Omdat we morgen weer naar huis gaan besloten we vandaag nog even flink te gaan genieten van ons prachtige huis en de omgeving. Geen idee wanneer we weer komen.

We hebben in de ochtend alvast wat wasjes gedraaid en door de kamers die niet gebruikt zijn even een swiffertje gegooid zodat we ons morgen alleen kunnen richten op onze huiskamer, slaapkamer en de keuken. Tussen de middag reden we naar Fuente del Conde naar restaurant Pajaritos. Dat was vroeger altijd een toppertje. Leuke sfeer en een goede kaart. Sinds de mannelijke eigenaar met de noorderzon vertrokken is is het restaurant niet meer wat het geweest is. Het plekje blijft leuk maar is wel gehalveerd en ook de kaart is een stuk kleiner geworden. We bestelden een tomaten salade en een kip gerecht om te delen. Ondanks dat het heerlijk was viel het ons wel op dat 1 gerecht hier net zo duur is als een menu del dia (3 gangen incl drankje) wat in de omgeving veel wordt geserveerd tussen de middag. Dat maakt het moeilijk denk voor dit restaurantje om veel gasten met de lunch te krijgen er zat dan ook maar 1 ander tafeltje.

Na de lunch reden we nog even naar Archidona om iets uit te laten printen. Thuis gekomen begon ik met het nogmaals schoonmaken van de buitenplek. Eigenlijk is dat onbegonnen werk want je draait je om en door de wind is het weer bedolven met blaadjes en stofjes. Verder hebben we gerelaxt met een boek, de temperaturen zijn echt beter nu, wat een verschil van 5 graden kan doen zeg, zo is het echt lekker. Rond 7 hebben we nog wat zahorra emmertjes geschept en voor de olijvengaard gegooid. Staat leuk op dit plekje, met een stoeltje erbij kan je genieten van het uitzicht op onze 60 olijfbomen.

Eigenlijk zouden we thuis eten maar we wilden er op deze laatste avond toch nog even opuit. We reden naar Iznajar en zagen bij La Cocina op het bord buitenstaan dat ze wat specials hadden. Lesley koos voor de Kiptandoori en ik voor de Thaise garnalen curry. De kok van dit restaurant kan echt lekker koken weten we uit ervaring, hij heeft het dit keer weer waargemaakt, we hebben wederom zalig gegeten.

Net toen wij aan ons laatste drankje zaten kwam er om half 11, als de kok in Nederland al naar zijn bed gaat, nog een groep aan van 25 jongelui van rond 20. Dit is voor de Spaanse jeugd hun hoogtepuntje van de dag, niks naar de disco of lopen rellen op straat. Keurig met vrienden af spreken om even wat te gaan eten en drinken. Het viel ons op dat ze vrijwel allemaal aan de frisdrank zaten en gezellig met elkaar aan het kletsen waren ipv allemaal op hun mobieltjes. We waren onder de indruk van de Spaanse jeugd die zo gezellig hun avond doorbrengen.

Zijn we erin getrapt toen we in Archidona een gasfles wilden omwisselen? We moesten per fles maarliefst €25,95 betalen en later kwamen we erachter dat het in Iznajar maar €19.95 kost, wat een bizar groot verschil zeg. Kregen we een toeristen prijs of zit er echt zoveel verschil in de stadjes.

De laatste tijd denk ik, is Spanje nog wel een buitenlanders vriendelijk land, je wordt soms behoorlijk tegen gewerkt namelijk. Neem nou die extra verhuur vergunning, ineens was een VTAR niet meer voldoende en moet je nu ook een NRA hebben. Het hele proces is zo omslachtig en klantonvriendelijk. Gelukkig hebben we hem nu:

Hacienda La Suerte is een goedgekeurd vakantie verblijf door het registro de la propiedad Archidona. Alles is online geregeld en we moesten alleen de leges ter plekke nog betalen op het kantoortje, het nummer is nu in ons bezit! Nu moeten we dat nummer nog invullen op de bookingsites waarop we adverteren en het is niet makkelijk te vinden waar nu precies. Het is verplicht maar ze maken het hele proces behoorlijk omslachtig.

De hele aanvraag procedure heeft weg van een ontmoedigingsbeleid. Nu snap ik het wel voor in de steden, ik begrijp het dat ze liever niet willen dat particulieren huizen verhuren om er winst mee te maken omdat de woningnood hoog is en de locale inwoners zelf die woningen willen gebruiken en dat deze mensen ook niet alleen toeristen als buren willen, dat is net zo als bij ons in de grote steden, maar op het platteland zorgt het juist voor een boost voor de lokale restaurantjes en winkeltjes. Soms is het lastig je hoofd boven water houden hier hoor als restaurant eigenaar in een dun bevolkte omgeving. We hebben er in de loop der jaren al heel wat zien verdwijnen. Ons huis was toen we het kochten sterk verwaarloosd en geen Spanjaard wilde dit kopen of hier überhaupt in investeren. Wij hebben hierin wel veel geld en tijd gestopt om het weer in ere te herstellen. Het is nu helemaal gerestaureerd zodat dit prachtige oude pand bewaard is gebleven. Elk jaar plegen we het nodige onderhoud en daarom verhuren we het slechts enkele weken per jaar, namelijk om die onderhouds kosten daarvan te betalen. Het is geen investerings pand om winst mee te maken. Wij betalen ook gewoon onze belastingen en zelfs meer als niet residenten. Trouwens als we het ooit willen gaan verkopen betaal je 19% belasting over je winst. Tevens betaal je 3% makelaars kosten over de totale verkoopsom. Dat is in Nederland heel anders geregeld.

Over onderhoud gesproken vandaag waren we weer druk aan het verven geslagen, je ziet alles mooier worden. In de eerste instantie denk je, het ziet er toch nog wel goed uit want met een beetje zon wordt alles stralender maar als je goed kijkt dan moeten er echt wel een aantal muurtjes aangepakt worden.

Het verschil is duidelijk te zien, we zijn tevreden.

.

We hadden het uitgesteld omdat je beter niet kan verven als het te warm is, nu is het begin 30 en kouder gaat het voorlopig niet worden dus we besloten aan de slag te gaan met de kwast. Het leuke van verven is dat je direct resultaat ziet, het fleurt weer helemaal op.

Maar het nadeel is dat je steeds meer werk ziet als alles zo wit wordt want dan denk je oh die bbq kan ook nog wel even en dat muurtje ook nog wel, nou dit muurtje is iniedergeval al mooi opgeknapt.

Morgen plannen we nog een extra dagje verven in, we hebben de smaak nu te pakken.

We vonden dat we een beloning verdient hadden dus gingen we s’avonds om half 10 nog even voor een drankje met tapas naar Manolo. We drinken steeds minder alcohol maar vanavond nemen we het er nog even van.

Je staat er niet bij stil maar er zijn Spaanse gewone woorden die als namen gebruikt worden zoals bv Linda=mooi Marina=jachthaven, Rico= rijk of lekker, Paloma=duif, Luna=maan, Reina=koningin, Marysol=zee en zon, Sierra=gebergte, Isla=eiland, Mariposa=vlinder. Dus eigenlijk ken je al een hoop Spaanse woorden.

De vlinder was dit jaar het thema van de breiende vrouwen van Iznajar. De mariposas hingen prachtig boven de straat in het dorpje als versiering en zonnedoek. Echt kunstig gemaakt, daar zitten heel wat breiuurtjes in.

We liepen nog even een rondje om de kerk.

Na een tijdje gelopen te hebben wilden we dolgraag ergens wat drinken omdat ons hoofd er inmiddels uit zag als een tomaat, pff met die warmte slenteren door de smalle soms stijle straatjes is best pittig.

Bij het leuk ingerichte Olivo Blanco gingen we naar binnen en bestelden we snel wat koels en tevens een lekkere lunch.

Omdat de eigenaren Engels zijn staan er andere dingen op de kaart dan je normaal in een Spaans restaurant vindt. Lesley koos voor de butterchicken en ik voor een kleine caesarsalad met een half tonijn broodje. Toe deelden we een smakelijk snickers ijsje. Dit was tevens ons ontbijt en avondeten. We merken dat we echt minder eten hier, soms 2 en soms maar 1 maaltijd per dag, komt allemaal door de warmte.

Omdat het onkruid verbrand door de felle aanhoudende zon hebben we aan de tuin minder werk dan normaal. We pakken wat kleine klusjes op maar meer dan een uurtje per dag zijn we daar niet mee bezig. We hebben geen nieuwe dure tijdrovende projecten opgepakt dit jaar dus eigenlijk kun je zeggen dat we nu meer vakantie kunnen vieren dan anders. Beide merken we dat na 2.5 week een beetje de verveling toe slaat. Elke dag alleen maar in je boek lezen en s’avonds wat spelletjes spellen vinden we best saai. Ook al gaan we regelmatig ergens wat eten voor de afwisseling het is voor ons, de normaal zo bezige bijtjes, een totaal ander leventje zo. Zal zo ons pensioen eruit zien zeiden we tegen elkaar, willen we dit dan wel al? Beide komen we tot de conclusies dat dit echt nog niet het leven is wat we nu al willen. Terwijl ik altijd zei, ik zou zo kunnen stoppen. We merken dat we toch wel wat meer omhanden nodig hebben. Nu helpt de warmte niet mee want daardoor ga je er niet echt op uit voor een wandeling of een steden bezoek. Maar als we met pre pensioen zouden gaan en hier zouden zitten is dit wel ons leven dan. Nee, we blijven toch nog maar even een paar jaartjes doorwerken, het is ons te rustig, we hebben wat hersenkrakertjes nodig en ook meer activiteit. De activiteiten waar we ons nu voornamelijk mee bezig houden zijn repeterend en huishoudelijk zoals alles continue aanvegen, dweilen bij het zwembad, de was en voor Lesley het onderhouden van het zwembad.

Gelukkig kennen we wat leuke mensen in de buurt waar we zo nu en dan mee afspreken om bij te kletsen. Dit keer gingen we met Rob en Ibolja, die we al 15 jaar kennen, uiteten bij het leuke buitentuintje La tasca in Villanueva del Algaidas. Dit is echt een verborgen pareltje midden in het dorpje verscholen achter een grote poort in een klein straatje, je moet het maar weten. We bestelden wat tapas en racions. Echter het is altijd lachen hier want als je denkt een tapa besteld te hebben krijg je soms een grote portie en als je een racion besteld hebt lijkt het soms maar de hoeveelheid van een tapa. Maakt allemaal niet uit, het gaat hier heerlijk ongedwongen. Als de rekening komt kun je alleen cash betalen en merk je dat je voor maar €20 pp incl drinken je helemaal tonnetje rond hebt kunnen eten.

Toen we weggingen maakte ik nog snel even een foto en terwijl ik dat deed kwam er een Spaanse vrouw naar me toegelopen en zij vroeg of ik de eigenaar was van Hacienda la Suerte. Ik antwoordde verbaast ja dat is ons huis. Ze vertelde dat ze me herkende van Facebook, ze volgt me want ze heeft vroeger met haar oma, opa, vader, moeder, broers en zusters in ons huis gewoont. Ze vindt dat we het zo mooi gemaakt hebben en geniet altijd van de foto’s. Leuk om te horen want we doen ook echt ons best om ons huis in de authentieke Spaanse stijl te onderhouden en niet te modern te maken want een 100 jaar oud huis moet je met respect behandelen.

We komen er graag bij El Patio del Molino in Villanueva del Trabuco. Jaren geleden ontdekte ik deze olijvenboederij waar ze ook rondleidingen deden met een olijfproeverij en aansluitend een lunch. German en zijn vrouw deden dat, maar toen zijn vrouw kok werd bij de gevangenis in Archidona deed German alleen nog maar wat koude tapas ipv een uitgebreide lunch. Ineens zagen we dat hij zijn restaurant verhuurde aan een jong Nederlands stel die, vol enthousiasme dit gingen runnen, ze gaven er een Indische twist aan. Leuk voor Nederlandse en Engelse gasten maar de Spanjaarden kennen die keuken helemaal niet dus bleven uit en die heb je wel nodig in de winter maanden als de toeristen weg zijn. Na een jaar waren ze weer weg. Daarna werd het restaurant verhuurd aan een jonge Spaanse man, Javi, hij maakte er een succes van, bijna elk weekend speelt er een live artiest. Hij heeft veel tafeltjes buiten staan, leuke lampjes opgehangen en er een leuk intiem sfeertje gecreëerd, zijn eetformule is simpel maar lekker. Je krijgt een briefje met een pen daar zet je je naam op en kiest hoe je je broodje belegd (€5) wil hebben, er staan allemaal ingrediënten op die je kan aankruisen. Er ligt nog een briefje bij voor salades (€8) waar je ook de ingrediënten bij kan kiezen en een laatste briefje ligt er voor een keuze uit verschillende belegde grote toostjes (€6).

Wij besloten er zaterdagavond heen te gaan. Om half 10 zaten we op het terras onder de vijgenboom. Jong en oud was aanwezig en met jong bedoel ik ook kindertjes, het lijkt wel of Spaanse kindjes nooit moe zijn want ze speelden er zo laat op de avond nog steeds lekker op los totdat ze rond half 12 moe bij hun ouders op schoot in slaap vielen en de ouders nog even door konden feesten want tussen 11 en 12 begint pas de live muziek. Dit keer kwam Ruben Line. Een gitaar spelende zanger met een schorre stem vergezelt met nog 2 bandleden, een gitarist en een percussionist. Blijkbaar speelde hij ook bekende liedjes want er werd af en toe flink meegezongen en geklapt door het publiek. Op het laatst ging zelfs iedereen staan en ging mee dansen. Wat een sfeertje en wat een gezelligheid, wij zaten ervan te genieten. Tot 2 uur duurde het concert. Wat hebben we het naar ons zin gehad zeg, de oudjes waren heerlijk op stap geweest. Om half 3 lagen we pas weer in ons bedje na een top avond.

De temperaturen zijn al iets beter uit te houden ipv 37 nu 34 graden. Af en toe waag ik me weer even in de tuin. Het verdorde onkruid is makkelijk weg te harken, maar moet wel even verplaatst worden naar een plek niet in het zicht. Al dagen nemen Les en ik ons voor het muurtje bij het zwembad te schilderen maar we hebben er gewoon de puf niet voor. Wat we wel hebben gedaan is troep verzamelen van spullen die we al jaren niet meer gebruiken en deze hebben we naar de prullenbak gebracht, ruimt lekker op. We hebben ook een nieuwe waslijn gekocht want de oude viel met was en al ineens naar beneden, was helemaal verweerd. Omdat we toch in Archidona waren besloten we op het plein wat te gaan drinken en een borrelhapje erbij te bestellen.

Het was gezellig druk, de kindertjes speelden lekker op het plein, we missen onze kleindochters als we zo die kids zien, waren ze hier ook maar bij om lekker mee te spelen.

Nadat we de hammetjes en kaasjes op hadden schoven we een restaurantje op van La Plaza naar Ocho de copa’s want daar hebben ze lekkere cocktails, tot middernacht bleven we gezellig genieten onder de sterrenhemel op het prachtige barokke achthoekige Plaza Ochavada.

Tot een uur of half 1 zit je heerlijk bij de muur van het zwembad in de schaduw, daarna moet je of het zwembad in of een parasol gaan openklappen of natuurlijk een ander plekje in de schaduw gaan zoeken als je niet zo’n zon aanbidster bent.

Je kunt bv heerlijk onder de pergola bij de buiten plek gaan zitten, of gewoon binnen bij de airco als je even wilt afkoelen.

Natuurlijk is lekker lunchen bij een leuk restaurantje ook een optie. Zoals wij vandaag gedaan hebben in Alameda bij het verrassende moderne restaurant Candida.

S’ middags als de zon gedraaid is kun je bij het zwembad lekker zitten voor de bbq of op ons terras bij het huis.

Zo hebben we voldoende schaduw plekjes gecreëerd om deze warme dagen door te komen.

Voor degene die zeggen in Spanje is het toch altijd warm in de zomer zeg ik, ja dat klopt maar wij komen al 13 jaar rond Les zijn verjaardag naar Spanje toe en het is dit jaar echt warmer dan de andere jaren. Vorig jaar was het rond de 30 en veel beter vol te houden, nu hebben we al dagen achter elkaar temperaturen van 36 en hoger. We hebben dit jaar van al die jaren dat we ons huis hebben nog nooit zo vaak binnen gezeten tussen de middag. Vandaag hadden we echter binnen in de keuken een missie want vrienden van ons hier uit de buurt komen bij ons eten vanavond. De taak die ik mezelf toe bedeeld had was om het voorgerecht klaar te maken, ik besloot dat met dit warme weer een lekkere frisse koude komkommer soep wel lekker zou zijn en Lesley ging zich storten op het hoofdgerecht, een viscurry met lekker veel groenten, we hadden vanuit Nederland een zakje Surinaamse kerrie mee genomen en die smaakt net even anders dan de kerrie die ze hier verkopen.

Tatienne en Joost namen het toetje mee, een overheerlijke pecantaart.

Het was een heerlijke avond en zowaar was er een heerlijk briesje op ons terras, we hebben gezellig bijgekletst. Zoek je nog een leuke b&b van de zomer voor een paar daagjes relaxen, dan kunnen we je die van hun zeker aanraden. Hier de link van Casa Valle de Oro. https://www.casavalledeoro.com/

Op tijd op staan om Elvira naar de luchthaven te brengen. Ze vliegt om 11 uur weer terug om op tijd bij een vergadering te zijn op haar werk. Haar baas treft het maar met haar.

Het vliegt voorbij zei ze, maar toch ben ik blij dat ik nog even geweest ben. Ja misschien wel je laatste keer zei ik. Huh nee toch zo snel gaan jullie het toch niet te koop zetten zei ze geschrokken. Nou we denken er wel steeds meer aan want als je gaat tellen hoeveel dagen we dit jaar maar in ons huis verblijven zijn het er bar weinig en dan is het best duur en een gedoe om het aan te houden. De familie en vrienden komen ook steeds minder door begrijpelijke omstandigheden. We denken er nog steeds goed overna want als je hier bent is het wel allemaal fantastisch en denk je snel, nee ik wil het niet kwijt. Misschien is het wel beter om op het hoogtepunt te stoppen, spookt er telkens door ons hoofd heen, dat wil je liever, beter dan er elke keer heen gaan omdat je het gevoel hebt dat het moet omdat je het anders zonde vindt dat het huis niet gebruikt wordt.

De 4 persoons vila Pumbas Paradise op het eiland Isla Mujeres in Mexico lokt ook, het is een fantastische plek geworden. Het lijkt me heerlijk om daar vaak naar toe te gaan, zeker omdat het het huis is van onze dochter en haar vriend. Het is voor ons super belangrijk om hun en Lila, onze kleindochter, vaak te blijven zien. Ze zitten midden in het groen en de zee is aan de overkant op 100 meter afstand. In september gaan we het voor het eerst helemaal af zien en de volgende boeking voor ons samen met mijn ouders staat ook al.

Wat een hersenkrakertjes toch allemaal, nu weer even met beide benen op de grond en boodschappen doen, we krijgen eters morgen. Na boodschappen te hebben gedaan zijn we een menu del dia gaan eten bij restaurant Las Viñas, wat halverwege ons en de supermarkt ligt. We kregen een tip dat het daar tegenwoordig erg leuk is. Die tip klopte helemaal, het zat stampvol en je had onwijs veel keuzes voor het goedkope menu van €13. Normaal kun je maar kiezen uit 3 gerechten maar hier niet hoor, er stonden allemaal lekkere dingen op het menu. Echt fijn dat dit restaurantje weer helemaal in trek is.