a la playa. Want St Juan werd gevierd, opgestapt bij  Pont de Fusta reden we met een bovengrondse metro naar het strand. Wat is dit voor een feest dachten we. We stonden helemaal opgepropt met allemaal jongeren van 16 tot 23 in de metro en dat een half uur lang. Bij dr lluch zijn we uitgestapt en liepen als een paar zombies mee het strand op.

Wat een mensen, niet alleen jongeren hoor, mensen van alle leeftijden. Ze haden allemaal koelboxen mee met eten en drinken. Er werden overal kampvuurtjes gemaakt. Het begin van de zomer werd gevierd, als je over het kampvuur springt en daarna de zee in gaat en over de golven springt mag je een wens doen.

Wij gingen op zoek naar een restaurantje om te eten, we hadden gehoord dat je de lekkerste paella van Spanje op het strand van Valencia moet eten. De aanbevolen tent La Pepica was dicht toen zijn we maar beland bij de buren daar smaakte de paella die in 25 minuten speciaal voor ons werd klaar gemaakt ook heerlijk.

De haven was helemaal dicht ivm de grandprix, want de volgende morgen beginnen de eerste oefensessies.

Veel ouderen taaiden af bij het strand en de jongeren bleven samen met een DJ die op een groot podium stond de hele nacht door feesten. 
Ik heb zelden zulke drukke feesten zo vredig zien verlopen, er was geen enkel opstandje te bekennen, volgens mij was dat in Nederland wel anders geweest.

Stinkend naar de rook gingen we met de late metro weer terug naar de b&b en rond 2 uur lagen we in ons bedje, moe genoeg om door de snurker heen te slapen.

Samen naar Schiphol met onze dochter alleen zij gaat naar Amerika en wij gaan naar Spanje. Wij gaan relaxen en hopelijk in mooie b&b’s verblijven en we gaan ook op huizenjacht echter zij gaat iets heel anders doen, ze gaat namelijk haar hostfamilie na 2 jaar weer zien en afspreken met al haar Amerikaanse vrienden.

Onze zoon is deze week alleen thuis, druk aan de studie maar gelukkig had hij nog wel even tijd om ons naar het vliegveld te brengen.

We vlogen met Transavia naar Valencia. Normaal gesproken heb ik al weken van te voren een auto geboekt, altijd via BCO. Nooit geen problemen maar nu probeerde ik het slechts 3 dagen van te voren, er stonden genoeg auto’s op hun site, maar toen ik gereserveerd had kreeg ik een berichtje dat ze die auto niet meer op voorraad hadden en ze boden een andere auto aan voor de zelfde prijs alleen een kleiner model, nou ja geen probleem, maar er waren problemen bij ziggo dus ik kon niet snel reageren via onze normale e-mail en reageerde toen maar via mijn hotmail, helaas accepteerde ze dat niet. Uren later deed Ziggo het weer en gaf ik accoord voor de andere auto maar deze hadden ze ineens ook niet meer, het aanbod nu was een heel klein autootje tegen het dubbele tarief. Ik was er helemaal klaar mee en zei dat ik daar niet mee accoord ging en dat ik zelf op de luchthaven wel wat huurde.

Maar big problem want op de luchthaven bleek dat er geen auto meer te krijgen was i.v.m. de Grand Prix die dit aankomende weekend  in Valencia gehouden werd (wisten wij veel), wat nu?

Dan maar met de metro naar de stad, in ongeveer 20 minuten waren we er, voor maar €2,40 p.p, een prima rechtstreekse verbinding, uitstappen bij Xativa vlakbij het treinstation van Renfe.
De hal van dat station is versierd met mozaieken van de omgeving en er zijn mooie muurschilderingen, leuk om even doorheen te lopen, op dit moment is er ook een tentoonstelling van bonsaiboompjes in de hal.

We liepen in 10 minuten door de oude stad naar onze b&b van de komende 2 nachten Valencia Mansion. We hadden al veel  leuke verhalen over deze b&b gehoord en niks was teveel gezegd. Echt midden in de stad op een toplocatie in een echt Spaans herenhuis lag deze knusse b&b van Matt en Kaola.
Ze runnen deze b&b nu ongeveer 3 jaar. Ze hebben 3 gastenkamers en twee badkamers, een hoge woon en eetkamer alles ingericht in een mooie klassieke style. Hun website is alleen in het Engels en ik denk dat mede daardoor hun b&b veel mensen uit verschillende landen aantrekt. Wij zaten daar namelijk tegelijkertijd met Australische en Engelse mensen.

We werden met een glas bubbels door de charmante Kaola ontvangen, hij komt van oorsprong uit Hawai en spreekt dus ook vloeiend Engels, hij hoorde van ons auto probleem en ging gelijk voor ons bellen met Hispa car en regelde hun laatste auto, een klein maar ook heel goedkoop pitufo blauw autootje. Ik was helemaal opgelucht.

Na even lekker gekletst te hebben zijn we de stad ingelopen en hebben we veel gezellige pleintjes ontdekt.

Om de hoek zit gelijk Plaza de la Virgen, een autovrij plein met fontein in het midden, aan de ene kant heb je de kathedraal en de ander kant allemaal terrasjes.
In de straatjes die daar op uit komen heb je allemaal leuke kleine barretjes. Calle Caballeros en Plaza Negrito zijn een aanrader.

In de zon een lekkere Aqua de Valencia drinken is een must. Het woordje aqua is een valkuil, want niks geen water het  is cava gemengd met jus, cointreau, wodka en suiker en iedere bar gebruikt net weer even een ander mengsel, zo heeft ieder een eigen geheim recept.  Het is een zalig drankje, maar heel gevaarlijk want je moet het niet te snel drinken, het smaakt als limonade.

Die avond hebben we een paar straatjes achter de b&b gegeten in tapasbar las Cuevas.
Leuke plek en zalige tapas, je kan kiezen van de kaart maar je kan ook wat aanwijzen bij de bar.

Na nog een drankje op Plaza de los Fueros bij het gezellige barretje La Maruja met uitzicht op de stadspoort Torres de Serranos (ligt tussen het Turiapark en de wijk El Carmen)en dag 1 zat er alweer op jammer genoeg.