Het water probleem is weer gefixt. Nieuw koppelstukje er tussen en het lek was verholpen. Tevens is onze aanvraagprocedure voor een NRA gestart, niet via die dure advocaat maar via iemand anders. Onze sleutelbeheerder was het ook even gaan navragen bij een contact persoon van hem en die mevrouw bevestigde het ook, het moet echt, ze wilde ons wel helpen voor een schappelijke prijs. Nu eens kijken hoelang die burocratie duurt voordat we het nummer daadwerkelijk hebben. Voor dit jaar is het dan geregeld.
Samen hebben Les en ik nog wat onkruid verwijderd en toen was de dag alweer om, wat gaat dat toch snel.
Lesley had een lekkere tonijnpasta gekookt en we hebben daarna de hele avond potjes rummikub gespeeld onder de nieuwe lampjes plafond van de buitenplek La Calera.
Toen ik ’s ochtends vroeg naar de studio liep zag ik ineens een hoop wespen zwermen over de grond. Nee, dacht ik gelijk want ik weet uit ervaring wat dat betekent. Een water lek. Ja hoor ik had gelijk er lag een plasje water in het grind dus we moeten weer aan de bak om in de grond te gaan graven op zoek naar de slang waar een gaatje in zit. De waterslangen lopen hier deels onder de grond deels boven de grond. Dit is al het zoveelste lek, grom, gezeik weer.
Waar we ook nog mee zitten is dat blijkbaar vanaf 1 juli er allemaal nieuwe documenten aangevraagd moeten worden als je je huis wilt blijven adverteren op platforms zoals booking.com en airbnb etc. Ik dacht dat geldt niet voor ons want we hebben alles al. We hebben namelijk een VTRA nummer en hebben ook een document met een code dat je gasten online kan registreren bij de guardia civil binnen 24 uur na aankomst. Ik vroeg het voor de zekerheid aan onze Spaanse sleutel beheerder, die ook andere vakantiewoningen beheert. Je hebt alles hoor zei hij. Maar ik kreeg ineens een bericht van een aantal platforms dat ik het NRA nummer moest invullen anders gooien ze je eraf per 1 juli en kun je geen boekingen meer ontvangen. Dus ik mailde voor de zekerheid naar onze advocaat, hebben we nu wel of niet alles vroeg ik. Ik kreeg het volgende antwoord: The registration of your property is valid and correct in the Tourism Registry of the Andalusian Regional Government, but a new law has now been approved at the national level, requiring a rental registration number to be obtained in the Land Registry for properties that are rented out temporarily or for tourist rentals offered through digital platforms.
A registration number will be obtained through the Property Registry. We can assist you with this process, although it is necessary to first obtain a Digital Certificate (for which you must be physically present in Spain).
Kosten als zij je helpen €400. En niet te geloven je moet elk jaar weer opnieuw dit aanvragen, echt waardeloos wat een domper, dat voor die 2 maanden per jaar dat wij ons huis maar verhuren.
We gaan op zoek naar een andere oplossing want €400 vind ik echt belachelijk duur.
We gaan ook even flink brainstormen saampjes om te kijken wat nu willen doen met ons huis, willen we het überhaupt nog blijven verhuren? Wat ook een serieuze optie is om te bepalen of dit misschien wel het moment is om het huis te koop te gaan zetten.
Wat mee speelt natuurlijk is dat we nu familie in Mexico hebben waar we ook regelmatig naar toe willen en daardoor steeds minder naar Spanje kunnen gaan. Ook gaan mijn ouders steeds minder, eerst altijd in het voor en najaar en de laatste tijd maar 1x per jaar. Dus is het nog wel verstandig om ons huis aan te houden voor die enkele keren dat wij of de familie er komen. Het huis en de tuin is groot en het onderhoud is erg tijdrovend. Hebben we daar nog wel zin in elke keer?
We houden van dit huis en er zit veel geld, tijd en liefde in, het zal me echt aan mijn hart gaan als we het gaan verkopen, dat is zeker maar misschien is het wel een verstandige keuze.
We gaan er echt goed over nadenken, tijdens het eten bij Manolo hadden we het er al over.
We hebben maar 1 maaltijd gegeten vandaag en dat was een menu del dia, dat was dus ons ontbijt, onze lunch en avondeten tegelijk, door de warmte eet je toch minder.
Verder hebben we boodschappen gedaan voor de hele week, we gaan de komende dagen lekker thuis eten, nog even flink genieten van dit plekje. Verder ben ik begonnen met het verwijderen van onkruid bij de buitenplek. Helaas gaat het nog niet zo goed met mijn arm, de plekken zijn gigantisch, wel 25 cm geworden en vuurrood rood. Bij de apotheek in Archidona, die een nieuw plekje heeft tegenover de Chinees, nog een zalfje gehaald, hopen dat de pijn en zwelling nu minder wordt. Bij nader inzien denk ik toch dat het wespensteken waren, want ik vond een nest kleine wespjes in een lampje bij de bbq, wel een stuk of 100 zaten er.
Dit was een beetje een zeur blogje maar het is ook niet altijd roze geur en maneschijn.
Complimenten aan mijn moeder hoeveel ze gedaan heeft weer, het ziet er erg netjes uit allemaal op de hacienda, wat een top mama is ze toch. Hoewel ik wel elke keer tegen haar zeg dat ze niet meer zoveel moet doen omdat het best zwaar werk is om met die warmte de onkruidjes uit de tuin te halen. Maar ze is eigenwijs en doet het graag voor ons. Binnen zag het er ook weer lekker fris uit. We hebben toch met 10 personen erin geleefd 10 dagen en zelf hebben ze er ook nog een aantal weken gezeten. Ook al ben je een schoonmens alles moet toch weer gewassen worden en er moet gestoft, gedweild en gestofzuigd worden. Echter het vervelende is wel altijd dat het weer ervoor zorgt dat je altijd klussen hebt rond het huis. Mijn vader had wat voorwerk gedaan aan de balustrade, alle losse verf was er nu af. Nu kunnen wij weer aan de slag om het te gaan verven. Er staan ook nog genoeg oude en nieuwe onkruidjes waar we de komende week onze handen vol aan hebben.
Maar ik begon eerst met de yucca op het terras om die een kopje kleiner te maken. Ik heb er wat stronken afgehaald maar je ziet het niet eens, hij is nog steeds vol. Deze nieuwe scheuten ga ik weer planten. Tevens heb ik wat dorre blaadjes van de planten in de potten afgehaald. Die staan er nu ook weer tip top bij.
Daarna ben ik de buitenplek gaan vegen. Morgen begin ik daar met het onkruid. Toen ik bij de bbq bij het zwembad de klimplant aan het bijsnoeien was werd ik 3x snel achter elkaar gestoken door een steekvlieg. Ik dacht eerst dat het een wesp was want het deed behoorlijk zeer. Snel een allergie pilletje genomen want ik weet dat ik heftig kan reageren op insecten beten en ja hoor na een paar uur ontstonden enorme bulten op mijn arm. Dik rood en gezwollen en ook pijnlijk, heb ik weer. Ik werd ineens zo moe dat ik een dutje heb gedaan tussen de middag, dat doe ik normaal nooit, maar ik had het schijnbaar nodig omdat mijn lichaam hard aan het werk is het gif eruit te werken denk ik. Lesley was druk in de weer geweest om het toilet weer werkend te krijgen, op de laatste dag van mijn ouders was deze stuk gegaan. Gelukkig na een paar uurtjes klooien deed deze het ook weer.
Die avond trakeerde we ons zelf op een lekker etentje bij La Paloma. Je zit altijd zo lekker op hun buitenterras.
Het is fijn om weer in Spanje te zijn maar we hebben ook weer wat tegenslagen te verwerken. Morgen meer daarover.
Nadat we terug kwamen in Nederland na een super gezellige 10 daagse vakantie met de familie moesten we allemaal weer werken. Omdat ik altijd op Lila pas op maandag en woensdag als ze in Nederland zijn is mijn werkschema ook aangepast. Ik begin dan om 6 uur s’ochtends 3 uur te werken en pas dan op Lila van 9 tot ongeveer half 6. Dinsdag werk ik ook van 6 tot 9 en om 9 uur komen de zusjes Fallon&Riley. Woensdag weer Lila en donderdag heb ik een kantoor dag. Vrijdag werk ik dan de hele dag ipv een halve dag om mijn gemiste uurtjes in te halen en dat blijf ik doen het hele jaar op vrijdag om zo uren te sparen voor als Lila in Nederland is.
Op 31 mei vertrokken Chey en Lila weer naar Mexico. Helaas zien Les en ik ze pas weer in September. Ik vind dat vreselijk om ze zolang niet te zien want juist nu in deze levensfase gebeurd er heel veel in een baby leventje. Ze kon al zitten maar op de foto’s en filmpjes zien we nu ook dat mevrouwtje kan staan. Hier voor hun huis op Isla parmantig op de koffer.
Ze krijgt ook al 2 tandjes. Ze is een kleine onderneemster en klimt overal op. Gelukkig zijn we er wel bij in Mexico als ze 1 jaar wordt, zal ze dan al kunnen lopen? We gaan het zien. Ik mis ze in iedergeval heel erg.
Ondertussen genieten we in Nederland van 2 andere deugnietjes. Nou eigenlijk is maar 1 van de twee af en toe een boefje want Riley is zo’n makkelijk meisje. Ze past zich heel snel aan en vindt alles prima. Ze heeft een heerlijke lach.
Fallon is een spring in ’t veldje en heeft vele interesses zoals gek op kinderen voor kinderen liedjes, ze zingt uit volle borst mee en danst er ook heel schattig bij. Tevens is ze dol op treinen, echte treinen maar ook de speelgoed trein Thomas en zijn vriendjes. Ze baalde laatst flink dat toevallig op 2 dinsdagen er een staking was want wij gaan altijd treinen spotten. Ze krijgt een behoorlijke eigen willetje en als ze het ergens niet mee eens is laat ze het weten, maar bij oma en opa luistert ze altijd heel goed, ik geloof dat papa en mama haar soms wel achter het behang willen plakken.
We zijn ook nog met Fallon naar de dierentuin in Amersfoort geweest op een zondag en daar rijdt een treintje door het park, dat was feest voor haar.
Maar het hele park is leuk, met de vele diertjes en de speeltuinen. Er was zelfs een Dino park.
Maar nu eindelijk hebben oma en opa even tijd voor hun zelf. Maarliefst 3 weken lang zijn we in Spanje.
We hadden een middag vlucht en om half 7 landen we. De auto ophalen en gelijk door naar Manolo daar waar onze vakantie vaak echt begint. Zo vertrouwd en zo gezellig om hier weer te zijn. Je krijgt hier altijd lappen vlees, kijk mijn kipfilet lijkt na een paar happen op een kameel.
Al de tien dagen dat we hier waren was het prachtig weer. De eerste dagen was het in de ochtend en avond nog wat fris maar daarna konden we heerlijk buiten ontbijten en s’avonds zalig tot laat buiten zitten.
Maar vandaag, op onze laatste dag, was het weer dramatisch, hard regenen met onweer. We hadden een avondvlucht en we wilden daarvoor op deze laatste dag graag nog naar Malaga maar dat viel nu in duigen. Fallon baalde ook want elke ochtend ging ze met 1 van ons konijntjes spotten, maar vandaag zaten deze droog in hun holletje.
We besloten vanwege het slechte weer dan maar thuis aan de keukentafel een paar potjes rummikub te gaan spelen. Als afscheid lunch gingen we naar Manolo voor een menu del dia. Mijn ouders bleven thuis, zij hadden al genoeg gegeten de afgelopen dagen vonden ze.
Met volle buikjes van de grote porties reden we naar het vliegveld waar we ruim op tijd aankwamen.
We moesten onze 2 koffers nog afgeven en stonden gelukkig als eerste in de rij.
Helaas hadden we wat vertraging en toen we op schiphol aan kwamen duurde het mega lang voordat we de kinderwagens hadden, echt slecht hoor, de koffers duurde al lang maar de kinderwagens dus nog langer en daar sta je dan met 3 kleine kinderen midden in de nacht.
Een taxi busje bracht ons thuis. Het was een pittige reis voor de kleine meisjes, ze waren bekaf en huilerig, morgen maar lekker uitslapen.
We kijken terug op een gezellige mooie familie reis, het is omgevlogen. Mijn ouders genieten nog even een paar weekjes langer op de hacienda, de bofkonten.
Onze omgeving is totaal niet toeristisch maar toch is er genoeg te doen voor mensen die van het echte Spanje houden. Zo nemen we onze visite regelmatig mee naar Iznajar om een rondje om de kerk te gaan lopen.
Mijn oudste neef Bob en Jolanda kwamen vandaag langs bij ons, ze zijn vaker geweest maar toen bleven we gewoon op de hacienda. Nu besloten we na een drankje op het terras de drukte op de hacienda te ontvluchten. Mijn ouders en Jai en zijn gezin achter latende.
Iznajar ligt aan een groot blauw stuwmeer helemaal op de top van een heuvel. Het is een stukje omhoog rijden en voordat de weg weer naar beneden gaat moet je de auto parkeren want anders kom je in een doolhof van smalle straatjes terrecht. Naast het kleine parkeerplaatsje zit een leuk restaurantje waar we een drankje en een tapasje deden.
Daarna liepen we het goed verzorgde dorpje in naar het hoogst gelegen punt, daar staat de kerk.
Er zit naast de kerk een allerschatigst blauwe potten straatje wat altijd leuke foto momentjes oplevert.
Trots kwam er een oud vrouwtje uit haar huisje gelopen en vroeg of we het mooi vonden.
Muy bonita zeiden we en dat was de waarheid, alles stond strak in de verf en de bloemtjes bloeide prachtig
Zo leuk dat ze dit zo netjes bijhouden.
Het zal best een werkje zijn om alles te verven één keer in de zoveel tijd en ook nog dagelijks de plantjes water te geven.
Wanneer je een stukje naar beneden loopt heb je prachtig uitzicht over het dorpje en het meer.
Een stukje verderop is de begraafplaats en dat is ook apart om te zien, zo al die graven bovenop de berg. Achter de kerk zit een klein museumpje en daar staat een miniatuur cortijo.
Zo zijn de huisjes in deze omgeving gebouwd, de achterkant is open en zo kun je goed zien welke materialen er zijn gebruikt.
Ik herken ook vele dingen die in ons huis te vinden zijn, ons huis is al meer dan 100 jaar oud.
Aan de zijkant van de kerk staat een ruïne van een kasteel maar deze was nu gesloten, tevens is daar een bibliotheek. De kerk zelf kun je ook in, maar nu was deze ook dicht, waarschijnlijk siesta houden haha.
We liepen weer terug naar de auto en reden door naar het strandje bij het meer waar we ook nog een drankje deden.
Daarna weer naar de hacienda.
Om half 8, best vroeg voor Spaanse begrippen gingen we eten met zijn allen bij restaurant La Paloma wat 3 km bij ons vandaan ligt, altijd gezellig hier en 4 van ons gezelschap waagde zich aan het lamsstoofpotje klaar gemaakt op zijn Marokkaans, de kokkin haar jeugd recept. Het was verrukkelijk allemaal en super gezellig zo met elkaar.
Na het eten nog een afzakkertje thuis op het terras en toen reden Jolanda en Bob weer naar hun eigen huis in Torrox. Ze konden blijven slapen, kamers genoeg. Maar ze hadden hun oude poes mee genomen uit Nederland en die wilden ze niet alleen laten wat ik als poezen liefhebber helemaal snap.
Ik moet toegeven het is best druk zo met de hele familie op vakantie maar oh wat is dit goud waard. Lila die al zo heerlijk zelf kan eten, alles zit onder maar dat mag de pret niet drukken, één blik van haar mooie bruine oogjes en je smelt.
Riley die een heerlijk rustig meisje is en zich aan alles aanpast, je ziet haar genieten dat moppie.
Fallon die al zo groot wordt, over 3 maanden word ik al 4 jaar zegt ze de hele tijd. Ze is een klein spring in ’t veldje en doet dansjes voor ons op het kinderen voor kinderen liedje: Un, dos, tres! Kom we dansen Baila baila bailalaa.
Ze is dol op zwemmen en als we uiteten gaan wil ze het liefst op een grote mensen stoel.
Het is ook zo leuk om je eigen kinderen als ouder mee te maken en te zien dat ze zo liefdevol met hun kids om gaan. Dat maakt ons heel trots.
Chey met haar geduld en alle liefde voor haar dochter, ze is op en top een moeder, het is haar op het lijf geschreven.
Jairo die altijd in is voor een bommetje in het zwembad waardoor zijn dochter schattert van het lachen.
Hij maakt bewust ook af en toe even tijd voor zichzelf en dan trimt en/of wandelt hij in zijn eentje in de omgeving, zo raakt hij ontspannen en is hij een nog leukere vader, toppertje.
Wat genieten we zo met z’n allen op Hacienda la Suerte, we zijn blije (groot)ouders!
Tijdens de lunch bij Manolo vertelden we aan elkaar welke avonturen we allemaal beleefd hadden gisteren.
Wij vertelden natuurlijk over onze Estepona avonturen.
Op de hacienda werd die ochtend begonnen met een yoga les van lerares Cheyenne en daarna is Jai met zijn gezin naar het Bioparc in Fuengirola geweest. Een leuke dierentuin waar Fallon gefascineerd keek naar de krokodillen.
Chey was lekker met Lila alleen thuis gebleven op de hacienda.
S’ middag hebben we lekker gezwommen.
Tot genot van Fallon sprong oma Ira gewoon met haar jurk en al in het zwembad toen Jairo vertelde over zijn eigen jeugd dat hij het zo leuk vond dat oma Tineke dat vroeger deed toen we met z’n alle op vakantie waren in Portugal. Fallon lag helemaal in een deuk.
In Villanueva de Algaidas zit een leuk tapas restaurant, daar zit je altijd zo leuk in de tuin en we besloten daar s’avonds te gaan eten. De weg er naar toe is door de olijfboomgaarden en wel een beetje kronkelend maar niet al te spannend als je maar rustig rijdt zeiden Lesley en ik tegen de rest. Ik durf het zelfs te rijden zei ik. Dus ik ging voor en de andere twee auto’s volgden me. Toen we na 25 minuten aankwamen en we voor de deur stopte in het dorpje bij het buitengedeelte van het restaurant bleek deze nog niet open en konden we alleen terrecht bij het binnen gedeelte aan de straat erachter. Toen ik dat vertelde tegen de rest reageerde mijn vader heel geïrriteerd, waar heb je ons in godsnaam heen gebracht zei hij, veel te gevaarlijk deze weg ernaar toe, ik heb geen zin meer om te eten en zeker nu ze zo moeilijk doen bij dit restaurantje. Huh zei ik zo eng was het toch niet en dat ze buiten nog niet open zijn is jammer maar binnen zitten is ook leuk en daar kunnen we gewoon terrecht, dat is alleen een straat hierachter. Ik ben er klaar mee zei hij. Pap zei ik, ik heb me niet gerealiseerd dat het misschien met jouw been iets teveel was met remmen, bochtje nemen en gas geven maar Cheyenne rijdt jullie wel terug na het eten. Ik ga niet meer eten zei mijn vader in dit belachelijke dorp en deze rot tent en hij vroeg mijn moeder om in te stappen. Nee dat doe ik niet zei mijn moeder, we zijn er nu toch. Maar mijn vader reed ineens boos weg en liet ons gewoon staan. Lesley is hem nog gaan zoeken want hij dacht misschien staat hij verderop gewoon stil om af te koelen, maar nee hoor.
Wij zijn wel gewoon naar het binnen gedeelte gegaan maar we zaten niet lekker, we maakten ons ongerust om onze dwarse vader/opa.
We konden pas ontspannen toen we hoorden dat hij veilig op de hacienda weer terug was, mijn moeder had hem geappt en gelukkig had hij terug gereageerd. Voor mij ook een goede les, mijn vader is geen 70 meer, toen hij nog alles kon, en daar moet ik ook rekening mee houden, deze weg ernaar toe was gewoon to much voor hem. Gelukkig konden we er later om lachen toen we weer op de hacienda terug waren en mijn vader nog lekker een brandy dronk met ons op het terras. Hij blijft een Vinke met al zijn eigenaardigheden en met een groot hart voor zijn familie.
Even weg uit de drukte bij Hacienda la Suerte, mijn ouders, Les en ik hadden een tussendoor tripje naar Estepona.
De eerste keer dat ik er was was met mijn dochter, ik vond dat zo leuk dat ik het ook aan Lesley wilde laten zien, een jaar later gingen we er heen, Elvira was toen ook mee. Dit keer leek het me leuk om ook mijn ouders te verrassen als cadeau voor hun verjaardag dus boekte ik een appartement in het hart van dit schattige stadje. Zonder de tolweg te nemen ben je wel 2 uur onderweg. Het was even zoeken naar een parkeerplaats. In de beschrijving van het hotel hadden ze het over een parkeerplek voor 1 euro per 24 uur. Dat klonk fantastisch echter na een paar rondjes gereden te hebben bleek deze niet meer te bestaan want deze was gelegen op een enorme bouwput. Dan maar in de parkeergarage voor 17 euro per dag.
Inmiddels was het lunchtijd en omdat volgens de beschrijving ons appartement een straat achter het strand zou liggen besloten we eerst aan het strand te gaan eten en daarna het pas te gaan zoeken.
Het grilbootje nodigde ons uit om lekker de zeebaars te bestellen. Gezellig zo met z’n viertjes.
Na de lunch opzoek naar ons appartement, ik kon de Spaanse beschrijving hoe er te komen goed lezen gelukkig want Google maps liet ons in de steek, zeker door de bouw werkzaamheden om de hoek. Er zat een lift in het appartement gelukkig maar want het was 3 hoog. Via een code bij het sleutelkastje konden we de sleutels krijgen, super handig er komt geen mens meer aan te pas. Het was een ruim en super schoon mooi appartement, we waren er allemaal verrast door. Heel compleet, een huiskamer, keuken, was ruimte, fitnessruimte, twee slaapkamers en 2 badkamers.
Na even rustig wat gezeten te hebben besloten we het stadje in te gaan.
Er zaten wat leuke kinderwinkeltjes, dus mijn moeder kon het niet nalaten wat voor haar achter kleindochters te kopen.
We merkten dat het lopen voor mijn vader erg vermoeiend was.
Ondanks zijn rollater die hij mee had moesten we regelmatig tussenstops maken en de smalle straatjes met leuke bloempotjes, die juist zo leuk zijn van dit stadje, sloegen we maar over omdat deze toch wat te stijl waren voor mijn vader.
We ploften neer bij een ijsallon voor een lekker ijsje.
Ijs is duur in Spanje, twee keer zo duur als een bolletje in Nederland. Maar voor de rest is alles goedkoper hoor, je kunt hier op een terras nog een wijntje krijgen voor een redelijke prijs en dan vullen ze de glazen ook nog eens beter. Na nog wat gelopen te hebben kwamen we uit bij Plaza de las Flores, de naam zegt het al, het hele plein stond vol met prachtige bloemen.
We besloten eerst midden op het plein in de zon wat te drinken, daarna schoven we door naar de zijkant waar we tapas gingen eten.
Rond 22 uur liepen we terug naar ons appartement en doken op tijd maar moe en voldaan ons bedje in. De volgende dag besloten we te gaan ontbijten aan het strand in de buurt van onze parkeergarage echter de strandtenten bleken een stukje verder te liggen, dan maar een straatjes erachter iets zoeken, mijn vader was alweer klaar met het zoeken dus we streken neer bij de eerste de beste koffie tent waar we aan een klein straatje een broodje aten, die door de eigenares bij het naast gelegen bakkertje gehaald werd, deze werd getoost en belegd met ham voor de mannen en kaas voor de vrouwen, daarbij kregen we tomaten pulp en olijfolie. Echt een Spaans ontbijtje.
Fijn om weer op de hacienda te zijn, we hebben iets langer in bed gelegen omdat het gisteren zo laat was geworden.
Eenmaal uit bed kreeg ik dikke knuffels van mijn kleindochters, ze waren blij me weer te zien. Heerlijk die onvoorwaardelijke liefde over en weer.
Gezellig om weer samen te zijn, zo’n familie vakantie is goud waard, veel belevenissen maken samen dat is mijn motto in het leven.
We deden een potje jeu de boules en er werd natuurlijk weer gezwommen, oma waagde zich ook in het koude bad, het viel erg mee als je eenmaal door was.
Met de lunch gingen we naar het meer van Iznajar, het was wel wat bijgevuld door de regen die in het voorjaar gevallen was maar er kan nog steeds wel wat bij.
Je zit daar gezellig bij het strand restaurantje, zonder poeha, dat vind ik juist zo fijn van hier.
Het is niet trendy of hip maar gewoon zoals het echt in Spanje is.
Fallon vond het grote meer prachtig, het water in het meer is kouder dan ons zwembad vond ze.
Voor € 115 euro dronken en aten we met z’n achten, we hadden volle buikjes, ja dat kan hier nog in Spanje.
Thuis op de hacienda weer gerelaxt en s’avonds rond 9 uur gingen we bij de buiten keuken bbq’en, dit was de eerste keer dat we het zelf in gebruik namen.
Super gezellige plek, tot de late uurtjes zaten we er en het kleinste moppie wilde ook alles mee maken.
Spaansgeluk 